Deel ik dan echt veel te veel online?

Zoals je misschien al weet doe ik veel tv/film werkzaamheden. Zo ben ik nummer 82  in de nieuwe seizoen van het Instituut. Ja, ik laat mij vrijwillig opsluiten met 99 onbekende mensen. Dan laat ik ook nog eens experimenten op en met mij uitvoeren. Ach, dat houd het leven een beetje levendig hé. Nou had ik daar  25 september gelukkig weer een terug kom dag van. Alleen voelde het dit keer wel heel vreemd. Mensen liepen dit keer met telefoon rond en het gekste ze konden mij ineens.

Voor het eerst stond ik oog in oog met mijn online leven. Toen ik een week werd opgesloten kon niemand mij nog. Je begon als waren helemaal opnieuw. We hadden geen contact met de buitenwereld en we konden niet op het wereldwijde web. Niemand wist wie ik was en wat ik deed. Ik was de gene die ze daar leerde kennen. Nou heb ik mij gewoon het zelfde als normaal gedragen. Alleen het voelde ergens wel fijn dat mensen je echt leren kennen. Helemaal geen afleiding. Nee, ze leerde mij echt kennen. Het voelde ergens echt heel fijn. Daarom was de terug kom dag misschien juist wel schrikken. Mensen kwamen namelijk naar mij toe met verhalen over mij.

Het eerste verhaal was wel echt heel grappig. Een andere kandidaat kwam mij namelijk bedanken. Heel verbaast gaf ik haar een hand terug. Wat had ik nou weer gedaan. Toen begon ze ineens over Twitter. Nou wist ik wel dat ik haar daar op had. Alleen blijkbaar had ik haar daar ook iets heel leuks opgegeven. Via mijn Twitter had ze een bericht voorbij zien komen. Gewoon een tweet die ik had geretweet voor andere. Ze had daar mee een wekendje weg gewonnen. Blijkbaar zijn die vele uren online dus wel echt ergens goed voor. Stiekem vond ik het echt een leuk bedankje. Had ik toch nog iets goeds gedaan.

Daarna begonnen mensen ineens vragen te stellen. Hier en daar hoorde ik dat ik echt lekker bezig was. Sommige hadden mij de dag er voorgezien bij Penoza. Heel veel mensen begonnen ook plots over mijn blog. Nee, ik heb niet alles gelezen hoor, maar wel sommige verhalen. Je bent echt goed bezig en wat een leven heb je al achter de rug zeg. Mijn anonimiteit was echt compleet van de kaart. Nou heb ik dat eigenlijk nooit echt erg gevonden. Hier heb ik tenslotte voor gekozen. Mijn leven in ruil om andere te helpen. Alleen dit was echt de allereerste keer dat mij dit over kwam. Ik had eigenlijk niet zo veel tijd gestoken in het uitpluizen van de kandidaten. Na de opnames ging ik bijna een maand naar Thailand en vergaat even alles en iedereen. Dit was echt een beetje het gevoel van. Hey, ik ken jou, maar jij mij niet.

Achteraf liet het mij wel echt denken. Was dit misschien wel de reden dat ik de blog vibe niet meer kon terug vinden. Vond ik de anonimiteit niet te fijn. Ten slotte is iemand de hand geven toch de mooiste manier om iemand te ontmoeten. Online stelt dan toch eigenlijk helemaal niks voor. Het zelfde geld ben ik een enorme klootzak. Hier zou niemand er dan achter komen. Hier is mijn wil de wet. Niemand anders kan op dit plekje komen. Nee, alleen ik en ook alleen ik vertel mijn verhaal. Nu doe ik dat zo open en zo specifiek mogelijk. Liegen is voor mij geen optie hier. Alleen dit is wel de waarheid. Ik stel mij voor zoals ik het wil. In het echt kan je niks verbloemen en reageer je in een week toch als de echte jij. Kan je nog zo goed willen over komen. Als je een klootzak ben, dan komt dat van zelf wel een keertje naar voren.

De laatste tijd heb ik sowieso veel nagedacht over mijn blog en over mij zelf. Met mijn leven ben ik zeker te vrede. Ja, ik merk dat ik wel kleine dingetjes heb overgehouden van vroeger. De onzekerheid is er ingeslopen en ik twijfel wanneer het te goed is. Alleen ik denk wel echt dat ik het leven leef wat ik wil leven. Al helemaal nu ik mijn maatje heb gevonden. Sinds dat moment is de puzzel voor nu compleet. Ik word nog steeds blij van een mooie reactie terug. Het feit dat ik iemand anders kan helpen vind ik onbeschrijfelijk. Om die rede wilde ik vroeger altijd een kinderpsycholoog worden. Gewoon om kinderen te kunnen helpen die in mijn oude schoenen staan. Mede om die rede wil ik presenteren op de tv. Je kan daar dingen voor mensen doen, die je anders nooit zou kunnen doen en je kan mensen even hun zorgen laten vergeten, terwijl ze eindelijk op de bank konden ploffen. Ja, om die reden ben ik deze mooie plek begonnen en om die rede knal ik het hardste met mijn dromen. Hoe dan ook gaan die uitkomen.

Weg met die onzekerheid hier. Dit ben ik en dit is hoe ik mijn leven leid. Ik moet het als een compliment zien dat zoveel mensen ineens wisten wie ik was. Hoe grappig is het als je bijna sorry wil zeggen dat jouw berichten altijd als eerst tevoorschijn komen bij het opstarten van zijn Facebook. Ja, trots is misschien wel het juiste woord hier voor. Een rol model ben ik zeker niet, maar ik kan gelukkig wel mensen helpen. In mijn ogen deel je dan helemaal niks te veel. Nooit niet!

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Tja, hoe voel ik mij eigenlijk momenteel

De tweede titel van mijn blog is ‘’Hoe mijn leven is verlopen en hoe hij nu verloopt’’. Dat was de aller eerste zin die ik op mijn site plaatste. Dit deed ik expres. Die zin is stiekem heel speciaal voor mij. Ik vind het heel mooi om naar mijn verleden te kijken en wat voor effecten dat nu op mijn leven heeft. Het is gewoon een feit dat het als een rode draad altijd door mijn leven zal lopen. Soms negatief, maar gelukkig ook vaak positief. Nou zetten ik voor het schrijven mijn mooie liedjes lijst op en stak ik twee kaarsjes aan. De lach volgde van zelf. Ja, de perfecte moment om even stil te staan bij mijn leven. Hoe gaat het nou eigenlijk echt met mij.

Misschien is het heel gek in jouw ogen, maar ik sta altijd graag even stil bij hoe ik mij voel. Gewoon even echt heel diep en real naar je zelf kijken. Ik schreef laatst over vorige blog. Daar beledigde ik mijn en jouw fake smile. Momenteel is er bij mij vaak een brede glimlach te zien. Gelukkig is dat zeker niet mijn best fake smile. Nee, deze is zo echt als die maar kan. Ik voel mij momenteel echt heel goed. Het gaat volgens mij ook echt goed met mij.

Nou heb je in mijn vorige blog wel twee goede redden hiervoor kunnen lezen. Ik mag mee helpen in ene tv programma en ik ga naar Thailand. Alleen er is zo veel meer wat mij gelukkig maak. Zo ben ik bijvoorbeeld door naar mijn laatste MBO 4 jaartje, dus weer een jaartje dichter bij het volgen van mijn tv/acteer droom. Daar kijk ik echt naar uit. Nou hoop ik gelijk een leuke studie te kunnen gaan volgen, maar anders wordt het een jaar knallen met tv/film klussen. Hoe dan ook wordt het na mijn MBO echt top. Dat weet ik zeker.

Het volgende blijdschapspuntje is voor jouw misschien wel een beetje raar. Momenteel maakt Twitter en andere sociale media platformen mij heel blij. Er zijn bepaalde mensen waardoor die lach op mijn gezicht wordt getoverd. Denk dat ze zelf wel een beetje weten wie ik bedoel. Mijn moeder staat in ieder geval altijd gek op te kijken als ik met een brede glimlach weer op mijn telefoon kijk. Ze snapt het volgens mij nooit helemaal, maar stiekem vind ze het wel leuk om te zien. Vriendschappen is voor mij een heel belangrijk, maar daar ook ene moeilijk puntje. Ik ben echt heel select in de mensen die ik echt bij mij toe laat. Ik kan dan vaak wel met iedereen opschieten, maar dat is toch weer anders. Tja, misschien laat ik het te weinig merken, maar ja hun maken wel een belangrijke deel uit van mijn lach. De ene natuurlijk net ietsjes meer dan de ander.

Gek genoeg krijg ik de laatste tijd ook veel waardering. Mensen waar ik veel gesprekken mee voer en ook mensen die bijvoorbeeld mijn blog posten over mijn moeder hebben gelezen. Door het laatste puntje krijg ik haast nog een fan club 😉 Ik hoef zeker geen waardering voor wat ik doe. Dit doe ik gewoon graag. Als je alles weg zou halen, dan krijg je dit gewoon bij mij te zien. Ik vind het heerlijk om een mooi persoonlijk stukje te schrijven. Ik wil mij zelf laten janken en nog vele met mij. Mij zal je dan ook altijd eerlijk horen zeggen als ik een traantje weg moet pinken. Daar ben ik niet te mannelijk voor. Persoonlijk vind ik het bij een ander ook altijd mooi om te zien en van te horen. Niks kan op tegen pure emoties. Dat is gewoon het mooiste wat er is.

Mijn moeder maakt mij sowieso de laatste tijd enorm blij. Nee, daar hoef ze zelf helemaal niks voor te doen. Dat ze er is, is al genoeg. Ik pest haar de laatste tijd veel te vaak. Vraag mij niet waar dat de laatste tijd vandaan komt, maar het is gewoon een rare manier om te zeggen dat ik heel veel van haar hou. Gelukkig moet ze er stiekem zelf ook wel om lachen. Ook al zegt ze vaak van niet. Ja, we moet wat hé nu we echt alleen samen wonen. Heerlijk dat kibbelen tegen elkaar. Net het mannetje en vrouwtje. Misschien moet ik inderdaad wat minder pesten, maar ik wordt er in ieder geval heel erg gelukkig van. Sorry mamma xxx

Nou lult mijn moeder voor 10 personen hoor, maar toch ben ik wel blij met de rust die terug is gekomen. Je merkt echt het verschil nu we alleen nog samen zijn overgebleven. Ik hou en haat de drukte en rommelige dingen om mij heen. Af en toe moet ik gewoon even een plekje voor mij zelf hebben. Even een plekje waar het extreem rustig is en niemand mij kan storten. Thuis is nu echt zo’n mooi plekje voor mij. Bovendien trek ik mij nu ook weer meer me zelf terug in mijn kamer en in mijn muziek kamertje. Kaarsjes aan en gaan met die banaan. Voor een druktemaker en chaoot is dat echt heel fijn.

Als ik echt een min puntje zou moeten op noemen is het alleen zijn. Nou ben ik officieel niet eens een jaar single hoor, dus ik mag zeker niet klagen. Alleen ik heb heel graag een lief. Gewoon iemand waar je alles mee kan delen. Dat zou echt het enigste min puntje zijn, maar dat komt van zelf wel weer goed. (hoop ik) Het zit mij nu in ieder geval nog niet in de weg. Mijn oma heeft er volgens mij iets meer last van. Die probeerde mij laats aan alle kandidaten te koppelen. Ook al waren ze bezet. Top zo’n oma.

Hopelijk gaat het met jou net zo goed als met mij. Anders komt dat zeker vanzelf wel weer goed, kijk maar naar mijn verleden en hoe het nu gaat. Er zullen altijd top momenten komen 😉

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Mijn harde en koelbloedige kant

Mij zelf ken ik bijna door en door. Mijn zwaktes en gevoelens ken ik als geen ander. Sterker nog ik denk dat er echt geen één persoon mij echt door en door zou leren kennen. Je mag van mij weten dat die feit mij behoorlijk kan raken. De mensen die ik lief heb probeer ik mij zelf zo goed mogelijk te laten zien, maar helemaal kan gewoon niet. Vandaag ga ik wel over één van mijn pijnlijkste kanten schrijven,  namelijk de enorm koelbloedige kant . Persoonlijk kan ik hier angstig over zijn, maar ik ben er ook enorm trots op. Het wordt dus weer lekker persoonlijk, want ik praat niet zomaar over mijn koelbloedige kant.

Als jij mij echt volgt komt het waarschijnlijk door mijn te persoonlijke verhalen. Hier schrijf ik echt alles. Niks blijf hier meer geheim. Dit kan je heel goed terug zien in mijn verleden verhalen. Vaak schrijf ik heel trots over mijn mooie en lieve kant. Als ik iemand kan helpen of steunen doe ik dat. Ik ben op zoek naar de echte mensen achter het masker en die probeer ik te laten lachen. Er is ook zeker een koelbloedige kant van mij die ik liever niet te vaak laat zien, maar waar ik wel alles van weet. Doordat ik er alles van en over weet kan ik mij zelf er soms zelf mee beangstigen. Het is een kant die is ontstaan door mijn levenservaringen en het is gewoon een feit dat die mijn lichaam ook nooit zal verlaten.

Deze koelbloedige kant is een zwarte vlek voor mijn ogen, die ik tegenwoordig bijna tot helemaal niet meer zie. Deze kant van mij is heel, maar dan ook heel hard en koelbloedig. Als ik merk dat deze kant naar boven komt moet ik mij zelf echt enorm tegenhouden. Als iemand mij op dat moment blijf triggeren kan die gene beter heel ver van mij vandaan blijven, want ik maak je echt kapot. Tijdens het typen van  de vorige zin lopen de rillingen over mijn rug en gaan mijn haren recht overeind staan. Dat is echt puur uit angst en verdriet. Mensen zien dit soort zinnen vaak als stoerdoenerij, maar ik weet dat ik het ook echt meen. Als ik je niet fysiek aanpak, dan doe ik het wel mentaal. Helaas ben ik daar heel goed in.

Persoonlijk ben een echte mensen scanner. Aan iemands houding en/of gedraag kan ik al een heleboel goed inschatten. De meest nutteloze kleine dingetjes vallen mij op en sla ik voor altijd op. De mensen die mij goed hebben leren kennen kunnen dit bevestigen. Uit de kleinste details kan ik vaak al een stukje van je levensverhaal lezen. Om dit te bereiken heb ik vroeger heel hard geknokt. Ik ben mij zelf eerst helemaal gaan afzonderen en buiten mijn comfort zone gegaan. Zo doende probeerde ik echt achter mij zelf te komen en achter al mijn kleine trekjes. Daarnaast ben ik heel veel gaan praten. Ik ging mij verdiepen in andere mensen. Het maakte niet uit wie of wat je was, voor mij was je enorm interessant. Nu ik al een paar jaar op het punt zit waar ik nu ben baal ik hier enorm van. Oké, soms is het echt heel handig om de juiste mensen te vinden, maar het versterkt wel die mindere kant van mij.

In mijn leven geniet ik echt van alles, maar ik zie het ook echt als over leven. Als ik het over dit stukje gaan hebben voel ik de trotse kant van dit verhaal opkomen. Ik sta wel mooi op de positie waar ik nu sta. Misschien met een paar mentale schrammetjes en littekens, maar ik ben sterker dan ooit er uit gekomen. Iemand zou mij dagen kil kunnen aanblijven kijken, maar ik doe dan net zo koelbloedig terug. Wat jij kan proberen, kan ik met een succes afmaken. Ja, dit klinkt heel arrogant en groot, maar ik weet dat ik dit kan schrijven. Ik zou er alles aan doen om daar te komen, waar jij bij mij op dat moment niet kan komen. Een strijd kan nog zo lang duren, maar het heeft altijd een einde. Mijn strijd is hopelijk nog lang niet te einde. Die zou namelijk pas voorbij zijn als ik er niet meer zal zijn. Wel durf ik te zeggen dat ik het grootste gedeelte al heb overleefd. Als er iets ergs gebeurd kan ik als een heel koelbloedige man reageren. De focus komt opzetten en ik begin te handelen. Hier ben ik enorm trots en zelfverzekerd over. Dat is dan ook echt de enigste goede aan mijn koelbloedige kant.

Als ik mijn leven nu van bovenaf zou bekijken zie ik geen koelbloedige kant meer, maar de harde kant zie ik nog heel goed. Gelukkig is dit wel vaak met positieve bedoelingen. Ik gebruik het nu voor mij zelf om alles uit mij zelf te halen en bij een ander om te laten zien wat die gene allemaal kan. Bij een ander komt die soms ook naar boven als je mij met iets raak. Ik sta echt altijd open voor een discussie en voor andermans mening, maar dan moet er wel echt over na gedacht zijn. Als dit niet het geval is dan klap ik er vol boven op. Zeg dan maar al vast gedag.

Mijn harde en koelbloedige kan je in één ding heel goed terug zien. Zoals je misschien al weet heb ik de band met mijn vader zelf verbroken. Mijn moeder zou mij in deze misschien tegen spreken, maar toen ik dat deed stond ik er vol achter en heb er nooit spijt van gekregen. Nou pak ik mijn ‘’vader’’ even als voorbeeld, maar zo kan ik nog wel een paar mensen op noemen. Als je onderdeel word van mijn leven zou ik er echt elke seconde voor je zijn. Wat er ook is of hoe laat het ook mag zijn ik zal er zijn. Natuurlijk kan je niet bij iedereen verwachten dat dit wederzijds zal zijn. Toch heb ik om die renden een paar mensen echt als een baksteen kapot laten vallen. Neppe mensen zijn bij mij echt bij het verkeerde adres. Zodra ik merk dat je echt heel nep en triest ben dan hoef je mij nooit meer te contacten. Persoonlijk vind ik dat ook meer dan terecht.

Vandaag zal ik het hier bij laten. Hopelijk heb ik het een beetje netjes en duidelijk kunnen uitleggen. Kijk ik weet van mij zelf ook wel dat ik niet iemand zou kunnen vermoorden. Ten minste dat denk ik haha. Hopelijk kwam ik hier ook niet over als een koude klootzak, want dat ben ik zeker niet. Alleen besef ik mij wel dat dit een kant van mij zelf is waar ik terecht angstig over ben, want soms is het wel slechter uit gaan pakken dan ik oorspronkelijk had verwacht en had gewild.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Elke keer weer wakker worden in een nachtmerrie (verleden)

Door de jaren heen is mijn slaap ritme er niet echt beter op geworden. Daar maak ik ook echt geen geheim van. Door het piekeren en denken kom ik gewoon niet zo snel in slaap. Hier heb ik het wel vaker over gehad op mijn blog. Over één ding heb ik het eigenlijk nog nooit gehad. Net als ieder ander mens word ik ook weer elke dag waker. Dit gaat helaas ook niet altijd even goed. Nee, dit komt niet omdat ik heel moe ben. Heel veel van mijn verleden verhalen starten namelijk op de zelfde locatie. Gek genoeg is dat namelijk heel vaak in mijn bed.

‘’Een goed begin is het halve werk’’ haat ik soms echt. Mijn dagen zijn namelijk echt heel vaak slecht begonnen. Als ik eerder wakker word dan mijn wekker weet ik al hoe laat het is. Er is iets aan de hand. Nou kan je denken dat kan nooit altijd zijn, maar helaas is dit echt altijd zo. Daarom zet ik ook altijd een vrolijk nummer als wekker ringtoon. Ik ben namelijk oprecht blij als ik wakker word gemaakt door mijn wekker. Gelukkig er is niks gebeurd.

Dit is wat ik laatst tweeten. Ik meen het ook oprecht. Dit soort dingen wennen gewoon nooit. Dit is eigenlijk één van de weinige dingen waar ik nooit ben aan gaan wennen. Das voor mij heel gek, want ik ben veder eigenlijk overal aan gewend. Mijn leven is nou eenmaal anders. Het is gewoon een feit dat ik meer mee heb gemaakt dan een gemiddelde volwassenen. Nou lekker boeiend. Het is zo als het is. Soms levert het mij juist ook hele mooie momenten mee, die een ander ook nooit zouden mee maken. Het is simpel weg niet te beschrijven hoe je wakker word door een telefoontje met slecht nieuws. Het klinkt heel gek, maar ik was bijvoorbeeld heel blij toen het bleek dat mijn ex vriendin alleen maar belde om het uit te maken. Later vertelde ze mij ook dat ze heel verbaast was en dacht dat het mij niks deed. Wat zij nooit zou weten is dat ik gewoon blij was dat er niet weer iemand dood was gegaan. Als ik namelijk aan die momenten denk krijg ik nog steeds overal kippenvel.

Zelf kan ik door alles helaas niet zo makkelijk huilen. Als een ander huil, dan huil ik altijd van binnen mee. Regelmatig werd ik wakker, omdat ik iemand hoorde huilen. Regelmatig huilde er ook echt iemand, maar soms lag iedereen gewoon te slapen. De angst zat zo erg in mijn hoofd dat ik het gewoon automatische ging horen. Het eerste wat je zie zijn tranen die over iemands wangen naar beneden vallen. Op de grond bevind zich al een verzameling aan druppels en de kleding is ook al aardig nat geworden. Je weet zelf nog niet eens wat er aan de hand is, maar hoe dan ook het is foute boel.

Als geen ander weet ik wat stress met een mens kan doen. Bij mij thuis heb ik dat vaak mogen ervaren. Zelf heb ik er gelukkig niet zo’n last van, maar de andere gaan vaak over hun nek bij te veel aan stress. In slaap vallen en wakker worden met dat geluid is echt vreselijk. Je wilt helpen maar dat gaat niet, maar je wilt ook je rust pakken en dat gaat natuurlijk ook niet. Je heb de vorige dag nog niet eens kunnen afsluiten en het begind alweer van voor af aan. Elke avond hoopte je weer de volgende dag vrolijk wakker te worden, maar dat gaat simpel gezegd gewoon niet.

Gelukkig maak ik het tegenwoordig maar heel zelden mee. Toch gebeurd het nog wel eens regelmatig dat ik zwetend of al helemaal kapot wakker word. Soms ben je gewoon al te moe om te gaan slapen. Zodoende is ook mijn slechte slaap ritme ontstaan. Het liefst blijf ik de hele nacht wakker. Helaas houd geen mens dat vol. Bovendien moet ik bijvoorbeeld weer fit zijn voor school of stage. Elke nacht en ochtend hoop ik gewoon op het beste. Meer kan ik niet doen.

Ook al stopt de oorlog, in je hoofd raast hij nog wel eventjes door!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Mijn gevoel laten zien door middel van muziek (heden)

Soms krijg ik wel eens te horen dat ik een binnen vechter ben en niet echt mijn emoties toont. Bij mij gaat dit gewoon iets anders in zijn werk. Zelf ben ik nooit zo van het zielig doen. Er zijn doelen waar ik voor wil gaan. Een beetje zielig doen heeft naar mijn menig geen nut. Als ik ergens heel veel emoties en gevoel door krijg. Probeer ik het altijd te laten zien en/of te laten horen via een andere manier. Één van die manieren is muziek. Mocht je ooit willen weten hoe ik mij voel? Dan moet je gewoon met mij mee luisteren.

Tegenwoordig heb ik een heel goed voorbeeld hiervan. Zoals de meeste wel weten is het uit gegaan met mijn vriendin. Als je mij in die tijd had kunnen zien en kunnen horen. Kon je dit al van te voren voorspellen. Zelf was ik niet oprecht vrolijk en ik luisterde heel veel liedjes waar een relatie naar de knoppen ging. Ik heb Marco Borsato echt kapot gedraaid. Simpel weg omdat hij mijn gevoel het beste kon voorwoorden. Momenteel luister ik voor het schrijven van deze blogpost weer naar zijn album #1.

Er was maar één iemand die mij gevoel goed raden en misschien aanvoelde dat ik het wist. Grappig genoeg was dat namelijk mijn ex vriendin die het aangaf. Ze zei letterlijk ” probeer je mij iets te zeggen?”. Misschien wilde ik dat onbedoeld ook wel een beetje. Misschien wilde ik haar wel laten zien dat ik het al lang wist en het haar onbedoeld iets moeilijker maken dan het al was.

https://www.youtube.com/watch?v=dIPu1HqG_Lk

Vlak voor het uitging kwam er een nieuw nummer in de top 40 te staan. Dit nummer klonk in mijn oren direct perfect. Deze singel ging namelijk over een stel wat niet meer echt praten met elkaar. Gek genoeg heb ik dit liedje de hele dag aangehad toen het echt uit was. Misschien nog wel de bizarste feit is dat ik er ook nog de hele avond op heb staan dansen in de badkamer. Ik dans wel eens vaker stiekem alleen, maar dit vond ik zelf echt heel raar om mee te maken. Het mooiste er van is dat ik het ook nog eens heb gefilmd. Ik bespaar jullie de beelden, maar ik zag mij in eens van een hele andere kant. Alle stress was in één keer voorbij en ik had het perfecte nummer gevonden om dit te uiten. Dit mooie vrolijke liedje heet we don’t talk anymore.

Je kon in deze periode echt heel goed mijn gevoel aan voelen als je naar mij luisterde, maar er zijn nog heel veel andere gevoelens. Zoals de meeste onder tussen wel weten gaat mijn leven zeker niet over rozen. Toch mis ik mijn jeugd wel af en toe heel erg. Dit gemis kan ik tegenwoordig natuurlijk hier weg stoppen, maar ook zeker in muziek. Als je mij volgt op Twitter weet je over wat voor muziek ik het nu ga hebben. Ik heb het natuurlijk over jaren 90 muziek en andere hele oude nummers uit mijn jeugd. Wat hou ik er van. Als ik mijn ogen dan heel even dicht doe zie ik mij zelf weer even heel klein. Om het ene liedje moest ik vroeger heel veel huilen, maar tijdens een heel ander nummer moest ik juist weer dansen. Om die momenten weer even terug te kunnen halen door middel van muziek vind ik echt prachtig. Mijn geheugen is erg goed en dat vind ik erg fijn op zulke momenten. Ik kan echt een hele film afspelen van speciale momenten die ik toen heb meegemaakt.

Één van mijn sterkste gevoel/emotie is verliefdheid. Als ik echt om je geef ga ik er vol voor. Misschien soms wel iets te veel, maar zo ben ik ik gewoon. Verliefdheid vind ik één van de mooiste dingen die er is. Mijn benen en mijn handen beginnen er altijd gewoon van te trillen als het echt heel erg is. Dit heb ik nog maar een paar keer gevoelt, maar wauw wat is dat een gek en een mooi gevoel. Hoe raar is het wel niet dat het heel mijn lichaam laat trillen. Het is angst nog nooit gelukt, maar juist verliefdheid lukt het wel. Dit gevoel is wel iets moeilijker om te raden. In deze periode luister ik heel veel liefdes liedjes, maar ook heel veel vrolijke nummers. Ik heb een paar maanden terug het nieuwe album van Nielson echt te veel beluisterd. Ik was zo gelukkig en verliefd. Dit album was gewoon perfect om mijn gevoelens lekker te laten gaan. Elk moment dat ik er weer even naar kon luisteren deed ik het weer. Stiekem werd ik ook gewoon een beetje verliefd op Nielsons album.

 

Zelf probeer ik ook altijd naar het effect van muziek te kijken. Sommige nummers bezorgen mij kippenvel, maar sommige laten mij echt huilen als een klein gevoelig meisje. Meestal hebben zulke nummers wel een betekenis voor mij. Ik moet bijvoorbeeld heel vaak huilen bij nummers van Adel. Dit komt voor natuurlijk door haar mooie stem en tekst, maar ook door de crematie van mijn oom. Hier draaiden ze toen ook haar muziek. Eigenlijk had ik het hoe erg ik het ook vond het de hele tijd droog gehouden, maar zodra ik Adel hoorde begon ik toch eens hard te janken. Nog steeds zou ik al die mensen er op binnen zien komen. Het raakte mij ook niet alleen. Nee, bijna iedereen liep de huilen. Hoe stoer die gene ook mocht zijn. Adel prikte daar even door heen met haar muziek. Dit soort momenten waardeer ik muziek enorm. Het laat zien hoe gevoelig wij allemaal zijn en hoe mooi het effect is van muziek. De muziek vind ik ook echt altijd één van de belangrijkste dingen van een begrafenis/crematie.

Zo zijn er nog zoveel andere liedjes en muziek stijlen die mij gevoel en emotie kan laten zien. Toch besluit ik het hier nog maar eventjes bij te houden. Als mijn lezers het ook leuk vindt om te lezen dan ga ik een andere keer zeker weer veder. Voor nu heb ik een paar tips gegeven en mogen de mensen mijn gevoelens weer gaan raden. Soms is dat inderdaad heel moeilijk, maar als je mij een beetje leert kennen. Kan je het al snel raden. Wel vraag ik mij heel erg af of jij dit gevoel nou ook herkend. Zet jij net als mij ook een bijzonder liedje op om even te kunnen huilen en terug te denken aan mooie en slechte momenten. Laat jij je emotie ergens in ziet of zeg je het gewoon tegen iedereen. Mijn manier weet je nu een beetje, maar mocht je het willen delen. Laat mij dan aub jouw manier weten. Ik vind het oprecht een eer en heel mooi om zulke dingen te lezen. Wees niet te bang om je te laten horen 🙂

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Mijn blog wordt nog persoonlijker!! (heden)

Meestal verwachten mensen dat ik heel erg serieus ben. Nou surprise, dit is eigenlijk helemaal niet zo. Eigenlijk ben ik vrij nuchter. Er zijn een paar dingen waar ik wel heel serieus over ben. Mijn blog is daar zo’n voorbeeld van. Je komt gewoon niet aan mijn blog. Als iemand er een grapje over maakt. Kan ik ook behoorlijk geïrriteerd raken. Het gaat momenteel echt heel goed met mijn blog, maar ik irriteerde mij toch wel aan iets. Ik vind mijn blog niet persoonlijk genoeg.

Ja, je leest het goed. Het besef kwam laats bij het schrijven van een blog post. Eindelijk raakte ik mij zelf weer. Bij het schrijven van de blog post over Jamy kreeg ik zelf tranen in mijn ogen. De woorden kwamen echt stuk voor stuk uit mijn hart. Ik wist dat dit een bijzondere blog post voor mij zou worden, maar de gevolgen had ik niet verwacht. Toen ik wakker werd stond echt alles vol met reacties. Dit had ik nooit verwacht en al helemaal niet dat ik andere mensen tranen zou bezorgen.

Tot nu toe heb ik mij twee keer echt geraakt en één keer een klein beetje. Andere mensen heb ik veel vaker geraakt. Ik hoor redelijk vaak dat mensen mijn blog uniek vinden. Niet doordat ik zulke vage teksten schrijf. Nee, doordat ik zo persoonlijk schrijf. Naar mijn mening nog niet persoonlijk genoeg. Ik wil over die grens lopen. Mij zelf vaker zien huilen door wat ik schrijf, want dan raak ik ook veel meer mensen. Je zou het tijdens het lezen als een film voor je moeten kunnen zien. Als ik dat voor elkaar kan krijgen, zou ik echt heel blij zijn. Als iemand mij vraag waar mijn blog over gaat. Wil ik kunnen zeggen dat ik de persoonlijkste blog van Nederland ben.

Natuurlijk hou ik het bij mij zelf en zet ik andere niet voor het blok. Mijn vader zou ik bijvoorbeeld helemaal af kunnen branden, maar dat is nooit mijn bedoeling geweest. Wel wil ik sommige dingen in meer details vertellen. Meestal dacht ik dat het dan te persoonlijk zou worden, maar ik heb gemerkt dat mijn lezers dat juist waarderen aan mijn blog. Hier ga ik dus zeker mee spelen. Hopelijk kan ik hierdoor er voor zorgen dat het lijkt dat je naast mij stond.

Helaas kan ik door tijd gebrek niet altijd zulke verhalen schrijven. Ik wil om de dag een verhaal online hebben, dus dat kost nou eenmaal veel tijd. Dit gaat voor mij betekenen dat ik er nog meer tijd in moet steken. Zelf vind ik dit echt niet erg, maar juist leuk. Alleen vind ik het vooruit werken nogal moeilijk. Daar ga ik dus zeker aan werken. Bovendien ga ik heel goed zoeken naar een thema die perfect bij mijn blog past. Ik wil gaan oefenen met fotoshop. Helaas heb ik nog geen logo en mijn header is niet goed zichtbaar. Waarschijnlijk ga ik ook een week gebruiken om oude blog posten een nieuw leven te geven. Sinds vandaag heb ik dan ook eindelijk echt vakantie, dus kan ik mij ook gaan verdiepen in editen.

Normaal start ik direct met mijn plannen. Helaas komt dat nu eventjes niet uit. Ik ga natuurlijk twee weken op vakantie, dus dan komt het eventjes niet uit. Natuurlijk ga ik mijn vakantie blog posten ook persoonlijk schrijven, maar daar raak ik waarschijnlijk niet echt mij zelf mee. Er gaat dus een hoop veranderen. Ik zit vol met energie en wil er echt vol voor gaan, dus ik weet dat het gaat lukken. Mocht je nou tips hebben voor mij. Laat het AUB aan mij weten. Hulp en feedback is echt altijd welkom. Vragen zijn trouwens ook altijd welkom. Als je iets echt graag van mij wilt weten leg ik het graag aan je uit. Als het een groot antwoord is dan lees je het terug op mijn blog en anders via een berichtje. Wees dus zeker niet bang.

Lang niet al mijn lezers volgen mij op sociale media. Hier had ik het al aan gegeven in een klein berichtje. Voor de mensen die daar geïnteresseerd zijn heb ik hier onder nog even het bericht geplaatst. Tot ziens 🙂

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Bloggerslife tag

Vandaag weer een nieuwe tag online. Heb gekozen voor de Bloggerslife tag. Deze is een jaar geleden verzonnen door makemeblush.nl 

 

Hoelang blog je al?

In januari begon ik met mijn blog. Bloggen deed ik dan af en toe. Ze kwamen vooral online als ik weer iets bijzonders had mee gemaakt. Later besloot ik mij er meer in te verdiepen en mee bezig te zijn. Ik zocht hulp bij een vriend om mijn site zelf te hosten en er dus ook voor te gaan betalen. Vanaf toen ging ik heel serieus bloggen en komt er nu om de dag een nieuwe blog online.

 

Wat vind je het leukste aan bloggen?

Vind het heel leuk als ik zie dat ik veel mensen er mee bereikt en af en toe een reactie krijg van mensen die het ooit of op dat moment lezen. Ook hoor ik soms dat ik mensen er mee raakt en dat vind ik mooi om te horen. Ook vind ik het leuk als ik soms zie dat bekende bedrijven mijn blog posten lezen zoals de voedselbank.

 

Wat vind je het minst leuk aan bloggen?

Tot nu toe vind ik eigenlijk alles wel leuk. Van het schrijven tot aan het delen van de blog op alle sociaal media. Vind het wel jammer dat er vaak meer mensen liever naar een filmpje kijken op YouTube dan een blog lezen. Daarom is het af en toe moeilijk om kijkers te krijgen op je blog als je eenmaal begind

 

Hoeveel reacties krijg je gemiddeld per artikel?

Dit is bij mij lastig te zeggen. In totaal heb ik 18 reacties op mijn blog gekregen. Dit komt van de laatste tijd dus dit is aan het groeien. Op Facebook waar ik mijn blog posten op deel krijg ik wel heel vaak een reactie terug. Een gemiddelde per artikel is bij mij dus nog niet te zeggen.

 

Wat voor camera gebruik je?

Nu gebruik ik gewoon mijn telefoon (Samsung s4 mini ). Ik heb wel nog een andere camera maar die heb ik eigenlijk nog niet gebruikt. Voor bij het bloggen. Ook omdat mijn blog vaak over dingen gaat van vroeger vind ik het vaak lastig om dat ergens nog een foto te maken die er dan bij pas.

 

Welk product vindt je het leukst om te fotograferen?

Die heb ik nog niet voor mijn blog.

 

Welk product vindt je het minst leuk om te fotograferen?

Niet qua het maken vind ik het irritant, maar soms lukt het niet om een foto online te krijgen op mijn blog of hij wilt niet draaien. Verschrikkelijk vind ik het dan. Dan ben ik gelijk haast de hele dag saggerijnig

 

 Heb je je lay-out zelf gemaakt en ben je er blij mee?

nee, dit heb ik niet zelf gemaakt, maar ik ben er druk mee bezig dat ik hem ooit zelf wilt gaan maken. Ik ben namelijk met de huidige wel te vrede, maar niet voor de 100%. Plus ik wil heel graag een persoonlijke lay-out

 

Heb je visitekaartjes? Zo ja, heb je ze zelf gemaakt?

Nee, ik denk dat het daar nog te vroeg bij mij voor is. Ik ga ze pas bestellen als ik naar workshops of naar evenementen voor bloggers gaat.

 

 

Hoeveel bloggers heb je in het echt ontmoet?

Nog geen 1, wel heb ik met 3 a 4 mensen contact via de mail/facebook gehad

 

Naar hoeveel events ben je geweest?

Nog geen 1 maar ik wil dit zeker een keertje gaan doen.

 

Hoeveel artikelen staan er al online?

Dit word de 65 blog post die ik heb geschreven en online komt.

 

Hoeveel filmpjes heb je al gemaakt?

Nog geen een. Ik zit er wel over na te denken om misschien YouTube er bij te gaan doen, maar daar wil ik mij eerst heel erg in verdiepen.

 

Dit waren mijn antwoorden op de bloggerslife tag. Hopelijk vonden jullie het leuk om te lezen en misschien tot de volgende post

 

Fabian van der Gijze