Die zelfverzekerde onzekerheid

Waarschijnlijk als je mij in de afgelopen jaren hebt ontmoet, vind je dat ik zelfverzekerd ben. Sommige zullen het misschien wel als iets te zelfverzekerd zien. Zo zou ik het zelf ook bij een ander omschrijven. Een beetje je eigenleven leiden en de meningen van andere achter je laten. Echter zie ik het bij mij zelf toch heel anders. Ja, ik ben best zelfverzekerd, maar ik vind mij zelf ook een stille onzekere jonge. Gelukkig niet op alle gebieden, maar zet mij maar eens op een hele stille plek neer en zie mij denken. Dan komt er een enorme golf van onzekerheid. Een kant die ik stiekem heel graag bij mij zelf zie.

Wanneer ik begin met bloggen zorg ik meestal voor een donkereplek, Jazz door mijn koptelefoon en het liefst steek ik er een kaarsje bij aan. Ik voel mij dat soort momenten enorm rustig en klein. Zeg nou zelf, wat stellen we eigenlijk voor. Als je zou uitzoomen ben je echt helemaal niks. Die gevoelige onzekerheid stop ik dan weer met liefde in een nieuwe blog post. Alleen dan kunnen ze zo persoonlijk mogelijk worden. Niks staat je dan nog in de weg om zo eerlijk mogelijk te schrijven.

Bij mij kan je het ook enorm goed zien wanneer ik een keertje uit ga of wanneer ik een feestje heb. Ik begin dan als de stille kleine jonge. Wanneer ik merk dat ik grapjes kan maken en mij zelf kan zijn bloei ik ineens op. Dan wordt de onzekerheid weer even aan de kant geschoven en komt de zekerheid weer even naar boven gedreven. Van dat gevoel ben ik mij enorm bewust. Het voelt ook behoorlijk bijzonder. Je komt in een vergrotende trap terecht. Van heel onzeker, kom je op één van de hoogste laders van zelfverzekerdheid terecht.

Qua liefde heb ik het juist totaal omgekeerd. Wanneer ik een relatie in ga ben ik enorm blij en zelfverzekerd. Alleen na een tijdje brokkelt dat enorm af. Wil dan gewoon de goede jonge zijn en ben dan altijd bang dat ik ergens te kort schiet. Uiteindelijk wil ik niet horen dat ik één van die foute jongens was. Zullen ze waarschijnlijk niet zeggen, maar die onzekerheid is er alleen wel. Bij familie is het net zo. Ik probeer altijd zoveel te doen voor bijvoorbeeld mijn mams en mijn omaatje. Zijn zij gelukkig dan ben ik dat ook. Alleen dat voor hun zijn speelt voor mijn gevoel soms te veel in mijn hoofd af. Zo van je denkt enorm veel aan ze, maar je laat het te weinig blijken.

Dit soort dingen vind ik dan wel weer mooi om te delen op mijn blog. Naar mijn mening hoort dat ook weer bij zo persoonlijk bloggen. Onzekerheid is een gevoel wat iedereen heeft. Juist bij de mensen die het hards roepen van niet. Je moet alleen niet onzeker worden vanwege je onzekerheid. Het hoort er nou eenmaal bij. Dat maakt je alleen maar een mens.

Fabian van der Gijze

 

 

Ik ben af en toe ineens heel onzeker (heden)

Voor ik in de eerste kwam te zitten en nog niet zo veel gaf om wie ik ben. Voelde ik mij heel zelfverzekerd. Vroeger deed ik eigenlijk alles wat ik wilde doen en schaamte kende ik eigenlijk niet echt. Dit veranderde sinds ik in de eerste kwam en over mij zelf ging na denken. Vandaag wilde ik het graag hebben over deze verandering. Ben benieuwd of iemand het ook herkend.

Zoals ik al vaak heb aan gegeven is de middelbare een achtbaan geworden voor mijn gedrag en mijn uitstraling naar andere mensen toe. Ik ben 20 kilo afgevallen en kreeg er een gevoel bij. Namelijk onzekerheid. Eerlijk gezegd heb ik dit echt nooit gekend. Als je ergens kon dansen of zingen deed ik dat direct en ik deed alles wat ik bedacht. Om een voor beeld te geven over een situatie nu. Als ik bijvoorbeeld bij een gala ben durf ik niet te dansen. Ik verstijf en ga met mijn ene hand zachtjes krabben in de andere had.

Zulke dingen kon ik echt niet van mij zelf. De eerste keer dat ik dit gevoel voelde was ik oprecht heel verbaast en werd er een beetje bang van. Toen ben ik van zelf begonnen met die zenuwachtig trekje. Mijn handen vouw ik over elkaar heen en begin zenuwachtig met mijn duim heen en weer te gaan. Gelukkig is dit wel minder geworden de laatste tijd, omdat ik de laatste 3 jaar heel goed ga. Ik onderneem weer dingen, heb super goeie vrienden/vriendinnen gekregen en mijn hobby bloggen gaat ook super goed.

Gelukkig heb ik dit gevoel niet bij alles gekregen. Voor een groep mensen staan en presenteren vind ik gek genoeg geweldig. Dat vind ik oprecht heel leuk om te doen, maar pak er een fotocamera bij en ik word super erg onzeker. Als er een foto word gemaakt van mij weet ik nooit een houding te geven. Sta er altijd heel lullig bij of lach er een beetje half op.

Over dit probleem heb ik al vaak genoeg nagedacht. Hoe zou dit nou toch komen? Natuurlijk heb je zo iets als de puberteit, maar daar geloof ik niet echt in. Toen ik af viel is het erger geworden, maar ik had het er voor ook al. Zelf denk ik dat het door mijn gedachten komt. De momenten wanneer ik het heb voel ik mij altijd ineens super erg bekeken. Mijn gedachtes beginnen dan op hol te slaan. Ik bedenk mij gelijk wat iedereen zal denken en daar zit het probleem voor mij. Als iemand een mening over mij heeft en ik hoor het maak het mij niks uit als ik het maar weet. Als dit niet het geval is word ik gewoon heel onzeker, want wat zouden ze denken en waarom blijven ze kijken.

Gelukkig beïnvloed het mijn leven niet echt, maar toch zit ik er wel een beetje mee. Mijn vriendin en andere willen ook wel eens uit en leuke dingen met mij doen. Heel vaak pas ik dan. Zeker als het met een groep is die ik nog nooit eerder heb ontmoet. Eerlijk gezegd vind ik het ook heel lastig om deze blog post te schrijven. Mijn zinnen verander ik heel vaak en vind het moeilijk om het te type. Dit komt denk ik, omdat ik het zelf ook niet snap. Hoe kan ik zo zelfverzekerd zijn, maar ineens inklappen en mij onzeker voel.

Dit was weer een hele moeilijke persoonlijk blog post. Hopelijk heb ik mijn gevoel een klein beetje kunnen beschrijven. Hebben jij ook wel eens een gevoel er bij gekregen. Zowel een slecht of een goed gevoel. Wil je er iets over kwijt laat dan zeker een reactie achter. Ik ben altijd erg benieuwd naar zulke onderwerpen bij andere. Gelukkig word het stap voor stapje minder en groeit mijn zelfverzekerdheid weer terug. Toch wilde ik dit vertellen op mijn blog, want dit is zeker een belangrijk onderdeel van mij.

 

Kijk gerust nog veder bij een van mijn andere blogposten en hopelijk tot ziens.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin