Moeten we de laatste dag in Marokko nog gaan vechten

De Marokko roadtrip kwam dan toch echt aan zijn einde. De reis die ik begon met enorm veel twijfels. Voor het eerst had ik bijna een vakantie gecanceld door mij zelf. Gelukkig ben ik dit avontuur niet uit de weg gegaan. Het bleek de meest rare vakantie situatie te zijn en een vakantie met zo veel antwoorden. Ja, wat verwacht je als je met je ex en haar gezin op vakantie gaat. Al hadden niet alle antwoorden met haar te maken. Marokko  was de perfecte land om even alles te overdenken. Gelukkig was er nog één dag over en op een laatste dag kan je alles doen. Hierna vlieg je terug en kan je er toch niks meer aan veranderen.

Het afscheidsmoment kwam steeds dichterbij. Hier wilde ik eerst weer over gaan piekeren. Tot ik weer even aan één van mijn vakantiemotto’s dacht. Alles kan de laatste dag. Juist de laatste dag vind ik altijd het meest bijzonder. Je neemt onbewust afscheid van alles en je geniet daardoor extra veel. Mijn lach kwam terug en ik ging goed gemutst in de auto zitten. Er stond ons nog een lange weg naar Marrakesh te wachten. Vele kilometers zouden weer onder ons door schieten. Samen met Sem keek ik nog wat afleveringen van ‘’That 70s show’’. We eindigde dus echt zoals we begonnen. Reizend, naast elkaar en een serie om de tijd te doden. Ja, je kan het er bij je zelf niet vaak genoeg bij in wrijven hé. Nee, ik vond het juist wel mooi om te zien. Het had toch voor zo’n 9 leuke maanden gezorgd en voor een mooie vriendschap.

We stopten nog even voor wat foto’s en dronken wat op een terrasje in Quarzazate. Marokko wat blijf je mij toch verassen. Ik  had het erg mooi verwacht, maar dit overtrof steeds weer mijn verwachtingen. Hier moet ik gewoon weer eens terug komen. Zonder twijfels, een goed gevoel en een goede Jazz muzieklijst. De afgelopen dagen had ik stiekem zo genoten. Daarnaast gelukkig ook weer zo veel geleerd. Ik was mij zelf echt weer even helemaal kwijt. Dit had ik echt even nodig. De therapie die ik nodig had. Mijn lach en mijn tranen had ik weer even terug gevonden.

Na wat uurtjes reizen kwamen we dan weer in Marrakesh aan. Vanaf dat moment ging het een beetje fout. Wij moesten onze leen auto op een bepaalde plek parkeren. We werden geholpen door twee gasten. Waarschijnlijk waren ze even oud als ik zelf. Ze brachten ons naar de juiste locatie. Dit was natuurlijk gewoon hun baan. Helaas hadden de ouders dat even niet door. Die wilde hun gewoon een kleine fooi geven. Ja, toen begon al het ellende een beetje. De sfeer sloeg langzaam om. Achteraf betaalde Sems vader de jongens wel netjes, maar één jonge was al boos weg gelopen. Die had het helemaal gehad. Toen kwam alleen nog het auto momentje. Wat deden we namelijk met de sleutels. Hun wilde die hebben, maar was dat wel betrouwbaar. Het is toch een leenauto van een ander bedrijf.

Zou wat zijn als hun hem de dag erna willen ophalen en hij is ineens verdwenen. Van beide kanten kon ik de irritatie dus wel begrijpen. Hun voelde zich beschuldig en wij wilde gewoon alles checken. Nou blijf ik gelukkig altijd wel kalm. Je bent toch op vakantie, dus dan moet je toch een beetje genieten hé. Wanneer je ruzie zoekt wordt je vanzelf later genaaid. Voordat een ander het door had kwam die voorspelling uit. De koffer service was ineens veel duurder geworden. De baas had ons gebracht en wilde gewoon van ons af. Tja, was ergens weer te verwachten. Op dat moment was ik volgens mij nog één van de weinige met een lach. Ik had ten miste weer wat om over te bloggen. Zo kan ik gelukkig veel dingen weg lachen. Zo heeft alles toch weer een voordeel.

Het hotel was daarin tegen wel echt perfect. De gastheer was echt super aardig. Echter dacht hij wel dat we langer bleven dan één kort nachtje. Hij had niet verwacht dat we rond 4 uur al weg gingen en richting het vliegveld moesten rijden. Dat werd voor ons beide dus een kort nachtje. Hij wilde ons toch nog even zijn mooie hotel showen. Voor het eerst kregen we dus nog even een rondleiding. Hij had een prachtig plekje te pakken hoor. Helaas konden we alleen de Jacuzzi niet meer uittesten. Niet echt handig om nu nog alles nat te gaan maken.

De laatste uren vlogen echt weer voorbij. Voor ik het wist at ik mijn laatste avondmaal in Marokko. Gelukkig wel op ene schitterde plek. We keken zo over alles en iedereen heen. Ik heb het niet zo met Marrakesh, maar de avond wel. Ik kan moeilijk ontkennen dat dit er echt schitterend uit ziet. Nog even genieten van de taal, de mensen, het eten en de omgeving.

We gingen deze dag extra vroeg naar bed. Ik kan je alleen zeggen dat ik geen oog dicht heb gedaan. Ik moest toch nog even een nieuw afscheidsbriefje schrijven. Ik gaf Sem stiekem altijd briefjes. We zouden elkaar dan weer even niet gaan zien, dus dan moest ik altijd iets liefs achter laten. Dat verdiende ze en dan keek ze weer even naar iets uit. Nou was ik deze reis begonnen met een brief in mijn koffer. Die brief is echter nog steeds in mijn koffer te vinden. De brief was zeker mooi en eerlijk geschreven. Alleen deze vakantie had mij zoveel dingen laten zien. De brief klopte voor geen meter meer. Het zou voelen als een brief vol leugens. Het werd veel kleiner, maar zo eerlijk mogelijk. Deze laatste nacht zal mij in ieder geval altijd blijven herinneren. Hij was eerlijk, echt, kort en liet mij weer zoveel dingen zien. Een perfecte laatste nacht van een veel te gekke vakantie. Daar was bijna niks voor nodig.

Uiteindelijk stonden we dan op het vliegveld. We vertrokken de zelfde tijd, maar met een ander vliegtuig. Ik was veel goedkoper uit  door een overstap te maken. Daarnaast heb ik het niet zo met Ryanair. Ik vloog dus lekker met Royal Air Maroc. Even een tussenstop maken in Casablanca en dan 4 uur later richting Amsterdam vertrekken. Alleen dan kwam eerst nog het moeilijke afscheid. De laatste dagen waren zo puur geweest dat dit gewoon een ontploffing was. Voor ik het wist zag ik de tranen komen op de wangen van Sem. Helaas lukte het mij weer alleen om ze in mij te laten vallen. Ach, het moment was gewoon mooi. Ik zag weer de mooiste emoties. Bij iedereen was dat terug te lezen. Dat doet mij zoveel. Ik haat het als mensen door mij gaan huilen, maar het blijf ook mijn lievelingsemotie om te zien. Het is zo mooi en puur. Doei en tot ooit hé.

Over de terug vlucht valt niet zo veel meer te vertellen. Wel kan ik je echt Roual Air Maroc aanraden. Naar Casablanca vloog ik echt in een privé vliegtuig en het vliegtuig richting Amsterdam was ook echt top. Er was geen gezeik en alles zat er bij in. Ik kreeg eten en had een koffer van 30 kilo mogen mee nemen. Dit had ik anders nooit gehad. Voor dit en €100 minder bleef ik graag nog even in Marokko. Dit vliegtuig was gewoon genieten en dit veroorzaakte een hele mooie afscheid. Twee mensen die door alles afscheid moesten nemen. Te grote afstanden en te grote gebeurtenissen had dit veroorzaakt. Er was door ons weinig aan te doen. Het loopt toch wel zoals het loop. In ieder geval enorm veel geleerd en we gaan weer op zoek naar dat laatste puzzelstukje. We zijn helaas nog niet compleet.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Voor je het weet heb je een Arabische outfit aan

Al heel vroeg ik de wekker af. Ja, hoor ik werd gewoon wakker in de Sahara. Zou ook wel heel gek zijn als ik ergens anders wakker werd. Het was vroeg, maar ik voelde mij goed. De tempratuur was buiten flink afgekoeld. Stiekem had ik het wat koud gekregen. Zou je toch niet zo snel verwachten in de woestijn. Ik maakte mij klaar voor ons vertrek. We zouden alleen eerst nog gaan kijken naar de zonsopkomst. Persoonlijk ben ik meer van de zonsondergang. Dat kon je de dag er voor stiekem ook aan mij zien. Als je naar mijn wangen keek tijdens de zonsondergang, kon je een paar tranen zien glijden. Helaas heb ik bijna nooit traantjes, maar dit deed ineens zo ontzettend veel met mij. Even weer stil blijven staan en zien wat we mee mogen maken.

De zonsopkomst leek wel uren te duren. Hij moest de hoge berg van gisteren overbruggen. Natuurlijk was het mooi om te zien, maar hij was al eigenlijk te fel. Hij was natuurlijk al tijdje bezig. Onze gids kwam erna een tijdje vanzelf aangelopen. Weer gezellig in zijn Arabische outfit en natuurlijk weer goedgemutst. Die mensen leven echt het leven. Hij al helemaal. Hij woont in de woestijn, verzorgt mensen en heeft verder geen ellende aan zijn hoofd. Lekker het plaatselijke leven leiden en de buitenwereld vergeten. Heerlijk lijk het mij. Wij waren trouwens niet als enige ontwaakt. Overal in de woestijn kon je sporen vinden van beestjes. Met wat geluk zag je hier en daar nog een kever weg kruipen. Ja, dan moet je gewoon even genieten van de natuur. Je bent natuurlijk ook niet elke dag op zo’n prachtige plek.

Ouwe Dibbes (mijn kameel) bracht mij helaas weer naar de bewoonde wereld. De reis ging een beetje aan zijn eindekomen. Er stond nog maar één nieuw plekje op onze planning. Hierna zouden we weer helaas weer terug gaan naar Marrakesh. In mijn ogen de minst leuke plek van Marokko en we zouden daar ook weer afscheid gaan nemen van het land. Oké, niet alleen van het land. Ook van elkaar. Dat puntje zat er hoe dan ook aan te komen. Gelukkig stond de navigatie nu eerst nog even op Agdz. Hier was onze een na laatste hotel te vinden. Al deed het niks voorkomen van een echte hotel.

Dit plaatje was denk ik het mist toeristische plekje waar wij waren geweest. De dames werden er ook wat meer aangekeken. Blond blijft vaak toch bijzonder hé en daar kan ik ze geen ongelijk in geven. Goed ik dwaal af. We kwamen bij super aardige mensen aan. Volgens mij een Fransman. Hij deed zijn babbeltje en gaf ons onze sleutel. Aan de deur hing zo’n lekker groot sloot. Dat noemen we nog eens gezellig. Sorry, maar ik hou van deze ouderwetse dingen. De kamer was ook zeker niet groot, maar echt goed genoeg. Het had ook nog eens de beste wifi van alle hotels. Dit was dan wel weer handig voor de aankomende vluchten. Even nog wat muziek klaar zetten en een paar afleveringen van mijn serie. Al vond ik één ding veel interessanter. Ze hadden namelijk een schildpad als huisdier. Die na een tijdje rondje dreef op zijn rug. Volgens mij was dit zeker niet de bedoeling. Niemand durfde hem weer goed te leggen. Begrijpelijk na al die bijtfilmpjes, maar ik kon hem niet zo laten drijven. Ik pakte het schildje en draaide hem weer normaal. Weer een vriendje er bij.

In de avond gingen we het stadje in. Even rond lopen en wat eten. Het eten duurde wat langer dan normaal, maar het was weer te eten hoor. Na het eten gingen we het er nog even uitlopen. Na zo’n 10 a 20 minuten lopen stopte er een man met zijn scooter. Direct dacht ik die gaat wat verkopen. Echter had hij juist iets van ons bij zich. Blijkbaar had Sems moeder haar tas vergeten. Mochten ze die echt kwijt zijn geweest, dan hadden ze een groot probleem gehad. Zonder paspoort kom je het land niet zo snel uit. Kan natuurlijk altijd gebeuren, maar ergens vond ik het stiekem wel grappig. Sem kreeg vaak op haar kop door dit soort incidentjes en dan ontstonden er discussies. Dit vond ik voor haar nooit zo leuk om te zien. Nu was het andersom en ineens een ander verhaal. Geen discussie nodig. Tja, de macht van een ouder hé. Ik had genoeg met mijn binnen pretje.

Bron: Wish

Toen we weer doorliepen overkwam ons nog iets grappigs. Ik had namelijk één van mijn lievelings t-shirts aan. Daarop staat koekiemonster en het koekje van Shrek. De shirt moet de grappige versie van het schilderij de schreeuw voorstellen. Een Arabische man sprak mij hierdoor aan. Ik begon dus weer mijn Arabische verhaaltje. Toen we dat achter de rug hadden, gaf hij mij een compliment. Blijkbaar vond hij mijn t-shirt net zo leuk. Vanzelf sprekend gingen we er vanuit dat hij ons wat wilde verkopen.  Dit bleek dus niet het geval te zijn. Toen wij Nederlanders bleken te zijn, vroeg hij ons om raad. Hij moest een geboortekaart schrijven voor een vriendin in Nederland.

Blijkbaar waren er Nederlanders van het Rode Kruis hier ook geweest. Er was volgens mij iets in de mijnen gebeurd. Hierdoor was zijn hand niet meer al te best. Het Rode Kruis had hem hierbij geholpen en hielt hij nog contact met deze mensen. Hij nam ons mee naar de winkel van zijn vader. Zijn vader had een winkel voor  die Arabische outfits. De Arabische outfit die ik juist zo leuk vond. Ik keek mijn ogen dus weer uit. We kregen wat thee en de aanzichtkaart. Sem schreef hier een mooie boodschap op. Een bevalling blijf toch iets speciaals. Ondertussen probeerde ik nog wat Arabische woorden er uit te gooien. Zoals eerder gezegd zorgt dit altijd voor iets leuks. Dit keer werd er een kleine droom door werkelijk.

Hij vroeg aan mij of ik eens een Arabische outfit aan wilde hebben. Natuurlijk wilde ik dat. Dat was ergens nog mijn doel voor deze vakantie. Voor ik het wist had ik zo’n blauwe Arabische outfit aan en was Jorg de volgende. Uiteindelijk stonden we daar met zijn drieën lekker Arabische te wezen. Samen met Jorg kreeg ik ook nog even een dolk. Het setje was compleet. Waar een gek shirt en de taal ons wel niet kon brengen hé. Het leven leid je vanzelf mee. Daarom hou ik van deze landen en van reizen. Je maak zulke bijzondere dingen mee en je ontmoet de leukste mensen. Ik kan het echt iedereen aanraden. Leer wat standaard worden en gebruik ze al lerend. Wie weet sta jij ook wel ineens in een Arabische outfit of op een bijzondere plek. Geniet gewoon een beetje.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

Slapen in de grootste zandbak genaamd de Sahara

Eindelijk was het tijd voor dag 5 .  De kamelentocht was voor mij niet meer nieuwe. Dat hadden we nou al een paar keer achter de rug. Slapen in de Sahara was zeker wel iets nieuws voor mij. Ik heb nog nooit eerder een nacht door gebracht in een woestijn. Dan kan je ook maar beter gelijk de Sahara uitkiezen. Een grotere eerste keer bestaat haast niet. Laat die Sahara dus  maar komen.

https://www.instagram.com/p/BiEeEf4nPYo/?taken-by=fabiangijze

Na het korte nachtje was het wel even tijd om bij te komen. We zouden pas laat vertrekken, dus er was nog wel even tijd om te relaxen. Ik voelde mij door het gesprek al veel beter. De lach was weer te zien hoor. Het scheelde toch weer een paar kilo’s op de schouders. Daarnaast hadden we de Sahara op het oog, dus er was ook geen reden om sip te wezen. Oké, zand in je onderbroek zou wat minder zijn, maar dat neem je dan maar voor lief hé. Via bronnen had ik al vernomen dat de Sahara nogal droog is. Nog even liggen bij het zwembad kon dus geen kwaad. Beetje de tijd wegzwemmen. Ja, aan alles voelde ik dat het een top dag/nacht zou gaan worden. Kom maar op.

Gelukkig tikte de minuten een beetje door. Na een offroad rit kwamen we op de locatie aan. Hier trokken de meeste mensen hun lange broek aan. Dit hadden ze blijkbaar als tip meegegeven. Nou zag ik daar alleen niet echt een reden voor. Ik had nog nooit voor zo’n ritje een lange broek aangetrokken. Leek mij eerder juist een slecht plan. De Sahara zou zeker niet de koudste plek gaan worden. Samen met nog een paar andere mannen negeerde ik gelukkig de tip. Achteraf had het zeker geen nut. Ten miste ik had nergens last van.

 

Mijn kameel bracht mij gelukkig heelhuids aan. De rit duurde wel even een tijdje, dus dan bouw je toch maar een band met die besten op. Ik noemde die van mij ouwe dibbes. Zo noem ik mijn moeder ook altijd, dus was ze er stiekem toch nog een beetje bij. De weg zelf was erg mooi, maar na een tijdje was je het zand wel gewend. Het was namelijk behoorlijk zanderig in de Sahara. Je zag eigenlijk alleen de zon en het zand. Het leverde natuurlijk wel weer een paar mooie foto’s op. Onze reisgids stopten dan ook regelmatig, om even wat foto’s van ons te maken. Na een tijdje mochten we zelf gelukkig ook nog even rondlopen. Na het lange stilzitten kon ik dat wel even gebruiken. Ik kon amper bewegen op ouwe dibbes. Niet vanwege het lieve beestje, maar ik begon bij elke bewegen de trillen. Had er niet echt last van, maar het was toch wel even een gek gezicht.

Al was dat niet het enige wat gek was in de Sahara. Na een lange loop, liepen we weer eens een zandheuvel op. Je verwacht aan de andere kant weer gewoon zand te zien. Alleen nu stond er ineens een hele tentenkamp. Dat is toch een hele openbaring. We hadden letterlijk een uur naar zand lopen staren. Eindelijk zie je dan gewoon weer eens wat nieuws. Daarnaast kan je je eigenlijk gewoon niet voorstellen dat er echt mensen wonen in de Sahara. Hoe valt er daar nou te wonen. Wij waren in ieder geval het eerste ‘’gezin’’ wat aankwam. Onze gids was echt een prima kerel en liep lekker door.

In mijn ooghoek zag ik direct twee snowboarden staan. Nou heb ik in Zwitserland gelukkig al een paar keer de sneeuwbergen mogen betreden. Alleen ik op mijn bucketlist staat sandboarden nog hoog boven aan. Regelmatig kijk ik weer met grote ogen naar sandboard filmpjes. Dit zou zomaar mijn kans kunnen zijn. Mijn tas gooide ik af en samen met Jorg klommen we de berg op. Helaas was de beveiliging afgebroken. Je moest je voeten dus goed klemmen om er op te blijven staan. Gelukkig hadden wij wel het juiste board te pakken. De ander had geen beveiliging en ging niet eens meer vooruit. De berg was maar een bergje, maar ik heb het in ieder geval al een beetje kunnen doen. Een kleine oefening voor later. Ooit ga ik er weer staan met een goed board en hogere bergen. Het was in ieder geval lachen om mee te maken.

Meest lelijke foto ooit, maar we delen gewoon alles hier

Na wat uurtjes zand lol gingen we eten en eindelijk drinken. Ze kwamen het gewoon even met de quad brengen. Waarschijnlijk de thuisbezorg in de Sahara. Door de hitte had ik alleen niet zo veel trek. Ik at wat nodig was en sloeg de rest maar even af. Ik had veel meer interesse  in het water. Dat mocht van mij wel door blijven stormen. Na een tijdje sprak ik onze gids in het Arabisch aan. Die kwam toen direct naast mij zitten. Spreek altijd Arabisch met mensen in Marokko, want je gaat echt veel leuke dingen mee maken. Je komt in de grappigste situaties terecht. Daar later nog meer over. Stond later de reis  ineens als een echte strijder verkleed.

https://www.youtube.com/watch?v=0QHx5sdwSnM

In de avond kwamen de trommels weer tevoorschijn en staken we het vuur aan. Voor de grap zei ik toen nog Jeroen doe nou niet, pas nou op met dat vuur. Toen hoorde ik ineens aan mijn zijde ken je dat filmpje. Bleken de Nederlanders waar wij mee omgingen uit Jeroens dorp te komen en hem ook te kennen. Mij kon je weg dragen. Toeval bestaat niet hé. Al was het bij het vuur wel gelijk wat minder veilig 😉

Het werd in ieder geval weer een hele gezellige/mooie avond. In de nacht zijn we nog met ons jeugdclubje de woestijn in gegaan. Super dom eigenlijk, maar natuurlijk wel leuk om te doen.  Al zat ik wel met hun ouders in mijn maag. Zou je net zien dat we nu ruzie zouden gaan krijgen. Gelukkig bleken die achteraf al op één oor te liggen. Ik ging in ieder geval slapen in de Sahara. Dat kon niemand mij meer afpakken. Sahara wat lig je lekker

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Wandelen door de Dades Vallei en de eerlijkste nacht

Na een bijzondere dag kwam dag vier om de hoek kijken. Een dag die van te voren niet zo bijzonder bleek te zijn. Gewoon een mooie wandeling door de Dades Vallei en verder gewoon eens wat relaxen in het nieuwe hotel. Alleen een planning verklapt gelukkig nog niet alles. Het bleek namelijk wel een mooie dag te gaan worden. Een mooie, maar vooral ook een eerlijke. Dingen kan je niet uit de weg blijven gaan. Alleen moesten we eerst nog even afscheid nemen van deze bijzondere plek.

Bijna in elk hotel hadden we wel leuke gastheren gehad. Alleen door de vorige dag en avond waren dit wel echt de uitblinkers geworden. Ik weet niet of je het echt een band kan noemen, maar je bouwt toch iets op hé. We schudden elkaars handen, maakte wat foto’s en namen in het Arabisch afscheid. Trouwens even een goude tip. Ga altijd aan de zijkant van een foto staan. Kan je later nog eens lachen of juist niet. Ligt er aan hoe je het bekijk. Het was in ieder geval helaas weer tijd om te gaan. Het was een plek geworden om nooit meer te vergeten. Voor ons lag weer een paar kilometer te wachten, maar ook eens wat luxe. Er stond ons namelijk een mooi hotel op te wachten met een hoge beoordeling.

Na een tijdje kwamen we vanzelf terecht in de Dades Vallei. Een enorm gebied waar alles te zien valt. Het is er echt heel mooi. Wel moet ik eerlijk bekennen dat je deze plekken regelmatig tegen komt in Marokko. Het blijf mooi, maar het is niet iets waar je perse heen moet. We liepen door een enorme kloof om aan onze kleine klim te beginnen. Al snel kwamen we bij een lange trap aan. Nou was ik in Thailand aan iets begonnen. Als er een lange trap naar boven was, dan moest ik even met het kleine Broertje (Jorg) omhoog rennen. Hoe eerder je er ben, hoe beter het voelde. Zo begonnen we weer eens aan onze klim. Nou hou ik het tegenwoordig nog maar net vol. Ik sport helaas bijna nooit meer. Ik loop mijn dagelijkse stappen en dat is het eigenlijk wel. Qua conditie kon ik dat nu wel even voelen. Het gebrek aan slaap en conditie lieten mij behoorlijk naar adem happen. Goed even tot rust komen en de klim kon beginnen.

De rest van de groep had volgens mij niet zo veel zin om te klimmen. Jorg zijn vader probeerde nog wel een klein stukje mee te lopen, maar die hielt er al snel mee op. Jorg en ik waren ondertussen al een flink stuk omhoog geklommen. Wij moesten er natuurlijk weer voor kiezen om van het pad af te wijken. Een normale weg is toch saai en veel te langzaam. Na een behoorlijke sprint voelde ik deze klim wel echt hoor. Jorg zit zelf nog op voetbal, dus die kon de Dades Vallei nog wel makkelijk aan. Oké, makkelijk is misschien een groot woord, maar voor het eerst zag ik hem wel boven mij uit steken. Ik was in ieder geval al blij dat ik hem dit pleziertje even kon gunnen. Vooral toen die tegen mij zei dat die blij was dat hij een klimmaatje had, kon hij er ook eens gewoon op uit. Meer dingen hoef ik niet te horen hoor. Dat zou mij elk moment opnieuw kunnen raken.

Voor de rest gingen we maar eens een keer naar beneden. Het was nou ook weer niet mijn doel op het topje van de Dades Vallei te bereiken. Het was wel genoeg geweest. Ik liet Jorg maar even expres achter mij lopen. We waren steil omhoog gegaan, dus dat betekende ook weer steil naar beneden. Ik zag liever mij zelf vallen dan dat hij zou vallen. Dat vallen lukte mij gelukkig ook nog een paar keer goed. Voor je het weet beland je hand in een doornstruikje. Beetje bloed kon geen kwaad hé. Het brandende gevoel zou van zelf wel weer weg gaan en we leefde nog. Later liepen we ook nog samen door een lege rivier heen. Als hij toch leeg staat kan je er beter even gebruik van maken. De rest zou ons op het einde opwachten met de auto. Dan kan je toch even gezellig bijkletsen.

Voor het eerst tijdens deze reis konden we echt gebruikmaken van ons hotel. Waarschijnlijk hadden we daarom ook een wat luxere hotel. Het deed mij een beetje denken aan een hotel in Thailand. Liet dat nou net het hotel zijn waar we sliepen toen ik met Sem kreeg. Zo waren we toch ineens weer op een oud bekend plekje. Hadden we nou net nodig. Ik werd al gek door mij zelf en dan kregen we dit er ook nog eens bij. Ik probeerde nog even gezellig mee te zwemen en te kletsen, maar ik moest mij gewoon even terug trekken. De tablet en Jazz zouden mijn redding worden. Voor ik het wist had ik de blog post keuzes geschreven. Nee, die staat nog niet online, maar die komt na de Marokko week zeker online.

Het voelde in ieder geval goed om even weer te schrijven. Er was nog niet echt een moment geweest waarop ik alles van mij af kon schrijven. Het hoofdje zat nu alleen echt te vol en er moest wat uit. Een betere manier dan dit kon ik  mij toen niet echt bedenken. Het terug trekken had ik echt even nodig. Zo schreef ik ook wat letters op mijn handen en tekende twee gezichtjes. Een boze en een blij. Je moet er altijd even naar kunnen kijken. Het help meestal voor mij, dus waarom zou ik het niet doen hé.

In de avond aten we ergens pizza en liepen we even door het kleine dorpje heen. Ik voelde mij gelukkig al weer iets beter. De tekst en gezichtjes hielpen gelukkig weer een beetje. Gewoon genieten joh. Voor je het weet krijg je later spijt. Na nog een spelletjes avond dook ik mijn hokje in. Ik sliep in een klein inhammetje. Voor het eerst kon ik eigenlijk niks of niemand zien. Het plafon was even mijn beste vriend. Op de achtergrond hoorde ik twee dingen. Je hoorde namelijk de krekels en Sem die haar neus snoot. Ze was behoorlijk verkouden geworden, dus de wc rol vloog er doorheen. Na een tijdje besloot ik maar gewoon gezellig mee te doen met het snuiven. Je moet toch iets hé als je niet in slaap kan komen.

Na een tijdje zag ik Sem ineens naast mij staan. Zo begon eindelijk het moment wat we eigenlijk beide gewoon nodig hadden. Even gewoon kletsen. Voor het eerst liet ik haar lezen wat ik had geschreven zonder dat iemand anders het had gelezen. Hierna gingen we samen buiten zitten en gewoon lekker praten. Eindelijk kon ik gewoon weer eens echt eerlijk zijn en alles vertellen. De afgelopen maanden speelde er zo ontzettend veel dat ik dit gewoon niet meer kon. Ik wilde haar er gewoon niet mee lastig vallen. Ja, dan verander je gewoon in iemand anders. Ze had zeker wel het recht om die verklaring te krijgen. Al vroeg ze daar niet eens om. Daarnaast besloot ik dat ze nog iets moest weten. Het verhaal waar maar 4 mensen van af weten (waaronder ik zelf). Dit was het moment gewoon. Eerlijker dan dit moment zou het waarschijnlijk nooit meer gaan worden. Gelukkig waardeerde we beide deze eerlijkheid en konden we gewoon weer eens lachen. De vakantie kon eindelijk dan echt beginnen.

Het bleef natuurlijk nog wel lastig, maar we keken elkaar ten minste wel weer recht aan.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Op naar de CLA studios in Quarzazate

Na een wat sombere eerste avondje, waren we klaar voor dag twee. Een dag die echt voor mij bestemd was. De CLA studios stonden namelijk op de planning. Nou wist ik daar eerlijk gezegd nog niet zo heel veel over, maar er zijn grote films gemaakt, dus dan ben ik al lang verkocht. Al stond er wel nog een lange reisdag op de planning. Het is nog wel even een stukje rijden vanaf Marrakesh. Gelukkig stond er dan ook een mooi ontbijtje te wachten op ons.

Helaas heb ik niet echt een foto gemaakt van het keuze menu. Deze vakantie wilde ik zo min mogelijk druk zijn met internet/telefoon. Wel heb ik gelukkig nog een foto gemaakt van een plek waar we het gingen opeten. Team blauw zullen we het maar noemen. Het viel mij gelijk al op dat sommige locaties in Marokko echt een kleur bevatten. De blauwe kamers kwamen we later nog veel meer tegen.  Het zat in ieder geval top. Gelukkig hadden ze ook nog wat sinaasappelsap, want de thee kon mij maag nu al niet meer aan. Had ik ten minste nog wat te drinken. Na het eten werd het tijd om maar weer eens verder te reizen.

Hiervoor moesten we alleen eerst nog even onze leenauto ophalen. Gelukkig was dat lekker dichtbij. Even het hoekje om met onze koffers en we waren er al. Uit Marrakesh komen met de auto bleek wat lastiger te zijn. Vooral als er mensen over je schouders heen kijken en hier en daar een oe en een a hoort. Gelukkig deed de vader van Sem dit aardig goed. Zonder kras of deuk kwamen we op de mooie wegen van Marokko terecht. Boven m’n hoofd zag ik de grijze wolken en naast mij zag ik een prachtig landschap. Dan maar even zonde van die grijzen wolken, maar dit was gewoon genieten. De perfecte plek om goed na te kunnen denken. Plaats er wat Jazz muziek onder en je brengt mij in de wolken. Het was heel moeilijk om mij een beetje rustig te krijgen, maar Marokko flikte het gewoon.

 

De eerste aanraking met de lokale Marokkanen was al gelijk mooi. Ik heb nog nooit eerder de vraag gekregen of ik het dak op wilde. Die vraag kreeg ik hier dus al gelijk de eerste dag. We liepen een klein terrasje op en voor we het wisten stonden we op het dak. De eigenaar was ook echt gewoon een baas. Hij deed het leuk en genoot van onze aanwezigheid. Achteraf vroeg ik hem dan ook of ik een foto van hem mocht maken. Ik hou namelijk enorm van plaatselijke bevolkingen. Hij vond het gelukkig goed. Zijn kleine ijdelheid bracht mij alleen enorm aan het lachen. Zodra ik de foto wilde gaan maken, deed hij ineens alles goed. Zijn kraagje zat wat verkeerd en zijn knoopjes konden nog verder dicht. Ja, hij had mij te pakken hoor. Gelukkig kan ik op mijn telefoon ook nog een kort filmpje zien van voor de foto. Als ik mij somber voel kan ik daar gewoon even naar kijken.

Nadat de kilometers onder ons door waren geschoven, waren we eindelijk aangekomen bij de CLA studios. Ik zag al wat grote filmklappers staan. Zo stond er een hele grote op de rotonde. Ja, dan gaat mijn hartje al veel sneller kloppen. Dit was de plek die ik nu net even nodig had. Op deze plek voelde ik mij thuis en mij zelf. Laat die rondleiding maar beginnen. Gelukkig vroegen wij om een Engelssprekende gids. Dit bleek namelijk echt een hele leuke vent te zijn. Hij nam voor alles echt de tijd en vertelde prachtige verhalen. Een ander zag ik er echt door heen vliegen. Wij begonnen veel eerder en  eindigde nog later dan hem. Toch best knap.

De tour begon met een museum. Zo liepen we langs neppe stuntauto’s  en richting een filmschip. Het schip was gebruikt voor twee films. Twee films die bijna alleen op het water afspeelde, maar het schip heeft nooit het water mogen zien. Nee, die had alleen nog maar de woestijn en een studio gezien. Nou ben ik sets tegenwoordig wel een beetje gewend. Ik kom er gelukkig best vaak. Als iets fake kan, dan wordt het ook fake gedaan. Echt is veel te duur en veel te onhandig. De nepheid verbaasde mij dus niet zo heel erg. De rest van het gezelschap keken echt te grappig. Bijna alles bleek nep te zijn in de CLA studios. Van grote palen tot rotsblokken. Dit hadden ze niet echt verwacht. Voor je het wist twijfelde ze aan alles in Marokko.

Binnen mochten we langs de kostuums lopen en de gebruikte beelden. Zo bleek een stad uit ene film gewoon een papier-maché dorpje te zijn. Ook liepen we gezellig langs mummies en wat zombies. Na een tijdje had ik zelfs de muts van Aladin op. Nadat we alle museum stukken hadden gezien, gingen we nog even naar de binnen studio. Daar heb je alleen niet zo heel veel aan als er niet gefilmd wordt. Dan is het gewoon een lege bunker. Gelukkig hoorde het kasteel ook nog bij de CLA studios. Hier filmde ze bijvoorbeeld vele voor Game of Thrones. Nou ben ik helaas nog niet aan die serie toegekomen, maar de locatie was echt top. Een echte attractie park voor mij. Ook heel verleidelijk, want je kon overal opklimmen en op kleine randjes lopen. Ja, op een plek als dit ga ik daar ook helemaal los op. Al is het maar goed dat ik niet naar beneden ben gevallen. Dan hadden we een dode film scene te pakken.

https://www.instagram.com/p/Bh_WCkGn1DZ/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Helaas kwam er ook weer een einde aan deze dag. We moesten nog maar een klein stukje voor ons prachtige hotel. Na wat lieve hulp van een klein mannetje, konden we het hotel vinden. Wat een prachtige plek was dit dan weer joh. Het leek wel alsof we nog steeds in de CLA studios rond liepen. Eigenlijk is Marokko gewoon één grote film. Morgen zouden we vroeg op moeten voor een wandeling. Er was namelijk een klein eiland dorpje naast ons hotel. Het werd dus snel nog wat eten, interneten en richting het bedje. Tijdens het eten kregen we wel nog een stukje taart van een jarige Australische vrouw. Die was gezellig bezig met een Marokkaanse groepsreis. Om de Australische ouderen kan je in ieder geval wel lachen. Vooral als ze naar hun kamer gebracht moeten worden. Ja, het was weer een dagje om niet te vergeten.

 

De CLA studios is zeker een aanrader. Nou kwam ik er wel later achter dat je ook nog de Atlas studios heb. Pak die dan ook gelijk even mee. Alvast bedankt 😊

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Op naar het regenachtige Marrakesh

Na zo’n 2 a 4 uur nacht rust was het dan zo ver. De zon begon al zachtjes door te komen. Snel even mijn ochtend en ik was er klaar voor. Nou was ik zelf toch al niet meer thuis, dus verder kon ik toch niet meer zoveel doen. Voor het eerst zou ik eens ergens anders vertrekken dan vanaf Schiphol. Dit keer vloog ik eens een keer vanuit Keulen. Verandering kan ook niet een keertje kwaad hé. Zolang ik maar gewoon de lucht in zou gaan. Dan zouden de twijfels eindelijk verdwijnen.  Dan was er vanuit Marrakesh niet echt meer een weg terug.

De vlucht liet mij wel gelijk zien waarom ik het liefst alleen reis. Op gebied van reizen ben ik echt heel kalm. Het komt vast wel goed en het is maar voor een vakantie. Gewoon een beetje genieten van alles en iedereen. Mijn medereizigers deelde volgens mij niet echt dezelfde mening. De vakantiestemming zat er op het vliegveld in ieder geval nog niet echt in. Al werkte het vliegveld ook niet echt mee. Geef mij dan ook maar liever het moderne Schiphol. Gaat een stuk snellen en gelukkig vaak ook een stuk soepeler. Goed we hadden het in ieder geval gehaald.

Mijn tickets had ik los van de rest gekocht. De terug vlucht zou ik dan ook in mijn eentje gaan maken. Dat bespaarde mij zo’n €100. Misschien geen enorm groot verschil, maar wel mijn volgende vliegticket ;). Ik zat zo’n vier rijen verder dan Sem (ex-vriendin) en haar gezin. Naast mij zat een oudere stel. Geef ze de 40 a 50 jaar. Hij sprak mij aan in het Duits, maar gelukkig bleken hun ook gewoon Nederlanders te zijn. Nou ben ik echt verliefd op het reizen, maar hun waren nog veel beter bezig. Tijdens het wachten zat zij gewoon al een nieuwe reis uit te zoeken. Toch een lekker vooruit zicht.

Ze vermaakte mij wel enorm. Het duurde namelijk enorm lang, voordat we de lucht in konden. Om de tijd te doden zat hij dus op zijn gemak een spelletje te spelen op zijn telefoon. Zijn vriendin was ondertussen allerlei verhalen aan het vertellen. Telkens hoorde ik haar weer dezelfde zin herhalen. ‘’Stop dat ding nou gewoon even weg en luister’’. Elke keer zag ik zijn hoofd weer even ondeugend nee schudden en doorspelen. Ik kon er stiekem enorm van genieten. Het stelde niks voor, maar het laat toch weer zoveel zien. Hij was misschien allang blij dat die even rustig een spelletje kon spelen. Haar kleine frustratie was natuurlijk ook geheel terecht. Ben je bezig voor jullie beide, terwijl de ander totaal niet aan het luisteren is. Alleen doordat ze elkaar al zo lang konden, wisten ze dit allang van elkaar. Geen ruzie nodig, gewoon een beetje genieten van elkaar gebreken/streken.

Tijdens de vlucht zelf voelde ik hem ineens tikken op mijn schouders. Ik deed mijn koptelefoon af en was al bereid om op te gaan staan. Die zou vast moeten gaan plassen. Dat bleek alleen niet het geval te zijn. Hij vertelde mij dat die stiekem een beetje met mij mee keek. Ik zat namelijk lekker in mijn serie La casa de papel gedoken. De spannende beelden hadden blijkbaar zijn aandacht getrokken. Hij schreef de naam van de serie op en keek gezellig kleine stukjes mee. Normaal zou ik dat niet zo fijn hebben gevonden, maar van hem kon ik het wel hebben. Persoonlijk zou ik dat zelf nooit durven te vragen. Hey, is het goed dat ik gezellig met je mee kijk. Ik vond het daarom alleen maar grappig om te zien.

We begonnen onze reis lekker regenachtig. Nou was het toch al laat, dus veel gingen we er niet beleven. Ons hotel was in ieder geval goed te doen. Was toch alleen maar voor een kort nachtje. Wel gingen we nog even snel Marrakesh in. Nou moet eerlijk toe geven dat het niet mijn beste dag was. Misschien kwam het mede door de regen, maar ik moest ook gewoon even mijn verhaal kwijt. Sem had ik eigenlijk niet meer echt gesproken. Dat gaat mij toch dwars zitten. Ik liep er dus een beetje somber achteraan of juist voorop.

We aten wat in een plaatselijk tentje. Dit tentje verraadde al snel hoe goedkoop Marokko is. Die eet en drink prijzen zijn echt niet normaal. Als je een goed tentje vindt eet en drink je voor zo’n 2 a 4 euro. Dat kan je hier helaas niet echt doen. Na het eten liepen we nog even Marrakesh in. Hier liepen we langs de avondmarkt, wat winkeltjes en dronken we wat thee. De dag erna zou onze reis pas echt beginnen. Dan gingen we de auto ophalen en rondreizen. Het werd dus wel weer tijd om te gaan slapen.

Gelukkig kon ik Sem nog heel eventjes spreken via onze telefoon. Het was niet echt heel persoonlijk, maar zo kon ik in ieder geval wel al wat dingen zeggen. Acht dagen zo doorgaan was niet echt een optie. Daarnaast wat slaap kon ook geen kwaad. Dat wakker liggen gaat je toch opbreken.

Maar goed, morgen weer een dag, met een hoop nieuwe kansen.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Je knokkels kapot slaan, vanwege een vakantie

Sinds ik mijn eigen geld verdient is mijn uitgavenspatroon automatisch mee veranderd. Ik verdien gelukkig genoeg. Eindelijk geef ik nergens anders echt mijn geld aan uit. Ik ben snel te vrede. Als ik er af en toe maar even op uit kan. Zoals afgelopen week. Ik kreeg weer de kans om te reizen. Dit keer naar het mooie Marokko. Ten minste dat kan ik nu zeker mooi noemen, want wat was dat land fantastisch. Met wie ik ging? Ik ging mee met mijn vriendin en haar familie. Oké, beter gezegd mijn ex-vriendin. We zouden onze relatie afsluiten zoals we begonnen. Tijdens een mooie reis met zoveel vragen, spanningen en geheimen. Een reis die je dus eigenlijk wel met mijn gekke leventje kan vergelijken.

Van oorsprong heb ik deze reis met veel te veel vragen geboekt. Moest ik wel mee en zouden mijn vragen deze reis beantwoord kunnen worden. Daarnaast voelde ik mij ook nog eens heel schuldig. Fabian ging weer lekker op reis, terwijl niemand anders van het gezin zo’n reis zou kunnen maken. Geld speelt alleen bij mij niet echt een rol. Bij de ander zeker wel. Ook zou ik mijn examen missen, de verjaardag van mijn lieve omaatje en dat allemaal om maar een mogelijke vraag te beantwoorden. Eigenlijk meer uit twee keuzes kiezen. De keuze van mijn hoofd of toch die vanuit mijn hart. Stoppen met een uitstekkende relatie of er gewoon lekker door gaan. Het keuze moment was alleen al twee weken te vroeg gemaakt. Het ‘’plannetje’’ had gewerkt. Ik had iemands visie kunnen verplaatsen en samen tot een keuze laten komen. De reis was niet meer nodig, maar die ging zeker wel door.

De laatste thuis dag leefde ik in mijn uppie. Moeders ging op pad en ik zou in de middag de reis richting Brabant afleggen. De helse drie uur zaten er weer aan te komen. Al voelde die drie uur niet alleen zo aan. Zo voelde al die uren aan. De secondes tikte weg en de uren slopen voorbij. Mijn koffertje was al goed genoeg ingepakt. Ik hoefde/kon er niks meer aan doen. Ik leef met heel veel vragen, maar stress momenten probeer ik zoveel mogelijk weg te houden. Als ik het onder controle heb kan ik het goed handelen. Alleen als ik er echt niks aan kan doen flipt mijn lichaam helemaal. Ik begin te zweten, te denken, zenuwachtig te worden en gewoon naar dingen te zoeken. Nou, doe ik aan geen enkele verdovend middelen, dus ik moet de rust toch ergens anders in vinden.

Ik liep eigenlijk zonder doel richting mijn schuurtje. In de hoop daar iets te vinden en weer wat minuten voorbij te laten gaan. Daar vond ik uiteindelijk zeker wel iets. Iets wat ik eigenlijk met elke vezel uit mijn lichaam haat, maar ik vond daar een gevecht. Er lag namelijk stro in nog een perfecte staat. Nog netjes geseald en bijna nooit aangeraakt. Ik legde het op de grond en begon uit het niks te boxen. Steeds weer opnieuw een stoot met al mijn kracht. Tot dat ik moest stoppen. Na een tijdje worden je knokkels van zelf te rood en moet je wel stoppen.

De laatste paar uren besloot ik maar gewoon lopend te doen. Sleutel in mijn zak, schoenen aan en gewoon rondjes lopen. Gewoon even lopen door het dorpje die ik als geen ander ken. Hier en daar wat geheimen, maar nog nooit ergens anders gewoond. Je komt vanzelf op de plekken met de meeste herinneringen. Mijn eerste huis met alle verhalen, mijn hut, mijn school en ga maar zo door. Genoeg momenten om de andere gedachtes even iets kleiner te maken. De overgebleven tijd hielt van zelf wel een keertje op.

Dat klopte zeker weten. Voor ik het wist zat ik rond 21:00 in Brabant op de bank. Gezellig ongemakkelijk tv te kijken. Ja, wat moet je er eigenlijk over zeggen hé. Wat je ook zeg, het zal niks of niemand boeien. In elke interesse zit ergens wel een kleine vleugje leugen en nepheid. Zo voelde het en zo is het ook gewoon. Alleen ik kon nu nog weg. Mijn wekker had al zo’n 6 a 8 uur vlucht tijd aangegeven. De deur is een optie, maar het raam is natuurlijk wel een leukere optie. Als je een Fabian actie uithaalt, kan je het maar beter gelijk goed doen.

https://twitter.com/fabiangijze/status/988155110751694849

Ik appte mijn ex-vriendin een kamer naast mij. Zou ik je nog even welterusten mogen wensen. Zodra ik langs kon komen keek ik haar aan en stelde ik de vraag. Wil je dat ik nog mee ga of zal ik gaan. Gaan naar de mensen van mijn gezin/familie. Waar ik zelf ook hard nodig ben. Nou weet ik niet waarom de keuze is gevallen, maar het viel op blijf. Ik keek nog één keer in die half blauwe ogen en liep terug naar mijn kamer. Vanaf dat hielden de gedachtes en zenuwen niet op, maar het keuze moment wel. De reis heb ik nooit nodig gehad om de keuze goed te kunnen maken. Alleen dit gevoel en die blik. Het werd tijd om mij zelf weer te worden en mij te laten zien. De irritante nep act aan de kant en zelf weer in de spotlights.

Zo van Hey, ik ben Fabian van der Gijze, dit ben ik en dit is mijn verhaal.