oma

Dag lieve oma

20 januari 2019 was het dan toch echt zo ver. Mijn lieve oma is helaas overleden. Ik lag na mijn nachtdienst net in bed en toen ging mijn telefoon over. Op mijn scherm zag ik Ma staan en ik wist al genoeg. Ik hoorde aan de andere kant iemand met al haar kracht naar de juiste woorden zoeken. Een kleine snik en een slik en de woorden kwamen eruit. Fabian, oma is net rond 6 uur overleden. Iets wat geen geheim meer was. Een paar dagen geleden zat ik namelijk vierdagen lang elke dag naast haar bed. Te genieten van onze laatste dagen en voor haar te hopen dat ze snel zou gaan.

Een ander zou het misschien heel moeilijk hebben gevonden, maar ik vond dit de één van de mooiste vierdagen ooit. Je ziet iemand wel afglijden naar beneden, maar wel op een bijzondere manier. Ze was op en daardoor lag ze op haar sterfbed te wachten tot haar hart er mee zou stoppen. Eerst had ze het besef nog niet helemaal, maar vanzelf kwam dat besef wel. Uit mijn werk rende ik naar de trein en vloog richting Rotterdam. Daarvoor had ik namelijk te horen gekregen dat we waren begonnen en dat het zomaar voorbij kon zijn die dag. Bij aankomst leefde ze gelukkig nog. Ze keek mij aan, gaf een compliment over mijn kleding en wilde een knuffel. Ik kreeg de mooiste en de fijnste knuffel ooit. Trillend probeerde ze mij zo goed mogelijk te pakken, gaf haar een kus op haar wang en ik voelde dat ze de juiste knuffel had gevonden. Ze liet niet meer los tot ze het genoeg vond. Een kleine traan rolde over onze wangen. We wisten het. De maatjes moesten afscheid gaan nemen.

Gelukkig duurde mijn weekend vier dagen en die heb ik allemaal nog met haar mee kunnen maken. Ik zat naast haar en kreeg haar hand in mijn hand gedrukt. Normaal aaide ze mijn bol, maar nu was het andersom. Ik mocht alleen niet bozig van haar kijken, want dan zei ze dat gelijk. Met een brede glimlach bleef ik dus naar haar kijken en genoot van elk moment. Ze gaf hier en daar nog wat wijze advies. De derde dag stak ze haar duim naar mij op en seinde ze dat ik iets dichterbij moest komen. Wat zorg je goed voor je moeder, bedankt daarvoor lieverd. Die woorden kwamen inderdaad wel aan. Ik beloofde haar dat ik dat altijd zou blijven doen. Tevreden zag ik een knikje.

Na vier dagen afscheid nemen moest ik weer terug naar mijn eigen huisje. Wachtend op het belletje wat sowieso eraan zat te komen. Verdrietig kon ik niet zijn. Ik was blij voor mijn oma. Geen pijn meer, geen angst meer en hopelijk weer terug bij mijn lieve opa. Mijn oma was mijn grootste fan en één van mijn voorbeelden. Een vrouw die er altijd was, zelf geen makkelijk leventje heeft gehad en daarom extra goed voor ons zorgde. Zij ving ons op tijdens het onderduiken en stond altijd paraat. Ze was een schat en soms veel te goed voor iedereen op deze wereld. Als ze iets liefs kon doen dan deed ze dat. Niemand mocht ontevreden weg gaan. Het was een schat en ik ga haar zeker niet vergeten.

https://www.instagram.com/p/Bs2q8OpggWP/

Ik leefde al altijd met haar in mijn hart, maar zal dat nu nog meer doen. Het is goed zo, ze heeft het goed gedaan. Dag lieve oma, hopelijk tot ooit.

Fabian van der Gijze

oma

Eindelijk weer even bij mijn lieve oma langs

Ik ben niet zo stoer dat ik kan doen alsof mijn familie mij niks boeit. Op dit gebied ben in liever een softie. Drie weekenden keek ik er al naar uit. Ik zou weer even naar huis gaan en naar mijn oma gaan. Één van de mensen die zoveel voor mij betekend. Toevallig moesten we samen in dezelfde week verhuizen. Ik kon daardoor wel nog helpen in haar oude huis, maar haar nieuwe kamer had ik helaas nog niet kunnen zien. Helaas betekende dat ook dat ik mijn omaatje even niet had gezien. Het werd dus zeker tijd om weer even haar op te zoeken. Op naar die rode appelwangetjes.

Mijn oma heeft de laatste paar jaar vaak slecht gelegen. Boven alle verwachtingen komt ze er steeds weer bovenop. Een echte strijder en al helemaal na opa’s dood. Onbewust ga je toch nog meer van zo’n lief mensje genieten. Mijn moeder zij het toevallig ook een maandje terug. Je maakt ineens veel meer foto’s van en met iemand. Nou ben ik totaal geen liefhebber van foto’s, maar ik vind het te lief en te leuk om even met mijn oma op de foto te gaan. Ze ziet het zelf als een grappige spiegel, maar ik weet wel beter. Het zorgt in ieder geval voor hele oprechte foto’s.

https://www.instagram.com/p/BmLT6DvlrJQ/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Gelukkig is mijn oma enorm trots op mij en heeft ze mij altijd gesteund. Zij weet net als mij dat ik vaak bij haar moest slapen en 3:00 a 4:00 uur weer vertrok. Alles om maar weer bij opnames aanwezig te kunnen zijn. Zij is één van de redenen dat ik een C.V. kon opbouwen voor de camera en dat ik nu hier in Hilversum ben gaan wonen. Ze is daar zo trots op. Pakte ze even mijn handje stevig vast en vroeg hoe ik het er nou had. Is het toch al een beetje gelukt hé, je zit in ieder geval in het wereldje. Daar kan ik haar alleen maar gelijk in geven. Ja, en ik word dan alleen maar meer verliefd op haar. Die blije twinkeling in haar ogen kunnen alleen maar veel met je doen. Dan ben ik gewoon even heel blij dat ik naast haar kan zitten. Die blik is zo puur en daar kan echt niks tegenop.

De afgelopen tijd heeft ze mij ook zeker soms laten schrikken. Niet alleen omdat ze slecht lag, maar ook door kleine veranderingen in haar karakter. Ze is af en toe echt gemeen over mensen aan het roddelen. Blijkbaar kan dat ineens veranderen. Ze klaagde echt over alles en iedereen. Gelukkig mag ik haar dan wel recht aankijken. Hoe slecht iemand ook ligt, je moet altijd eerlijk blijven. Ik vertelde dan ook dat die mensen ook ziek zijn en dat ze zelf ook soms zo raar heeft gedaan. Gelukkig wordt ze dan wel weer even realistische en geef ze toe dat het niet zo netjes is. Het zou normaal ook niet echt bij haar passen, want ze was juist altijd aardig tegen alles en iedereen.

https://www.instagram.com/p/BTeUTgThZX0/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Nu ik weer lekker in mijn kamer ben terug gekeerd, durf ik wel te zeggen dat ik dit bezoekje zeker even nodig had. Heb haar weer even kunnen zien en we hebben samen weer even kunnen lachen. Ze had ook nog niet zoveel over mijn baan gehoord en ik wilde haar natuurlijk wel trots bij praten. Geloof mij ik ben nu echt zo happy, maar daar kan niks tegen op. Wanneer het tijd is zullen we zeker rust erbij hebben. Alleen nu geniet ik gewoon extra veel van haar en dat voelt enorm goed. Ik had geen betere oma willen wensen.

 

Fabian van der Gijze

Gezellig even naar mijn oma en de oudjes toe

Vanaf kinds af aan heb ik altijd maar één oma gehad. Die vanaf mijn vaders kant heb ik nooit leren kennen. Al ben ik daar juist wel blij mee. Ik mag gelukkig wel van geluk spreken dat ik een hele leuke oma heb getroffen. Alleen de tijden veranderen helaas wel eens. Mijn oma wordt binnen kort alweer 86 en is behoorlijk aan het aftakelen. Ze woonde eerst in de zorg hotel, maar daar is het einde van in zicht. Ze kunnen haar zorgen niet meer aan en ze begint steeds meer dingen te zien. Zo zit ze nu in een observatie huisje samen met heel veel andere bejaarden. Een plek vol met mooie mensen, herinneringen en momenten.

Samen met mijn moedertje ging ik naar haar toe. Even op bezoek bij mijn lieve oma. Dit was de eerste keer dat ik haar daar ging opzoeken. Mijn moeder was er wel al één keer langs gegaan, maar die was de weg al lang weer vergeten. Haar geheugen is ook niet meer al te best 😉 Al vond ik dat best knap, want het leek wel alsof we door de dierentuin liepen. Ze hadden alles met codes afgesloten, maar ze hadden ook schuttingen neer gezet. De oudjes mogen natuurlijk niet weg rennen hé. Dat was in de meeste gevallen natuurlijk al niet meer echt mogelijk. Dat zag je al snel bij aankomst.

Wij kwamen namelijk aan op mijn oma’s afdeling. Ze was alleen niet te vinden in haar kamertje. Daar gaat ze natuurlijk niet zitten te mokken. Ze zat gezellig in de eetkamer/woonkamer. Dat kon je natuurlijk al van ver horen. Zo is dat in de meeste gevallen van mijn familie wel het geval. Je hoort en ziet ze overal wel kletsen. Zelfs ik val er vaak stil door. Al vind ik dat meestal juist grappig om te zien. Het is in ieder geval wel een kenmerk van de familie. Toen mijn moeder langs liep riep ze haar naam al vrij snel over de gangen heen. Hey, Marina. Ik kwam er maar stiekem achteraan gelopen. In de deuropening zat alleen een man in een rolstoel. Eigenlijk niks bijzonders te doen. Hij ging gewoon steeds in en uit de kamer. Van mij mocht die dat zeker gewoon lekker blijven doen. Als dat zijn ding is, zal je mij zeker niet horen klagen.

Gelukkig konden we na een tijdje in ieder geval wel langs hem lopen. Ik was hier tenslotte wel voor mijn oma. Daar leerde ik gelijk twee nieuwe mensen kennen. De ene woonde daar ook even tijdelijk en de ander was zijn vriendin. Het bleken dorpsgenootjes te zijn. Dit bewees wel gelijk weer dat we in dit dorp elkaar niet allemaal kennen. Deze twee leuke mensen had ik nog nooit van mijn leven gezien. Er vormde gelukkig al snel leuke gesprekken. Al was ik wel een beetje afgeleid. Midden op de tafel stond zo’n hele grote rode knop. Zo’n knop die bijna schreeuwt ‘’druk op mij’’. Gelukkig heb ik dat toch maar niet gedaan. Anders zou alle alarm bellen afgaan.

 

Na een tijdje zag ik nog een paar bekende binnen lopen. Mijn grote neef kwam met zijn vrouw en kinderen binnen gelopen. Nou heb ik al vaak zat hier verteld dat ik een grote zwak voor die kant van de familie heb. Ze hebben ons vroeger enorm vaak geholpen en mijn neef heeft mij veel mooie momenten bezorgd. Ik ben ook echt gek op zijn kleine hummeltjes. In de schattigheidswedstrijd van de familie sta ik zeker geen nummer 1 meer. Daar staan hun dik boven aan. De jongste was in slaap gevallen. Die werd slapend naar binnen gedragen. Daar werd hij op de stoel gezet en sliep gewoon rustig verder. Na een tijdje werd hij gelukkig wakker.

Mijn oma zag direct niemand meer. Dan draait het natuurlijk even alleen om die kleine hummeltjes. Dat snap ik voorkomen. Ik heb stiekem dan ook alleen nog maar even oog voor hun. Nou is er alleen één ding altijd zeker. Ze zijn eerst altijd een beetje verlegen en angstig voor mij. Als ik kijk, dan verstoppen ze zichzelf achter papa en mama. Na een tijdje verdwijnt dat gelukkig vanzelf weer. Tot die tijd ging ik even om mij heen kijken.

Er liep bijvoorbeeld een oud vrouwtje de hele tijd langs met haar rollator. Ze liep lang of ze ging even naar binnen. Heel gek, maar ze wist zelf ook niet zo goed wat ze nou echt wilde. Ook zat er een man in de kamer. Volgens mij kon de beste man niet meer praten. Hij wees wel de hele tijd naar mij. Ik lachte dan vriendelijk terug en dan ging hij weer tevreden naar voren kijken. Hopelijk heb ik zijn dag daardoor weer wat beter gemaakt. Het gaf mij in ieder geval een heel goed gevoel. Zo zag je in ieder geval wel weer dat elke bewoner zo zijn eigen trekjes had. Noem mij een idioot, maar dat vind ik heel mooi om te zien. Ik zou daar uren kunnen zitten en iedereen kunnen observeren. Het is te mooi om te zien.

https://www.instagram.com/p/BgvWb7EBbRP/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

 

De neefjes waren in ieder geval ontwaakt uit hun verlegenheid. Zo kwam de oudste van de twee naar mij toe om een potje te kwartenten. Je moest alleen bij deze versie maar 3 plaatjes verzamelen. Blijkbaar won hij thuis bijna alle spellen. Dat doe ik alleen ook altijd, dus dit werd een serieus potje. Gelukkig kon hij tegen zijn verlies, want ook nu won ik beide potjes. Vol verbazing keek hij toe, wanneer ik weer drie plaatjes had verzameld. Na een tijdje vroeg hij ook voorzichtig ‘’ je speelt niet vals hé’’. Gelukkig hadden we wel een troostprijs we mochten peperemuntjes pakken uit oma’s laatje. Nou dat zagen ze wel zitten hoor. Ik voorop en hun achter mij aanrennen met hun korte beentjes. Het zag er echt te lief en te schattig voorwoorden uit. Ik moet dan altijd weer even terugdenken aan de momenten toen ik zo klein mannetje was.

Hierna waren we los hoor. Er kwam een fotosessie met elkaar en we gingen stiekem een beetje stoeien. Na een tijdje trok mijn moeder mij maar weer mee naar huis toe. Het werd iets te druk en te gezellig. Ja, ik word dan ook altijd weer even een klein kind. Ik hou gewoon veel van mijn familie en ik zie ze helaas zo weinig. Even losgaan met ze kan dan nooit kwaad.

Het was in ieder geval weer een dag om nooit te vergeten. Daar zijn deze momenten te mooi voor 🙂

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn omaatje al weer 85 jaar oud

Hey, ben ik weer eens een keertje. De afgelopen twee a drie weken was het hier een rotzooitje. Sorry, hier voor, maar de redenen waren gelukkig wel heel leuk. Ik had onder andere opnames voor Nieuwe Buren 3. Dit betekende hele lange dagen. 4:45 ging bijvoorbeeld mijn wekker al. Hierdoor was het gewoon onmogelijk om ook nog eens te bloggen. Verder waren er natuurlijk ook feestdagen. Nou vierde de koning zijn verjaardag, maar ik keek vooral uit naar een andere verjaardag. Ik keek namelijk uit naar die van mijn omaatje. De beste vrouw werd alweer 85 jaar oud. Mijn omaatje is mijn maatje, dus zij ging echt wel even voor.

Dat ik een familie lover ben is denk ik geen geheim meer. Dit is er van zelf in gekropen. Gelukkig heb ik dan ook een leuke familie. Al mag het af en toe wel wat minder drukker en ja dat zegt deze drukke stuiterbal. Ook al wordt het soms veel te druk in mijn hoofd, zit ik er altijd met een brede glimlach. Mijn familie is zeker niet perfect, maar ik zou echt niet meer zonder kunnen. Ik vind het dan persoonlijk ook heel leuk en grappig dat ik via mijn blog nog meer mensen heb leren kennen. Zo heb ik nooit echt mijn oma’s familie kant leren kennen. Momenteel heb ik nu een paar mensen op mijn facebook. Dat vind ik persoonlijk echt leuk om te zien en even weer een besef momentje wat je via een blog kan bereiken.

Eerlijk gezegd ben ik er wel eens bang voor geweest dat mijn oma deze prachtige leeftijd zou behalen. Dat is altijd gevaarlijk om te zeggen, maar het is wel de waarheid. Het gaat de laatste tijd gewoon niet zo goed met mijn oma. Ze heeft dit zelf ook regelmatig aan gegeven. Gelukkig voor haar en voor ons konden we deze mooie dag nog met haar beleven. Gelukkig voor ons gingen we het dit keer dan niet in Aafje, maar  in de schone lei. Een restaurant op een prachtige locatie, namelijk de Kralingse bossen in Rotterdam. Vroeger liep ik hier wel eens met mijn ouders, dus er hangen zeker mooie herinneringen aan deze plek.

Wij kwamen er als één van de eerste aan. Even natuurlijk het standaard rondje lopen en wachten op de rest. Daar kwam ze dan aangelopen hoor. Als mijn omaatje er aankomt, dan weet je dat al ver van te voren. Zodra je haar hoort aankomen duurt het nog ongeveer 20 minutjes ;). Daar was ze dan hoor, onze moeder, oma en grootmoeder. Nou heb ik wel eens betere binnenkomers gehad zeg. Mijn omaatje werd neer gezet en daarbij werd wat gezegd. Toen besloot deze idioot per ongeluk een seksuele grap er uit te gooien. Echt in één slag werd het compleet stil. Het eerste wat je hoorde was mijn oma. Die schoot vol in de lach. Zo daar werd ik echt mee gered. Ik schoot daardoor zelf ook in de lach. Wie had nou verwacht dat mijn oma vol in de lach zou schieten.

Door de gezelligheid ben ik tijdens het eten vergeten om foto’s te maken. Daarin tegen doe ik dat sowieso niet graag. Gelukkig zijn we na het eten nog even naar buiten gegaan. Hier was één tante en nichtje alleen helaas niet meer bij, dus die ontbreken op de foto’s. Nou vond ik het buiten gedeelte wel iets specialer dan het eten. Ik ben echt gek op kinderen. Dat is onder tussen ook geen geheim meer. Het klink misschien heel gek, maar ik probeer mij altijd in de kleintjes te verplaatsen. Zo fantasierijk en avontuurlijk. Ik vind dat echt prachtig om in hun kleine  oogjes te zien.

https://www.instagram.com/p/BTgl9Plheps/?taken-by=fabiangijze

Voor mij was het naar buiten lopen iets speciaals. Ik liep namelijk niet alleen naar buiten. Nee, in mijn handen had ik een klein handje gekregen van mijn neef ‘s jongste zoontje. Wat een prachtig mannetje zeg, maar net zo eigenwijs als mij en zijn vader. Ja, het is er weer eentje hoor. We liepen met zijn alle de stijger op. Nou dat heb ik geweten hoor. Volgens mij wilde hij graag even zwemen met de eentjes. Hij hielt echt van die beestjes. Ik was in ieder geval een hoop hartkloppingen en zweet  druppels verder. Helaas moest ik hem even later weer afgeven aan zijn ouders. Het liefst had ik hem nog even mee genomen. Ja, dat was echt even mijn geluksmomentje van de maand.

Later gingen we dan nog even mijn omaatje uitlaten in haar rolstoel 😉 Was echt een mooi park om in te lopen. Het weer zat mee, de mensen waren leuk en het moment was voor mij echt nodig. Hopelijk komen er nog veel van dit soort momenten aan. Ik zal er in ieder geval altijd bij zijn.

https://www.instagram.com/p/BTeUTgThZX0/?taken-by=fabiangijze

 

 

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij hier verder nog allemaal op volgen 😉 Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin

Even roddelen over mijn oma

Regelmatig bedank ik hier iemand die mij heel veel waard. Deze mensen hebben vaak voor mooie momenten gezorgd. In tijden dat wij het echt nodig hadden waren deze mensen er. Over één vrouw heb ik het wel heel vaak, maar ik heb nog nooit echt een blog post over haar geschreven. Aan de titel en de foto kan herken je haar misschien al, maar natuurlijk heb ik het over mijn omaatje. De vrouw die eigenlijk nooit klaagde over de dingen die ze mee heb gemaakt. Haar jeugd was zeker niet makkelijk. Er was oorlog en ze had het ook nog eens niet getroffen met haar vader. Vandaag dus een speciale blog over haar.

In verleden blog posten en de figuratie blog posten heb ik het heel vaak over haar. Dat komt simpel gezegd, omdat ze er altijd voor ons is geweest. Tijdens een gebeurtenis was ze er en daarna stond ze er nog steeds. Momenteel steunt ze mij ook weer enorm. Ze woont vlakbij de perfecte opstap plek richting de treinen. Haar grote bank is ook nog eens mooi mee genomen. Van haar mag ik dan ook echt altijd komen logeren om naar een film klus te gaan. Dankzij haar heb ik al regelmatig klussen kunnen aannemen, die ik anders nooit had mogen doen. Wel heb ik mijn oma iets moeten beloven. Als iemand zeg dat hij of zij fan van mij is, dan moet ik zeggen dat mijn oma toch de grootste blijf.

Misschien is dat ook wel zo. Mijn oma heeft mij door het slechte zien niet echt kunnen zien op tv, maar ze laat andere wel voor haar kijken. Bijna al het personeel in haar verzorging hotel weet wie ik ben. Als ze weet wanneer ik op tv komt moet iedereen het ook weten. Het grappigste tot nu toe vind ik de AH reclame. Mijn oma had namelijk tegen elk personeelslid en alle familie leden verteld dat ik in de AH reclame te zien was.  Hier kreeg ik dan ook allemaal berichtjes over. Er is alleen één heel klein detail. Ik zat helemaal niet in die reclame. Gelukkig kon ik bijna iedereen er van overtuigen dat ik het niet was. Behalve één vrouw en dat was natuurlijk mijn oma. Ik kon het haar echt niet bij brengen dat ik het niet was. Later heb ik het maar opgegeven. Als dat mensje het graag wilt geloven mag dat van mij. Vind ze alleen maar leuk.

Dat mijn oma een oude kletskous is een feit. Als je haar niet stop dan praat ze echt de hele dag door. Dat laatste was eerst altijd lekker overdreven bedoeld, maar blijkbaar is het echt zo. In haar slaap praat ze blijkbaar gewoon lekker door. Soms schrik ik echt waker. Mijn oma was plot in haar kamer een heel gesprek begonnen. Nee, niet tegen mij, maar tegen haar vriendin Bep. Een vrouw die ze sinds kort heeft ontmoet. Echt super leuk voor haar en het ziet er zo aandoenlijk uit. Als hun begonnen met een verhaal kwam je er echt niet meer tussen. Dan toch maar een stroopwafel pakken, want die heeft mijn oma gelukkig nog steeds altijd voor ons liggen.

Helaas zijn er natuurlijk een hoop nadelen aan het ouderdom. Haar lieve vriendin Bep is namelijk vorige week gestorven. Dit vind ik echt heel rot voor haar en natuurlijk voor Bep. Mijn oma was al jaren niet meer op vakantie geweest en nu zou ze met een stichting en Bep het toch weer gaan proberen. Hopelijk vind ze haar plezier weer terug om er toch heen te gaan, maar ik denk dat het er nu niet meer in zit. Je zit wel gelijk haar sterke krachten terug. Ze staat blijf elke keer weer opstaan en door gaan. Daar heb ik zoveel respect en bewondering voor. Je moet het maar kunnen. Zij is dan ook echt één van mijn voorbeelden hoe ik door moet vechten. Even stil staan en daarna weer veel harder door gaan. Al breek dat laatste haar wel een beetje op.

Je kan merken dat ze nu echt oud aan het worden is. Alles gaat heel moeizaam en af en toe heeft ze van die depressieve dagen. Voor haar gevoel komt dan niemand meer langs en zit ze hele dagen alleen, terwijl er om de dag sowieso iemand langs was geweest. Ze ziet de lol af en toe echt niet meer. Zo is mijn oma normaal nooit maar ik kan het echt heel goed begrijpen. Dit stimuleert mij wel nog meer om van haar te genieten. Nu kan het nog. Als ze de strijd ooit wil opgeven en rust kan vinden vind ik dat goed, maar tot die tijd wil ik echt van elke moment genieten. Ze is en blijf een topper. Hopelijk kan ik haar later nastreven. Gewoon lekker eigenwijs blijven en juist als ze je afschrijven heel hard terug komen. Uiteindelijk kies je er zelf een beetje voor wanneer je afgeschreven kan worden. Verlies je de kracht en de wil om verder te gaan. Nou, dan gaat het in eens heel snel.

Nou hoop ik echt dat mijn oma nog de wil terug vind om toch nog op vakantie te gaan. Helaas wel zonder Bep, maar ik denk dat het haar goed zal doen. De tegen slagen gaan haar niet in de koude kleren zitten. Bovendien heeft ze niet alleen haar zorgen. In mijn gezin, maar ook in de andere gezinnen is een hoop gebeurd en nog steeds aan de gang. Als moeder wil je dit gewoon niet zien. Haar keuze zal ik zeker accepteren. Mijn oma zou mij dan wel altijd steunen, maar andersom sta ik ook voor 100% achter haar. Misschien moet ik dat alleen wel iets vaker zeggen. Gelukkig kan ik merken dat ze het in ieder geval wel weet. Zolang ik elke keer haar lach zie als ik langs komt en bewoners/personeel mij herkennen . Dan weet ik dat het nog goed zit

Hopelijk heb of had jij ook een hele lieve achterban 🙂

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Steun van mijn familie en weer figureren bij GTST (heden)

Op dit moment ben ik echt kapot en een beetje ziek. Eigenlijk zou ik deze blog post ook helemaal niet schrijven. Dit keer ging ik weer figureren bij GTST, maar dit maal mag ik er echt niks over zeggen. Nou, het mag wel, maar dan ben ik blut haha. Aangezien ik hard aan het sparen ben wilde ik lekker mijn mond gaan houden. Bovendien wil ik echt niet op de blacklist komen, want dan valt mijn droom nu al in duigen. Zoals je zie ben ik er toch over gaan schrijven. Dit keer gebeurde er heel veel om het figureren heen. Hier ben ik zelf door geraakt en dit deed mij echt over halen om toch te schrijven.

Het begon allemaal woensdag ochtend. In de agenda van mijn stage/werk had ik die dag mij vrij gezet. Helaas kwam ik dinsdag avond er al achter dat ik een klus niet had gekregen. Mijn profiel sloot niet goed aan. Niemand had nog gezien dat ik vrij had genomen, dus ik had mijn weker extra vroeg gezet om als één van de eerste er te kunnen zijn. Woensdag voelde ik mij alleen zo beroerd. Zelfs douchen hielp niet. Het leek wel als of ik een klap had gekregen met een rauwe vis. Nee, hier heb ik zelf geen ervaring mee. Voor de Duitse film moesten we maandag zomers gekleed en vroeg op. Nou ben ik al niet zo’n goede slaper, maar met echt te weinig slaap word ik altijd een beetje ziek. Als je dan ook nog eens de hele dag in de kou zit, maar goed je hoort mij niet klagen. Wel besloot ik de woensdag lekker vrij te houden. Die rust gunde ik mij zelf wel.

Toen ik in de middag eindelijk weer uit mijn bed kon komen om te ontbijten, kwam ik ergens achter. Mijn moeder zat lekker tegen mij aan te praten, terwijl ik happen uit mijn brood nam. Lekker onbeschoft keek ik op mijn telefoon naar nieuwe opdrachten. In eens zag ik een leuke klus staan. Alleen gaf de site mij niet meer informatie. Nee, er stond dat ik die dag al geboekt was. Nou dacht ik gelijk aan van god los. Dit bleek niet zo te zijn. Nee, het was al voor de dag erna voor GTST. Nou mijn gezicht was in eens heel vrolijk. Dit had ik niet zien aan komen. Mijn moeder zat er in eens even niet meer. Het was heel eventjes alleen dat bericht en mijn blije hoofd.

Na een paar minuten durfde ik het pas te zeggen tegen mijn moeder. Alleen was er een klein probleempje. Ik moest al om 7:30 op locatie zijn. Zoals ik al eerder aan gaf is het openbaar vervoer hier in de ochtend echt een probleem. Je komt het eiland gewoon niet zo vroeg af met de bus. Gelukkig zag ik dat het vanaf Rotterdam geen probleem was. Nou heb ik een hele hele lieve oma die daar woont. Bovendien heeft ze ook nog eens de perfecte bank. Eerst besloot ik mijn werk even te bellen. Zoals verwacht kreeg ik gelijk toestemming en was alles geregeld. Toen was mijn omatje aan de beurt. Nou, je had haar blijheid eens moeten horen. Haar klein zoon kwam weer eens bij haar slapen.

Mijn oma dacht gelijk aan20161019_225837 een slaap feestje. Hier in moest ik haar alleen teleurstellen van 4:15 zou mijn wekker al gaan. Gelukkig begreep ze dit en mocht ik als nog op de bank slapen. Toen alles was geregeld, besloot ik lekker rustig aan te doen. Het zo weer een lange, maar zo’n leuke dag worden. Eigenlijk heb ik alleen mijn figuratie kleding een beetje gestreken en geluierd. Oh, ik had natuurlijk ook een nieuwe blog post geschreven. Mijn oma heeft geen internet, dus daar kon het niet. Gelukkig vloog de tijd voor bij en kon ik laat in de avond naar mijn oma toe. Mensen die mij volgen op Twitter hebben wel kunnen zien dat ik echt op was.

Bij mijn oma merkte ik echt hoe trots ze was en hoeveel ze mij steun. Ze vertelde mij gelijk dat ik dit altijd mocht vragen aan haar. Het is echt gewoon heel schattig en aandoenlijk om haar zo te zien. Zo goed is haar gezondheid niet meer, maar toch wilt ze er voor mij zijn. Echt te lief. Mijn familie is echt heel groot. Helaas ken ik alleen de mensen die vlak bij mij wonen goed. Mijn moeders neef is zelf ook acteur. Mijn oma had laatst een etentje met de familie in het hogen noorden. Daar had ze zijn moeder gesproken. Als ik mijn oma moet geloven heeft ze het met haar de hele tijd over mij gehad. Ze was net zoals de rest van mijn familie trots op mij. Echt heel leuk om te horen.

Mijn oma had het er blijkbaar niet met haar alleen over gehad. Dit werd vrij duidelijk toen haar verzorger binnen kwam. Hij kwam namelijk direct naar mij toe gelopen met de woorden ‘’ dus jij ben Fabian’’. De kleine roddelaar had het al ruim over mij gehad. Hij maakte mij nog eens duidelijk hoe trots mijn oma is. Nou ben ik niet zo huiler, maar qua liefde en familie ben ik echt heel gevoelig. Van binnen liet ik er stiekem wel even een traantje van vallen. Zelf zeg ik altijd dat ik het toch wel doe. Mij maakt het niet uit of iemand mij steun. Zolang ik er maar in geloof. Toch is het natuurlijk wel heel fijn als iedereen wel achter je sta.

Na dat ik net als vroeger verplicht een stroopwaffel op had en de tv saai werd, ging mijn oma naar bed. Voorzichtig gaf ik haar nog een dikke knuffel en een dikke kus. Dit keer hoefde ik niet op de vloer te liggen, maar kon ik lekker weg kruipen in mijn slaapzak op de bank. Wel ging ik nog even douchen, want daar had ik in de ochtend echt geen tijd meer voor.

20161020_053759Het slapen ging gelukkig redelijk. Het is nogal licht in Rotterdam, dus af en toe werd ik er wakker van. Gelukkig kon ik in ieder geval vijf uur slaap pakken en op tijd op mijn bestemming staan. Dat laatste vond ik vooral belangrijk. Mijn  oma had er al brood uit gehaald, maar ik kwam er al snel achter dat dit echt niet meer goed snee. Toen ik ruim op tijd klaar was, besloot ik al weg te gaan. Zo kon ik nog even eten kopen bij de ah to go. Het was maar goed ook dat is er zo vroeg was, want mijn trein stond in eens op een ander spoor. Gelukkig verliep mijn reis weer net zo soepel, dus kon ik genieten van de mensen en van het moment.

 

Toen ik met twee andere figuranten het donkere bospad had overleefd en op de locatie aan kwamen, moesten we even wachten. Zodra er een paar andere figuranten er zouden zijn konden we gezamenlijk er heen lopen. Toen ik even snel naar mijn agenda keek voelde ik mij in eens trots. Precies een maand geleden kreeg ik mijn eerste klus. Ook die klus was voor GTST. Binnen een maand was er zoveel veranderd. Mijn wens die ik op Instagram had gezet was uitgekomen. Met mijn figuranten tas heb ik al naar een paar mooie klussen mogen reizen.

https://www.instagram.com/p/BKjSaZuBwIC/?taken-by=fabian_gijze

In eens kwam er een ander meisje aan gelopen die ook kwam figureren. Nou ik zweerde dat ik haar al kon. Haar gezicht herkende ik ergens van. Haar naam was Anne. Nou ken ik wel een Anne, maar dat kon zij nooit zijn. Ach, ik zou mij wel vergissen. Daarna volgde er al snel meer ontmoetingen. Één meisje stelde zich netjes aan iedereen voor, maar bij mij zei ze in eens ‘’ en jou ken ik al’’. Lekker lomp had ik mijn hand nog naar voren en zei ik al half mijn naam. In eens zag ik het ook. Met haar had ik gefigureerd in Bluf. Ik had met haar tekst gekregen en waren we zogenaamd op date. Ik was weer even blij dat ik al iemand kon.

Toen we eindelijk naar de locatie mochten lopen sprak ik Anne ook nog even. Ze herkende mij namelijk ook. Ik had haar al bij de Duitse film ontmoet. We hadden elkaar niet echt gesproken, maar we herkende elkaar wel. Binnen werd het nog bizarder, want daar zaten weer twee figuranten die ik daar had leren kennen. Echt bizar dat ik al zo veel mensen kon via het figureren. Ook dit maal was het weer een leuk clubje en ontstond er al snel een leuke band. We wisselde onze nummers ook later uit, zodat we een groepsapp konden beginnen. Ben benieuwd hoe dat zich gaat uitpakken.

https://www.instagram.com/p/BLyvyr-h5TE/?taken-by=fabian_gijze

Zoals gezegd mag ik helaas echt niks over de dag z20161020_081945eggen. Het was wel echt ontzettend leuk en gezellig. Het was echt een top dag. Moest wel op een moment een beetje lachen. Ik ben altijd wel open over mijn blog. Tijdens het wachten gingen er in eens een paar figuranten mijn blog lezen. Dit blijf altijd een beetje apart als je er zelf naast zit. Wel vind ik het leuk om direct feedback te krijgen. Ook ben ik heel erg opgelucht. Ik merk echt dat ik het heel leuk vind. Ondanks ik echt gesloopt was, straal ik echt de hele dag. Niks kan die dag verpesten. Bovendien lach ik zelfs op foto’s. Normaal haat ik echt foto’s. Dit keer leverde het gelijk een leuke profiel foto op. Die was wel eens toe aan vervanging.

Hopelijk heb jij net als mij zo’n plekje gevonden. Het doet mij echt heel erg goed. Het is echt iets om naar toe te leven. Het voelt echt zo goed. Hopelijk heb je deze blog post net als mij met een grote glimlach gelezen. Ik wens je nog een fijne dag en graag tot ziens 🙂

Fabian van der Gijze

 

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin