Hier ben ik mijn vader dan wel dankbaar voor

Dat ik er voor heb gekozen om niet meer met mijn vader om te gaan, is hier natuurlijk geen geheim. Zat verhalen hier te vinden over hoe die emmer steeds meer vol raakte. Alleen momenteel heb ik lichte contact met zijn begeleider. Hier later meer over. In ieder geval heb ik haar wat blogposten toegevoegd. Het viel mij op dat ik maar één blog post had geschreven die een beetje positief ging over hem. Ik begon mij stiekem daardoor één ding af te vragen. Om welke dingen ben ik hem eigenlijk wel dankbaar?

Zelfstandige opvoeding

Het woordje opvoeding is niet geheel toepasselijk als ik terug kijk naar mijn vader. Voor mijn gevoel heeft mijn moeder, dierbare en de wereld mij opgevoed. Toch is er een puntje opvoeding wast ik wel waardeer van hem. Toen mijn ouders waren gescheiden en het ellende wast meer achter de rug was, kwam ik geregeld bij mijn vader. De rollen vader en zoon waren toen niet meer in verhouding en misschien zelfs wel omgedraaid. Hierdoor werd ik heel erg los gelaten, leerde ik dingen qua huishouden en dus goed voor mij zelf te zorgen. Door het hele verleden verhaal en deze rol verdeling ben ik vroeg volwassen en zelfstandig geworden. Als ik zo rond om mij heen kijk ben ik hier heel blij mee. Stiekem ben ik hem daar dus gek genoeg heel erg dankbaar voor. Voor andere ouders misschien slecht om te lezen, maar laat mij maar lekker blij er mee zijn.

https://www.instagram.com/p/BsLSaQCA4FB/
Wees lief voor vrouwen

Mijn vader was echt een vrouwen versierder. Hij ging altijd goed met vrouwen en wist altijd wel iets te zeggen. Nou wil ik even uitsluiten dast ik dit goed vind en dat hij zeker niet altijd goed is geweest voor vrouwen. Alleen hij gaf mij die les gek genoeg altijd heel erg mee. Misschien omdat hij het zelf wel had verwaterd. Wat er ook gebeurde, ik moest in ieder geval altijd goed blijven zorgen voor mijn moeder, zus en andere dierbare. Dat werd mij elke keer weer specifiek op het hart gedrukt. Ook door dat hij niet altijd even netjes om ging met vrouwen. Ik kreeg er een afkeer tegen en beloofde mij zelf nooit zo te worden. Die afkeer heeft wel een nare bijwerking dat ik mij soms onnodig schuldig voel. Dat zit mij oprecht dwars. In ieder geval als ik mijn vriendinnen moet geloven, ga ik in ieder geval zorgzaam en goed met hun om. Ja, gek genoeg ben ik hem hier heel dankbaar voor. Thanks pa

https://www.instagram.com/p/B8WlEUCFW5P/
https://www.instagram.com/p/BzlB3Rhl9bL/
Je bent mijn alles

Het laatste doet waarschijnlijk voor ons beide misschien wel een beetje pijn. Vooral waarschijnlijk voor hem. Door mijn vaders verleden, de alcohol en andere dingen kon hij niet echt goed voor mij zorgen. Echter liet hij mij wel keer op keer weer weten hoeveel hij om mij gaf. Hij uiten het misschien niet altijd op de juiste manier, maar dat hij trots op mij was dat wist ik zeker. Kwam je aan mij dan kwam je aan hem. Daar ben ik hem altijd dankbaar voor geweest. Hij zong dan ook echt altijd een liedje dat wij twee vriendjes waren en nooit meer uit elkaar zouden gaan. Ja, dat laatste is dus niet helemaal gelukt, maar het zorgde bij mij wel altijd voor een fijn gevoel. Een gevoel van vertrouwen. Misschien dat het daarom ook wel voelt alsof ik de macht in mijn handen heb qua ooit nog ontmoeten of nooit meer. Oké als macht moet ik het niet benoemen, maar het is in je achterhoofd misschien toch rust gevend dat je het altijd terug kan draaien, zolang het nog kan uiteraard.

Hoe kijk ik er op terug

Kijk uiteraard zijn er nog een paar dingen waar ik trots/blij naar terug kan kijken. Er zijn altijd dingen te verzinnen waarom je iemand dankbaar bent. Alleen ik denk dat deze driepunten voor mij enorm belangrijk zijn en mij echt hebben gevormd. Hij kan dan wel niet zo zeer bij de opvoeding hebben geholpen, maar hij heeft mij 100% wel gevormd zoals ik nu ben. Misschien niet altijd op de manier hoe het moet en het was niet even fijn, maar ik ben voor 76% in ieder geval wel echt blij met hoe ik nu ben en in het leven sta!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

De opvoeding die echt bij mij paste

Elk huisje heeft zo zijn kruisje. Ja, die zin heb ik vaak genoeg gehoord. Het is natuurlijk ook eigenlijk gewoon de waarheid. In elk huis speelt zich wel iets af. Bij mij gebeurde er alleen net iets meer dan in een ander thuis. Mijn vader zette ik uit mijn leven en ook uit hoofd. Ik begon toen te leven in een huis met twee dames. Die twee dames waren mijn moeder en mijn zus. Tegenwoordig is dit alleen nog maar met mijn moeder. Eerlijk gezegd vind ik deze woonsituatie ook de fijnste die ik heb mogen ervaren. Daar komt snel een andere blog post over. Deze  blog post heeft er wel indirect mee te maken. Dit keer gaat het namelijk over mijn opvoeding.

Mijn lieve moeder moet mij soms komen halen. Ik heb dan een film klus gehad en kan dan helaas door het openbaar vervoer niet direct thuis komen. Zij is dan gelukkig zo lief om mij soms op te halen. Hoef ze niet te doen, maar dat doet ze uit steun/liefde wel. We zitten dan meestal 30 minuten samen in de auto. Zij kan niet weg, maar ik ook niet meer. Dit betekend 30 minuten samen opgesloten zitten in een kleine ruimte. De laatste tijd vind ik dit soort momenten juist de mooiste. We praten dan altijd over van alles en nog wat. Gelukkig zitten daar dan vaak genoeg ook hele serieuze gesprekken tussen. Mensen moeten soms de complimenten krijgen die ze verdienen, maar die moet je soms ook zelf geven aan een ander. Het geef momentje was voor mij aangekomen en voor mijn moeder het krijg momentje.

Vroeger was ik altijd erg opvliegend. Mijn moeder kon mij daarin tegen nooit zo heel erg boos krijgen. Wel kon ze twee verkeerde dingen tegen mij zeggen. Dat waren de volgende zinnen: ‘’Je lijkt op je vader & ik ben wel vader en moeder tegelijkertijd’’. In een ruzie kon dat wel eens gezegd worden. Die laatste zin was natuurlijk wel sowieso de waarheid. Ze was mijn moeder, maar indirect ook gelijk mijn vader. Je kan zeggen wat je wil, maar dat heeft ze verdomme wel enorm goed gedaan. Ze heeft het voor elkaar gekregen om de perfecte opvoeding voor mij te vinden. Ze keek niet echt naar wat zij precies voor ogen had. Nee, ze keek meer naar mij als persoon. Daar heeft ze naar mijn mening mij precies goed benaderd. Hoe je het ook wendt of keert, ik ben  door het verleden niet een doorsnee kind. Dit vind ik zelf stiekem erg fijn, maar het is eigenlijk ergens ook wel heel triest.

Mijn moeder kwam na een tijdje op een punt terecht. Moet ik hem echt vrij opvoeden of moet ik de opvoeding dicht bij mij zelf houden. Dit punt is nooit echt uitgesproken. Ik zou het ook niet voor de volle 100% als feit durven  neer te zetten. Wel heb ik die keuze moment enorm gevoeld. Vroeger was ik het namelijk zeker niet altijd eens met mijn opvoeding en zijn er vanuit ons beide veel fouten gemaakt. Ik had/wilde meer als een volwassen behandeld worden. Misschien was ik inderdaad heel erg jong, maar zo leefde ik wel. Vanuit mijn punt had ik mij zelf ook anders thuis moeten gedragen. Ik begon namelijk echt op de hulk te lijken. Depressief is niet het juiste woord. Ik zou eerder het woord kwaad willen gebruiken.

Afvallen was in ieder geval ook echt nodig 😉

We bouwde samen een enorme band op. Een band die echt niet kapot is te krijgen. Er moet echt iets heel erg gebeuren om dat te laten gebeuren. We bouwde ook samen naar het punt waar we nu zijn aangekomen. In mijn eerste middelbare schooljaar werd ik buiten mijn huis een enorm stille jongen. Ik begon te eten en in mij zelf te keren. Er waren maar weinig mensen die Fabian echt kregen te zien. Dit heeft tot halverwege mijn derde middelbare schooljaar geduurd. Ik kwam bij de perfecte mensen terecht en bloeide op. Ik besloot mijn eigen afval methode te gaan volgen. Nee, ik stak geen vinger in mijn keel. Ik zorgde alleen voor heel weinig calorieën en voor heel veel rust. Mijn moeder vond dit heel eng om te zien, maar ze steunde mij wel enorm. Al wist ze op het begin niet wat ik precies van plan was.

Dit schooljaar was denk ik dat perfecte opvoed punt. De touwtjes werden door geknipt. De wereld was groot en ik kon overal naar toe waar ik maar naar toe wilde. Mijn moeder stond niet echt meer op een bepaalde positie. We stonden gewoon naast elkaar. Dat had ik achteraf dus echt nodig. Zo zijn er enorm veel dingen ontstaan in mijn leven. Niet door een ander, maar echt omdat ik het zelf wilde. Vanaf dat punt ben ik echt een andere persoon geworden. We bloeide samen steeds meer op.

Achteraf hoorde ik ook iets heel moois van haar kant. Ze had het opbloeien van mij zelf ook nodig. Zo kon ze zich zelf ook even omhoog trekken. Het was ook gewoon geen makkelijke tijd. Alleen doordat ik daar niet echt inzat kon zij ook weer lachen. Die woorden kunnen mij nog steeds enorm diep raken. Ze heeft het alleen echt aan haar zelf te danken. Dankzij haar kon ik mij zelf zijn en mijn eigen leventje naast die van ons leiden.

Nou zeg ik wel heel stoer steeds perfecte opvoeding. Alleen wat is perfect nou echt? Naar mijn mening bestaat dat woord niet echt. Alleen het paste gewoon enorm goed bij mij. Beter kon het voor mij persoonlijk dus niet echt. Nou begrijp ik ook als geen ander dat het voor elke persoon weer anders is. Sommige hebben juist wel weer strakke touwtjes nodig. Alleen ik ben enorm blij dat mijn moeder hier voor heeft gekozen.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Opgevoed worden door alleen een vrouw (verleden)

Toen ik dingen begon te begrijpen en te leren kreeg ik al snel iets door. Naar de opvoeding van mijn vader moest ik niet al te veel luisteren. Natuurlijk heeft mijn vader mij dingen aangeleerd, maar naar mijn mening bestaat mijn opvoeding vooral uit mijn moeders opvoeding. Vooral toen ik als enigste man over bleef bij mijn moeder en zus werd mijn opvoeding vooral vrouwelijk. Vind ik dat erg? Nee, totaal niet. De redenen ga ik vandaag vertellen. Veel lees plezier.

Mijn moeder vind ik echt een pracht mens. De manier hoe zei leef waardeer ik heel vaak. Natuurlijk niet altijd, maar misschien zijn we alle bij gewoon te koppig. Ze heeft mij heel veel geleerd. Hoe raar of slecht de situatie wel niet was. Ze leerde mij iets bij zoals tegen over mijn vader. Mijn vader heeft super veel slecht dingen gedaan. Hij probeerde mijn moeder heel vaak zwart te maken. Ik heb mijn moeder bijna nooit hier op kunnen betrappen. Ze vertelde mij juist altijd dat het toch mijn vader zou blijven en dat hij ook veel goede dingen had gedaan. Dit vind ik zo knap van haar. De meeste mensen zouden hem helemaal de grond in trappen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat ook vaak zat heb gedaan, maar zij niet. Waarom ze dat niet deed. Ze wilde mij laten zien dat iedereen mooie kanten heeft.

Één ding wat ik gelukkig ook heb geleerd is dat het huishouden niet alleen voor vrouwen is bedoeld. Thuis of buitenshuis help ik graag een handje mee. Wat heel veel mannen niet kunnen of willen kunnen kan ik wel en vind ik helemaal niet erg om te doen. Ik heb leren strijken, koken, vouwen, afwassen, dweilen, enzovoort. Koken en strijken vind ik juist super leuk om te doen. Mits er natuurlijk wel muziek aan staat of/en er gezongen bij kan worden. Mannen kunnen het heus wel. De mensen die zegen van niet vind ik heel lui en dom bezig. Besef wel even dat ik het al kon op mijn twaalfde en zijn hun slechter dan een kind van twaalf?

Oke misschien ben ik niet altijd de menselijkste man, maar dat maak mij niet uit. Ik hoef ook echt niet te veel vrienden te hebben. Geef mij maar ook een paar stoere vriendinnen. Als ik bij sommige jongens zit vraag ik mij echt af wat ik er zit te doen. Sommige kunnen zich zo onbeschoft en goor gedragen. Dat is mannelijk hoor ik ze dan zeggen. Nou dan ben ik toch liever niet zo heel mannelijk

Moet ook altijd wel lachen. Ik kan heel vaak met vrouwen mee praten bijvoorbeeld over Goede tijden slechte tijden. Dit kijk ik nu al zo lang. Mensen staan altijd heel verbaast te kijken als ik dat zeg. Voor de grap zeg ik dan altijd maar: ‘’ben op gegroeid tussen twee vrouwen dan krijg je dit’’. Door mijn opvoeding ben ik denk ik ook zo gevoelig en open. Als ik praat met iemand merk ik dat het heel erg help. Ik begrijp de ander en die laat duidelijk merken dat die het prettig vind. Als vrouwen super saggerijnig zijn vanwege hun maandelijkse probleempje. Loop ik niet weg hoor. Ben het onlangs wel gewend. Leef nu met drie vrouwen. Dan went het van zelf wel.

Mijn opvoeding heb ik als heel fijn ervaren. Natuurlijk kan een vrouw bepaalde dingen niet zo goed uit leggen aan een jongen. Hoe wil je iets uit leggen wat je zelf niet heb of voel. Dat ik gewoon moeilijk. Toch ben ik nooit wat te kort gekomen. Ik durf zelfs te beweren dat dit de beste opvoeding was voor mij en ik had geen betere kunnen wensen. Bedankt ma

Fabian van der Gijze