Hopelijk blijf ik altijd gewoon een vrolijk mannetje

Persoonlijk hou ik echt van de mensheid. Bijna iedereen is anders en iedereen heeft zo zijn manier van leven. Bejaarden en kinderen hebben bij mij alleen soms net een voorsprongetje. Beide super interessant en vaak zo hun eigen eigenwijze manier van leven. Ik word daar zelf extra vrolijk kan. Al verbaas ik mij ook regelmatig bij de wat oudere kant. Ze kunnen zich zo druk mogelijk maken over de kleinste dingen, ruzie maken en super eigenwijs zijn. Hun wil is wet, want daar zijn ze zo oud voor geworden. Elke keer hoop ik dan weer dat ik zo’n vrolijk mannetje blijf. Die zie je gelukkig ook nog vaak rondlopen in bejaardenhuizen.

Vanmorgen kwam ik bijvoorbeeld na mijn nachtdienst thuis. Ik moest maar zo’n 15 minuten fietsen, maar was al zeiknat geregend. Parkeerde mijn fiets netjes in de bedoelde standaards en liep richting mijn flat. Ineens voel ik getik op mijn schouder. Vanzelfsprekend draai ik mij om en ik kijk een oudere man aan. Voor dat ik iets kon zeggen, vlogen de woorden uit zijn mond. Meneer waarom parkeert u daar uw fiets. Dat is niet voor de juiste flat, daar staan ook standaarden, er zijn ook kelders en wij kunnen onze fietsen niet meer kwijt. Hij bleef maar dingen opsommen. Na een tijdje begon ik maar gewoon terug te praten. Had niet zo’n zin om nog langer in die regen te staan. Zo beleeft mogelijk vertelde ik hem dat de standaards al volstonden en ik het niet netjes vind om hem midden op een stoep te parkeren. Bovendien is de fietsenwinkel dicht, dus die zit ik nu niet in de weg.

Hij keek mij een beetje verbaast aan dat ik hem een vrolijke en beleefd antwoord gaf. Toen vertelde hij mij dat de standaards eigenlijk inderdaad bedoelt zijn voor de fietsenwinkel en voor de bewoners van de flat. Dat de fietsen winkel nu dicht was had er niks mee te maken. Ik verbaasde mij er gewoon echt over dat hij zo moeilijk deed over dat ik mijn fiets vijf tegels eerder neerzette. De dag was voor hem waarschijnlijk nog maar net begonnen en hij vertelde mij zelfs dat hij zelf niet meer kon fietsen. Waarom doe je dan in godsnaam zo moeilijk. Ik besloot dat met hem mee praten gewoon de snelste route zou zijn dus dat deed ik dan maar gewoon. Beloofde mijn fiets even ergens anders neer te gaan zetten en hierdoor ging hij gelukkig richting zijn auto. Pakte mijn fiets en zette hem maar in onze berging waar je eigenlijk onmogelijk kan komen met een fiets.

Nog natter en nog vrolijker dan eerst liep ik dan eindelijk richting mijn bedje. Eigenlijk dacht ik alleen maar dat ik hoop dat ik wel gewoon een vrolijk mannetje blijf. Je moet het maar willen op je ouwe dag dat je mensen in de harde regen ga aanspreken over 5 tegels eerder parkeren. Er staat nergens gereserveerd of zo, het is van ons allemaal en eerlijk zullen we alles delen toch. Misschien had hij even zo’n moment nodig van ‘’zo die hebben we flink de les gelezen’’. Dan gun ik hem dat momentje toch en hopelijk werd die er ook weer vrolijk van. Aan een ouwe zeurpiet heeft niemand iets hé.

https://www.instagram.com/p/BmDcHnXlCln/

Nou kan ik mij voorstellen dat je op een bepaalde leeftijd veel dingen mee hebt gemaakt en het niet altijd meer even vrolijk in ziet. Dat zie ik ook soms bij mijn lieve omaatje en dat zie ik zelfs soms bij mij zelf. Ik hoop voor deze man maar gewoon dat die even niet zijn dag had en normaal altijd vrolijk rondloopt. Dat gun ik namelijk iedereen. Alleen sommige mensen zijn daar iets te beschadigd voor en lopen bijna nooit meer vrolijk rond. Dan blijf ik altijd maar bij mijn gedachten, want wat hoop ik dat ik gewoon lekker vrolijk oud mag worden. Met een mooie lach kom je veel verder!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Een man worden zonder vader

Het is al weer heel wat jaren geleden dat ik mijn ‘’vader’’ vaarwel zei. De stapel was gewoon te groot geworden. Dit gebeurde volgens mij rond 2009. Ik was zo’n 11 jaar oud en had al één van de moeilijkste keuzes gemaakt uit mijn leven. Al voelde dat zeker niet zo. Het voelde als een verlossing en iets wat gewoon moest gebeuren. Nou heb ik hem een paar jaar later nog wel even gesproken, maar mijn vader was hij al lang niet meer. De veranderingen naar man waren nog niet echt begonnen. Nee, dit zou ik zonder vader moeten doen.

Ik zeg er expres wel  gelijk bij dat dit mijn eigen keuze is. Er zijn helaas zat mensen die dit mee maken zonder hier voor gekozen te hebben. Ik vind mij dan ook zeker niet zielig of iets in die richting laat dit duidelijk zijn 🙂

 

Je zou het soms niet zeggen, maar we worden allemaal volwassen. Iets waar je vaak van je ouders hulp bij krijg. Meisjes doen dit vaak samen met hun moeder en jongens met hun vader. Dit is de normaalste zaak. Alleen is dit helaas niet bij iedereen het geval. Zo ook bij mij. Mijn moeder wilde mij et liefde steunen en helpen, maar zijn heeft natuurlijk  niet de mannelijke veranderingen mee gemaakt. Ze hielp mij waar mogelijk was, maar bij veel dingen kon dit dus zeker niet. Gelukkig had ik eerst nog wel een hele lieve oom als tweede vader, maar die kwam plots te overlijden. Bovendien vraag je bepaalde dingen ook weer niet zo snel aan iemand op een verjaardag.

Toch komt er een moment dat je bijvoorbeeld naar beneden kijkt en er een hoop begon te groeien. Ja, de mannelijke hormonen waren gaan werken. De kleine Fabian werd lichamelijk eindelijk een man. Mentaal was ik dat naar eigen zeggen al heel lang :). Het bloemetjes en bijtjes gesprek ging ik dus mooi niet met mijn moeder bespreken hé. Bovendien wat weet zij er nou weer van. Volgens mij is zijn nooit wakker geworden met een natte droom en ja dat zat er waarschijnlijk toch eens aan te komen. Voor dit onderdeel had ik eindelijk gewoon een vader nodig die mij een beetje kon sturen. De vader rol werd uiteindelijk opgevangen door het boek seks en zo. Een boek wat ik in één zit had uitgelezen. Er stond iet zo veel bijzonders in. Eindelijk best erg, maar de meeste dingen wist ik hier van wel al

Er stond alleen niet in hoe ik straks moest gaan scheren en wat een man nou wel of niet scheerde. Tja, dat is toch weer een hele ontdekking. Ik had al zo veel alleen gedaan, dan moest dit toch ook wel goed komen. Zodoende misten mijn moeder heel soms in eens een scheermesje. Het was dan wel nog niet nodig, maar je moet natuurlijk wel op tijd beginnen met leren. Je wilt natuurlijk niet later met littekens n je gezicht lopen. Zo deed ik af en toe voor de grap scheerschuim op mijn gezicht en liep ik regelmatig met kale bovenbenen rond. Dat zag toch niemand anders en dan kon ik mooi de techniek leren. Nee, zeker niet mijn beste idee, maar in die tijd werkte het voor mij wel. Het volwassen worden werd daardoor ineens een hele uitdaging en een soort van spel. Eens kijken hoe ver we alleen kunnen komen. Nou als ik het zelf mag zeggen, dan zal ik toch kiezen voor heel ver.

Het werd inderdaad regelmatig een uitdaging. Een uitdaging die ik soms echt heb vervloekt, maar daarin tegen ook weer heel spannend begon te vinden. Gelukkig had ik dan ook weer een paar vrienden waar ik mee kon babbelen. Zo heb je toch weer een ervaring om mee te vergelijken. Daarin tegen bestond internet ook altijd nog. Al kwam je dan wel vaak per ongeluk op de verkeerde kant van het internet. Al vond ik dat toen ook wel weer regelmatig prachtig. Zulke mooie vrouwen kwam je hier in het dorp niet vaak tegen hoor 😉 (zegt de gene die toen geschrokken weg klikte)

Nee, maar even zonder te dollen. Je staat er niet echt vaak bij stil, maar dit soort dingen hoor je eigenlijk gewoon niet alleen te ontdekken. In die tijd had ik zeker wel een vader nodig. Zo graag liep ik nou ook weer niet met kalen bovenbenen. Voor onze wegen gingen scheiden, had  mijn vader mij zeker wel eens naar zijn zeggen wijzen lessen geleerd. Dat vond hij na de scheiding van mijn ouders in eens heel belangrijk. Alleen bij mijn ontwikkeling had ik daar niet zo veel aan. Je hebt namelijk niet zo veel aan de tip dat je nooit seks moet hebben op een invalide wc. Misschien heb ik daar later inderdaad iets aan, maar toen zeker nog niet. Bovendien blijf het natuurlijk gewoon heel raar dat je zulke levenslessen aan een kind door geeft. Dat doe je naar mijn mening gewoon niet.

Na een tijdje word je van zelf wel iets handiger met grote veranderingen. Alleen de hulp had zeker wel van pas gekomen. Nou hoop ik zeker zelf ooit kinderen te krijgen. Hopelijk kan en mag ik dan mijn kind helpen waar en wanneer het nodig is. Sommige dingen kan je beter niet alleen te moeten ontdekken. Mijn lichaam heeft mij in ieder geval vaak zat laten schrikken in die tijd. Dan is het alleen maar fijn als je hart even kan luchten

 

Fabian van der Gijze

 Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin