Een scheiding uit een kinds ogen

Eigenlijk lees je alleen verhalen uit de oog van een volwassenen. Kinderen worden vaak niet gehoord. Dit heb ik zelf ook heel vaak ervaren. Volwassen mensen vulde mijn gedachtes  zelf in. Dit haten ik zo erg. Ook word er vaak voor jou gepraat. Mensen nemen het bijvoorbeeld voor jou op tegen je ouders. Uh, volgens mij heb ik daar nooit naar gevraagd. In deze nieuwe serie ga ik mij weer even verplaatsen in dat kleine jongetje. Natuurlijk kan ik niet voor ieder kind spreken, want alle situaties en gevoelens zijn natuurlijk anders. Toch wil ik het gaan proberen. Zoals je zie pak ik direct een mooi onderwerp aan. Vandaag vertel ik mijn verhaal die toen bijna niemand wilde horen.

Samen zit ik met mijn zus boven in de bad kamer. Ze probeer mij gerust te stellen. Dit hoef voor mij al lang niet meer. Het was al normaal geworden. Papa is dronken en mama word weer eens uitgescholden. Het zou eens klaar moeten zijn met dit gezeik. Dit zou veel beter zijn voor alle partijen. Misschien vind mama het wel fijn als ik gezellig bij haar kom liggen. Papa slaap waarschijnlijk toch wel weer op zolder. Als hij er niet is om mama te beschermen dan doe ik dat wel.

Dit waren vooral mijn gedachtes tijdens de scheiding. Mijn moeder zou beschermd worden. Die taak zou ik op mij nemen. Nee, niet alleen voor mijn moeder, maar ook voor mijn zus. Ze moeten hoe dan ook uit elkaar gaan. Een paar andere ouders hadden dat ook al gedaan, dus dan kunnen mijn ouders dat toch ook gewoon doen. Die mensen hebben het nu juist veel gezelliger en bijna geen ruzie meer. GELUKKIG gingen mijn ouders iets later ook scheiden. Zoals je misschien van de verleden halen weet ging dit niet normaal, maar ze waren uit elkaar.

Gelukkig heb ik expres met hoofdletters geschreven. Als kind was ik hier namelijk bes blij mee. Het kon gewoon niet langer meer. Ik durf het niet voor alle gevallen te spreken, maar ik dat de meeste kinderen in zulke gevallen zo denken. Als kind ben je niet dom en je wilt al helemaal niet je ouders ruzie horen maken. Een paar keer maak niet uit, maar bijna elke dag word echt te veel. Je wil gewoon rust en die krijg je niet zomaar.

Wel weet ik nog heel goed dat ik heel erg twijfelde. Bij wie zou ik nou eens gaan wonen. Papa geef mij allemaal cadeautjes en heeft een veel grotere huis. Van mama heb ik stiekem altijd meer gehouden, maar ze is wel veel strenger. Mijn vader had dit al snel door en probeerde een beetje op mij in te praten. Mijn moeder heeft dit gelukkig nooit gedaan. Natuurlijk vertelde zij ook wel eens een slecht verhaaltje over hem, maar ze vertelde mij altijd dat mij vader ook een hele lieve man was. Dit vond ik altijd zo knap. Hoe kan je nou nog steeds goed over hem praten. Misschien is die liefde wel de rede dat ik bij mijn moeder ben gaan wonen. Bovendien moest ik natuurlijk mijn moeder en mij zus beschermen tegen het kwaad.

Toen ik mijn plekje had gevonden kwam het volgende probleem. Andere mensen die het beter weten dan jou ouders. Er kwamen soms echt mensen naar mij toe om te zeggen dat papa en mama even raar deden. Nou weet ik dat dit niet alleen bij mij was. Blijkbaar is dit een raar trekje wat heel vaak voor komt. Je heb natuurlijk altijd mensen die tegen scheiden zijn. Je mag van mij weten dat ik die mensen echt haatten als kind en stiekem nu nog steeds. Ze durfden het gerust ook tegen mijn ouders te zeggen hoor. Hoe durven jullie je kinderen dit aan te doen. Wie doet dat nou. Zulke mensen moeten echt meer met hun zelf bezig zijn. Nou woon ik in een dorp en daar is dit probleem echt heel groot. Er valt altijd wel over iemand te roddelen. Als kind heb ik dit juist als naarste ervaren. Je had eindelijk je rust gevonden en dan komen er een paar mensen het vuur weer aan wapperen. Als of het nog niet genoeg was geweest.

Naast de rust zag ik door mijn ogen nog een paar voordelen. Één daar van is voor heel veel kinderen herkenbaar. Je kreeg in eens twee keer zoveel cadeautjes. Als je bijvoorbeeld jarig was kreeg je van beide een cadeautje. Met die cadeautjes moest je natuurlijk rotzooi maken. Nu had je in eens twee verschillende plekken om dat te kunnen doen. Als het bij mama niet in de woonkamer kon, dan kon het wel bij papa. Je had gewoon in eens twee huizen om je uit te leven. Mijn ouders bleven gewoon in het zelfde dorp wonen, dus ik had dubbel geluk. Overdag ging ik mij heel vaak uitleven bij mijn vader thuis. Hij was toch werken, dus niemand had er last van. Even een tip tussen door. Vertrouw nooit je kind je huis toe ;). Wat voor ongein ik wel niet heb uitgehaald, dat wil je echt niet weten.

Nou heb ik wel meer verhalen gehoord van kinderen die in een scheiding zaten. Sommige zijn echt heel boos op hun ouders of één van hun ouders. Hoe durf mama bijvoorbeeld papa in te ruilen voor een ander. Hier over had ik natuurlijk ook iets kunnen schrijven, maar ik heb dat expres niet gedaan. Dit verhaal kan ik met zekerheid vertellen en die van andere niet. Ik weet gewoon dat er heel veel kinderen zijn die stiekem juist blij zijn met de scheiding. Vooral als je ziet dat alles goed verloop. Dat is bij mij helaas niet het geval geweest, maar goed das weer voor een andere keer. Wel vraag ik mij af of er nog suggesties zijn voor uit de ogen van een kind. Mijn geheugen is gelukkig heel goed, dus ik kan de meeste dingen nog wel voor mij halen. Wees niet te bang om een vraag te stellen 🙂

Voor nu hoop ik dat ik het in ieder geval een beetje goed heb verwoord voor een paar kinderen en hopelijk vond jij het mooi om te lezen. Graag tot ziens

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

In eens zag ik mijn vader weer (heden)

Maandag tot donderdag zijn mijn stage dagen. Vrijdag moet ik helaas weer naar school toe. Ik stap altijd uit mijn bus op Zuidplein en loop dan richting mijn school. Standaard loop ik met oortjes in. Lekker lopen op de ritme van de muziek. Heerlijk vind ik het. Deze vrijdag ochtend gebeurde er alleen iets waar van ik behoorlijk schrok. De route die ik moet lopen om naar school te gaan is behoorlijk druk. Allemaal jongeren gaan naar hun school en heel veel mensen gaan naar het zieken huis. Toen ik bij het ziekenhuis liep kwam er iemand van de andere kant er aan lopen. Als ik loop kijk ik soms een beetje naar beneden. Dat was nu ook weer het geval. Toen ik naar boven keek om te kijken wie langs mij liep kreeg ik echt een hartverzakking. De man die langs mij liep was namelijk mijn vader of iemand die echt heel erg op hem leek. Ik kon het ook niet echt goed zien, want ik liep snel en de man ook.

Zoals vaak beschreven op mijn blog heb ik geen contact meer met mijn vader. Het koste mij echt te veel energie die ik niet meer terug kreeg en er is simpel weg gewoon te veel gebeurd. Dat ik hem niet meer zie doet mij echt niks. Zelf heb ik hier voor gekozen en dat maakt mij juist gelukkiger. Blijkbaar doet het mij wel iets als ik hem wel weer zie. De rest van de route en eigenlijk de rest van de dag heb ik er de hele tijd aan gedacht. Ten eerste omdat ik niet weet of hij het echt was en ten tweede omdat ik er echt van schrok. Er kwam ineens een soort angst dat ik een tik op mijn schouders zou voelen, want hoe zou ik hier dan op reageren. Het zelfde geld reageert hij iets verkeerd en word ik heel boos of ren ik er zelf gelijk van door. Het gezicht van mijn vader vloog echt de hele tijd door in mijn hoofd en ik kan je vertellen dat is echt niet fijn.

Je verwacht hem gewoon niet daar en zeker niet precies als ik daar loop. Voor mij is het echt gewoon afgesloten en hoef ik hem nooit meer te zien. Als hij dan ineens voor je staat heeft dat zo’n impact. Ik hoop oprecht dat dit dan ook de laatste keer was. Voor het zelfde geld heeft hij iets en moet hij daar elke week weer terug komen. Dit  gevoel hoef ik echt niet elke week te voelen. Het heeft mij al zo veel bezorgd en dat mag nu ook wel eens afgesloten worden. Bang ben ik er zeker niet voor, maar de schrik zat er zeker goed in. Het gevoel is echt niet te beschrijven. Het was echt als of hij uit de dood was ontstaan.

Helaas heb ik er nog wel eens mee te maken. Dit komt vaak door andere mensen. Heel veel snappen het namelijk nog niet zo goed dat ik niks meer over hem wil horen. Zo hoor ik nog regelmatig wat hij doet en waar hij woont. Het liefste wil ik dan zegen ‘’lekker boeiend allemaal’’, maar mijn moeder heeft mij netjes opgevoed en dit zou niet echt het goede voorbeeld zijn. Denk het niet hoor, maar de mensen die iets over hem wilde zeggen tegen mij. Hou het lekker voor je of val er maar iemand anders mee lastig!

Zijn er eigenlijk lezers die dit herkennen. Ziet één van jullie ook iemand niet meer door een rede of ontwijk één van jullie ook iemand, omdat je die persoon niet onder ogen wilt komen. Als je het wil en ook durft. Laat dan zeker een reactie hier beneden achter of stuur mij eens een privé bericht. Van twee mensen weet ik het al, maar er zijn er vast wel meer.

Soms moeten mensen begrijpen dat je het verleden wilt laten rusten.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram