Ik interviewde mijn moeder over mij en ons heftige verleden

Ooit kwam ik op een YouTube kanaal waar iemand haar moeder interviewde. Dat vond ik zelf eigenlijk ook wel een tof idee. Kijk wij hebben door mijn vader en zijn problemen een beetje anders geleefd. Zo hebben we ooit samen moeten vluchten en ondergedoken gezeten. Eindelijk had ik mijn moeder overtuigd om samen met mij ook zo’n video op te nemen. Alleen dan wel in mijn stijl, namelijk lekker persoonlijk.

De vragen van deel 1:

  • Ik deel veel van ons leven online om andere mensen te helpen. Hoe kijk jij daar eigenlijk tegen aan?
  • 02:02 Wat vind je het mooiste moment met mij?
  • 03:11 Mijn mooiste moment met mijn moeder. Onderduiken
  • 04:36 Door alles ben ik snel volwassen geworden. Was het lastiger om mij hierdoor op te voeden?
  • 05:30 Wat zou je er van vinden als ik ineens weer met pa om zou gaan?
  • 08:08 Zijn er dingen die je mij graag had willen leren, maar door onze situatie niet kon aanleren?
  • 09:20 Je had altijd een bepaald beeld voor je hoe ik zou worden qua meisjes en school. Hoe is dat beeld uiteindelijk geworden en denk je dat het beeld anders wel zo was geworden?
  • 10:40 Ik zat vroeger voor een lange tijd bij een psygoloog, voelde dat voor jou als falen?
  • 13:48 Er is een punt dat ik voor mij zelf koos en niet meer voor het gezin. Hoe kijk jij hier tegenaan?
  • Wordt vervolgd!

Klik hier om naar mijn YouTube kanaal te gaan om te abonneren

Fabian van der Gijze

YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Hier ben ik mijn vader dan wel dankbaar voor

Dat ik er voor heb gekozen om niet meer met mijn vader om te gaan, is hier natuurlijk geen geheim. Zat verhalen hier te vinden over hoe die emmer steeds meer vol raakte. Alleen momenteel heb ik lichte contact met zijn begeleider. Hier later meer over. In ieder geval heb ik haar wat blogposten toegevoegd. Het viel mij op dat ik maar één blog post had geschreven die een beetje positief ging over hem. Ik begon mij stiekem daardoor één ding af te vragen. Om welke dingen ben ik hem eigenlijk wel dankbaar?

Zelfstandige opvoeding

Het woordje opvoeding is niet geheel toepasselijk als ik terug kijk naar mijn vader. Voor mijn gevoel heeft mijn moeder, dierbare en de wereld mij opgevoed. Toch is er een puntje opvoeding wast ik wel waardeer van hem. Toen mijn ouders waren gescheiden en het ellende wast meer achter de rug was, kwam ik geregeld bij mijn vader. De rollen vader en zoon waren toen niet meer in verhouding en misschien zelfs wel omgedraaid. Hierdoor werd ik heel erg los gelaten, leerde ik dingen qua huishouden en dus goed voor mij zelf te zorgen. Door het hele verleden verhaal en deze rol verdeling ben ik vroeg volwassen en zelfstandig geworden. Als ik zo rond om mij heen kijk ben ik hier heel blij mee. Stiekem ben ik hem daar dus gek genoeg heel erg dankbaar voor. Voor andere ouders misschien slecht om te lezen, maar laat mij maar lekker blij er mee zijn.

https://www.instagram.com/p/BsLSaQCA4FB/
Wees lief voor vrouwen

Mijn vader was echt een vrouwen versierder. Hij ging altijd goed met vrouwen en wist altijd wel iets te zeggen. Nou wil ik even uitsluiten dast ik dit goed vind en dat hij zeker niet altijd goed is geweest voor vrouwen. Alleen hij gaf mij die les gek genoeg altijd heel erg mee. Misschien omdat hij het zelf wel had verwaterd. Wat er ook gebeurde, ik moest in ieder geval altijd goed blijven zorgen voor mijn moeder, zus en andere dierbare. Dat werd mij elke keer weer specifiek op het hart gedrukt. Ook door dat hij niet altijd even netjes om ging met vrouwen. Ik kreeg er een afkeer tegen en beloofde mij zelf nooit zo te worden. Die afkeer heeft wel een nare bijwerking dat ik mij soms onnodig schuldig voel. Dat zit mij oprecht dwars. In ieder geval als ik mijn vriendinnen moet geloven, ga ik in ieder geval zorgzaam en goed met hun om. Ja, gek genoeg ben ik hem hier heel dankbaar voor. Thanks pa

https://www.instagram.com/p/B8WlEUCFW5P/
https://www.instagram.com/p/BzlB3Rhl9bL/
Je bent mijn alles

Het laatste doet waarschijnlijk voor ons beide misschien wel een beetje pijn. Vooral waarschijnlijk voor hem. Door mijn vaders verleden, de alcohol en andere dingen kon hij niet echt goed voor mij zorgen. Echter liet hij mij wel keer op keer weer weten hoeveel hij om mij gaf. Hij uiten het misschien niet altijd op de juiste manier, maar dat hij trots op mij was dat wist ik zeker. Kwam je aan mij dan kwam je aan hem. Daar ben ik hem altijd dankbaar voor geweest. Hij zong dan ook echt altijd een liedje dat wij twee vriendjes waren en nooit meer uit elkaar zouden gaan. Ja, dat laatste is dus niet helemaal gelukt, maar het zorgde bij mij wel altijd voor een fijn gevoel. Een gevoel van vertrouwen. Misschien dat het daarom ook wel voelt alsof ik de macht in mijn handen heb qua ooit nog ontmoeten of nooit meer. Oké als macht moet ik het niet benoemen, maar het is in je achterhoofd misschien toch rust gevend dat je het altijd terug kan draaien, zolang het nog kan uiteraard.

Hoe kijk ik er op terug

Kijk uiteraard zijn er nog een paar dingen waar ik trots/blij naar terug kan kijken. Er zijn altijd dingen te verzinnen waarom je iemand dankbaar bent. Alleen ik denk dat deze driepunten voor mij enorm belangrijk zijn en mij echt hebben gevormd. Hij kan dan wel niet zo zeer bij de opvoeding hebben geholpen, maar hij heeft mij 100% wel gevormd zoals ik nu ben. Misschien niet altijd op de manier hoe het moet en het was niet even fijn, maar ik ben voor 76% in ieder geval wel echt blij met hoe ik nu ben en in het leven sta!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Hey pa ik ga je nog eens begrijpen

Nooit verwacht dat ik dit ooit zou gaan schrijven, maar pa ik begin je steeds meer te begrijpen. Zeker niet in alles, maar wel je toevlucht. De laatste tijd ben ik met alles en iedereen bezig. Één ding vergat ik echter wel. Wat wilde ik zelf nou eigenlijk. Het stukje wat ik juist nooit meer uit het oog wilde verliezen. Toch gebeurde het weer eens een keer. Mensen veroorzaakte dingen en die dingen namen andere dingen met zich mee. Uiteindelijk steeg het water en verdronk ik in die bubbel. Wat is de eindstand? Ik zit hier gezellig in mijn eentje dit te tikken en ben er 24/7 mee bezig. Wat waarschijnlijk nog wel even een tijdje gaat duren.

Jij zat ook 24/7 over alles en iedereen te denken. Alleen je vond na een tijdje wat toevluchten. Seks en je drank. Ik heb alleen een paar dingen voor mij zelf  bepaald. Alcohol gaat mijn lichaam nooit in en drugs zou ik alleen voor werk gebruiken. Alleen voor spuiten en slikken wordt een uitzondering gemaakt op dat gebied. Bovendien is het dan onder goede begeleiding. Een beetje rond neuken is ook niks voor mij. Jij dacht volgens mij hoe meer hoe beter, maar ik vind het andersom juist veel mooier. Dan houd het toevluchten al snel op. Jou 24/7 werd onderbroken en die van mij zit ik helemaal uit. Je probeert van alles, maar de man met de hamer komt sowieso wel terug. Je komt van zelf in een rustige situatie. Je plafon zegt daarin tegen ook niet zo veel terug.

Ik ben nu heel blij dat ik mij niet kan voorstellen hoe die toevlucht voelde. Dan had ik je zomaar achter na kunnen gaan pa. Van het ene komt van zelf het ander. De verslavingsgevoeligheid hebben we beide even erg. Alleen ik kan het gelukkig door wijsheid nog onder drukken. Alleen ik zat er nu wel ineens aan te denken. Zou pa dit nou ook zo gevoeld hebben. Jij wist wel hoe alles voelde. Dan verlies je van zelf een keer de strijd. De eerste keer vergat je er ook alles door. Dan zou het de tweede keer sowieso ook weer lukken. Voor je het wist was je verslaafd. Ondertussen werd je alleen wel pa  genoemd. Dat maakte de pijn misschien juist wel veel groter. Wij zagen wat jij vroeger had gezien. Het begon weer van voor af aan. Vluchten is altijd makkelijker geweest dan het onder ogen komen. Daar ben jij toch een mooi voorbeeld van.

Het is ook eigenlijk te raar voorwoorden dat ik nu deze brief richting jou schrijf. Waarschijnlijk ken je deze plek niet eens. Het is al een wonder als je het aanknopje vindt van een computer. Alleen ik zie deze plek soms een beetje als mijn toevlucht. Het verdoofd niet echt, maar je laat steeds meer een stukje los. Soms kan je er zelfs andere weer mee helpen. Dan heb ik liever dit als verslaving. Dan doe je gelukkig niet zo veel mensen pijn. Sowieso zat je ineens weer veel te veel in mijn hoofd. Ineens liep je zomaar weer ons wereldje in. Misschien nog geen eens door je zelf, maar door een enorme leugen. Je naam alleen al was genoeg. De tijd vertraagde en de gedachtes waren er weer. Iets wat door jou weer begon, probeer ik ook weer met jou af te sluiten.

Geloof me ik zou je zeker niet de schuld gaan geven  pa. Uiteindelijk moet ik gewoon weer eens lang naar mij zelf gaan kijken. Ik liet het zelf weer eens gebeuren. Dit alleen al laat ons gelukkig verschillen. Je gooide liever de spiegels kapot dan er zelf langer in te kijken. Had dat nou maar gewoon wel gedaan. Dat had een heleboel gezeik bespaard. Ach, het loop zo als het loop hé. We gaan het nog eens mee maken waar het stopt.

Fabian