Hopelijk blijf ik altijd gewoon een vrolijk mannetje

Persoonlijk hou ik echt van de mensheid. Bijna iedereen is anders en iedereen heeft zo zijn manier van leven. Bejaarden en kinderen hebben bij mij alleen soms net een voorsprongetje. Beide super interessant en vaak zo hun eigen eigenwijze manier van leven. Ik word daar zelf extra vrolijk kan. Al verbaas ik mij ook regelmatig bij de wat oudere kant. Ze kunnen zich zo druk mogelijk maken over de kleinste dingen, ruzie maken en super eigenwijs zijn. Hun wil is wet, want daar zijn ze zo oud voor geworden. Elke keer hoop ik dan weer dat ik zo’n vrolijk mannetje blijf. Die zie je gelukkig ook nog vaak rondlopen in bejaardenhuizen.

Vanmorgen kwam ik bijvoorbeeld na mijn nachtdienst thuis. Ik moest maar zo’n 15 minuten fietsen, maar was al zeiknat geregend. Parkeerde mijn fiets netjes in de bedoelde standaards en liep richting mijn flat. Ineens voel ik getik op mijn schouder. Vanzelfsprekend draai ik mij om en ik kijk een oudere man aan. Voor dat ik iets kon zeggen, vlogen de woorden uit zijn mond. Meneer waarom parkeert u daar uw fiets. Dat is niet voor de juiste flat, daar staan ook standaarden, er zijn ook kelders en wij kunnen onze fietsen niet meer kwijt. Hij bleef maar dingen opsommen. Na een tijdje begon ik maar gewoon terug te praten. Had niet zo’n zin om nog langer in die regen te staan. Zo beleeft mogelijk vertelde ik hem dat de standaards al volstonden en ik het niet netjes vind om hem midden op een stoep te parkeren. Bovendien is de fietsenwinkel dicht, dus die zit ik nu niet in de weg.

Hij keek mij een beetje verbaast aan dat ik hem een vrolijke en beleefd antwoord gaf. Toen vertelde hij mij dat de standaards eigenlijk inderdaad bedoelt zijn voor de fietsenwinkel en voor de bewoners van de flat. Dat de fietsen winkel nu dicht was had er niks mee te maken. Ik verbaasde mij er gewoon echt over dat hij zo moeilijk deed over dat ik mijn fiets vijf tegels eerder neerzette. De dag was voor hem waarschijnlijk nog maar net begonnen en hij vertelde mij zelfs dat hij zelf niet meer kon fietsen. Waarom doe je dan in godsnaam zo moeilijk. Ik besloot dat met hem mee praten gewoon de snelste route zou zijn dus dat deed ik dan maar gewoon. Beloofde mijn fiets even ergens anders neer te gaan zetten en hierdoor ging hij gelukkig richting zijn auto. Pakte mijn fiets en zette hem maar in onze berging waar je eigenlijk onmogelijk kan komen met een fiets.

Nog natter en nog vrolijker dan eerst liep ik dan eindelijk richting mijn bedje. Eigenlijk dacht ik alleen maar dat ik hoop dat ik wel gewoon een vrolijk mannetje blijf. Je moet het maar willen op je ouwe dag dat je mensen in de harde regen ga aanspreken over 5 tegels eerder parkeren. Er staat nergens gereserveerd of zo, het is van ons allemaal en eerlijk zullen we alles delen toch. Misschien had hij even zo’n moment nodig van ‘’zo die hebben we flink de les gelezen’’. Dan gun ik hem dat momentje toch en hopelijk werd die er ook weer vrolijk van. Aan een ouwe zeurpiet heeft niemand iets hé.

https://www.instagram.com/p/BmDcHnXlCln/

Nou kan ik mij voorstellen dat je op een bepaalde leeftijd veel dingen mee hebt gemaakt en het niet altijd meer even vrolijk in ziet. Dat zie ik ook soms bij mijn lieve omaatje en dat zie ik zelfs soms bij mij zelf. Ik hoop voor deze man maar gewoon dat die even niet zijn dag had en normaal altijd vrolijk rondloopt. Dat gun ik namelijk iedereen. Alleen sommige mensen zijn daar iets te beschadigd voor en lopen bijna nooit meer vrolijk rond. Dan blijf ik altijd maar bij mijn gedachten, want wat hoop ik dat ik gewoon lekker vrolijk oud mag worden. Met een mooie lach kom je veel verder!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

De eenzame oudjes

Vorige week zondag moest ik weer bij mijn omaatje slapen. Nou zeg ik moest alleen, omdat het ook echt zo was. Ik kon anders nooit op tijd op de set zijn van Penoza. Als ik daar dan op een zaterdag avond laat kom en ik zie haar daar zo zitten, breekt mijn hartje wel een beetje. Daar wordt je dan zo oud voor. Het kleine mensje ziet bijna niks meer en probeert toch iets mee te krijgen van een tv programma. Als ze mij dan binnen hoort komen springt ze al half vanuit haar stoel. De laatste paar jaren heeft ze het niet echt makkelijk gehad. Ze zag onze leed en ze kreeg zelf ook een hoop te verwerken. Dat ik haar dan op deze manier blij en trots kan maken maak mijn dag alweer goed.

Nou kan de familie helaas dit jaar niet bij elkaar zijn. Daar baal ik zelf enorm van, maar het is even niet anders. Toch ben ik wel ontzettend blij dat mijn omaatje bij ons komt eten. Ik zou het geen fijn gevoel vinden als ze in haar eentje deze dagen moest door brengen en ik haar lach niet zou zien. Ondanks alles doet ze dat namelijk wel nog. Ze loopt de laatste tijd wel meer te mopperen dan vroegen, maar dat begrijp ik wel. Je zit steeds meer mensen om je heen weg vallen en 9/10 keer moet je het toch in je eentje redden. Als wij haar dan op deze manier blij en gelukkig kunnen maken is mijn kerst al perfect.

Alleen kijk ik ook altijd graag om mij heen. Sommige bejaarden mensen zitten dagen lang naar buiten te kijken en hebben echt bijna niemand meer. Die beelden en gedachtes doen mij echt pijn. Als ik iemand dan tegen kom in haar verzorgingshuis maak ik altijd even een babbeltje met hun. Soms zie je echt zo’n persoon een beetje schrikken. De mooiste vraag wat ik kreeg was zondag toch wel: ‘’ heb je het echt tegen mij?’’. De man was al een tijdje alleen en zag vrij wel niemand meer. Je zag hem gewoon opbeuren toen hij even een gesprekje met iemand had. Zijn blik hield mijn gedachtes heel lang vast. Wat voor verhaal zou er nou achter hem verschuilen en waarom is hij nou eigenlijk zo alleen. Het kan natuurlijk zijn dat hij enig kind is en nooit een relatie heeft kunnen opbouwen. Tijdens die gedachtes sprong ook weer even een project door mijn hoofd heen.

PostNL had bij ons een kerstkaartje in de brievenbus gegooid. Ze vroegen of je die naar iemand wilde sturen. Het kon naar een kennis, maar als je dat niet wilde vroegen ze je om het naar het ouderenfonds te sturen. Nou wilde ik dat sowieso doen toen ik die kaart had gelezen, maar waarom ook eigenlijk niet meer. Ik moest toch nog kerstkaartjes en postzegels kopen. Elke postzegel die ik over zou houden, zou hopelijk een blij ouderen op gaan leveren. Nou doe ik dit soort dingen altijd vrij laat in de avond en plaatst ik het meestal op Twitter. Tot mijn verbazing leverde dit een kort gesprekje op met het ouderenfonds. Blijkbaar zijn dat net als mij avondmensen.

https://twitter.com/fabiangijze/status/811689138126725122

Nou ben ik druk opzoek naar mooie doelen waar ik iets voor kan betekenen. Ik wil volgend jaar mijn blog meer gaan gebruiken voor dit soort doelen. Mijn blog is ontstaan om mensen te steunen en te helpen. Nou lukt dat aardig goed, maar ik zou ook fysiek meer willen doen voor andere. Tijdens het gesprek vroeg ik dan ook of ik niet een keertje langs kan komen. Hier uit kreeg ik een email adres die ik sowieso binnenkort even ga mailen. Nou heb ik het eigenlijk al reten druk, maar ik wil hier voor echt meer tijd voor vrij maken. Het doet mij goed, maar ook een hele boel andere mensen. Natuurlijk snap ik dat het niet een lang zullen ze leven avontuur gaat worden, maar het lijk mij een mooie uitdaging. De meeste mooie verhalen zijn te vinden in bejaarden te huizen. Nou zoek ik altijd naar mooie verhalen waar je iets van kan leren. Tijdens het helpen en vermaken van de oudjes hoop ik echt een boel van dit soort verhalen te horen en een hoop te leren.

Dit is dus de rede dat ik normaal type 😉

Het liefst zou ik bijvoorbeeld nu duizenden kerstkaartjes schrijven en naar hun toe gaan. Helaas is dat nu echt onmogelijk. Toch hoop ik zoiets wel ooit te kunnen doen. Misschien begin ik volgend jaar wel heel vroeg met schrijven, zodat ik dit dan al waar kan maken. Ik ben echt benieuwd wat dit met veel mensen zou doen. Sommige breken en storten in huilen uit en andere worden onwijs blij. Het levert echt momenten op die je niet meer wil vergeten. Wat het met mij zal doen zou ik echt niet weten. De meeste mensen die ik help en waarmee ik praat zie ik niet voor mij. Vaak is dat van een hele grote afstand. Toch heeft het mij al zulke mooie vriendschappen en momenten opgeleverd. Op een gekke manier ben ik daar mijn verleden wel ontzettend dankbaar voor. Dankzij mijn verhaal heb ik veel liefde gezien en kunnen weg geven. Heel soms handel ik door mijn verleden wel eens verkeerd, maar gelukkig pakt het vaak heel goed uit. Persoonlijk denk ik dat het daar heel goed kan uitpakken.

Nou ben ik tegenwoordig af en toe bij iemand op visite die in het ziekenhuis verblijf op een psychologisch afdeling. Daar zie ik echt de grappigste dingen en krijg ik hele mooie gesprekken. Doordat mensen mijn handelingen vaak niet snappen of begrepen, kijk ik niet meer naar de stempel van een persoon, maar echt naar de gene die ik voor mij zie. Waarom zou ik naar iemands verleden kijken of naar wat andere van die persoon kijken? Nou is dit een eigenschap waar ik heel blij mee ben en in dit soort gevallen echt goed kan gebruiken.

Hopelijk blijven mijn plannen niet alleen plannen in mijn hoofd. Het lijk mij enorm mooi om het ook echt te kunnen uitvoeren. Als ik mijn schouders er onderzet moet dit helemaal goed komen en dat is iets wat ik zeker weet. Ik kan niet tegen stil zitten en de dagelijkse sleur. Geef mij maar lekker veel drukte en een hele mooie uitdaging. Zo vind ik mijn leven het best en voel ik mij het beste. Zet de spelletjes maar klaar 😉

Trouwens mochten je nou nog kaartjes en postzegels over hebben, is het dan niet een ideetje dat jij ze ook opstuurt naar een eenzame ouderen? Bij deze krijg je in ieder geval de gegevens waar je het heen kan sturen: t.a.v het Nationaal ouderenfonds, Postbus 156, 3980 CD, Bunnik. Nee, ik wordt niet gesponsord. Dit zeg ik echt alleen omdat ik het meen. (bijna)Iedereen verdient toch een kaartje en een hoop liefde?

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin