De mooie momenten met mijn opa (verleden)

5 november kwam deze blog post online waar ik vertelde dat mijn opa helaas is overleden. Met mijn opa heb ik altijd veel gepraat en gelachen. Hierdoor heb ik veel leuke momenten met hem mee gemaakt en speciale verhalen gehoord van hem. Hier gaat de blogpost van vandaag over. Veel leesplezier

Mijn opa en ik hadden altijd één ding heel erg gemeen en hij heeft dit mij ook geleerd. Ik heb het over fluiten. Altijd was hij aan het fluiten en ik luisterde dan altijd vol lof naar hem. Fluiten kon ik namelijk vroeger niet, maar ik wilde het zo graag. Hij heeft het mij toen zo lang laten proberen tot ik het kon. Sinds die dag gaan er maar weinig dagen voor bij dat ik niet fluit. Zeker als ik bij hem was floot ik altijd, maar dan niet alleen, maar samen met hem. Dit is zeker iets wat ik nooit zal vergeten.

Het volgende ben ik hem vooral dankbaar. Mijn opa had namelijk al snel door dat ik niet meer het kind was als voor alle gebeurtenissen. Hij had namelijk door dat ik al veel volwassener was en over hele andere dingen dacht dan koetjes en kalfjes. Met mijn gedachten was ik namelijk al veel veder dan dat. Mijn opa wist ook dat ik altijd erg geïnteresseerd ben in levends verhalen. Hij praten daarom altijd met mij over de Tweede Wereldoorlog. Eigenlijk was ik veel te jong voor deze verhalen, maar hij wist dat ik het interessant vond. Andere mensen vonden dit af en toe wel raar. Een kind die daar nu al zo mee bezig was en over vertelde, maar aan deze mensen gaf ik geen aandacht. Dit was iets tussen mijn opa en mij en daar kwam niemand tussen.

Mijn opa vertelde altijd ook andere verhalen aan mij. Deze gingen vaak over vroeger. Hij vertelde altijd aan mij zijn kattenkwaadstrekken en verhalen over zijn kameraden. Dankzij deze verhalen ben ik anders gaan denken. Je ziet niet aan iemand wat hij mee heb gemaakt, maar als je aandacht in iemand stel dan komen er vaak hele interessante verhalen naar boven. Een van de grappigste verhalen van mijn opa zal ik met jullie dellen. Mijn opa had namelijk 6 zussen en 1 broer. Hij was net als mij altijd de plaaggeest van het gezin. Hij hoorde dat één van zijn zussen naar een sollicitatie gesprek moest. Zijn zus had borst opvullingen en hij had gezien waar ze lagen. Er lag nog in zijn kamer nog toevallig jeuk poeder. Al snel kreeg hij het briljante idee om dit zakje jeukpoeder te legen in haar borst opvullingen. Zijn zus had haast en deed ze snel die ochtend aan en ging op weg naar haar sollicitatie gesprek. Ze heeft die dag de hele dag jeuk gehad en mijn opa hoofdpijn op het einde van de dag door de rakken klappen op zijn hoofd die hij weer eens kreeg, omdat ze hem door had.

20141225_175744
Dit moment zal ik zeker nooit vergeten. Hij viel namelijk hier inslaap tijdens het kerstdiner met de familie, want het duurde naar zijn mening te lang

Zoals je hier kan lezen was mijn opa erg ondeugend en vrolijk. Mijn familie vergelijk mij daarom graag met hem. Ik moet net als mijn opa altijd van die ondeugende dingen uithalen of weer even de lol broek uithangen. Samen met hem was ik altijd vrolijk. Ik kon geen betere opa wensen dan hem. Hij leefde altijd met mij mee en respecteerde mij hoe ik was. Dit en nog veel meer zal ik nooit aan hem vergeten.

Fabian van der Gijze
Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

De begrafenis van mijn opa (heden)

Mijn opa werd afgelopen maandag (10-11-15) begraven in Rotterdam zuid. Voordat we hem reden naar de begraaf plaats kregen wij als familie de laatste kans om hem te zien. Ik heb deze kans zeker aan gepakt. Persoonlijk vond ik het iets moois hebben. Dit was dan echt het laatste moment voor dat hij diep in de grond gaat. later kregen we de kans om de doekjes die over de kist heen waren gevouwen in de kist te vouwen. Ik wilde dit persé doen. Vond het iets moois. Wij als familie die hem een van de laatste eerbetoon mochten bezorgen.

Hierna ging de kist dicht. De plank kwam er op te liggen. Er waren 6 of 8 kopen die in de plank moesten worden gedraaid zodat deze goed vast bleef zitten. Wat ik een hele eer vond was dat ik één van die knoppen er in mocht draaien. Hier na werden de bloemen er weer op gelegd en moesten we naar buiten. Mijn zus, mijn nichtje en ik mochten het eerste stuk voor op lopen en hem af danken. Hier na gingen ook wij in de auto  richting de begraafplaats. Eenmaal hier aan gekomen mochten we weer voor op lopen. Dit maal liepen er nog een paar familie leden naast en achter ons.

We liepen tot we aan kwamen bij het gebouw waar we echt afscheid namen van hem. Er werd foto’s getoond aan de muur op een groot tv scherm. Natuurlijk werd er muziek voor hem gedraaid en we mochten nog iets over hem zegen. Ik had eigenlijk besloten om het bij deze blog post te houden en niet te spreken. Hier in had ik hem al bedankt en dacht dat het voor mij zo de beste manier was. Wel zou ik mijn zus steunen om naast haar te staan als ze sprak. We waren als tweede koppel aan de beurt.

Met mij zelf had ik enkele dag al iets voor genomen. Als ik twijfel die dag of ik iets moet zegen. Dan ga ik het gewoon daar te plekken verzinnen en gelijk uit spreken. Toen ik daar zo zat vlak voor de kist dag ik aan mijn opa en de momenten voor hem. Ik moest wel iets zegen. Ik fluisterde aan mijn zus ‘’ik ga toch spreken’’. Goed zei ze. Mijn zus was klaar met spreken en ging naast de spreektoren staan. Ik ging er netjes voor staan en begon met de woorden ‘’ ik zou hier eigenlijk niet spreken, maar ik heb net besloten dat ik dit toch ga doen’’. Mijn opa behandelde mij altijd net zoals hij volwassenen behandelde. Hij besprak ook dingen die eigenlijk niet voor mijn leeftijd bestemd waren, maar hij wist het. Ik was door alles veel ouder en veder dan mensen dachten. Altijd vecht ik voor gelijke behandeling. Mijn leeftijd deed er niet toe, maar mijn gedachtenis en wijsheid daar moest je bij mij naar kijken en dat deed hij. Ik vertelde dit recht uit mijn hart en nog veel meer.  Een ding wat hij mij altijd leerde kon ik niet weg laten bij mijn speech. Hij zei altijd tegen mij wees je zelf en vecht voor wat je wil, daar kom je het verste mee. Heb schijt aan alles en iedereen en bereik je doelen, maar wel netjes binnen de lijnen blijven. Toen ik dit uit had gesproken zag ik veel mensen lachen en hun duim naar mij op stekken. Wetende dat ik mensen had laten na denken over hem en had geraakt besloot ik weer af te stappen en terug te gaan zitten.

Toen iedereen had gesproken en het laatste nummer werd afgespeeld gingen we staan. De dragers duwde de soort brancard waar zijn kist op lag naar buiten. Hier namen de dragers en mijn 2 neven de kist op hun schouders en bleven staan tot we in een nette rij stonden. De brandcard die even ergens anders stond besloot er toen van door te gaan. Gelukkig kon mijn moeder er nog achter aan rennen en hem tegen houden. Toen we dit hadden gedaan gingen we lopen. In een lange rij liepen we richting het graf. Zijn kist werd op de twee ijzeren kabels gelegd. Deze waren op gehangen zo dat wij hem niet naar beneden zagen gaan. Iedereen nam nu echt voor het laatste afscheid van hem en liepen weer terug naar het gebouw om nog even wat te drinken en na te praten.

Veel mensen kwamen op het einde nog naar mij toe. Ze vonden het mooi hoe ik had gesproken en herkende hem er in. Ook vonden ze het mooi om te zien dat ik mijn pak voor hem had aan getrokken. Een paar keer hoorde ik later ook dat ik mocht huilen, want ik was eigenlijk de enigste die dit nog niet had gedaan. Mijn woorden kwamen inderdaad recht uit mijn hart. Mijn houding tijdens het spreken was recht op staand. Ik straalde trots uit. Mijn opa had een geweldige, maar ook een heel moeilijk leven mogen leven. Hij was trots op zijn daden en ik was nu trots op hem en klaar om hem vaarwel te zeggen. Iedereen van binnen wist dat het beter was voor hem. Met deze gedachten en de herinneringen aan hem kon ik gewoon niet huilen. Trots dat was het enige wat ik kon zijn en ik vond het fijn dat ik er nu voor iedereen kon zijn. Ik heb gesteund en geholpen waar ik kon en ik heb alles mogen doen en mogen zien tijdens de begrafenis. Was voor bij hij is gegaan en ons leven gaat weer veder en wij knokken weer veder.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

Mijn opa is overleden (heden)

Dinsdag 3 november was het weer zo’n dag. De dag wat het leven van mij en van mijn familie weer eens overhoop zou gooien. Kwart voor zes ging mijn werker om wakker te worden voor school. Ik bleef liggen. Had geen zin in de dag en voelde me echt niet lekker. De wekker verschoof ik door naar 6 uur, maar inslaap viel ik niet meer. Vijf  minuten voor ik er echt uit moest werd er gebeld. Ik wist gelijk wat er aan de hand was. Mijn opa moest wel overleden zijn. Ik hoorde de telefoon 3 keer over gaan. Ik voelde gewoon dat mijn moeder het ook wist wat er zou worden verteld als ze op nam. Ze nam op en hoorde haar in huilen uit barsten. Mijn gevoel had gelijk hij was overleden.

Er werd geklopt op mijn deur. Het was mijn moeder. Ze kon het met moeite uitbrengen. Hij is overleden. Ik weet het zei ik. Mijn moeder moest gelijk mensen gaan bellen en dingen regelen. Zonder na te denken liep ik naar de badkamer en deed de deur op sloot. Deed de douche aan en met de gedachten aan de leuke momenten met hem bleef ik langer dan normaal er onder staan.

Het rare is dat ik er niet echt kon om huilen en nu nog steeds niet. De man had de 85 behaald en ook nog eens een 20151006_150617huwelijk van 60 jaar. De laatste tijd had hij zoveel moeten weerstaan. Zijn lichaam was gewoon op. Hij vergaat steeds meer en kreeg een herseninfarct. Hij wilde zelf nog heel lang mee, maar dit is gewoon beter. Door de herseninfarct heeft hij een paar dagen in een soort van coma gelegen. Hij kwam er wonder boven wonder weer boven op. Dit bleek echter later anders te zijn. Hij zwakte af en er bleef een heel dun lichaampje achter zonder ziel.

Dit was ook de rede dat ik gelijk wist dat hij overleden was. Hij kon niet meer naar huis en voor het zieken huis was hij te goed. Hij heeft ongeveer 2 a 3 weken in een verzorg te huis gelegen en zoals ik net al zei hier werd hij er niet beter op.

Helaas heeft hij niet de 100 bereikt wat hij wel graag had willen bereiken, maar ik weet zeker dat hij door onze herinneringen nog heel lang blijft. Zijn humor en vrolijkheid blijft in onze familie hangen. Zelf werd ik altijd vrolijk van hem. We floten altijd samen of we zongen een oud liedje samen. Heel vaak luisterde ik heel vaak naar zijn mooie verhalen. We sproken altijd over de Tweede Wereldoorlog of hij vertelde oude verhalen over zijn kameraden Prachtig vond ik ze en zou ze nooit vergeten. Mede dankzij hem ben ik in gaan zien dat je moet genieten van de mooie momenten en van vriendschappen.

Hij kon vaak door zijn strenge opvoeding  nooit zijn gevoel uiten, maar ik zag soms een andere kant van hem. Hij begon dan meestal over mijn vader. Hij wilde mij er vaak mee helpen. Hij wilde zo graag weten wat er was gebeurd en of ik hem nog sprak of zag. Altijd zag ik die bezorgde/vragende blik in zijn ogen. Hij kon niet begrijpen wat en waarom wij zo veel al mee hadden gemaakt.

 

Hij was een opa om nooit te vergeten en zal hem altijd met mij mee dragen. Rust in vrede opa en misschien tot ooit.

 

11 januari 1930 / 3 november 2015