Ik moet even stoppen met het ene om het ander te redden

Vandaag moet ik echt even heel eerlijk met mij zelf zijn en eerlijk tegenover jullie. Eerlijkheid vind ik persoonlijk erg belangrijk en is hier voor mij altijd een pré geweest. Acteren moet op tv en hier ben ik wie ik echt ben. 14 augustus kwam mijn tweede blog online over mijn reis naar Thailand. Hierna is niks meer online gekomen. Dit heeft zeker een rede. Ik wilde namelijk bijna stoppen met bloggen, omdat ik de vibes gewoon niet meer te pakken kreeg. Kwam echt nou door die maand rust of toch door iets anders. Ik kwam er echt in een dip van.

14/15 Aug ben ik tot laat bezig geweest met de derde blog post over Thailand. Tijdens het schrijven ervaarde ik iets wat ik in de 2 a 3 bloggen nog nooit had mee gemaakt. Ik schreef met echt te grote moeite en voordat ik het wist gooide ik in eens mijn pc uit. Een heel vreemd gevoel om mee te maken. Was het punt van stoppen dan toch echt bereikt. Bloggen was juist één van de weinige dingen waar ik nog nooit op was uitgekeken. De twijfel sloeg enorm toe en ik besloot om mijn blog vakantie nog even te rekken. Wel was ik ergens van binnen bang dat ik er echt op uit was gekeken. Zou het door opname week komen, waar ik een week zonder internet moest door brengen. Die rust en stilte had ik al heel lang niet mee gemaakt. Geen stres en geen gedachtes van je moet dit of dat nog online zetten. Heerlijk om weer even mee te maken en als kers op de taart mocht ik door Thailand reizen.

Gelukkig had ik één week echt een mooie afleiding. Ik kon namelijk nog even een weekje met mijn vriendin door brengen. Zij kwam even hier heen en ik ging ook nog even naar Brabant toe. Even weer nergens mee bezig zijn. De vraag stoppen met bloggen stopte ik even heel diep weg in een achter kamertje. Alleen die week hielt natuurlijk ook weer eens een keertje op. Er kwamen twee lange weken zonder af te spreken aan. Het achter kamertje ging weer open en ik besloot er goed over na te denken. Alles heel relax doen en kijken wat er gebeurd.

Af en toe had ik met een paar mensen gespreken over mijn blog. Op de vraag: ‘’waarom blog je nu dan niet meer?’’ kwam een steeds beter antwoord waar ik achter begon te staan. Ook regelmatig kwamen er blog post onderwerpen in mijn hoofd voorbij die ik na de Thaise blog posten wilde gaan schrijven. Alleen ik begon niet meer met schrijven over Thailand. Nee, ik begon het juist steeds meer te missen en Nederland maar een dooie boel te vinden. Mijn lichaam was hier, maar mijn hoofd was in Thailand en bij mijn vriendin. Tot dat ik vandaag plots  mijn antwoord op de vraag helemaal compleet had. Ik starten voor het eerst weer word op en ben dit gaan schrijven. Mijn besluit was een feit.

Mijn blog en het schrijven ben ik gelukkig toch gaan missen. Hier ga ik dus zeker nog niet mee stoppen. Wel stop ik met een paar andere dingen. Nou zal ik nog niet alles gelijk zeggen, maar ik stop in ieder geval eventjes met de Thailand blog posten. Misschien komt dat nu heel raar over. Waarschijnlijk al helemaal voor de mensen die mij echt volgen. Ik ben namelijk echt lovend geweest over Thailand en ik beloofde iedereen om mee te nemen met mijn avontuur. Alleen ik kan het gewoon nu even niet. Thailand is en was een enorme droom voor mij. Een heel lief en leuk maatje vinden was een enorme droom van mij. De dromen en het avontuur waren allebei zo groot en mooi, dat ik het oprecht echt heel erg mis. Misschien kan jij dat helemaal niet begrijpen, maar ik heb oprechte heimwee. Mijn vriendin zie ik gelukkig vrijdag weer, maar Thailand duurt wel weer eventjes.

De verhalen zitten echt heel diep in mijn hart en praat er met liefde over. Echter gaat het schrijven er over op dit moment gewoon even niet. Het zit echt gewoon even te diep en nog te goed in mijn hoofd. Ik wil en kan het gewoon echt niet los laten. Het liefst ga ik nu weer het vliegtuig in en die 18 uur opgesloten zitten. De verhalen komen hopelijk ooit wel weer los en kan ik ze hier op een hele mooie manier vertellen. Dat verdienen deze avonturen namelijk wel echt.

Nu ga ik eerst even weer de blog draad beet proberen te pakken. Ik hoop dan ook dat ik gewoon weer om de dag iets de wereld in kan knallen. Het voelt in ieder geval wel weer normaal, maar of het mij direct lukt durf ik niet te beloven. Het kan dus heel soms even duren voor dat er weer een nieuwe blog post online komt. Mijn oprechte excuses hier voor. Ik heb dit echt even nodig. Ik beloof dat er in ieder geval wel echt een paar top verhaaltjes gaan tussen zitten. Zoals mijn Penoza verhalen en mijn avonturen van het instituut. Dat komt dus helemaal goed

Verder ga ik mij ook veel meer richten op de leuke kanten van het bloggen en wat minder van al het negatieve. Ik merk namelijk dat ik heel pissig en treurig wordt van sommige blog dingen en mensen. Altijd maar weer die getalletjes noemen, niet oprecht aan de ander vragen hoe het gaat om zelf je getalletjes te kunnen zeggen en alles maar doen om te groeien. Ik vind het veel gezelliger om met andere mensen te praten/ te spreken. Zo heb ik dat bijvoorbeeld met Robin, Chelsey en Demi. Daar merk ik gewoon de liefde voor schrijven en gewoon om leuke dingen online te delen. Gewoon plezier hebben en al het andere is mooi mee genomen. Zo zijn er nog zeker veel meer, maar met hun heb ik gewoon het meeste en het leukste contact.

Goed ik ga het weer proberen. Bedankt weer voor het lezen en hopelijk welkom terug op mijn blog. Ik ga weer proberen te knallen met mijn heden verhalen, maar ook zeker weer met mooie eerlijke blog posten uit het verleden. Dit en dat ben ik. Ik wil achter mijn content staan en liefde voelen bij het schrijven. Dat ga ik nu weer volledig doen.

Tot snel 🙂

Fabian van der gijze