De bijzondere muzikale treinreis

De afgelopen twee jaren reis ik erg veel met het openbaar vervoer. Dit moet om bij mijn filmklussen aan te komen, maar tegenwoordig ook om naar mijn vriendin te kunnen. Die woont namelijk in Brabant. Met geluk ben je daar binnen 2,5 a 3 uur. Met de vertragingen duurt het soms een stuk langer. Afgelopen zondag was het weer zo’n feestje. Echter werd dit wel een bijzondere treinreis. Er waren nogal wat muzikale passagiers deze treinreis. Al kon ik er niet bij iedereen van genieten.

Na heel wat vertraging kon ik eindelijk instappen bij mijn eerste trein richting Brabant. Mijn treinreis kon nu dan eindelijk echt beginnen. Gelukkig was mijn maag dit keer wel al goed gevuld, want ik was net uiteten geweest met drie gezellige personen. Best gek, want deze drie personen kon ik twee dagen eerder nog niet. Goed dat is weer een ander geval. Ik kon nu in ieder geval eindelijk mijn tablet openklappen, onderuitgaan hangen en genieten van mijn Spaanse serie La Casa del papel (aanrader). Koptelefoon op en even alles om mij heen weg filteren.

Normaal gesproken zet ik mijn geluid op een luide volume. Net hard genoeg, zodat je de rest even niet meer kan horen. Gek genoeg deed ik dat deze keer niet echt. Ik wilde nog wat mee krijgen van de reis. Mijn treintoestel zag er nogal interessant uit. Zo hoorde ik heel lang een zoontje samen met zijn vader praten over de voetbalwedstrijd die hij net had gezien. Eindelijk was hij eens naar een wedstrijd van Feyenoord geweest. Het was 5-0 geworden, dus zijn eerste ervaring was fantastisch geworden. Een betere verjaardagscadeau kon die niet wensen. Mooi om nog even alle doelpunten terug te bekijken samen met papa. Lekker met het geluid op zijn hards. Nou kon ik wel genieten van de blijheid van het ventje. Ik had er dus niet zo’n probleem mee dat hij even alles hardop wilde terugkijken.

De wedstrijd samenvatting hielt natuurlijk na een tijdje weer op. Toen werd mijn treinreis ineens nog leuker gemaakt. Ik dacht namelijk ineens iemand te horen die aan het zingen was. Even mijn serie op pauze zetten om het beter te beluisteren. Een Afrikaanse gezin/familie wilde de tijd blijkbaar even anders opvullen. Ze begonnen ineens allemaal liederen te zingen. Nou hou ik enorm veel van reizen en culturen, dus ik genoot hier echt van. Stiekem even mijn camera aanzetten om het geluid op te kunnen nemen. Helaas moesten ze de halte erna alweer uit. Daar ging mijn livemuziek bent. Toch maar eens gaan sparen voor Afrika. Ik kon hier in ieder geval al enorm van genieten.

Wat haltes later mocht ik er ook weer uit. Even voor de laatste keer overstappen. Deze overstap zal toch niet lang duren. Ik moest er een halte later alweer uit. Zo besloot ik maar lekker bij de deur te gaan zitten. Er was toch plek zat. Naast mij ging een man met een hond zitten. Die wilde andere waarschijnlijk niet tot last zijn.

Een andere passagier was dat deze treinreis zeker wel van plan. Die begon ook uit volle borst te zingen.  Alleen van zijn zangkunsten was ik zeker geen fan. Uit het niks ging hij iemand volledig uitschelden. Iemand was een kankermogol, het waren maar kankerkakkerlakken en Kevin is een NSB-ER. Alles nam die zelf ook op. Kon die het later weer terug beluisteren. Trommels waren ook niet meer nodig. De deur en zijn hand was al genoeg. Even dacht ik echt dat hij door die deur zou slaan. Gelukkig bleef het bij deze achterlijke liederen. Ik had alleen een beetje medelijden met het lieve hondje. Die zat echt heel bang te kijken. Al zat zijn baasje zelf ook verschrikt te kijken.

Ach, zo maak je weer eens dingen mee hé. Weer een treinreis die ik niet snel meer zal gaan vergeten

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Aankomst in Bangkok en spelen met 20.000 Bath

Een jaar lang heb ik het geschreeuwd. Twee a drie maanden heb gewacht na het boeken en heel wat jaren heb ik er naar verlangt. 18 Juli was het dan eindelijk zo ver. Mijn aller eerste stappen in Thailand werden een feit. Dat gevoel was echt onbeschrijfelijk. De zware reis die ik in mijn vorige blog post beschreef, was ik compleet vergeten. Ik stond gewoon in eens in Thailand. Dat moment is echt magische. Ja, dromen doe ik graag. Alleen ik laat ze nog veel liever uitkomen. Vroeger was dit onmogelijk om ook maar aan te denken. Sinds ik mijn leven echt zelf in handen kreeg, is het meer een feit geworden dat ik het doe. Zoals eerder gezegd voelt dit ook echt als een plicht.

Natje onze Thaise gids had ons ontvangen. Alleen een hele reis met een Thais, Engelse en een beetje Nederlands sprekende gids 17 dagen door Thailand te reizen is niet echt te doen. Daarom kwam Floris onze Nederlandse gids er nog bij. Hij mocht ons blijkbaar niet ook op pikken bij de airport hallen. Dit kwam door het leger. Het leger is namelijk de baas in Thailand. Dit was niet vaak te merken. Alleen ze hadden dus wel bepaald dat alleen Thaise mensen het vak gids mogen uit oefenen in Thailand. Als ze ons zouden vragen wie onze gids is, dan moesten wij Natje aan wijzen. Dat was onze ‘’officiële’’ gids. Later was dit in mijn ogen vooral Floris. Natje was echt een schat van een vrouw, alleen ik had denk ik toch meer een klik met Floris. Vraag mij niet waarom, maar een blik was soms voor ons al genoeg. Alleen dat komt allemaal nog wel terug

Samen met Floris en Natje gingen we de bus in. De veel te koude bus. Je zag echt iedereen gelijk de airco dicht knallen. Floris melde er gelijk bij dat dit nog wel zou gaan veranderen deze reis. Dan zouden we juist verlangen naar de airco. Dat kan ik je nu inderdaad wel bevestigen. Deze vakantie wilde ik zeker vast leggen op foto’s en video’s. Niet vloggen ofzo, maar gewoon echt wat het land te bieden heb. Zo doende had ik ook een stukje van de bus reis gefilmd. Ik was namelijk zelf echt benieuwd naar het verkeer. Geloof me je ziet mij niet, maar ik had een glimlach van oor tot oor. Sorry trouwens voor de twee zwarte balken en het verticale gefilm. Daar had ik toen blijkbaar nog niet bij na gedacht.

Na een tijdje reizen kwamen we eindelijk aan bij onze hotel. We starten onze reis in het Ramada D MA Bangkok hotel. Als je in Thailand gaat reizen via een groepsreis. Dan start elke hotel/verblijf op de zelfde manier. Met een naar mijn mening ranzig drankje. Veel te zoet of juist iets zonder smaak. Samen met het drankje kregen we wat informatie en onze kamer sleutel. Nou ben ik niet zo veel eisend, maar toen fox vroeg of ik voorkeuren had, heb ik wel wat door gegeven. Zo hoog mogelijk en een lekker groot bed. Zo begon mijn reis gelijk op de 24 ste verdieping. Hier was ik oprecht echt heel blij mee. Al helemaal toen het achteraf de enige kamer bleek te zijn met prachtige uitzicht. De andere keken naar ene muur of naar een ander hotel. Top eis dus 🙂

https://www.instagram.com/p/BWr8Du5h813/?taken-by=fabiangijze

 

Voordat ik naar mijn kamer ging, gingen we eerst nog even met Floris naar de ATM. Voor mijn vakantie in Boekarest had ik in Nederland al mijn geld in gewisseld. Ik had toen zoveel geld misgelopen, dat ik toen ook gelijk had besloten het nooit meer hier te doen. Zodoende was ik in Thailand zonder enige baht op zak. Bij de ATM besloot ik het maximale bedrag te pinnen 20.000 baht (met kosten er bij €531,97). Sta je dan in eens met 20 briefjes van 1000 baht. Nou dat voelt ergens wel goed hoor.

Hierna kon ik dan eindelijk naar mijn hotelkamer. In het hotel merkte ik gelijk al dat de gemiddelde Thai niet heel groot is. De plafon van de gang was echt heel laag, maar in je kamer waren de dingen ook niet echt heel hoog. Voor het eerst in mijn leven was ik bijvoorbeeld te groot voor de douche. Veel tijd had ik alleen niet echt. Het eten schreeuwde om mijn buik en mijn buik verlangde andersom ook weer naar het eten. Snel naar beneden dus.

Hopelijk vonden mijn mede reizigers het niet heel gek/irritant, maar van deze gerecht had ik nog even snel foto’s gemaakt. Allemaal kleine bakjes met eten er in en natuurlijk reist. Het eten wat ik na 20 dagen Thailand niet meer kan zien. Overal waar je kijk en eet krijg je reist. Ach dat hoort er nou eenmaal bij. Het eten was trouwens echt heerlijk. Vooral die driehoeken. Samen met de saus lekker zoet van smaak.

 

Na het eten kwam ik voor het eerst in aanmerking dat ik alleen reis. Iedereen moest namelijk hun drankje  afrekenen behalve ik. Er klopte hier dus duidelijk iets niet. Blijkbaar was ik als vijfde gezinslid aan de rekening van mijn buurman  toegevoegd. Ik wilde het graag als nog betalen, maar de man stond er op om het deze keer een keertje voor mij te betalen. Nou lekkere kennis making zou je zeggen. Echter was dit toch wel een goede start. Hierna gingen we namelijk met zijn vijven naar de Seven Eleven (24/7 supermarkt)en ik ga deze man nog heel vaak in Nederland zien. Het is namelijk de vader van mijn lieve vriendin. Jap, juist bij hem had ik weer de beste start die je kan wensen. Nog bedankt hé

We ging

en naar de Seven Eleven om wat geld te wisselen. Je koopt iets van 20 Bath en betaal doodleuk met 1000 Bath. Iets wat daar blijkbaar heel normaal was. Dit moet je trouwens ook echt gewoon doen, want zeker niet iedereen heeft terug van 1000 Bath. Je moet zorgen voor wat kleinere briefjes. Deze snoepkont besloot in ieder geval voor de snoepjes te gaan. Achteraf bleek dit wel een halve miskoop te zijn. Ik vond namelijk maar één van de twee smaken lekker uit het zakje. Iets waar ik pas in Nederland achter kwam, maar dat terzijde

Na wat springen op het bed en met het geld. Ja zeker dat ik dat nog doe 😉 Ging deze jongen eindelijk slapen. Hoeveel uur ik al precies wakker was weet ik echt niet meer, maar het was in ieder geval lekker veel. Ook al was het daar 5 uur later dan in Nederland. Ik was echt kapot. Badjas aan en hup dat bed in. Ik was al heel lang niet meer zo snel in slaap gevallen.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Een reis om over naar huis te schrijven (heden)

Met het openbaar vervoer heb ik een haat/liefde verhouding. Het liefst maak ik er zo min mogelijk gebruik van. Toch vind ik het soms ook echt leuk om er gebruik van te maken. De laatste tijd moet ik er ook steeds vaker gebruik van maken. Als ik bijvoorbeeld naar Amsterdam moet om te figureren is het net iets te ver om te fietsen. Nou had ik voor afgelopen vrijdag gratis tickets gekregen voor Dance, dance, dance UK gekregen. Hier zou ik eigenlijk met drie andere bloggers heen gaan, maar die konden het binnen een dag niet meer regelen. Daarna heb ik het nog aan twee andere mensen voor gesteld die daar ook echt van zouden houden, maar die hadden het zelfde probleem. Nou, ben ik zelf niet zo’n danser (behalve als niemand kijkt), dus besloot ik dan ook maar niet te gaan.

Vrijdag gebeurden er alleen iets geks. Ik besloot toen ik wakker werd gewoon wel te gaan. Waarom zou ik eigenlijk niet lekker in mijn eentje gaan. Eerlijk gezegd had ik wel zin om er weer eens op uit te gaan. Snel reserveerde ik mijn plek en printen ik de quitclaim uit. Het is geen live programma, dus vandaar moet je een geheimhoudingscontract tekenen. Het is een beetje lullig als je alles al naar buiten gooi. Hoe dan ook ik zal vanavond op mijn plekkie zitten. Misschien gelijk een goede oefening voor Thailand. Als ik daar waarschijnlijk heen ga via een groepsreis ken ik ook nog niemand.

Gelukkig steunt mijn moeder mij enorm en wilde ze mij in de nacht komen ophalen in Rotterdam. Na elf uur ligt hier al het openbaar vervoer plat. Zolang ik maar zorgde dat ik in Rotterdam terecht kon komen, zou alles goed komen. Na school zou ik nog even thuis mijn ding doen en daarna mijn reis naar studio 22 gaan maken. Moet goed komen zou je denken. Nou, ik kan je vertellen dat mijn haat/liefde verhouding goed werd getest. Deze reis liet maar al te goed zien, waarom deze verhouding tot stand is gekomen.

Met zo min mogelijk spullen ging ik naar mijn eerste bus. Je mocht je tas niet mee naar binnen nemen, dus alles wat niet mee hoefde ging niet mee. De dag er voor was mijn bus een uur te laat, dus ik had expres ruim te tijd genomen. Liever een half uurtje te vroeg rondlopen op het media park, dan veel te laat. Gelukkig kwam mijn bus lekker op tijd, dus er was niks aan het handje. Half zingend zat ik lekker rustig mijn muziek te beluisteren. De reis ging lekker vlotjes en we waren al bij busstation Heinenoord aan gekomen. Hierna zou mijn bus de snel weg opgaan richting Rotterdam, maar er gebeurde in eens iets geks. Echt iedereen ging de bus uit. Ik snapte er niks van. Het zal wel dacht ik nog. Tot dat de buschauffeur mij raar aankeek. Ik was helaas net te laat mijn oortjes uit te doen, maar ik begreep dat ik er uit moest. Das lekker, de eerst volgende bus richting Rotterdam komt pas een half uur later. Volgens mij is er toch echt een gezegde die klinkt als een goed begin is het halve werk. De bus zou juist het makkelijkste deel moeten zijn.

Daar sta je dan met vijf mensen te wachten. Nu ik hier dan toch moest staan kon ik beter iets nuttigs gaan doen. In mijn geval is dat de mensen observeren. Dat is toch wel een van de leukste dingen van het openbaar vervoer. Iedereen gedraagt zich net iets anders. Zo was er bijvoorbeeld een meisje die op de schoot ging zitten van haar begeleider. Met alle respect, maar je kon niet echt goed in schatten of het haar moeder of oma was, maar goed dat terzijde. Echt bij elke bus die ze zag sprong ze op. Al reed de bus op de snelweg voorbij, ze moest en zou opspringen. Als er geen bus in de buurt was ging ze zenuwachtig om haar heen staren. Naast dit meisje zat een oudere man. Je kon aan hem zien dat hij zijn vrouw graag bij hem had. Alleen dan had hij pech, want zijn vrouw stond naast mij. Stel je voor dat de bus voorbij rijd zonder haar. De laatste persoon was een knap meisje. Ik denk dat ze zo’n 16 jaar was. Ze stond vanaf het begin gelijk een stuk van ons vandaan te bellen. Weet niet of ze onbeperkt bellen heeft, maar anders gaat het een hoop geld kosten.

Gelukkig kwam er na een half uurtje een aardige man ons oppikken met zijn bus. Hij had gehoord van zijn collega dat wij gestrand waren. Aangezien hij zijn bus richting Rotterdam moest brengen mochten wij mee reizen. Eindelijk kon ik mijn reis dus vervolgen. Mijn trein had ik nu natuurlijk wel gemist, maar er zijn natuurlijk meerdere wegen die naar Romé leiden. Gelukkig was er niks met de metro’s aan de hand, dus was ik zo op Rotterdam centraal. Eigenlijk was het eerst de bedoeling om via Schiphol te reizen, maar nu moest ik via Utrecht centraal. Die haalde ik gelukkig nog net op tijd. Ten minste dat zou net op tijd moeten zijn. Deze trein moest eerst wachten op een paar andere treinen voor hij weg mocht gaan. Gelukkig had ik zo’n twintig minuten speling op Utrecht centraal, dus dit moest geen probleem zijn.

Dat werd dus mooi wel een probleempje hé. Door die zeven minuten vertraging kwamen we overal achter een andere trein te rijden. De eind tijden zag je echt gewoon elke keer weer omhoog gaan. Het voelde ook zo vervelend aan. Het leek wel als of iemand het lopend bij kon houden. Zo’n trage trein reis had ik nog nooit mee gemaakt. Helaas had deze trein ook geen wifi, dus had ik eigenlijk alleen mijn muziek om mij af te leiden. Normaal neem ik altijd mijn tablet mee om te kunnen bloggen, maar die durfde ik niet alleen achter te laten in studio 22. Gelukkig waren de mensen weer mijn reddende engeltjes, want wat gebeurde er weer veel in deze trein.

Door de drukte zat ik eigenlijk per ongeluk in de stilte coupé. Dit vond ik nu niet zo’n probleem, want door mijn oortjes kon ik toch niemand horen. Eigenlijk weet je van de stilte coupé altijd twee dingen. Er zit altijd wel één bejaarden in en mensen die toch nog gaan praten. Laat het dit keer een combinatie zijn. Er zat namelijk een bejaarde vrouw de hele tijd te beppen en te lachen met haar buurvrouw. Ik ben echt een fan van bejaarden mensen. Ze zijn meestal zo lief en aandoenlijk. Alleen deze vrouw had echt iets boosaardige. Ze zat echt gewoon iedereen te observeren en stiekem te beledigen. Dan ben je bij mij echt bij het verkeerde adres. Echt iedereen is ander. Ga dat niet haten, maar ga daar nou eens van houden. Ze had vooral een pik op een moeder en een dochter die een beetje vreemd aan het doen waren. Ze konden namelijk niet stil zitten. Volgens mij probeerde ze steeds naast elkaar te zitten, maar dat ging niet echt. Zo doende gingen ze continu opstaan en ergens anders zitten. Ach, hun hadden te minste wel iets te doen. Misschien is hun lievelingsspel wel gewoon stoelen dans. Je weet het tenslotte nooit hé.

In deze trein was ook een oudere man te vinden die volgens mij niet stil kon zitten. Hij had denk ik maar één missie op het oog. Hij moest en zou deze trein zo vaak mogelijk helemaal uitlopen. De beste man liep namelijk steeds van het achterste stukje van de trein helemaal naar voren en daarna deed hij het natuurlijk weer andersom. Hij deed mij echt aan zo’n vis mannetje of boswachter denken. Hij had namelijk zo’n rond hoedje op en een soort van scoutingpakje. Elk rondje sprak hij weer even de zelfde mensen aan in mijn coupé.

Dankzij hem zag ik iets wat ik persoonlijk echt grappig vond. Deze trein kon dan wel geen wifi hebben, maar het had wel een wc. Er was alleen één klein probleempje. De deur van de wc had nog al een eigen wil. Hij hielt net als mij niet zo van om erg gesloten te zijn. Net als wat ik hier doe, wilde de deur lekker open zijn. Deze deur ging dus lekker open en dicht. Ach dat moet toch niet zo’n grote probleem zijn zal je denken. Dat bleek echter wel zo te zijn. Hij wilde namelijk ook niet op slot. Als je dingen een beetje kan voorspellen voel je hem al aan komen. Als er iemand naar de wc ging, ging de deur steeds weer open. Blijkbaar zat er bij die deur dus ook een jongen man. Hij kon nergens anders meer zitten dan daar. De gene in de wc probeerde de deur dan wel de hele tijd dicht de slaan, maar hij streste zich ook aardig dood. Het zal je even gebeuren dat je in eens naar iemand op de wc loopt te staren. Had hij ook nog eens het geluk dat er ook een man te vinden was die heel vaak naar de wc moest. Laten we zeggen dat ik hem zeven keer heb gezien, terwijl hij in een andere coupé zat . Na een paar keer had hij zelfs een afsprak met de jongen gemaakt. Zodra hij de deur dicht deed, moest de jongen zijn tas tegen de deur zetten. Als hij klaar was klopte hij even , zodat hij er uit kon.

Echt veel te laat kwam ik eindelijk Utrecht aan. Helaas was er geen trein meer die naar het mediapark ging, maar wel eentje die stopte in Hilversum. Hier zou ik dan weer kunnen overstappen op een andere trein die daar wel zou stoppen. Er was alleen iets geks aan de hand. Iedereen bleef buiten de trein staan. Op de trein stond ook nog niet waar hij heen zal gaan. Na een paar minuten zag ik in eens iedereen als een gek weg lopen. Wat krijgen we nu weer? Blijkbaar stond er in eens op elk bord niet in stappen ga naar perron 1. Gelukkig stonden we praktische naast perron 1 en was je er zo.

Het gaat een beetje voorspelbaar worden, maar er was natuurlijk weer iets aan de hand. Er was helemaal geen personeel om de treinreis goed te laten verlopen. Er waren maar twee mensen. Er was iets fout gegaan in de planning. Ik voelde hem alweer aankomen. Ook in Hilversum zou ik gaan stranden. Aangezien ik nergens meer wifi had en nog nooit op Hilversum centraal was geweest had ik een probleempje. Welke trein gaat er nou naar media park. Hoe dan ook zal ik daar nu toch echt ooit aan willen komen. Gelukkig zag ik nog een paar gestreste mensen heen en weer lopen en kreeg ik door dat er nog een trein zal komen. Gelukkig was ik trouwens niet in de eerste trein gestapt, want anders was ik mooi op Schiphol aangekomen.

Gelukkig was ik dan eindelijk op mijn eind bestemming gekomen. Na een korte zoektocht kwam ik ook nog eens uit bij studio 22. Hierover vertel ik je de volgende blogpost, want mijn reis verhaal is nog niet voorbij. Tijdens de opnamen kreeg ik even de schrik van mijn leven. Al het trein verkeer bleek plat te liggen. Iemand was namelijk voor de trein gesprongen. Nou is dat natuurlijk echt heel erg. Alleen hoopte ik ondanks dat wel dat het weer opgang zou komen. Een uurtje later zou ik toch wel eens weer naar huis moeten gaan.

Gelukkig bleek dit het geval te zijn. Wel moest ik even door middel van mijn beltegoed op internet kijken, maar ik wist eindelijk hoe ik thuis zal komen. Gelukkig ging de terug reis echt perfect. Zelfs op Utrecht ging alles zoals gepland. Wel vond ik één ding echt opvallend. Ik zat namelijk mijn laatste trein weer in de stilte coupé. Op één of andere manier lag bijna iedereen te slapen. Nou, kan dat natuurlijk voorkomen, maar ze werden niet meer wakker. Moest ik iedereen nou in Rotterdam wakker maken. De pest kop in mij zei dat ik dat niet moest doen. Zou nog eens grappig kunnen uitpakken. Ja, af en toe ben ik ook gemeen. Laat mij oké. Alleen word altijd iedereen net op tijd wakker voor ze op de juiste plek aankomen. Vraag mij echt niet hoe. Elke keer als ik iemand zie slapen in het openbaar vervoer, worden ze net op tijd uit het niets wakker.

Stiekem was ik in ieder geval blij dat de metro’s nog reden naar Zuidplein. Daar zou ik alleen nog maar moeten wachten op mijn moeder en eindelijk naar huis kunnen gaan. Af en toe dacht ik nog had ik maar een rijbewijs. Toch was ik ergens wel blij dat ik deze reis gemaakt had. Ik had een super leuke show mee gemaakt zonder kosten te maken, want de kaartjes had ik gekregen en mijn ov kosten worden vergoed, omdat ik studeer. Bovendien had ik er in eens weer een goed reis verhaal bij die ik kon delen met mijn lezers en niet zo’n kleintje ook:)

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

 

Bloggen tijdens het reizen met het openbaar vervoer

Laat ik weer eens iets nieuws proberen. Dit wekend heb ik niet meer zo veel tijd om te bloggen, dus ik ga maar eens een blog post schrijven terwijl ik aan het reizen ben naar mijn vriendin. In de blog posten van de top 40 zit altijd veel tijd. Aangezien ik veel slaap moest in halen heb ik vandaag  alleen die kunnen type. Het leek mij wel grappig om eens een blog post te schrijven tijdens dat ik aan het reizen met de openbare bussen. Nu wilde ik eigenlijk een andere blog post schrijven, maar waarom zou ik het niet gewoon over het openbaar vervoer schrijven. Waarschijnlijk heb je er zelf ook wel eens mee te maken gehad.

 

Zelf heb ik het nooit zo op het openbaar vervoer gehad. Ik fietste altijd heel snel, dus met de bus was voor mij juist langzamer. Ik besloot na het eerste jaar daarom ook gewoon altijd te fietsen, tenzij het heel glad was of als ze code rood of zo iets aan gaven. Gelukkig hebben we de laatste tijd niet meer echt sneeuw gehad in Nederland, dus eigenlijk kon je mij altijd op de fiets vinden.

Zelf kan ik niet zo goed tegen drukte en al die stressende mensen. Het openbaar vervoer is dan niet echt een perfecte plek. Mensen stressen zich echt voor niks en soms is het zo druk dat je tegen de raam aan geplakt zit. In treinen ben ik gewoon nooit zo goed. Hoe vaak ik wel niet bijna in de verkeerde trein heb gezeten. De bestemmingen zijn nooit direct al aan gepast, dus dan stap ik soms in de verkeerde of bijna te laat. Gelukkig hoef ik bijna nooit met treinen te reizen. Als het dan toch een keertje moet is het negen van de tien keer voor iets leuks.

Sinds dit jaar moet ik bijna elke doordeweekse dag met de bus. Mijn studie is in Rotterdam en noem mij maar lui, maar ik ga niet twee uur op de fiets zitten om eindelijk op school te komen. Naar mijn stage wil ik wel gaan fietsen en hardlopen. Het is niet zo ver en mijn gezondheid werkt eindelijk weer goed mee. Hardlopen duurt wel iets langer, maar het is wel goed voor de serie road to.

Het openbaar vervoer maakt mij wel altijd aan het lachen. Soms lach ik naar een klein kind en die reageren dan heel vaak heel grappig. Sommige blijven de hele tijd om kijken om er echt zeker van te weten dat je echt hem of haar aandacht gaf. Veder kan ik om sommige stressende mensen wel lachen. Sommige mensen gaan bijvoorbeeld echt een halte te vroeg opstaan om hun halte niet te missen. Doe gewoon lekker rustig aan. Je kan er toch niet meteen uit springen en de bus stopt meestal toch wel. Mijn moeder is meestal ook zo iemand. Ze is niet echt goed te been, maar toch wilt ze altijd snel bij de deur staan. Waarom moet je mij echt niet vragen. Vind ze vast leuk. Vaak probeer ik haar aan de raam kant neer te zetten. Dan kan ik haar een beetje pesten door te blijven zitten. Ze word dan echt geprikkeld. Je moet mij dan eens zien lachen.

Ook vind ik het altijd leuk om te zien hoe mensen reageren. Soms komt er iemand de bus in lopen die gewoon lekker zich zelf is. Ik vind het juist altijd heel leuk om die mensen te zien. Als je bijvoorbeeld blauw haar heb vind ik het eigenlijk altijd mooi en vet er uit zien. Als er zulke mensen in de bus stappen zie je sommige mede reizigers gelijk verbaast kijken. Sommige gezichtsuitdrukkingen zijn echt onbetaalbaar. Sommige schrikken er ook echt van. Eigenlijk hoop ik altijd dat die twee dan naast elkaar komen te zitten. Kan het nog een beetje leuk worden.

Sommige buschauffeurs zijn echt een lul en gooien de bus ook echt overal voor. De meeste zijn gelukkig echt aardig. Nu ik vaak moet reizen met de bussen herken ik er al heel veel en sommige mij ook. Net als vele medereizigers begroet ik altijd de buschauffeur zo vrolijk mogelijk. Je pik dan sommige buschauffeurs. Je ziet echt aan sommige dat ze echt genieten van hun baan. Ze zijn super aardig en maken direct een kort gesprekje met je. De gezichtsuitdrukking veranderd al snel als ze je herkennen van de vorige keer. Die buschauffeurs zegen je ook nog vaak via de spiegel gedag.

De achterbank is ook altijd zo’n ding. De (stoere) mensen proberen daar altijd zo snel mogelijk te komen. Ik vind het dan altijd juist grappig als er een kind zijn ouders of opa/oma mee trekken naar de achterbank. Als er dan al een jongere zit zie je ze direct ongemakkelijk worden. Weer zo’n onbetaalbaar beeld.

Mijn reis zit er nu bijna weer op en deze blog post is alweer af. Dit ga ik zeker eens vaker proberen. Vond het best grappig om te doen en het is naar mijn mening een leuke blog post geworden. Dit keer heb ik weer eens een vraag aan jouw, want wat zijn jouw ervaringen met het openbaar vervoer en wat is jouw mening er over.  Ben benieuwd. Graag tot ziens 🙂

Snapchat-6537649109257568603

Kijk gewoon af en toe eens om je heen en je ziet echt hele leuke dingen

Fabian van der Gijze

Mij kan je verder volgen  op: Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Hoe was de heen reis naar Zwitserland. (heden)

Daar was de dag dan eindelijk. Ik ging mee met het  gezin van mijn vriendin naar Zwitserland. Er stond alleen nog een rit van 11 uur tussen mij en de sneeuw. Gepakt en wel was ik er klaar voor om die rit vol te houden. Mijn tas had ik vol gegooid met elektronica en 700gr snoep. Zo als je kan lezen had ik er heel veel zin in.Snapchat-4085273055079346647

Zaterdag ging de wekker al om 4 uur. Helaas had ik hem verkeerd ingesteld en ging er zo’n saai standaard Samsung nummer. Oo wat haat ik dat altijd. Een mooie dag begind voor mij met een leuk liedje. Muziek is voor mij heel belangrijk en bepaald hoe ik mij voel. We gingen snel douche en even iets eten. De vader van May had een grote bus gehuurd. Hier door paste alles en konden wij en de hond lekker ruim zitten. Half 6 konden we dan eindelijk gaan. Moe was ik gelukkig niet. Ik had er zin in. Mijn vriendin ging slapen en ik zetten mijn afspeellijst aan om via mijn oortjes lekker te luisteren.

De eerst paar uur vielen nog wel mee. Ik luisterde lekker naar mijn muziek en keek een beetje naar buiten. Mijn oogjes begonnen wel wat moeier te worden. Dit kwam door de voorbereidingen die ik de dagen er voor had gepleegd. Voor mijn foto blog posten moest ik namelijk nog een hoop foto’s voor maken. Ik wilde hier alvast aan werken tijdens de rit. Toen ik nu moe aan worden was en dacht aan de laatste paar avonden kreeg ik super veel zin om te gaan bloggen. Ik starten mijn laptop op en schreef de eerste paar zinnen van deze blogpost. Helaas was ik er echt te moe voor en viel al snel genoeg in slaap.

Slapen in een auto is niet echt mijn ding. Ik werd al snel wakker met een 20151219_100250slapende voet en nek pijn. Hier na ben ik nog een paar keer heel kort in slaap gevallen, maar echt goed heb ik niet gedut. Mijn blogpost had ik inmiddels al af getypt, maar zin om een nieuwe te type had ik niet. De rit was nog lang niet voor bij, dus moest ik iets anders gaan verzinnen. Gelukkig was daar de hond van May. Hij was een beetje onrustig en vroeg veel aandacht. Ik ging hem een beetje aaien en moest lachen om zijn blije hoofdje.

Hierna ging ik een beetje op mijn telefoon zitten en op mijn oude ds. Gelukkig gingen we nog even stoppen bij een weg restaurantje. De zus van May en ik namen een schnitzel en de rest een toetje. Hierna gingen we weer door. Van de hele tijd niksen en het naar buiten staren had ik al bijna mijn hele snoep zak op gegeten. Van mij zelf moest ik nu echt stoppen, want anders werd ik straks veel te misselijk. Ik ging wat beter liggen en viel gelukkig in een diepe slaap. Toen ik weer wakker werd moesten we nog maar een kleine rit en we hebben het overleefd.Snapchat-826087695327244424

We verblijven in een super leuk appartement met aardig personeel. Ze stelde zich vriendelijk aan mij voor. May’s vader en ik brachten alles naar boven en de rest pakte het uit. We wisten dat er bijna geen sneeuw lag, dus we vreesden voor het ergste. Gelukkig kregen we te horen dat er in de bergen genoeg sneeuw lag om te snowboarden. De dag er na gingen we spullen huren en lessen regelen, maar dat kan je lezen in de volgen de blogpost.

Bedankt voor het lezen en hopelijk tot ziens.

 

Fabian van der Gijze