spoedeisende hulp

Hey Spoedeisende hulp, daar ben ik weer (heden)

Maandag 6 mei was het weer zo’n dag. Het was weer eens zo’n gezin dagje. Vorige keer kon je al lezen dat ik de hele dag voor mijn zus bij de spoedeisende hulp had gezeten. Dit keer moest ik niet naar de spoedeisende hulp voor haar, maar voor mijn moeder. Voor vandaag, dus weer een nieuwe blog post over een spoedeisende hulp bezoek.

Mijn mobiel ging af. De wekker was nog niet af gegaan, dus dat zal het wel zijn. Ik werd wat wakkerder en schrok in eens mijn bed uit. Dat was niet de ringtoon die ik heb als wekker. Nee, dit was mijn beltoon. Ik zag op mijn scherm ma staan. Toen ik op nam hoorde ik iets in haar stem wat niet normaal was. Ze vroeg mij om naar beneden te komen. Gelijk schoot er in mijn hoofd dat er iets met Jermaine (mijn zus) aan de hand was. Zij lig nu weer in het zieken huis en het gaat nog steeds heel slecht met haar. Snel trok ik iets aan en ik rende naar mijn moeder toe. Daar lag ze dan. Ze was echt super wit, lag te schreeuwen van de pijn, half over te geven en de tranen rolde over haar ogen.

Ze was al één keertje weg gevallen terwijl ik sliep en had helse pijnen. In mijn hoofd denk ik altijd in stappen. Hoe ze er bij lag moest ze sowieso naar het ziekenhuis toe. Ik besloot als eerst haar vriend te bellen. Helaas was hij op zijn werk en kon daar onmogelijk weg. Ten slotte heb ik één vriendin van haar gebeld. Godzijdank kon ze komen. Hierna probeerde ik de dokter te bellen. De hele tijd hoorde ik een bandje afgaan dat er niemand zat. Dit gaat mij echt niet gebeuren bedacht ik mij. Er stond op de site een spoed nummer. Die besloot ik te bellen. Netjes stelde ik mij en legde ik rustig uit wat er aan de hand was. Op de achterkant hoorde ik mijn moeder steeds meer pijn hebben.

Ze zou het door geven en de dokter zou zo snel mogelijk komen. Het jammere aan een dorp is dat dit dan als nog een tijdje duurt. Gelukkig was de vriendin van mijn moeder aan gekomen. Na drie telefoontjes was de dokter er eindelijk een half uur later bij ons. Ze kreeg een spuit tegen de pijn en de ambulance werd gebeld. Ja, het was goed mis. Toen de ambulance voor onze deur stond kwamen er twee hele aardige mensen naar ons toe. Ze vroegen een paar dingen aan mijn moeder en vervolgens werd ze op de brancard gelegd. Samen met haar vriendin reed ik achter de ambulance aan. Voor de zekerheid had ik een tas in gepakt met allerlei slaapspullen en spullen om de tijd te doden bij de spoedeisende hulp.

Ambulance

Dit keer was het dan wel een andere ziekenhuis, maar volgens mij lijken al die kamers op elkaar. Toen we naar haar kamer mochten lag ze op het wel bekende bed. De pijn was iets gezakt door de spuit, maar het deed nog flink zeer.  Je kon haar pijn lezen in haar ogen. Mijn moeder heeft al zo veel qua medische dingen. Hier door is ze echt heel hard geworden en kan ze eigenlijk alles aan. Dit keer ging het zelfs boven haar pijn grens en dat had ik nog nooit mee gemaakt. Via haar telefoon en die van mij liet ik iedereen weten wat er aan de hand was en zegde ik al mijn moeders afspraken af. Sommige mensen vroegen hoe het met mij ging. Op zulke momenten gaat het mij eigenlijk heel goed. Ik kan heel rustig blijven en alles goed op een rij zetten. Je schiet daar veel meer mee op dan een potje schreeuwen en huilen.spoedeisendehulp bed

Ze namen bloed van mijn moeder af en gingen haar urine controleren. Toen dit was gedaan werd ze mee genomen naar de echo. Ze moest kiezen tussen een brancard, rolstoel of lopend  om bij de echo te komen. Mijn moeder heeft door haar tumor een tijdje in een rolstoel moeten door brengen  en ze haat dat ding nu. Gelukkig was ze dit keer niet zo eigenwijs en koos ze voor de rolstoel. Hier was gelukkig niks geks op te zien.

Langzaam begonnbethesda-naval-medical-center-80380__180en de uren te vervliegen en zaten we er al weer 6 uur lang. Ik was toch maar even gaan leren voor mijn examen. Precies toen kwam de specialist met de resultaten. Ze had waarschijnlijk een nierstenen aanval of een infectie in haar urine buis. Ze kreeg medicatie en pijnstillers voor geschreven en woensdag moet ze terug voor een CT-scan.   Hopelijk komt dit allemaal goed.

Deze dag heb ik vroeger al heel vaak in mijn hoofd afgespeeld. Wegens de situatie met mijn vader en mijn moeders medische achtergrond moest ik hier al een beetje getraind in zijn. Gelukkig heb ik alles goed kunnen laten verlopen en kon ik er vandaag voor mijn moeder zijn. Natuurlijk hebben wij wel eens ruzie, maar dit soort momenten ben je er voor elkaar en dan zie je hoe sterk onze band is. Daar ben ik ontzettend trots op. Ondanks alles redden we het wel mooi met zijn alle. Soms met hulp van andere, maar heel vaak door samen te werken.

In ieder geval wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes, natuurlijk mijn moeders vriendin voor de goede hulp en iedereen die er nu voor haar zal zijn. Dit waardeer ik altijd enorm en het raakt mij altijd enorm om te zien hoe aardig jullie voor haar zijn. De dag dat jullie lezen heb ik mijn eerste examen, dus hopelijk is dit een beetje goed gegaan. Om dat voor elkaar te krijgen moet ik nu toch echt gaan leren. Nogmaals bedankt

Hoe slecht de situatie soms ook kan zijn. Laat dan juist zien hoeveel jij in je mars heb, want dat is een hoop.

Fabian van Gijze

Mij kan je verder volgen  op: Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin en natuurlijk volg ik je terug.