Van veel te zwaar naar anorexia? (heden)

dikkie dik
Dit was op een van mijn dikste momenten

Laat ik het weer eens over mijn gewicht hebben. Misschien heb je het ooit mee gekregen, maar ik heb heel lang 75+ gewogen. Toen dit zo was werd ik er nooit mee gepest en eigenlijk ben ik er nooit op aan gesproken. Ik deed gewoon mijn ding en had het zelf eigenlijk helemaal niet door. Eigenlijk uit het niets belande ik in één van mijn leukste jaar van mijn leven. Dit deed echt heel veel met mij. Mijn gedachtegang veranderde en ging mij meer in dingen verdiepen. Eindelijk kreeg ik dat jaar ook door dat ik echt dik aan het worden was. Het moest gewoon stoppen. Ik ben die dag gelijk begonnen met afvallen.

Het begon allemaal met een glas water een boterham met vruchten hagel. Buiten de belangrijke eet momenten besloot ik niks meer te eten en daarnaast mocht ik alleen nog maar water drinken. Op mijn boterhammen mocht ik alleen vruchtenhagel (15calorieën) nemen. Ook moesten ze dubbel geklapt worden. Hierdoor werd er maar één boterham belegd en dit bespaarde toch weer wat calorieën. Qua calorieën zat ik echt perfect. Er kwam namelijk bijna niks meer binnen. Bovendien verbrande ik het ook weer met fietsen naar school en weer terug. Waarschijnlijk kreeg ik rond de 1000 calorieën binnen. Misschien zelfs wel veel minder. Slecht eten at ik niet meer mee. Dan maar een keertje een boterham extra.

Het vervolg van dit alles was snel te zien. De kilo’s zag je echt verdwijnen. Dat mollige ventje werd in eens een mager mannetje. Het begon enorm op te vallen. Mensen begonnen het te vragen. Sommige vroegen letterlijk ‘’was jij niet heel dik?’’. Het voelde echt enorm goed. Er was alleen één probleem. Ik wist mijn god niet hoeveel ik woog. Wij hadden namelijk geen weegschaal meer. Ik vond het al lang best, want ik viel wel af hoor. Tot ik ineens een bezoekje aan de dokter moest brengen. Hier kwam ik er achter dat ik in eens 50 kilo woog. Mensen twijfelde al, maar nu was het zeker. Er moest wel iets mis met mij zijn. In eens begonnen mensen ongerust vragen te stellen. Je heb toch geen anorexia hé?

Ja, hoe leg je dit nou weer allemaal uit. Mijn eten elke dag uit kotsen. Ik zou er niet aan moeten denken. Mij niet gezien, maar weet je hoe vervelend die vraag is. Mensen verklaren je ziek, terwijl je dat helemaal niet ben. Het maakte mij woedend, teleurgesteld, verdrietig en ook een beetje blij. Natuurlijk was ik blij dat ik er slak uit zag, maar het deed echt pijn. Het waren juist voornamelijk mensen die dicht bij mij stonden. Noem bijvoorbeeld mijn opa en oma of mijn moeder. Elke keer op nieuw gingen mensen op mijn buik letten. Eerst hoor je niemand en als je gezond leef dan gaat iedereen in eens zeuren. Na mate ik langer dun bleef en iets aan kwam ging het langzaam weg. Natuurlijk zat ik op de grens van ondergewicht, maar ik zat er niet onder.

Als jij mij langer dan vandaag volg weet je dat ik tegenwoordig heel sportief en gezond leef. Momenteel weeg ik zo’n 54 a 55 kilo. Mijn BMI is echt perfect net als mijn gezondheid. Ik durf je echt te zeggen dat het echt top met mij gaat. Je voelt misschien al waar ik heen ga. De vragen zijn helaas weer terug gekomen. Momenteel moet ik weer heel vaak aangeven dat ik geen ondergewicht heb. Soms moet ik het zelfs bewijzen via mijn BMI. Dit is toch de grootste onzin die er is. Als je echt heel veel eet en dik ben hoor je niemand iets zeggen, maar als je gezond leef heeft iedereen een mening.

bmi
voor de mensen die mij niet geloven 😉

Natuurlijk snap ik dat het goed bedoelt is, maar ik kan er niks mee. Één keer aan geven is toch wel genoeg. Als iedereen nou even op zich zelf kan letten dat zou veel mooier zijn. Het werkt zo demotiverend. Soms word er in eens extra gekocht om je meer te laten eten. Geloof mij ik pak genoeg tussendoortjes. Het komt er gelukkig alleen niet meer zo snel aan. Het willen bemoeien met iemands leven is helaas bij heel veel mensen een eigenschap.

IMG-20160724-WA0002
En nu zie ik er zo uit. Ben natuurlijk wel de jonge hé 🙂

Gelukkig laat ik mij niet zo snel van het veld slaan. Natuurlijk blijf ik gewoon lekker rennen en blijf ik lekker gezond eten. Helaas heeft niet iedereen dat en dat snap ik helemaal. Tijdens het afvallen was ik veel meer onzeker. Als iemand dan zo iets tegen je zeg ga je enorm twijfelen. Nou kan ik of iemand anders wel zeggen dat je dit lekker moet negeren, maar dat is gewoon niet aan ons. Doe wat goed voel.

Heb jij dit wel eens mee gemaakt of iets wat hier op lijkt? Ik ben echt erg benieuwd

Fabian van der Gijze