Het auto ongeluk in Frankrijk (verleden)

Na een week extra vast te hebben gezeten in Frankrijk konden we eindelijk weg. (lees dit eerst hier) Mijn zus en ik zouden over een paar dagen alweer op vakantie gaan met mijn moeder. Mijn vader wilde daarom het hele stuk weer in één keer rijden en bovendien was hij deze vakantie ook helemaal zat.

De weg verliep eigenlijk super goed. Ik zat lekker in mijn eentje achterin met mijn ds te spelen. We stopten een paar keer bij benzine stations om even onze benen te streken en even iets te eten/drinken. Één tankstation blijf mij altijd bij.

bron: 123rf

Mijn zus en ik moesten naar de wc. ik ging naar de mannen wc’s en voor ik binnen was hoorde ik ineens mijn zus super hard schreeuwen. Zo hard ik kon rende ik naar de vrouwen wc waar mijn zus was. Ze stond verschrokken bij een wc deur die open stond. Ik ging er naast staan en wist niet wat ik zag. Overal op de muren van de wc zag je hand afdrukken. Hand afdrukken wat is hier nou erg aan zal je misschien wel denken, maar deze waren wel heel vies. Waren namelijk bloedhandafdrukken. Heel de muur zat er mee vol. Ook allemaal voetafdrukken. We zijn weg gerend naar de auto en gingen weer veder. Helaas is dit niet het ergste van de reis.

Achteraf denk ik wel eens hopelijk was het een vrouw zonder normen en waarden in haar maandelijkse periode. Anders zou er nog wel eens iets heel ergs kunnen zijn gebeurd voor wij daar waren. Maar goed de reis ging veder.

We stopten even later weer bij een tankstation. Mijn vader nam een  speciale energiedrankje met heel weinig alcohol er in. We reden weer veder. Mijn vader moest vlak daarna snel weer stoppen hij
voelde zich beroerd. Hij ging volledig over zijn nek. Hij begon ook heel erg met trillen, maar we moesten door zei hij. Hij voelde zich weer wat beter.

Op de lacherige manier wat hij altijd kon zei hij. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt. Hij trilde zo erg. We stopten dus maar weer op de volgende parkeer plek. Hij probeerde even te slapen maar dit ging niet. Mijn zus en ik  waren even gaan lopen. We zeiden tegen elkaar dit is echt niet goed. Hij voelt zich echt slecht. We wisten dat het erg was wat hij had, maar wat hier na gebeurde hadden we nooit kunnen bedenken.

We reden weer veder, want mijn vader kon echt niet slapen en we waren tenslotte haast Frankrijk uit. Ik stond op het punt om inslaap te vallen, want ik was nog heel jong en kon zo’n lange reis nog niet helemaal aan. Op dit moment eindigde haast mijn leven. Mijn zus schreeuwde ineens heel hard. Dit keer niet door een vieze wc, maar door mijn vader. Ik schrok weer helemaal wakker. Vol gefocust op wat er gebeurde. Ik keek om Mij heen wat er aan de hand was. Wat ik toen zag zou ik nooit meer vergeten.

Mijn vader was niet meer aan het trillen, maar aan het schudden. Hij had een aanval terwijl hij reed op de A1 in Frankrijk. Je mocht daar 120 dus we reden heel snel. Ik zag de auto steeds sneller gaan. Ik keek eens goed naar mijn vader. Er kwam blauw schuim uit zijn mond en hij was buiten westen. Ik pakte de stuur en deed de gevarenlichten aan terwijl mijn zus probeerde te remmen en van zijn 6 naar de 1 schakelde. Ineens schot er een kranten artikel in mijn hoofd terug. Jongen red moeder door over gras te rijden. Ik zag gras aan de zijkant van de weg en wist dit zou nog wel eens kunnen werken.

We remde inderdaad af. We stonden stil langs de snelweg. We probeerde naar buiten te gaan, maar dit kon niet. De deuren zaten op slot. We wisten niks van deze auto af, dus ik trok de sleutels er maar uit. Gelukkig sprongen onze deuren open, maar die van mijn vader bleef dicht. We rende naar buiten en zwaaide als gekken langs de weg. Ik zag mijn zus in storten en vallen op haar knieën, maar op dat moment gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten. Er stopten een man en een vrouw in een Duits busje. Hij zag gelijk wat er was hij rende naar mijn vader en kreeg de deur open. Hij deed een stokje tussen mijn vaders mond en belde het alarm nummer. Hij bleek arts te zijn en een goede ook.

bron: wikipedia

Er kwamen snel overal kruizen te staan op de borden van de snel weg en de Ambulance was snel te plekken. Mijn vader werd geholpen en mijn zus werd gecontroleerd. Met mij gebeurende er iets vreemds. Op een of ander manier begreep ik heel goed wat iedereen zei, terwijl ik nog nooit Duits, Engels of France had gehad op school. Ik bleef extreem rustig en kreeg mijn moeder aan de lijn. Ik legde uit wat er was gebeurd. Ze zou alles gaan regelen in Nederland en wij moesten mee in de Ambulance om mijn vaders leven te reden.

Hoe het veder afloop in het zieken huis en hoe wij thuis komen doe ik in een andere blogpost die binnen kort online komt. Dit doe ik, omdat het anders veel te lang zou worden

Bedankt voor het lezen van de blogpost. Het vervolg is hier te lezen

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Fabian van der Gijze

Vast in Frankrijk  (verleden)

Mijn vader, mijn zus en ik gingen voor 2 weken naar Frankrijk om vakantie te vieren. Deze vakantie veranderde van een leuke vakantie tot een ware hel vakantie. Waarom? Ik ga het je nu vertellen.

We waren onder weg naar Frankrijk. Mijn vader wilde het in een keer rijden, dat zou hij makkelijk rede zei hij. Onderweg begon het ongeluk al van deze vakantie. Mijn moeder belde ons en wij praten rustig met haar aan de lijn. Er was nog niks aan de hand. Tot het moment dat wij werden ingehaald op een gevaarlijke manier. Mijn vader toeterde. De man die in de andere auto reed pikte dit niet en remde vol op zijn rem. Mijn vader kon hem net ontwijken. Heel de bus ging heen en weer. Mijn moeder in paniek, omdat ze alles hoorde. Gelukkig konden we gewoon veder.

Na super lang te hebben gereden hadden we het eindelijk gevonden. We moesten naar een tent komen, want de gene die ons zou ontvangen was al lang dicht. Wij maakte kennis met de man en de vrouw die ons caravan regelde voor de organisatie. Super aardige mensen en brachten ons naar onze caravan. We kregen een uitleg over wat er te doen was en waar wat was. Ze hadden het over een kindercircus waar je heen kon als je wilde en je inschrijven om mee te doen.

Mijn zus en ik hebben dit later gedaan en 2 keer opgetreden met het circus. Dit was voor mij het leukste aan de vakantie. Heb er veel geleerd zoals een chineesbordje laten draaien op een stokje terwijl je op een grote bal loop.

De eerste paar weken waren super gezellig tot er op een avond iets was gebeurd. Je moest je auto parkeren op de parkeerplaats buiten het park. Dit hadden wij dus vanaf dag 1 gedaan. Deze avond veranderde mijn hele vakantie en misschien wel mijn leven hierna. Deze avond heeft mijn leven, die van mijn vader en mijn zus een andere dag haast ons leven gekost, maar dit vertel ik de volgende verleden post.

Wat is er dan gebeurd vraag je waarschijnlijk af. Eigenlijk iets heel onschuldigs. Een vrouw die dronken was had super veel auto’s geramd en had iedereens auto helemaal kapot gereden. Waaronder ook onze bus. Wij zouden een paar dagen later weg gaan. Dit ging dus niet meer door. Wij moesten langer blijven tot we een vervangende auto kregen. Op dat moment vond ik dit niet zo erg. We konden langer blijven bij het circus en langer in Frankrijk.

Later bleek dit wel anders te gaan uitpakken. Er ontstond veel stress. Het was niet meer zo leuk als eerst. We wilde naar huis. Mijn vader had ook nog eens bij een regenachtige dag zijn telefoon buiten laten liggen. Hierdoor deed hij het niet meer. Wij naar de mensen van de organisatie gaan om hulp te vragen. Wij waren goed bevriend geraakt met deze mensen en hielpen ons goed.

We mochten met hun mobiele telefoon bellen naar mijn moeder om te overleggen hoe we terug kwamen. We hadden namelijk eindelijk een vervangende auto gekregen. Godzijdank we konden naar huis. Één klein probleempje. We waren de heen weg met een bus en moesten terug met een BMW vierpersoonsauto. De fietsen en nog en paar spullen konden niet mee terug naar huis. In overleg met de 2 mensen van de organisatie, kwamen we tot conclusie dat we het, maar even bij hun moesten laten staan en later per vracht naar Nederland zouden laten komen.

Deze spullen hebben wij nooit meer terug gezien. Deze (aardige) mensen konden zich ineens niks meer herinneren van ons bestaan. Wij konden hun wel heel goed herinneren. Wij wisten zelfs hoe hun kinderen heten en waar ze allemaal woonden. Helaas hebben we ondanks dit nooit onze spullen meer terug gekregen. Ze waren van de aardbol verdwenen. Ook onze borg hebben we nooit meer terug gezien. Onze caravan die we de hele dag als bedankje hadden schoongepoetst, was volgens hun super vies achtergelaten en overal was wel iets.

Al deze dingen kunnen mij gestolen worden. Wat de terugweg is gebeurd is namelijk veel erger. Dit had mijn einde namelijk kunnen zijn. Mijn vader kreeg namelijk een stres aanval terwijl die reed. Deze vervolg post is hier te lezen.

ps: sorry voor het gebrek aan plaatjes. Heb op elke computer/ laptop gekeken, maar kan de foto’s nergens meer terug vinden

Bedankt voor het lezen en hopelijk tot ziens,

Fabian van der gijze