Online vriendschappen

Mensen mogen je soms alleen al door online

Sinds dit jaar ben ik al meer dan 5 jaar online te vinden met mijn verhalen. Hierdoor ontmoet ik ook veel mensen online. Sommige blijven, sommige gaan en sommige mensen ontmoet je ook echt in het echt. Ja, ik heb er gelukkig ook mooie vriendschappen aan over gehouden. Het gekke er aan is soms wel dat mensen mij soms enorm mogen, terwijl ik hun nog geen eens zelf ooit heb gesproken. Het is natuurlijk ook wel iets geks dat mensen je mogen, door middel van je online content. Toevallig sprak ik vandaag een online vriendin en spraken we weer eens uit dat we elkaar mogen. Toen dacht ik ineens das best gek. Laat ik er een blog over schrijven.

Is het niet gek dat mensen je geschiedenis weten

Mijn content is vanaf dag één direct persoonlijk geweest. Hier ben ik nog steeds enorm blij mee. Vind het wel een mooie manier om mij te uiten en ik help er gelukkig ook nog eens mensen mee. Dat is altijd mooi mee genomen. Hierdoor krijg je ook veel diepere gesprekken met mensen die je soms nog geen eens kent. Dat vind ik toch wel fijn er aan. Sommige mensen vragen mij dan ook wel eens of ik het niet vervelend vind dat iedereen alles maar over mij kunnen lezen. Natuurlijk krijg je er ook wel eens gekke berichten over, maar tot nu meer positief dan negatief. Zoals gezegd zelfs mensen die een privé bericht sturen dat ze je mogen. Dat vind ik dan persoonlijk alleen maar een eer. Je kan blijkbaar toch met bepaalde verhalen voor opluchting zorgen of voor entertainment.

Sommige mogen je alleen net iets te veel

Kijk dat mensen je mogen is altijd top. Zolang het natuurlijk maar normaal blijft. Op Instagram focus ik mij niet echt op alleen Nederland maar vooral ook op de Engelse tour. Hierdoor ontstond gelukkig ook een grote follow base vanuit Azië. Wat ik persoonlijk super tof vind want ik ben gek op dat continent. Regelmatig kom je dan ook vanzelf in gesprek met iemand. Super gezellig en leerzaam en wie weet heb ik er ooit nog eens iets aan. Alleen het mogen kan daar soms wel eens door slaan. Soms zijn deze mensen echt heel onderdanig en zien ze jouw ineens als held of iets in die richting. Dan vind ik het soms idd wel eens eng worden. Zo heb ik wel eens gehad dat iemand mij ineens tot oom had bestempelt en foto’s van haar kind stuurde. Ze bedoelde het vast heel lief en aardig maar dat gaat net iets te ver. Dan heb je daarnaast natuurlijk ook nog het ander soort mogen. De dick pic soort van mogen hoef van mij al helemaal niet. Zeker niet direct als eerste bericht.

Ik heb het zelf soms ook

Kijk en ergens ondanks ik het soms gek vind, kan ik het ook begrijpen. Ik heb het zelf namelijk ook wel eens. Dat je iemand al heel lang volgt, alles checkt en die persoon steeds beter leer kennen. Soms hou je er een leuke contact aan over en soms kan je er niks mee. Ik denk dat we dan idd soms ook wel kunnen spreken van het woord mogen. Neem bijvoorbeeld Tim Hofman. Die heb ik ondertussen wel al een paar keer in het echt ontmoet, maar daar had ik van te voren al zoiets bij van ja die mag ik wel. Zo wist ik super veel van hem en toen kreeg ik ineens les van hem. Toen had ik na een tijdje ook zoiets van shit ik weet eigenlijk net iets te veel van hem. Sommige verhalen kon ik gewoon zelf invullen. Toen had ik zelf ook wel even het besef van oké door het online segment weten we misschien ook wel te veel van elkaar.

Ik vraag mij dus eigenlijk af hoe jij daar tegen aankijkt. Is het gek dat mensen je mogen door dat ze je online volgen en veel mee krijgen of vind je dat dit eigenlijk een andere vorm van mogen is? Uiteraard ook de vraag heb je hier zelf eigenlijk ervaringen mee en hoe ga je er dan mee om?

Fabian van der Gijze

YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Omgaan met mensen met een verhaal

Vanaf het begin vertel ik hier mijn verhaal. Ik besloot een tijd geleden dat ik meer mensen wilde helpen en inspireren met mijn verhalen. Ik zat niet meer met mijn verhalen en merkte dat ik mensen er mee kon helpen. Het was tijd om geen geheim meer te maken van mijn verhaal. Vanaf dat moment was er niet meer echt een weg terug. Ik had mijn eigen stukje internet en socials opgebouwd. Hierdoor leerde ik gelukkig ook enorm veel mensen kennen. Mensen met een verhaal en ik hou ervan.

Het stukje gevoel wat ik nodig heb

Ik ben zeker niet bang om over mijn gevoelens te praten. Sterker nog ik hou er juist van. Niet dat ik het kwijt moet ofzo. Alleen je krijgt er veel mooiere gesprekken van. Zoals lang geleden geschreven ga ik vooral met vrouwen om. Dit komt mede door de werelden waar in ik mij begeef, maar ook zeker omdat ik het zelf opzoek. Het is denk ik wel een feit dat vrouwen eerder en vaker hun gevoelens uiten dan mannen. Dat stukje heb ik nodig in een vriendschap. Hierdoor ontstaat een band waarin je alles kan bespreken met elkaar. Dat is in ieder geval mijn ervaring. Je kan je verhaal gewoon lekker delen en je krijgt er vaak een mooi verhaal voor terug. Ja, soms word je door andere gek aan gekeken als je bijna alleen met het andere geslacht omgaat, maar daar moet je dan weer lekker schijt aan hebben.

De online ontmoetingen

Op het begin viel het nog wel mee. Alleen als je ergens veel tijd in steekt zal het altijd groter worden. Dit gebeurde dus ook met mijn online wereldje. Mijn blog groeide verder en mijn volgers groeide gezellig mee. Toen ik dit hele verhaal begon had ik zeker nooit verwacht dat ik bijvoorbeeld op Instagram bijna 5000 volgers zou aantikken. Dat zijn gewoon bizarre getallen in mijn ogen en ook zeker niet terecht. Ten minste ik zie mensen die het in ieder geval meer verdienen qua content, maar dat is voor iedereen anders uiteraard. Alleen tijdens die groei ontstond er wel iets moois. Mensen kwamen ineens ook met hun verhaal naar mij toe. Dit zorgde gek genoeg soms voor betere banden dan die ik had met mijn offline vrienden. Je wist bijna al alles van elkaar, terwijl je elkaar niet eens ooit echt ontmoet had. Voor een ander misschien niet te bevatten, maar ik vind het een heel goed verhaal.

Het is toch ergens een eer als een wildvreemde je zomaar een verhaal durft te vertellen wat hij/zij bijvoorbeeld al jaren verborgen houdt. Kijk ik moet er wel bij vertellen dan niet alle verhalen en personen even makkelijk zijn. Ik heb hier niet voorgeleerd ofzo. Dat ik iedere verhaal zou willen helpen is een feit, alleen het tweede feit is wel dat ik dat zeker niet kan. In het verleden ben ik inderdaad ook wel eens te diep in een verhaal gesprongen, maar daar leer je dan ook wel weer van. Ik heb in ieder geval wel een paar belangrijke dingen geleerd door mijn eigen verhaal. Je kan soms net even beter aanvoelen wat een persoon nou eigenlijk wil. Voor sommige is het gewoon een hele opluchting als er überhaupt eindelijk iemand naar hun verhaal luistert. Zelf heb ik alleen wel de regel dat ik altijd eerlijk zal antwoorden. Je kan niet altijd alleen maar meepraten en medelijden tonen. Als ik er niet mee eens ben is het ook belangrijk om te melden. Ze komen ten slotte toch naar mij toe voor mijn verhaal en mening. Dan wil ik die ook eerlijk geven. Dat geef ik dan ook zeker altijd van tevoren aan.

Persoonlijk hoop ik in ieder geval nog vele jaren de verhalen van andere mensen te mogen horen. Na een tijdje raak je er gewoon aan gewent ofzo. Dat klink misschien heel gek, maar dat is wel de waarheid. Het is iets moois, soms heel verdrietig, maar voor mij vooral een eer. Wie weet kan ik er ooit hopelijk iets mee doen. Iets waardoor je nog meer mensen bereikt en andere mensen kan bijstaan met hun verhaal. Voor nu kijk ik terug naar heel veel mooie verhalen en ook zeker mooie vriendschappen. Vriendschappen die ik niet meer weg wil denken. Vriendschappen die ik later van wijze van spreken in mijn verjaardagskring wil terugvinden als ik een oude lul word.

Herken je ook het geval dat je soms een vreemde veel meer vertelt dan de mensen die echt om je heen staan en heb jij ooit wel eens een goede vriendschap opgebouwd doormiddel van het wijde web?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Wie moet nou wie beschermen online?

Tegenwoordig gaat er een Facebook virus rond. Je krijgt een video toegestuurd via privéberichten van één van je vrienden en als je er op drukt stuur jij ook het bericht weer rond. Wat het bericht verder doet weet ik niet precies, maar ik heb hem al 5 keer mogen ontvangen. Toevallig 5 keer mensen van dezelfde generatie. De zweet kon je later teruglezen uit de Facebook bericht waarin ze mensen waarschuwde. De generatie grappen las ik al snel terug in de reacties. Dit zetten mij wel even aan het denken. Wie moet nou eigenlijk wie online beschermen?

Momenteel draait heel veel in het leven om internet. Ik en vele leeftijdsgenoten zijn er simpel gezegd mee opgegroeid. Het begon steeds belangrijker te worden. Nou ben ik als kind echt verliefd geworden op het internet. Je kan er van alles mee. Zodoende weet ik er best veel van af. Als ik dan naar een andere generatie kijk is dit zeker niet altijd het geval. Zowel de jongere en de oudere. Als ik mijn computerkennis met die van mijn moeder vergelijk, win ik 100%. Je kan gewoon zien dat ze er niet mee zijn opgegroeid. Toch was het vroeger haar taak om mij in de gaten te houden. Zij moest mij beschermen tegen de onlinewereld, maar in werkelijkheid was dit andersom. Ik beschermden mijn ouders juist tegen het grote web. Mam je moet hier absoluut niet op drukken.

Aan allerlei dingen kan je zien dat veel mensen van de oudere generatie het nog niet onder controle hebben. Ze hebben gewoon geen besef wat er zich vaak afspeelt. Zo schrik ik mij ook vaak kapot van de jongere generatie. Het internet was al heel groot toen ze geboren werden. Ze zijn er niet langzaamaan mee groot geworden. Je krijgt in groep 1 tegenwoordig al les via een tablet. Eigenlijk te bizar, maar het is wel een feit. Als ik kijk naar mijn oude berichten en acties op het internet schaam ik mij soms wel eens dood. Zoveel spelfeiten en onzin wat ik verspreide. Toch heb ik vroeger nog nooit mee gemaakt dat we elkaar helemaal de grond in trapte. Natuurlijk waren er wel eens ruzies, maar dat stelt tegenwoordig gewoon niks meer voor.

Kinderen van 8 jaar oud schelden elkaar gewoon helemaal verrot met het woord kanker.  Op YouTube worden mensen anoniem helemaal verrot gescholden. De woordenschat hebben ze dan weer gezien van iemand anders in de reacties. Het is werkelijk te bizar voorwoorden. Ik keek toen eens een filmpje van een YouTuber die een ouder van zo’n kind opbelde. Je stond met openmond te kijken naar haar reactie. Ze begon die YouTuber zelf ook gewoon uit te schelden. Mijn kind weet niet eens hoe je een account moet maken en die gebruikt al helemaal niet zulke woorden. Hallo, wordt eens wakker en zet je roze bril eens af. Hoe naïef kan je zijn. Natuurlijk weten de kinderen van tegenwoordig hoe je ergens een account op kan aanmaken. Mochten ze het niet weten dan vertelde Google ze het wel. Heel veel ouderen slaan hier de plank volledig helemaal mis. Ze willen het niet geloven en weten er zelf gewoon te weinig van af.

Ik denk persoonlijk dat mijn vraag dus zeker terecht is. Wie moet nou eigenlijk wie beschermen? Is er nu eigenlijk wel een juiste generatie die dat dominant kan doen of moet die generatie nog ouder worden?

Wat denk jij?

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Deel ik dan echt veel te veel online?

Zoals je misschien al weet doe ik veel tv/film werkzaamheden. Zo ben ik nummer 82  in de nieuwe seizoen van het Instituut. Ja, ik laat mij vrijwillig opsluiten met 99 onbekende mensen. Dan laat ik ook nog eens experimenten op en met mij uitvoeren. Ach, dat houd het leven een beetje levendig hé. Nou had ik daar  25 september gelukkig weer een terug kom dag van. Alleen voelde het dit keer wel heel vreemd. Mensen liepen dit keer met telefoon rond en het gekste ze konden mij ineens.

Voor het eerst stond ik oog in oog met mijn online leven. Toen ik een week werd opgesloten kon niemand mij nog. Je begon als waren helemaal opnieuw. We hadden geen contact met de buitenwereld en we konden niet op het wereldwijde web. Niemand wist wie ik was en wat ik deed. Ik was de gene die ze daar leerde kennen. Nou heb ik mij gewoon het zelfde als normaal gedragen. Alleen het voelde ergens wel fijn dat mensen je echt leren kennen. Helemaal geen afleiding. Nee, ze leerde mij echt kennen. Het voelde ergens echt heel fijn. Daarom was de terug kom dag misschien juist wel schrikken. Mensen kwamen namelijk naar mij toe met verhalen over mij.

Het eerste verhaal was wel echt heel grappig. Een andere kandidaat kwam mij namelijk bedanken. Heel verbaast gaf ik haar een hand terug. Wat had ik nou weer gedaan. Toen begon ze ineens over Twitter. Nou wist ik wel dat ik haar daar op had. Alleen blijkbaar had ik haar daar ook iets heel leuks opgegeven. Via mijn Twitter had ze een bericht voorbij zien komen. Gewoon een tweet die ik had geretweet voor andere. Ze had daar mee een wekendje weg gewonnen. Blijkbaar zijn die vele uren online dus wel echt ergens goed voor. Stiekem vond ik het echt een leuk bedankje. Had ik toch nog iets goeds gedaan.

Daarna begonnen mensen ineens vragen te stellen. Hier en daar hoorde ik dat ik echt lekker bezig was. Sommige hadden mij de dag er voorgezien bij Penoza. Heel veel mensen begonnen ook plots over mijn blog. Nee, ik heb niet alles gelezen hoor, maar wel sommige verhalen. Je bent echt goed bezig en wat een leven heb je al achter de rug zeg. Mijn anonimiteit was echt compleet van de kaart. Nou heb ik dat eigenlijk nooit echt erg gevonden. Hier heb ik tenslotte voor gekozen. Mijn leven in ruil om andere te helpen. Alleen dit was echt de allereerste keer dat mij dit over kwam. Ik had eigenlijk niet zo veel tijd gestoken in het uitpluizen van de kandidaten. Na de opnames ging ik bijna een maand naar Thailand en vergaat even alles en iedereen. Dit was echt een beetje het gevoel van. Hey, ik ken jou, maar jij mij niet.

Achteraf liet het mij wel echt denken. Was dit misschien wel de reden dat ik de blog vibe niet meer kon terug vinden. Vond ik de anonimiteit niet te fijn. Ten slotte is iemand de hand geven toch de mooiste manier om iemand te ontmoeten. Online stelt dan toch eigenlijk helemaal niks voor. Het zelfde geld ben ik een enorme klootzak. Hier zou niemand er dan achter komen. Hier is mijn wil de wet. Niemand anders kan op dit plekje komen. Nee, alleen ik en ook alleen ik vertel mijn verhaal. Nu doe ik dat zo open en zo specifiek mogelijk. Liegen is voor mij geen optie hier. Alleen dit is wel de waarheid. Ik stel mij voor zoals ik het wil. In het echt kan je niks verbloemen en reageer je in een week toch als de echte jij. Kan je nog zo goed willen over komen. Als je een klootzak ben, dan komt dat van zelf wel een keertje naar voren.

De laatste tijd heb ik sowieso veel nagedacht over mijn blog en over mij zelf. Met mijn leven ben ik zeker te vrede. Ja, ik merk dat ik wel kleine dingetjes heb overgehouden van vroeger. De onzekerheid is er ingeslopen en ik twijfel wanneer het te goed is. Alleen ik denk wel echt dat ik het leven leef wat ik wil leven. Al helemaal nu ik mijn maatje heb gevonden. Sinds dat moment is de puzzel voor nu compleet. Ik word nog steeds blij van een mooie reactie terug. Het feit dat ik iemand anders kan helpen vind ik onbeschrijfelijk. Om die rede wilde ik vroeger altijd een kinderpsycholoog worden. Gewoon om kinderen te kunnen helpen die in mijn oude schoenen staan. Mede om die rede wil ik presenteren op de tv. Je kan daar dingen voor mensen doen, die je anders nooit zou kunnen doen en je kan mensen even hun zorgen laten vergeten, terwijl ze eindelijk op de bank konden ploffen. Ja, om die reden ben ik deze mooie plek begonnen en om die rede knal ik het hardste met mijn dromen. Hoe dan ook gaan die uitkomen.

Weg met die onzekerheid hier. Dit ben ik en dit is hoe ik mijn leven leid. Ik moet het als een compliment zien dat zoveel mensen ineens wisten wie ik was. Hoe grappig is het als je bijna sorry wil zeggen dat jouw berichten altijd als eerst tevoorschijn komen bij het opstarten van zijn Facebook. Ja, trots is misschien wel het juiste woord hier voor. Een rol model ben ik zeker niet, maar ik kan gelukkig wel mensen helpen. In mijn ogen deel je dan helemaal niks te veel. Nooit niet!

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Online vriendschappen

Zijn online vriendschappen normaal? (mijn mening 17)

Heel vaak zie ik waarschuwingen langs komen over online vriendschappen. Het is heel gevaarlijk en het levert alleen maar nare dingen op. Dankzij internet kan iemand je leven gaan beheersen terwijl hij je niet eens kent. Over online vriendschappen zijn veel meningen te vinden. Naar mijn mening helaas iets te veel slecht denkende meningen. Vandaag in mijn mening vertel ik je wat ik er van vind. Er mag namelijk wel eens meer positief over worden gesproken.

Sinds jongs af aan ben ik al te vinden op het internet. Heel vaak waren dat op sites waar je contact kreeg met andere mensen. Interactie met mee de spellers of lezers heb ik altijd al leuk gevonden. Vooral bij spelletjes vond ik het erg interessant als kind. Je kwam er vaak veder mee en je leerde weer iets bij. Vaak wisselde ik mijn MSN met mijn online vrienden en had al snel een groepje mee de gamers bij elkaar verzameld. Gelukkig is dit nooit fout gegaan. Dit komt denk ik door meerdere dingen. Voor namelijk komt het door gevoel. Je voelt van zelf wel of iets goed zit. Als alle gesprekken goed verlopen en er echt geen rare dingen gebeuren merk je het. Ook zocht ik vaak de personen op via Google. Al snel vond je dan gegevens van de persoon. Dit sluit natuurlijk nooit 100% af wie de gene is aan de andere kant, maar de puzzel word wel steeds completer.

De meeste contacten ben ik helaas kwijt geraakt toen MSN en Hyves in eens stopte. Sinds dit jaar zijn er weer een hoop internet vrienden aan mijn contacten toe gevoegd. Dit komt natuurlijk door mijn blog. Als iemand mij toe voeg, dan volg ik de gene eigenlijk altijd wel terug. In sommige gevallen ontstaat er al snel een privé gesprek. Soms contacteer iemand mij, omdat ze ergens mee zitten, maar heel vaak ook gewoon om een leuk gesprek te voeren. Als het contact heel goed is en ik vertrouw het geef ik zelfs ook mijn telefoon nummer. Hier door ben ik in twee hele leuke WhatsApp groepen gekomen met alleen maar bloggers. Ze verschillen heel erg, maar ik ben blij dat ik in beide groepen zit. Veel herkenbare dingen worden er gezegd en je merk gewoon dat hun veel de zelfde interesses hebben.
Bloggerhood bloggers

Internet vriendschappen hoeven dus echt niet altijd slecht te zijn. Het is juist heel vaak heel leuk. Via het internet heb ik overal vrienden en vriendinnen zitten die ik anders waarschijnlijk nooit had leren kennen. Ik kom bijvoorbeeld nooit in Friesland of in de Achterhoek. Toch heb ik daar nu ook vrienden. Sommige hoop ik ook werkelijk ooit te kunnen ontmoeten. Face to face is toch weer wat socialer en leuker. Nu zou de reis gewoon veel te lang duren om eventjes langs te gaan. Toch weet ik zeker dat ik sommige van mijn internet vrienden ooit echt ga ontmoeten.

Dit was mijn mening en mijn ervaringen met online vriendschappen en ja hoor ik ga weer interactie zoeken door middel van een vraag, want wat is jou mening en/of ervaring? Ben jij voor of tegen online vriendschappen. Heb je bijvoorbeeld 1000 online vrienden of doe je er totaal niet aan. Ik ben heel erg benieuwd. Ik ervaar het heel positief, maar ik weet dat het ook heel anders kan. Hopelijk is het bij jou ook nog nooit fout gegaan. Blijf natuurlijk altijd uitkijken, maar wees er niet te bang voor
Nog een fijne dag toe gewenst en tot de volgende keer 🙂

Fabian van der Gijze

Facebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin