Met een lach en een traan in de puur geluk studio

Als je bij veel tv dingen staat in geschreven, heb je het geluk dat je vaak wordt uitgenodigd. Zo had ik een uitnodiging ontvangen om aanwezig te zijn bij de speciale aflevering van puur geluk. Een programma wat ik zeker niet wilde afslaan. Ik vind dit soort programma’s altijd zo mooi om te zien. Hoe bijzonder is het dan wel niet als je daar voor wordt uitgenodigd. Bovendien is het voor mij gelijk heel leerzaam en kan je ook nog eens zelf in het zonnetje gezet worden. Als je de aflevering gisteren heb gezien , weet je al dat dat niet bij mij het geval was. Als nog was het een hele bijzondere gebeurtenis.

Door Hemelvaartsdag was ik afgelopen donderdag  gelukkig vrij. Hierdoor hoefde ik mij gelukkig een keertje niet te haasten uit school. Normaal is dat namelijk altijd wel het geval. Nou mag je alleen nooit je tassen mee nemen naar de Hilversum studio’s. Een filmpje kijken zat er dus even niet in. Gelukkig heb ik muziek genoeg op mijn telefoon staan, dus ik hoefde mij zeker niet te vervelen. Voor je het weet ben je alweer in het prachtige Hilversum. De frietzaak (#teamfriet) was gelukkig nog open op station mediapark. Het zou een late avond worden, dus ik kocht daar nog even snel frietjes met pindasaus. Fijn he al die details. Nee, die frietjes hadden later nog een leuk effect.

De verzamel tijd was namelijk tussen 18:30 en 19:00. Niet veel mensen hadden dus echt de tijd gehad om te eten. De zon scheen weer eens helder, dus ik kon nog lekker mijn frietjes buiten op eten. Tijdens het eten werd ik in eens aangesproken. Hé, kan je niet even een paar patatjes door schuiven. Ja, mijn avondmaal had de aandacht getrokken van de buikjes en de neusgaten van de andere. Zodoende ontstonden er een paar kleine gesprekjes buiten.

Toen alles een beetje gezakt was ging ik mijn envelop halen. Hierin zat een kaartje met mijn stoelnummer en vak verstopt. Het was in ieder geval goed geregeld. Toen ik mijn ticket had rende ik weer vlucht naar buiten. Nog eventjes van het zonnetje genieten. Nou weet je altijd wel bij zulke dingen dat het iets uitgaat lopen. Alleen met dit weer hoorde je mij echt niet klagen. Binnen werd gelukkig wel al alles gekoeld. Uiteindelijk mochten we rond 19:20 naar binnen. Noem me een gek, maar ik vond het toch wel heel speciaal dat mijn naam daar op een stoel lag. Nou was dat bij iedereen zo, maar ik vind dat stiekem toch iets speciaals. Al noemde ze mij daar liever ook Fabian Gijze. Ach, ik ben het ondertussen wel gewend.

Daar kwam die hoor Ruben Nicolai. Nou was ik persoonlijk echt heel benieuwd naar hem. Lang niet iedereen is in het echt net zo leuk en grappig. Gelukkig viel dit bij hem zeker niet tegen. Hij was heel relax en maakte hier een daar een grapje. Hij was vooral opzoek naar iemand die de tekst wist van jij krijg die lach niet van mijn gezicht. Aan het einde kwam hij daar dan ook eindelijk achter. Hiervoor heeft hij het wel een paar keer moeten zingen. Nou its take 2 was er in terug te horen hoor 😉

Hopelijk heb je de show zelf ook gezien, maar er waren echt mooie verhalen bij. Je zag het niet op beeld terug, maar ik heb zeker een paar traantjes moeten weg pinken. Bij het verhaal van de man met ALS bijvoorbeeld. Ik zag hem met zijn vrouw aankomen toen ik nog mijn frietje zat op te eten. Toen keek ik al vol bewondering naar hem. Alleen toen ik zijn verhaal hoorde werd ik nog meer door hem geïnspireerd. Wat een mooi gezin moet dat zijn. Het is wel een bizarre feit dat je iemand hoort/ziet praten die er over een paar maanden waarschijnlijk niet meer is. Sorry, maar mij raakt dat enorm. De tranen staan dan bij mij al snel in mijn ogen, terwijl ik dat thuis nooit zo snel zou hebben. Alleen dit kwam voor het gevoel nu wel ineens heel dicht bij.

Alleen bij het laatste item ontsnapte het water ook echt mijn oog. Een vrienden groep die zo hecht was. Niet veel vrienden zouden een maats billen afvegen op vakantie en hem overal heen tillen. Echt respect voor hun band. Het zag er zo mooi en lief uit. Ja, zo hoort vriendschappen te zijn. Altijd en overal voor elkaar door het vuur. Daar kan menig mens nog een puntje aan zuigen. Ja, daar hoor ik ook zeker regelmatig bij. Ik heb veel voor mij vriendschappen over, maar helaas laat ik er ook regelmatig eentje verwateren. Je kan helaas niet altijd alles bij houden. Al zou ik dat wel graag willen.

Ik moet wel nog echt mijn complimenten geven aan de editors van puur geluk. Wat hebben hun dit mooi kunnen knippen zeg. Het is dat ik wist wat er allemaal gebeurd was, maar je zag dit echt niet terug op beeld. Zo heeft Ruben haast heel de contactenlijst afgebeld voor dat hij eindelijk iemand aan de lijn kreeg. Op tv kwam het gelukkig minder pijnlijk over. Je begon in de studio ook echt te denken dat het gespeeld was. Dit soort feitjes zou je zonder er live bij te zijn of mijn blog nooit weten. Persoonlijk zou ik dat nu echt een gemis vinden.

Één ding weet ik in ieder geval zeker. Ik ben RTl en Puur Geluk heel erg dankbaar voor de kaartjes. Dit had ik zeker niet willen missen. Ik heb weer een hoop van Ruben kunnen leren en het was echt heel mooi om te zien. Wat een prachtig programma was dit om bij te wonen. Ja hier hoop ik toch wel vaker heen te kunnen. Nou krijg Ruben dit waarschijnlijk niet te zien hoor, maar ik zeg het toch maar even. Ruben ik zou echt heel graag een weekje met jou willen mee lopen/stage lopen. Ik vind je stijl echt heel leuk om te zien en zeker leerzaam 🙂

 

Fabian van der Gijze

 Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

In mijn eentje naar Dance Dance Dance UK (heden)

Mogelijk heb je in mijn vorige blog post al gelezen dat ik afgelopen vrijdag bij de opnamen van Dance Dance Dance UK was. Daarin kon je lezen dat ik een bijzonder stressvolle reis moest maken, maar goed ik was eindelijk bij station media park aangekomen. Persoonlijk vind ik dit echt een toffe plek om te mogen zijn. Zover ik weet mocht ik hier nog niet eerder zijn. Nu had ik helaas niet even de tijd om rond te zoeken, maar het was al super tof dat ik hier mocht zijn. De dag ervoor kreeg ik namelijk een mailtje van één van de casting bureaus waar ik ben in geschreven met daarin tickets. Een tijdje terug had ik mij hier voor aangemeld en had de hoop eigenlijk al op gegeven, dus ik was blij verast.

Doordat er maar 24 uur tussen show en de ticket ontvangst zat konden de bloggers die mee zouden gaan niet meer mee. Ik heb het daarna nog aan een paar vriendinnen gevraagd die van zulke dingen houden, maar die hadden de zelfde tijds problemen. Donderdag besloot ik om dan maar ook niet te gaan. Normaal gesproken zou ik ook niet zo snel naar zo’n show gaan. Toch kan je al aan de titel zien dat ik wel ben gegaan. Vrijdag ochtend had ik direct zo’n f*ck it momentje. Waarom zou ik ook eigenlijk niet gewoon lekker allen. Ik had vrijdag twee toetsen en dan zat mijn school dag er alweer op. Eigenlijk had ik wel zin in een feestje. Zelf ga ik eigenlijk nooit uit, dus dit leek mij wel wat. Zodoende liep ik ineens op het media park.

Dance dance dance Uk werd opgenomen in studio 22. Aangezien ik hier nog nooit was geweest moest ik even zoeken. Thuis had ik snel een screenshot gemaakt van de route. Alleen misschien ken je die routes van 9292OV wel, maar die kaarten zijn nooit echt duidelijk. Op station zag ik twee meiden staan die mij eerder ook al op waren gevallen. Je kon zien dat ze ook naar een weg aan het zoeken waren. Ik besloot er op af te stappen. Blijkbaar gingen hun niet naar Dance dance dance Uk, maar naar de diner show in studio 21. Je hoef geen rekenwonder te zijn om te snappen dat die twee studio’s vlak bij elkaar moesten liggen. We besloten samen veder te zoeken.

Om het station te verlaten moest je eerst door een hele grote belichte buis die over het station was gebouwd. Het zag er erg mooi uit. Toen we naar beneden liepen stonden we ineens voor studio 21. Nou had ik dus twee andere bij hun bestemming gebracht, maar van studio 22 was nog geen spoor. Toch maar even bij studio 21 na vragen (volg je het nog ;)). Hier kwam ik weer terecht in een nieuw groepje die ook naar Dance dance dance Uk. Na een goede uitleg besloten we weer te gaan lopen. Na nog één verkeerde trap te hebben genomen hadden we eindelijk de goede weg gevonden. Onder weg zag ik van een afstand al een paar bekende gebouwen zoals het NOS gebouw. Gelijk schot even die overnamen van die student door mijn hoofd. Wat moeten die mensen toen bang zijn geweest. Ik als tv fan boy kon er echt van genieten. Ja jongens, ik liep gewoon op een droom plekje.

20161111_175400Bij binnenkomst kwam er gelijk een aardige bewaker naar mij toe. Hij wees vragend naar mijn rugzak. We hadden je toch een mailtje gestuurd waar in stond dat die niet mee naar binnen mochten? Gelukkig kon ik hem gerust stellen, want dit had ik allang gelezen. Mijn rugzak zou ik netjes ophangen onder mijn jas. Er zat toch geen waardevolle spullen in. Hij vond mijn antwoord goed genoeg en liep weer naar de mensen achter mij toe. Die hadden de mail volgens mij niet heel goed gelezen, want ze hadden een hele koffer mee genomen.

Het maakte gelukkig niet uit dat ik iets later dan gepland aankwam. Het was eigenlijk juist een voordeel. We mochten namelijk nog niet naar binnen. Ik was namelijk op plek oranje ingedeeld en die zouden pas als laatste naar binnen gaan. Als de gier dat ik ben besloot ik om niks te kopen. Achteraf kon ik mij zelf eigenlijk voor mijn hoofd slaan, want het zou tot minimaal 22:00 duren. Vijf uur zonder eten en drinken is best wel een lange tijd. Gelukkig kwam ik
later achter iets heel leuks. Heel veel mensen in het
publiek zaten allemaal het zelfde te eten en te drinken. In eens herinnerde ik mij iets 20161112_005305wat in de mail stond. Ze zouden namelijk onder elke stoel een zwart tasje leggen voor je persoonlijke spullen. Zou dat misschien ook een soort goodiebag zijn. Godzijdank bleek dit ook het geval te zijn. In het zwarte tasje was een flesje water te vinden, een snicker en een gevulde koek. Mijn maagje was gelijk weer tevreden. Er viel wat te eten en te drinken, das altijd mooi mee genomen.

 

Voor Dance dance dance is er een hoop technologie nodig. Vandaar werd het hier in Nederland opgenomen. Hier hebben we alles toch al staan. Voor ons hadden ze een publiek opwarmer geregeld. Naar mijn mening echt een top vent, want wat deed hij het goed. Hij sprak wel de hele avond Engels tegen ons. Dit kon ik wel begrijpen, want er zaten ook een paar Engelse in het publiek. Eigenlijk vond ik het ergens wel fijn. Zo kon ik weer eens op een leuke manier mijn Engels testen. Al zeg ik het zelf, maar vergeleken met eerst is dit echt vooruit gegaan.

Hij had een paar Engelse prijzen ingekocht. Als je iets leuks wist om uit te voeren, maakte je kans op één van die prijzen. Je kon de angst soms goed van mensen een lezen als ze daar vooraan stonden. Het leverde een hoop leuke momenten op. Buiten deze ‘’wedstrijdjes’’ deed hij het ook erg leuk. Zo hoorde hij dat iemand wel zou willen date met één van de dansers. Nou dit heeft zij geweten, want heel de avond was hij hier mee bezig. Ook maakte hij een hoop gebruik van één van de jury leden. Helaas kon ik nergens op internet vinden of hun al bekend zijn, dus ik hou daar verstandig mijn mond over. Ik wil liever geen contractbreuk lijden. Het zorgden er in ieder geval voor dat ik deze avond nog dans les kreeg. Nooit gedacht dat ik zelf ook nog zou dansen. Gelukkig deden de meeste mensen ook mee, dus viel mijn gestuntel niet zo erg op. Helaas kan ik de leuke foto hiervan niet gebruiken. Die hou je nog te goed 🙂

Het was echt heel tof om te zien hoe alles werd opgebouwd. Ze maakte echt goed gebruik van de technische mogelijk heden. Ze lieten bijvoorbeeld laserstralen neer komen op de plekken waar alles moest komen te staan. Je zou echt eens moeten zien hoeveel podiumbouwers er nodig waren. Voor elke dans moest alles eerst weer worden afgebouwd en daarna natuurlijk weer opgebouwd worden. Echt leuk om te zien. Ook nooit geweten dat de boeners echt de hele avond het podium schoon poetsen. Trots keken ze elke keer weer naar de vloer.

Je kan je niet bedenken wat ze hier allemaal achter verstoppen
Je kan je niet bedenken wat ze hier allemaal achter verstoppen

Achteraf kwam het boefje weer eens in mij naar boven. Heel de avond zaten twee meiden te zeuren dat ze honger en dorst hadden. Het liefst wilde ik elke keer weer naar hun schreeuwen dat ze gewoon onder hun stoel moesten kijken. Gelukkig kon ik dit niet doen, want hier had ik later profijt van. De terug weg zat er nog aan te komen en ik had eigenlijk wel weer honger. Toen het afgelopen was liep ik expres langs hun stoelen en nam één van hun goodiebag mee. Als ik nou nog zou moeten stranden had ik tenminste nog iets te eten. Anders zou het toch weg worden gegooid.

Helaas moet ik het hier bij laten. Het liefst zou ik weer lekker door bloggen, maar dat kan ik helaas niet bij zulke dingen. Wanneer Dance dance dance Uk op tv kom zou ik niet durven te zeggen. Wel weet ik dat het alleen in de UK te zien zal zijn, dus je zou het echt online moeten bekijken. Al weet ik niet of je de dansers ook echt zal kennen. Ik kon ze in ieder geval niet, maar ik kijk ook niet zo heel vaak naar Engelse tv. Wel weet ik dat er nog kaartjes zijn voor de opnames. Je kan ze hier aanschaffen voor €10. Misschien vind je het wel leuk om het zelf ook eens live mee te maken. Ook al ben ik niet zo’n dans fan, maar ik vond het echt een hele leuke avond. Zeker een aanrader!!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin