Mijn partner moet ouder dan mij zijn

Zelf probeer ik zo min mogelijk een ideaalbeeld van een partner te schetsen. Het gevoel bij de ontmoeting en de persoon vind ik persoonlijk veel belangrijker. Toch zijn er heel veel mensen die dat niet zo zien. Soms lijkt het wel alsof mensen een lijstje hebben die ze eerst af moeten vinken, voordat je kans maakt. Neem als mooi voorbeeld leeftijd en lengte. Alleen dat zijn twee dingen waar je niet echt iets aan kan doen. Persoonlijk vind ik dat dus dan ook pure onzin. Mijn partner moet vooral gewoon mooie eigenschappen hebben en daardoor een enorme klik creëren.

Leeftijd is voor mij al bijna heel mijn leven een gevecht geweest. Ik had dingen mee gemaakt die de meeste volwassenen hopelijk nooit mee maken. Toch waren er nog mensen die mij niet serieus namen en als kind behandelde. Deze mensen kon ik stuk voor stuk wel iets aan doen. Dingen zoals vluchten, onderduiken en in benauwde situaties terecht komen had ik vechtend door staan. Niks stond ons in de weg. Even nadenken en dan door naar het uiteindelijke doel. Daar kon op dat moment heel weinig mensen aan tippen. In ieder geval niet de mensen die te veel naar mijn leeftijd keken. Het verblinde ze en ze zagen niet wie er echt voor hun stond. Sindsdien boeit leeftijd mij niks meer.

Ik werd ouder, kreeg meer bereik met mijn verhaal en mensen begonnen mij serieuzer te zien. Perfect, net zoals ik het altijd al had gewild. Toch kwam het leeftijd dingetje weer op mijn pad. Om mij heen hoorde ik allemaal mensen zeggen dat hun partner ouder moest zijn dan hun, soms wel zo’n 5 jaar ouder. Die klik mocht er dan wel zijn, het gevoel ook maar sorry de leeftijd wordt niet goedgekeurd.

Ja, wie ben je dan eigenlijk aan het voorliegen. Denk je echt dat die 5 jaar leeftijdsverschil je leven echt beter gaan maken. Geluk en gevoel komen kijken en hebben niet zo veel met getalletjes te maken. Dat vind ik ten minste. Daarom vind ik deze stelling dan ook extra interessant. Er zijn zo veel meningen over. Alleen uitleg is er niet echt? Voor deze seks en drugs praat dus de mooie stelling. Mijn partner moet ouder zijn!

Wat is jou mening?  Is leeftijd en lengte belangrijker dan het gevoel?

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Bepaal nooit iemands relatie

Wanneer je een relatie begint met iemand, dan heb je altijd ineens met andere mensen te maken. Bij een relatie krijg je meestal toch een pakket met andere mensen er gratis bij. Natuurlijk zijn er uitzonderingen bij, maar de meeste mensen hebben wel een familie waar je mee te maken krijgt. Het leuke aan een persoon is toch altijd wel dat die een mening heeft. Meningen over jouw relatie en over jouw persoonlijkheid. Laat ik daar nou net een tegenstander van zijn.

Persoonlijk heb ik twee relaties gehad en klikten het altijd wel goed met de ouders. Ze moeten even wennen aan mijn persoonlijkheid, maar daarna gaat het gelukkig altijd wel goed. Blijkbaar doe ik het best goed bij ouders. Alleen mijn laatste relatie kan ik wel als een mooi voorbeeld gebruiken. Toen het uit was gegaan kreeg ik namelijk nog wat dingen te horen. Zo bleek dat de moeder van mijn ex vriendin tegen haar dochter had gezegd dat ze niet hoopte dat wij samen zouden blijven. Niet omdat ze mij zo’n stront jong vond, maar puur omdat ze niet wilde dat ze de zelfde fout zou maken als haar moeder. Die was blijkbaar al sinds haar zestiende bij haar man terecht gekomen en nooit meer weg gegaan. Altijd fijn natuurlijk om zoiets te horen en voor die man ook, want die stond tijdens dat gesprekje er gewoon naast.

Mede door die opmerking is mijn ex vriendin gaan denken en weer om haar heen gaan kijken. Haar moeder had iets aan het rollen gebracht, want wilde ze eigenlijk wel zo’n lange relatie van jongs af aan. Ze besloot da het antwoord nee werd. Al had ze wel na 2 maanden een nieuwe vriend, dus weet niet of ze het advies echt zo van harte nam, maar dat is weer een ander verhaal hé.

Mijn moeder heeft gelukkig nooit zoiets tegen mij gezegd. Mij kennende zou ik dan ook van ellende over alles gaan na denken. Nee, mijn moeder accepteert gelukkig al mijn beslissingen wel. Misschien geeft ze hier en daar wat advies, maar er mee bemoeien zou ze niet eens willen. Andersom doe ik dit ook bij haar. Ik ben nooit boos geworden om een relatie die ze was begonnen. Nee, ik was gewoon altijd blij voor haar. Het is wel eens voor gekomen dat ik iemand echt niet bij haar vond passen. Toen ze er naar vroeg heb ik dit ook heel eerlijk vertelt. Alleen ik zei er wel gelijk bij dat ze naar haar eigen gevoel moest luisteren. Ik zie alleen maar wat ik zie en voel haar gevoel natuurlijk niet. Gelukkig werkt dit voor ons beiden.

https://www.instagram.com/p/Bs0kp-TALO8/

Een gezonde relatie is in mijn ogen altijd iets moois. Om mij heen hoor ik daar alleen wel eens andere verhalen over. Zo is een kennis totaal niet blij dat haar dochter met een bruine jonge heeft. Nou is dat verhaal wel wat ingewikkelder, maar ik kan mij het echt niet voorstellen. Met de jonge is zover ik weet zelf niks mis. Hoe kan je er dan een slechte mening over hebben. Je bent toch blij voor je kind als die in een mooie relatie zit. Zij gelukkig en jij dan automatische ook. Misschien zie ik het verkeerd hoor, maar een kleur, geaardheid of achtergrondverhaal maakt naar mijn mening echt nooit uit. Van die oude stempel hou ik echt niet. Liefde is iets moois en zou niet door een ander verpest mogen worden. Nou zijn er uiteraard wel uitzonderingen hé een serie moordenaar/verkrachter zou ik ook liever niet naast mijn kind zien staan. Dan kan ik het wel begrijpen.

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn eerste zoen moment

De laatste tijd zit ik gelukkig weer in de flow qua bloggen. Zit volgens mij precies op de plek waar ik nu moet zitten. Ben weer lekker rustig en heel vrolijk. Na een paar serieuze blog posten had ik eigenlijk wel weer eens zin in een blog post die gewoon lekker weg leest. Een verhaal waar ik zelf nog steeds hard om kan lachen. Aan het meisje hoef ik niet meer echt terug te denken, maar mijn eerste zoen moment wil ik nooit meer vergeten. Niet dat de zoen zo speciaal was, maar de opbouw ernaartoe wel.

In de vorige blog post kon je lezen dat ik er alles aan deed om niet op mijn vader te lijken. Dit hielt ook in dat ik vooral zocht naar maar één liefde in mijn leven. Ik zou één iemand vinden en daar heel oud mee worden. Voor mijn eerste echte relatie had ik dus nog nooit gezoend. Met mijn basisschool vriendinnetjes had ik zeker wel eens gekust, maar een zoen hielt ik tegen. Kussen eigenlijk ook, maar dat gebeurt van zelf toch wel een keertje. Alleen toen raakte ik ineens binnen 5 dagen smoorverliefd op een meisje en zij op mij. Het voelde goed en we gingen samen echt heel goed. Voor het eerst zat ik in een echte relatie.

Een kus gaven we elkaar wel, maar een zoen gaf ik nog steeds niet. Zij had wel al eerder gezoend, maar dat kon mij eigenlijk niet zo boeien. Ik zal nooit bepalen wat iemand wel of niet mag hebben gedaan. Ze probeerde mij na een tijdje natuurlijk wel over te halen. Je bent verliefd en dan wil je bepaalde dingen na een tijdje toch wel eens doen. Ze gaf mij gelukkig wel enorm de ruimte. Had niet geweten wat er zou zijn gebeurd als ze mij ineens vol op mijn mond zou pakken. Ik zou de eerste stap moeten zetten. Het werd hierdoor alleen een enorme spanningsboog. Steeds kwam er weer zo’n perfecte zoen moment en ik durfde het gewoon niet meer.

Na een tijdje wist ik natuurlijk wel dat dit echte liefde was, maar er was een bepaalde angst binnen geslopen. Ik ben heel zelfverzekerd, maar qua liefde echt een softie. Vind het ontzettend mooi en leuk, maar wil gewoon niemand pijn doen met mijn eigen stomme gedoe. Als ik het mij goed herinnerd heeft het serieus 3 maanden geduurd en in die maanden sliepen we gewoon ook bij elkaar. Na die maanden bedacht ik mij gelukkig wel dat het er eens van moest komen. Kom op je bent 16 en durft niet eens een zoen te geven.

We lagen na een gezellige dag dus op bed te chillen. Mijn hart begon enorm te kloppen en verzamelde al mijn moed om het dan toch eens te doen. Die zoen moest er gewoon komen. Kijk wat er naast mij lach. Eigenlijk een te mooi meisje en het verhaal erachter was ook nog eens top. Vol angst ging ik boven haar hangen, ogen dicht, gaf een maar kussen en probeerde het. Alleen er was iets heel geks aan de hand. De gene die het al die tijd zo graag wilde reageerde niet terug. Nog zenuwachtiger dan eerst deed ik mijn ogen open. Ja, mijn ex vriendin was toen blijkbaar bezig met haar talent. Ze lag namelijk eerlijk te slapen. Zij kon echt elk moment in slaapvallen en werd door niks meer wakker. Ik probeerde dus mijn eerste zoen te geven aan een slapende persoon.

Ik schaamde mij dood, maar moest zo enorm lachen. Lekker dan heb ik weer. Ach, ik had mij zelf in ieder geval wel overtuigt dat ik het durfde. Een paar dagen later kwam dan eindelijk wel het echte moment. Ging gelukkig niet als een wasmachine, maar beet de eerste paar zoenen nog wel eens per ongeluk. Oefening baart kunst zullen we maar zeggen 😉

Het mooiste aan alles vond ik wel dat niemand mij geloofde dat ik tot mijn 16 nog nooit had gezoend. Blijkbaar hadden ze iets anders van mij verwacht. Mijn moeder en mijn zus geloofde het in ieder geval zeker niet. Ach dat zal wel iets over hun zeggen hé 😉

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan ben je toch ineens weer single

Misschien wel de gevaarlijkste blog post om hier online te gooien. Zo’n twee jaar geleden ontploften mijn site er door en er ontstonden kleine/grote discussies. Toch ga ik het vandaag weer hier delen. Al is het dit keer gelukkig wel een heel ander verhaal. Wel is het een gek idee om een soort van afscheid te nemen van iemand, die ik je nog geen eens echt heb voorgesteld. Goed het is een mooi verhaal, dus dat komt ooit nog wel goed. Het verhaal is nu alleen wel echt voorbij.

Bij het niet voorstellen ging het al een beetje mis. Normaal gesproken deel ik hier echt alles. Alle mooie dingen die ik mee maak of juist de treurige dingen. Alleen over de mooiste ervaring kon ik niet schrijven. Ik kon  geen woord zeggen over Thailand en dus ook niet over mijn nieuwe liefde. Ik kon het gewoon echt niet. Eerst dacht ik altijd dat het door Thailand kwam. Ik miste het te erg en wilde er eigenlijk niet over praten. Later heb ik dit heel vaak in twijfel getrokken. Misschien voelde ik gewoon al dat er iets niet klopte aan het sprookje. Het voelde namelijk wel echt als een sprookje. Een sprookje wat ik nooit had willen missen.

Mijn vriendin heten Sem en we kregen een relatie na 4 a 5 dagen. Totaal niet gepland en het paste eigenlijk ook totaal niet in mijn leven. Toch gebeurde het ineens. De vonk sloeg over, de kus kwam en we liepen ineens als vriend en vriendin. Onverwachts, maar zo omschrijf ik mijn leven eigenlijk altijd al. Je moet dingen niet moeilijker maken dan het al is. Als iets gebeurd kan je er maar beter gewoon in mee gaan. Het maakte mij niet uit dat ze precies 100 km van mij vandaan woonde en dat ze 3 jaar jonger was ook niet. Leeftijd is maar een getal. De liefde is veel belangrijker. Daarnaast had ze zelf ook al eens een relatie gehad. Dat scheelt toch een heleboel. Anders had ik het waarschijnlijk ook zeker geen 263 dagen vol gehouden ofwel bijna zo’n 9 maanden.

Bijna altijd zat ik weer even gespannen in de trein. Onderweg naar het verre Brabant. Zonder vertraging zo’n 2,5 uur a 3 uur reizen. Al werd dit vaak langer dan verwacht. Dat maakte mij alleen echt geen reet uit. Ik ging toch weer even mijn vriendinnetje 1 a 2 dagen zien. Dat was voor mij al meer dan de moeitewaard. Alleen één dingetje deed mij wel enorm pijn. Dat was het verdrietige gezichtje van Sem. Ze hield echt heel veel van mij. Elke keer voelde ze weer die pijn als we afscheid namen of als we elkaar even 3 a 4 weken niet konden zien. Ieder van ons heeft toch zo zijn afspraken. Die verdriet kon ik alleen nooit terug vinden in mijn eigen hartje. Ik kon eerlijk gezegd gewoon niet over die grote verliefdheid heen. Niet eens evenaren. Ja, dat zetten mij toch steeds weer aan het denken. Nachten lang lig je er toch aan te denken. Tot het moment dat je eigenlijk bang wordt dat ze je ooit gaat moeten missen. Wat zou er dan met haar gebeuren.

Daarnaast begon ik ook nog eens het leeftijdsverschil te zien. Zij is gelukkig echt 16. Daar is niks mis mee. Sterker nog ik had gewild dat ik dat ooit kon zeggen. Ik ben momenteel nog 4 weken 19 jaar. Alleen die leeftijd heb ik al heel wat jaartjes geleden achter mij gelaten. Tijdens de heftige gebeurtenissen vlogen mijn jaren voorbij. Het kind was verbannen en er ontstond een sterke volwassen geest. Ik verdiepte mij in volwassen dingen en werd super zelfstandig. Mijn doen en laten kon ik nooit echt aan har uitleggen. Daar heeft ze gelukkig nog te weinig voor mee gemaakt. Sommige dingen kon ze gewoon niet begrijpen. Logies, want niet veel mensen hebben moeten vluchten en de beslissing moeten maken om één van je ouders nooit meer te zien. Dat rugzakje draagt gelukkig niet iedereen.

Toen kwam laatst de vraag of ik mee ging naar Marokko. Nou hou ik echt heel veel van reizen. Alleen hier moest ik behoorlijk lang over na denken. Ik besloot dat het misschien wel een mooie kijk moment was. Wie weet miste ik haar stiekem wel gewoon te veel en lieten angsten mij dit allemaal denken. Ik zei ja tegen een aankomende mei vakantie. Alleen toen werd de stress en gedachtes juist veel erger. Mijn paspoort was kwijt en ik werd steeds kwader. Waar ben ik nou allemaal mee bezig. Ik kon die afstand tranen niet meer zien. Mijn hartje brak door haar grote liefde. Zo puur en zo echt.

https://twitter.com/fabiangijze/status/985567200227536896

Vanaf dat moment voelde ik mij steeds meer veranderen. Ik werd afstandiger en ging mij nog ouder gedragen. Er kwamen meer klussen en dus minder tijd. De weken waarin ik tijd had, had zij geen tijd en andersom klonk het zelfde liedje. Ergens hoopte ik maar gewoon dat ze het ook begon te zien. Ik kon het niet maken om tijdens belangrijke momenten zo’n bom te gooien. Nee, niet tijdens zoveel liefde. Daarnaast voelde ik die liefde wel telkens weer als ik haar zag. Zo lief en zo mooi. Gewoon een kleine opdonder en mijn Brabo.

We waren zondag avond nog even aan het Skype. Sem ging voor Marokko eerst nog even met school naar Londen. Dan moeten we toch even afscheid nemen. Het internet vloog dus weer zo’n 100 kilometer. Alleen die 100 kilometer was niet genoeg. We zaten veel verder van elkaar vandaan. Gelukkig had ze de pijn ook gezien. We namen afscheid en ik begon te bloggen. Tot dat ik weer een paar appjes kreeg.

Fabian…

Kunnen we zo n keer skypen… k moet je wat vertellen

Fabiann

Trillend las ik de berichtjes vol verdriet. Natuurlijk wist ik allang wat er zou gaan gebeuren. Ik had het zelf zo lief mogelijk veroorzaakt. Niet expres, maar het gebeurde toch. Daar ging het internet weer. Zo trof ik een lief meisje aan met een paar tranen op het gezegd. We wisten beide genoeg. Dit zou de laatste vriendje en vriendin dag zijn.

https://twitter.com/fabiangijze/status/985522407757828098

Gelukkig kan ik nu wel echt zeggen dat wij zeker een mooie vriendschap overhouden. We geven nog om elkaar, maar dan als maatjes. De vakantie gaat ook nog gewoon door. Ik ga nog steeds met haar gezin mee naar Marokko. We begonnen ons avontuur in ene mooi land en we sluiten onze verkering dus ook weer in een mooie land. Op weg  naar een paar mooie hoofdstuk. Hopelijk zit daar voor ons een groot hoofdstuk vriendschap tussen. Dat willen we allebei en daar ben ik ontzettend blij mee. Geen blokkeer sessies en de mooie momenten gewoon lekker laten bestaan. Daar ben ik persoonlijk echt heel blij mee. Anders dan dit had ik het niet willen hebben.

https://www.instagram.com/p/BXFf-DfBTIh/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Het was een tijd die ik niet had willen missen. Het was mooi zolang het duurde.

Fabian van der Gijze

Het is uit met mijn vriendin (heden)

Vandaag is het 27 augustus 2016. Vandaag is de dag dat mijn relatie met mijn vriendin ten einde is gekomen na twee jaar, één maand en elf dagen. Waarschijnlijk word dit weer een blog post met een lach en een traan. Waarschijnlijk komt dit voor mijn vaste lezers heel vaag over. Ik ben momenteel namelijk drie dagen geleden met haar weer terug gekomen van een hele leuke vakantie. Nee, hier is niks gebeurd. Al hoe wel. We voerden samen een toneel stukje op.

Zelf ben ik niet zo van het stoer dan en zijn. Hier ga ik dan ook niet zeggen dat ik haar heb gedumpt. Ik werd vanochtend wakker gebeld door een privé nummer. Toen ik haar naam hoorde wist ik al genoeg. Dit zou de eerste dag worden dat ik haar mijn ex-vriendin zou gaan moeten noemen. Eigenlijk had ik het een paar dagen later verwacht, maar ze heeft het al eerder durven te doen. Dat het deze maand uit zou gaan was te verspelen. Als zij het niet had gedaan had ik het waarschijnlijk stop gezet.

Mijn ex is echt een schat met echt heel veel gevoel. Mede daardoor heb ik zo lang met haar gehad. Ik ben zelf ook enorm gevoelig. Ze twijfelde al heel lang over onze relatie. In mijn hoofd had ik dit moment al heel vaak voorbij zien komen. Toch probeerde we er nog iets van te maken. Naarmate ik het steeds erger begon te merken gingen mijn gevoelens ook veranderen.   Deze laatste maand leek wel een kleine toneel stukje van beide kanten. We wisten dat het uit zou gaan. Onze vakantie zat er aan te komen en dat was onze uitstel van executie. Het was al eerder besproken dat we dit misschien als afscheid moesten zien.

Elke avond heb ik heel lang wakker gelegen. Starend naar het plafon of naar haar. Dit waren de laatste dagen met haar. Het was weer een goede gok van mij. Ze wist ook dat ik het wist, want ik heb het tijdens de vakantie één keer gezegd. De laatste nacht dat ik bij haar sliep heb ik in de nacht afscheid genomen van haar twee lieve honden. Geloof mij of niet, maar dat is echt zo. Ik had een heel goed gesprek met iemand op WhatsApp waar ik het al aan gaf dat het uit zou gaan. Met een dubbel gevoel ben ik de dag erna door gekomen en vertrok ik door haar deur. Ik keek of ik daar nog spullen had liggen om mee te nemen, maar die waren allemaal al bij mij thuis. De koffer stond symbolische voor onze afscheid. Met een laatste kus en knuffel was het dan echt afgelopen.

De dagen voor de vakantie stond ik stijf van de adrenaline en twijfels. Moest ik het nou toch zelf uit maken of genieten van de dagen die we nog hadden. Ik koos voor de tweede optie, maar ik merkte het aan alles. Thuis was ik erg geprikkeld en heel boos. Op mijn werk viel ik steeds half in slaap door de slaap te kort en ik begon hele dagen op het internet te zitten. Mijn hoofd ontplofte echt van helende. Mensen die het hebben gemerkt mijn oprechte excuses. Je weet nu hoe het komt.

Het komt niet door haar en ook niet door mij. We zijn allebei zo erg gegroeid alleen niet met elkaar mee. Ik groeide met mijn blog en gooi mijn levensverhalen op het internet. Mijn ex las bijna alles, maar haten het echt als ik over ons schreef. Ze is vrijwel nergens op het internet te vinden. Door mij werd dit ineens anders. Zij groeide met haar opleiding en naar mijn mening werd ze van binnen ook heel sterk. De verschillenden meningen bracht ons vaak in discussie. We zeiden wel dat we van elkaar hielden, maar stiekem was dit steeds meer op een vriendschap gebaseerd.

Deze dag voel ik mij echt extreem vaag. Moet ik nou opgelucht zijn of juist heel verdrietig. Mijn droom is altijd geweest om met mijn eerste vriendin samen oud te worden. Helaas is dit niet gelukt, maar aan de andere kant kan ik nu wel weer rustig slapen. De onrust is nu weg.

Voor mijn blog is dit ook een verandering. Zoals ik al aan gaf ga ik veel persoonlijker schrijven. Nu snap je de rede waarom. Het zou na de vakantie kunnen zonder dat ik haar er bij betrok. Er is namelijk een verhaal die momenteel nog, maar vier mensen van mij weten. Eigenlijk weet maar één vriendin dit verhaal van mij. Ik wil deze verhaal al heel lang online gooien om ook een boodschap mee uit te stralen. Helaas zorgde dit verhaal al bijna eerder voor een breuk, dus ik heb het simpel weg daarom niet online gezet.

Hopelijk vinden we allebei een leuke nieuwe partner waar we wel oud mee worden. Ons kenden moet dat ook wel lukken. Het is gewoon een hoofdstuk in ons leven die we gelukkig mooi hebben kunnen afsluiten.

Bedankt weer voor het lezen. Ik ga deze rare blog klaar zetten en ga weer door met mijn eigen leven. Het gaat wel even anders zijn. Normaal was ik bijna elk wekend bij haar te vinden, dus dat word echt wennen. Hopelijk tot een volgende keer. Mocht je mijn ex vriendin nou persoonlijk kennen. Laat haar gewoon met rust en bespaar haar de vragen. Als ze iets aan je kwijt wil laat ze het je zelf weten. Ik weet hoe moeilijk ze het vond om deze keuze definitief te maken. Als je een echte vriendin of vriend ben dan snap je het.

Nogmaals bedankt en tot ziens

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin