Ja, daar zit je dan in de stilte

Stilte is toch wel een groot onderwerp in mijn leven. Hier is dat onderwerp ook al regelmatig besproken. Door mijn rare leventje heb ik de stilte echt nodig. Ik zoek het vaak expres op. Zo heb ik heel mijn eerste middelbare schooljaar bijna niks gezegd. Nee, de stilte en ik lopen hand in hand samen door het leven. Zo ook deze dagen. Misschien wist je het al, maar mijn mams en ik wonen tegenwoordig samen. Nou vind ik dat echt de leukste woonsituatie die ik tot nu toe heb meegemaakt. Nu zit zij samen met mijn zus in Spanje en ik zit hier nu alleen thuis. Samen met de stilte en een vogel die af en toe wat zegt. Zit ik dan met mijn grote vriend de stilte om de bank.

stilte

Nou wil ik eerst even iets zeggen. Dat mijn mams nu eindelijk in Spanje kan zijn, vind ik oprecht heel fijn en leuk. De laatste tijd heb ik veel kunnen reizen, terwijl ik haar hier steeds weer alleen moest achter laten. Dikker dan dik heeft ze dit verdient. Daarnaast moet ik ook niks afdoen aan mijn zus. Ik heb heel fijn met zijn drieën en met zijn vieren gewoond. Alleen voor mij persoonlijk is dit de beste setting. Het voelt fijn en het is gewoon fijn. Gewoon een beetje mijn ma pesten en verder geen gezeik. Dat gezegd hebbende, kan ik nu echt verder typen.

Deze elf dagen zit ik echt helemaal alleen. Ik ga even een paar uurtjes naar school en kom weer thuis. Mijn moeder was de afgelopen jaren eigenlijk altijd wel thuis wanneer ik weer thuis kwam. Ik ga dan meestal wel gelijk naar boven toe, maar ze is er wel. Nu plof ik mijn tas neer en bedenk me wat ik ga doen. Op een of andere manier vind ik dat nu veel moeilijker. Het huishouden doen vind ik echt niet erg. Dat vind ik juist wel leuk. Alleen het koken voor mij zelf en niks kunnen zeggen is toch wel een dingetje. Die oh zo fijne rust is nu soms wel iets te rustig. Je kook altijd wel te veel en de regelmaat veranderd heel erg. Normaal moet ik altijd wel weer iets terug vinden. Oorzaak: mijn moeder had het weer eens opgeruimd. Nu veranderd er echt helemaal niks. Alles gebeurd en blijf zoals ik het wil. Nou ben ik dat absoluut niet gewend. Er is altijd wel weerstand geweest, maar dan ook echt altijd. Ergens heb ik dat stiekem altijd erg fijn gevonden. Je word er harder en veel beter van.

Nu is mijn leven de laatste tijd heel erg veranderd. Persoonlijk gaat het nu echt heel goed met mij. Dat vind ik al heel erg wennen. Ik doe mijn eigen ding en loop ver voor de problemen. Het enigste probleem wat ik mij zou kunnen bedenken ben ik zelf. Met bepaalde dingen moet ik een beetje opletten. Zoals met geld en het verslavend gevoelige. Verder ben ik erg te vrede met mij zelf en met mijn leven. Ik ga echt voor mijn doelen, ontmoet speciale mensen en heb zelfs weer een vriendin. Dat soort dingen bedenk ik mij altijd in mijn bedje. Dat is echt de plek waar het echt stil is. Zo stil dat je van wijze van spreken je hart hoort bonken. Die stilte is er nu dus altijd en de gedachtes dus ook. Je blijf de hele dag maar denken. Denken over alles en iedereen. Gaat het wel echt zo goed of zou ik het eigenlijk heel anders willen zien. Ja, je maakt je zelf dan wel helemaal gek. Nou ben ik het na al die jaren wel gewend. Alleen ik merk toch echt dat dit een beetje anders voelt.

Tegenwoordig omring ik mij juist vaak graag met mooie mensen. Dat vind ik juist zo fijn met die film klussen. Je ontmoet soms zulke mooie mensen. Met die mensen kan ik echt uren praten. Het zelfde heb ik bijvoorbeeld met Sophie Hilbrand. Met haar heb ik tijdens de opnames oprechte leuke gesprekken gehad. Gewoon als twee mensen en geen verschil in rang. Ja, ik heb haar even wat tips/advies gevraag. Alleen daarnaast gewoon hele leuke gesprekken. Daar kan ik zo van genieten. Iemand die hard werk en mooie verhalen verteld. In mijn ogen is zij juist speciaal, omdat ze zo lekker normaal blijf. Daarnaast blijf het gewoon een pracht vrouw. Vind ik dan hé. Dat is dan echt gebaseerd op de dingen die ik over haar weet en heb gezien.

Op het moment van schrijven ben ik nog maar 3 a 4 dagen onder weg. Nou kijk ik echt heel erg uit naar de ontwikkelingen van dit verhaal. Ga ik het uiteindelijk echt heel fijn vinden of juist niet. Aangezien ik heel graag op mij zelf wil gaan wonen, vind ik dat wel een belangrijke ontdekking. Zelf zeg ik namelijk wel vaak dat ik wel bang ben om als een kluizenaar alleen in een huisje te eindigen. Dat lijk mij oprecht echt het ergste wat kan gebeuren.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

Mijn muziek om lekker tot rust te komen

Muziek en rust is voor mij heel erg belangrijk. Het liefst combineer ik deze twee dan ook. Geluidsdichte oortjes in en helemaal weg dromen. Persoonlijk is het voor mij een uitvlucht van het drukke leventje. Eventjes uit je hoofd stappen en weg vliegen.  Bepaalde rust nummers zet ik niet zomaar in mijn afspeellijst. Nee, die hebben vaak een betekenis. Soms kan die wel eens heel diep gaan.

Voor mij is één nummer heel belangrijk geworden. All I want van de band Kodaline. Een nummer wat volgens mij hier in Nederland niet zo bekend is. Ik heb hem zelf nog maar één keer in Nederland gehoord. Hier bedoel ik uiteraard door een ander mee. Zelf draai ik hem dagelijks. Die ene keer was helaas maar 15 seconde live bij een soundcheck. Bij het zingen zag je iedereen verbaast kijken.

Het liedje zelf kwam per toeval op mijn pad terecht. Ik keek een YouTube filmpje waarin live covers werd gezongen. Hij zong hem zo mooi en zacht, dat ik hem direct daarna ben opgaan zoeken. Alle lichten uit, oordopjes in en de videoclip aan. Het maakte direct iets in mij los. Er kwam een bepaalde druk op mijn borstkas en achter mijn ogen. Vervolgens viel er ook een kleine traan op de grond. Het raakte mij op één of andere manier zo erg. Die druk voel ik nog steeds. Regelmatig eindig dit dan ook nog steeds met een traan. Ja van dit liedje wordt ik echt extreem rustig.

Het volgende nummer is ook via een cover in mijn lijst gekomen. Deze kon ik wel al, maar ik was het liedje gewoon vergeten. Ik heb het over A Thousand Years. Een rustig liedje met een perfect aantal kaarsjes. Het liedje straalt liefde uit. Ik heb de tekst daar dan ook één keer voor gebruikt.

Zoals je misschien weet heb ik niet zoveel met Valentijnsdag. Het ligt er gewoon te dik op en het is totaal niet onverwachts. Toch heb ik één keer anoniem een kaartje naar iemand gestuurd. In de kaart had ik het volgende geschreven: Misschien hou ik nog geen duizend jaar van jou en sterf ik niet elke dag, maar elke dag zonder jou is wel een dag minder. Door deze zin werd mijn naam dan ook direct verklapt. Ik vind het nog steeds een mooie zin. Alleen over de uitvoering had ik wel beter mogen na denken. Ik wist dat het nooit wat zou worden en volgens mij wilde ik dat zelf ook niet echt. Het was meer bedoeld op de manier van Hé, er geef iemand echt om jou. Ach, het blijf een mooie herinnering

Door A Thousand Years leerde ik Christina Perri een klein beetje beter. Zo kwam ik achter nog een liedje van haar, namelijk Jar of Hearts. Die geef ik je gelijk even als cadeautje mee

Naar mijn mening maakt of breekt muziek een film/serie. Nou kent bijna iedereen wel de serie 13 Reasons why. De eerste serie waarbij ik moeite heb om door te kijken. Ik kom er gewoon niet door heen. Dit komt mede door de mooie muziek. De andere redens wil ik pas vertellen als ik hem ooit eens af heb durven kijken.

Nou waren er zeker meer nummers waar ik heel stil en rustig van werd, maar van The night we met werd ik extra stil. Dit kwam ook mede door de beelden. Alles kwam perfect samen. Ja bij dit liedje vind ik mijn rust

https://www.youtube.com/watch?v=Jg1cQs53NjE

Zoals je misschien wel weet is mijn oom helaas dood gegaan door schuld. Zijn crematie zal mij altijd bij blijven. Het zag er zo mooi uit. Iedereen kwam echt voor hem bij elkaar en er heerste zoveel emoties. Sindsdien werd mijn liefde voor deze vrouw nog groter. Adele werd in gestart en de tranen vloeide over de wangen. Op zijn crematie werd Set fire to the rain gedraaid. Alleen staat Turning Tables net ietsjes hoger in mijn rust muzieklijst.

Voor deze week wil ik afsluiten met een Nederlands lied. Er is namelijk een liedje van Bløf die ik altijd lekker vals mee zing. Dat is omarm. Het is naar mijn mening zo’n mooi en rust gevend liedje. Ook al haal ik die hoge noten helaas nooit. De betekenis voor mij kan ik niet echt goed beschrijven, maar ik snap de tekst helemaal.

Het was niet de bedoeling, maar dit gaat zeker een terug kom blog post worden. Er moet hier gewoon weer meer muziek op terug komen. Helaas kan ik dit niet meer via de top 40 doen, maar laat ik het eens met dit proberen. Misschien vond jij het helemaal niks, maar dan heb je lekker pech. Het blijf toch mijn blog hé 😉

Oh, je kan hier ook al een paar nummers zien in mijn Spotifylijst

 

 

Tot de volgende keer

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

 

Hoe was het alleen zijn in Boekarest

Tijdens mijn tripje naar Boekarest was ik echt helemaal alleen. Er waren niet echt andere vakantiegangers en voor de Roemenen zelf was het gewoon een werk week. Zodoende was ik echt op mij zelf gericht. Alleen als ik even iets kocht of ergens at kwam er een kort gesprekje. Voor de rest was het echt heel stil. De stilte waar ik zelf erg veel  van hou, maar tegelijkertijd ook bang voor ben. Er zijn tijden geweest dat ik echt bijna nooit prak. In die tijd leerde ik mij zelf heel goed kennen. Ook ging ik andere mensen meer begrijpen. Een mooie tijd, maar een tijd waar ik zeker niet terug naar wil.

Met mijn grote mond besloot ik dit avontuur aan te gaan. Niks wetend van het land en de oorspronkelijke taal spreek ik al helemaal niet. Vanaf de eerste seconde vertelde ik iedereen dat ik er klaar voor was. Spanning was nergens te bekennen. Nou meende ik dat ook echt. Die spanning ken ik gewoon niet. Het geef mij juist een heerlijk gevoel. Zie het als expeditie Robinson met eten. Alleen een week lijk niks, maar ga jij maar eens een weekje niks zeggen. Het is wel even een uitdaging. Persoonlijk is het voor mij altijd de perfecte periode om goed na te denken. Ben ik nou echt altijd eerlijk tegen mij zelf en andere. Misschien had ik sommige dingen wel iets beter kunnen doen.

Zo heb ik tegenwoordig veel afstand van mensen gedaan. Vriendschappen zijn voor mij echt heel waardevol. Alleen het begon mij een beetje te irriteren dat het altijd van mijn kant moest komen. Zo ook bij één van beste vriendinnen. Eigenlijk hoor ik daar helemaal niks meer van. Toen ik een paar maanden geleden op verschillende manieren een brief heb gestuurd, was het voor mij echt eens klaar. Je kan mij veel wijs maken, maar een mail komt minimaal wel één keer aan. Misschien was ik er iets te eerlijk in, maar zeg dat dan recht in mijn gezicht. Helaas is dat dus niet het geval. Toen ik laats bij Wie steelt mijn show was, zag ik uit het niets haar familie staan. Het raakte mij echt enorm. Niet omdat ze daar stonden, maar vanwege dat ik er niet op afstapte. Het hielt mij gewoon tegen.

Nou moet ik stiekem altijd een beetje lachen door verliefde tweets. Heel veel mensen die ik volg verlangen naar liefde of een complimentje. Ik vind dit soort puber/tiener tweets heerlijk om te lezen. Sommige solliciteren echt bijna voor een jongen. Nou ben ik sinds eind augustus natuurlijk weer singel. Helaas bleek het sprookje iets anders te verlopen dan ik had verwacht. Het meisje mis ik zeker niet, maar het maatje blijkbaar toch wel. Nu heb ik het zeker niet over seks. Nee, ik heb het over alles wat er om heen hoort. Het verlangen naar het wekend om weer even bij je maatje te kunnen zijn. Gewoon lekker gek doen en lullen tot je er bij neer valt. Dat begon ik in deze week toch wel echt te missen. Gewoon iemand waar je stiekem kan naar kijken als je wakker lig. Nu gebeurd dat in mijn geval heel vaak. Even heel eerlijk, maar een plafon haalt het echt niet bij een mooi meisje hoor. Zit gewoon geen leven in.

Ook keek ik extreem veel naar mijn portemonnee. Op het laats zat hij echt nog veel te vol. Dit valt heel simpel te verklaren. Ik ben echt gewoon te bang om geld aan mij zelf uit te geven. Bij grote dingen heb ik dit gek genoeg niet, maar wel bij de kleine dingetjes. Ik keek echt heel bewust naar de prijzen van het eten. Natuurlijk nergens voor nodig, maar dat zit echt diep van binnen bevestigd. Hier hoop ik wel iets aan te veranderen. Misschien moet ik af en toe wel gewoon even een nieuwe t-shirt of broek kopen. In mijn hoofd ben ik gewoon altijd zo druk bezig met reken. Kan het wel of moet ik het gewoon laten liggen. Vaak eindigt het toch weer op de zelfde manier. Het product blijft op zijn plek en mijn geld ook

De laatste jaren moest er gewoon veel op het geld gelet worden. Alleen tegenwoordig zit ik zelf prima. Ben zeker geen rijke stinkerd, maar het gaat de goede kant op. In Roemenië voelde ik mij daarin tegen wel rijk. Ik had maar zo’n €150 (600Lei) bij, maar ik kon daar echt alles mee doen. Dat deed ik alleen echter niet. Uit eindelijk heb ik de laatste dag met geld moeten gooien en ligt er hier nog zo’n 65 Lei. Die bewaar ik maar voor een volgende keer.

Verder zag ik gelukkig dat het erg goed met mij gaat. Sommige dingen kunnen wat beter en/of ontbreken nog, maar ik ben op de goede weg. Misschien moet ik mij af en toe meer laten horen. Sommige dingen hou ik iets te veel voor mij zelf. Dingen hadden anders misschien beter kunnen uitpakken. Ach, dat zie ik later wel weer. Ik ben in ieder geval weer goed herladen. Zo lang ik niet stil komt te staan, hol ik nog even lekker door 😊

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂