Ik deed er alles aan om niet op hem te lijken

Met mijn moeder heb ik gelukkig de mooiste gesprekken. We bespreken vaak hoe ik mij zelf zie en hoe zij mij eigenlijk zie. Persoonlijk hou ik heel veel van zulke mooie persoonlijke gesprekken. Daarin kan je echt je zelf zijn en je zelf observeren. Dat vind ik gewoon belangrijk. Van één ding schrik ze soms wel een beetje. Ik heb vaak zat gezegd dat ik er alles aan deed om in niks op mijn vader te lijken. Misschien een logisch gevolg, maar misschien ook wel een kleine obsessie. Ik dacht er oprecht bij alles aan.

Ik ben van mening dat je sommige trekjes gewoon bent. Je kan het verzachten, maar je blijf het altijd in je houden. Alleen je doen en laten kan je wel wat aanpassen. Mijn drang om niet op mijn vader te lijken was zo enorm groot, dat ik mij karakter aan het weg krassen was. Van mij zelf weet ik dat ik een heel pittig mannetje ben. Van binnen zat er zoveel woede en haat en het werd alleen maar groter. Alleen dat was als kind juist wat ik in mijn vader vaak genoeg zag. In het verkeer kon hij bijvoorbeeld zo losgaan op alles en iedereen. Dat was gelukkig één van de eerste dingen die ik uit mijn karakter weg wilde krassen. Ik sprak erover met mijn psycholoog, met mensen en keerde volledig in mij zelf. Twee jaar lang sprak ik maar met een paar mensen. De rest kon mij niet schelen. Één iemand interesseerde mij maar echt en dat was ik zelf. Waar kon ik mijn rust en blijheid in vinden.

Daarnaast stelde ik ook een lijstje in mijn hoofd op met dingen die ik wel en niet mocht van mij zelf. Zo schakelde ik alcohol snel uit in mijn hoofd. Never nooit dat ik daaraan zou beginnen. Ik hoef niet iets te leren drinken, wat ik al die tijd zo erg heb gehaat. Dat kwam er bij mij ook niet in. Het volgende puntje was waarschijnlijk zonder mijn vader wel anders geweest, want op het gebied van liefde sprak ik ook dingen af. Het liefste wilde ik maar één liefde hebben gehad. Dat betekende nooit zomaar zoenen of het bed induiken met iemand. Dat hield ik dan ook echt netjes vol tot ik voor het eerst serieus een relatie in ging. Daarvoor raakte ik de liefde zeker niet aan. Mede daardoor bleef ik waarschijnlijk ook veel te lang zorgen voor een slechte relatie, maar het was ergens een kleine drang voor mij.

Helaas lukte die één liefde niet. Het ging uit en stond ineens weer zonder iets in mijn handen. Ergens was ik oprecht boos op mij zelf. Lag het nou toch aan mij of speelde er nog veel meer dingen. Een jaar later kreeg ik weer een relatie en van die periode heb ik oprecht heel veel genoten. Leerde nog veel meer dingen over mij zelf en het voelde veel echter aan. Helaas ging deze relatie dan ook uit rond april, maar de echte liefde had ik gevoeld. Nou is die één relatie doel dan niet gelukt, maar ik kan wel nog steeds zeggen dat ik niet rond ben gaan zoenen of iedereen maar gewoon ben gaan doen. Dit heb ik tot nu toe echt alleen nog maar gedaan op relatie vlak. Waarschijnlijk zou ik het niet eens kunnen. Ik zou dan altijd maar denken dat ik op mijn vader begin te lijken, terwijl heel veel andere dit natuurlijk ook gewoon doen. Misschien niet in die grote hoeveelheden, maar het gebeurt natuurlijk vaak zat. Het blijft natuurlijk wel weer een grappig feitje dat ik seks en drugs één van de interessantste onderwerpen vind en er zo veel mogelijk over wil weten.

Gelukkig word ik natuurlijk ook wat ouder. Je meningen groeien vanzelf een beetje met je mee. Zo durf ik nu wel te stellen dat mijn vroegere obsessie flink is afgenomen. Zo kan ik mijn vader wat beter scheiden. Net als ieder mens had hij ook zo zijn goede kanten. Soms misbruikte hij die kanten dan wel, maar dat moest natuurlijk niet persé. Het goede is wat makkelijker te scheiden van het slechte.

Hij kon als geen ander vrouwen versieren door middel van flirten en complimenten. Hij deed het alleen vaak om ze in bed te krijgen. Die liefde voor vrouwen heb ik zeker van hem geërfd, alleen ik vind vrouwen in het algemeen gewoon heel leuk, interessant en grappig. Ik ga dan ook veel meer met vrouwen om dan met mannen.

Als het kan dan geef ik altijd wel een complimentje. Zolang ik het meen zou ik dat altijd doen. Als je een compliment verdient dan moet je er ook gewoon één krijgen. Nu zei toevallig één van mijn vrolijkste collega’s voor de grap dat ik een kleine flirt ben. Ergens schrok ik daar toen eerst even van, maar nu kan ik er alleen maar om lachen. Het was zeker waar dat ik haar en een paar andere vaak complimenten gaf, maar zo dacht ik gewoon. In mijn ogen was het niet eens echt een flirt. Dat trekje zit er alleen dus wel en ik ben er eigenlijk heel blij mee. Ik hoef er niet zo zeer iets mee te doen, maar ik maak er mensen blij mee. Daar gaat het mij uiteindelijk om. Dan maar een beetje op mijn vader lijken.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

Maar papa, ik lijk steeds meer op jou

Momenteel vind ik het heel raar om mij zelf in de spiegel aan te kijken. Als je mijn uiterlijk een beetje hebt gevolgd, dan weet je dat ik heel lang met een sik/snor heb gelopen. Dit had ik ooit laten staan en ik vond het toen wel leuk staan. Nou kreeg ik alleen voor vandaag (12-04-18) een casting uitnodiging. Ik moest er als een 16 jarige uitgaan zien. Dat betekende dus baardje er af en haar lekker kort. Alleen tijdens het scheren ben ik echt van mij zelf geschrokken. Ineens zag ik mijn papa in de spiegel staan. De man die ik eigenlijk helemaal niet meer wilt zien.

Vol goede moet smeerde ik mijn gezicht in met scheerschuim. Nog een paar gekke foto’s maken dan kon ik toch echt gaan beginnen. Mijn snor was als eerste aan de beurt. Daar ging het eerste stukje er langzaam vanaf. Uh, zag ik het nou goed. Nee, dat kan niet zomaar ineens veranderd zijn. Ik ging voor een extra stukje er af. Ja, hoor ik zag het weer. Langzaam vormde mijn gezicht, steeds meer naar die van mijn vader. Het gezicht die ik altijd zag bij mijn papa als kind. Het scheergezicht. Zijn gladde en bloedende gezicht zag ik ineens terug bij mijn gezicht. In mijn hoofd spookte het papa woord al snel. Nog nooit was ik zo erg van mij zelf geschrokken in de spiegel.

 

 

Hoe verder ik kwam met scheren. Hoe meer ik mijn vader terug zag in mij. Als kind kon mijn moeder mij op één manier echt goed kwaad krijgen. Dat was altijd als ze per ongeluk zei dat ik op mijn vader begon te lijken. Toen had ze het vaak over mijn karakter/boosheid. Nu vertelde ik het tegen mij zelf, maar dan over mijn uiterlijk. Het liefst plakte ik al het haar weer terug. Terug op mijn gezicht. Nog eens dag papa zeggen, net als de laatste keer. Alleen het moest er af en ik heb hier echt veel voor over. Daarnaast wilde ik ook wel weer eens zonder. Super veel mensen waar ik nu mee om ga, hebben mij nog nooit zonder baardje gezien. Dat is uit mijn ogen best een gek idee. Als kind verplichte ik juist mijn vader om te scheren. Papa, je prikt, geen kus meer voor jou voor dat je weer glad ben.

Qua karakter lijk ik gelukkig niet meer zoveel op mijn vader. Alleen mijn gezicht is blijkbaar wel naar hem gaan vormen. De huidvlaken langs mijn neus tot aan mijn lippen is bijna 1 op 1. Direct had ik het liedje papa in mijn hoofd. Papa, ik lijk steeds meer op jou. Een zin die mij stiekem onnodig veel pijn doet . Mijn vader zie ik niet als een fijne vent. Hij heeft zijn goede kanten, maar heel veel is door vroeger verpest. De beste man was geen prima kerel meer, het was een man die alles vernielde wat op zijn pad kwam. Alles wat hem lief was nam hij mee naar de afgrond.

Ja, daar kijk ik nu toch even mooi tegen aan als ik in de spiegel kijk. Moeilijk is het zeker, maar we gaan zeker door. Dit is echt een hele belangrijke casting. Hier knok ik zo hard voor. Dat laat ik niet weer door hem verpesten. Ik zie het maar gewoon als iets goeds. De man die hij niet kon zijn door de drank, ben ik wel geworden. Behulpzaam en eerlijk tegenover een ander. Dat is hoe ik wilde worden en gelukkig ook ben geworden. Daar zit dan onze mooie grenslijn. Hij wilde dat ook worden, maar verloor het gevecht met zijn problemen. Ik ben voorbij zijn punt gekomen en nou knal ik het gewoon door. Ik zal eens laten zien hoe we kunnen worden. Dan kijk ik in ieder geval elke dag met trots in de spiegel. Een gezicht met twee verhalen. Een slechte oude en een goede nieuwe.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram