Het spijt me, maar ik stop er mee

Een paar jaar geleden waren de meeste kut momenten achter de rug. Vanaf dat moment beloofde ik mij zelf iets. Wat er ook gebeurd ik volg vanaf nu mijn eigen pad. Vanaf dat moment hou ik mij daar heel erg aan. Zo volg ik mijn acteer dromen en reis ik van land tot land. Heerlijk voel ik mij daarbij. Zoveel mogelijk mijn eigen dingen doen en schijt hebben aan de mening van de rest. (zolang het maar binnen de lijntjes blijf hé) Nu kwam er weer zo’n momentje.

Zoals je misschien wel al weet volg ik een extra ‘’opleiding’’ bij het Luxor theater in Rotterdam. Hier ging ik eigenlijk elke week met plezier naar toe. Het dansen was alleen niet echt mijn ding en musical zang hoefde van mij niet persé. Ik hou echt van zingen, maar zing dan liever een ander soort genre. Alleen dat wist ik al ver van tevoren. We hadden ongeveer een maand de tijd om te kijken wat we ervan vonden. Nou zat ik als enige jonge in een meisjesklas. Blijkbaar durven mannen zich er niet voor op te geven. Ik besloot te blijven en het gewoon te proberen. Dan maar een uurtje balletdoor de vingers zien.

Nou misten ik 3 lessen door mijn audities, 1 week vakantie stop en ik besloot zelf daarna nog een weekje thuis te blijven. Daar begon ik het te voelen. De audities vond ik echt fantastisch. Ik genoot van elk moment. Die passie en zin miste ik heel erg de laatste weken bij het Luxor. Ik acteer gewoon graag en improviseer zoveel mogelijk. Daar deden we helaas niet meer echt aan. Er kwam namelijk een grote show aan en daarin zouden we gaan dansen en zingen. Een weekje extra vrij vond ik daarom wel eventjes lekker. Lekker uitslapen en niks doen. Alleen had ik het misschien wel even mogen laten weten aan iemand. Normaal zou ik mij in allertijden afmelden. Dit keer deed ik gewoon lekker mijn telefoon uit en was eventjes helemaal verdwenen.

De week erna moest ik alleen wel echt aanwezig zijn. Dit zou één van de belangrijkste dagen worden van onze Academie. Ik beloofde aan twee van mijn klasgenootjes dat ik echt zou gaan komen. Als ik iets beloofd dan probeer ik mij er ook echt altijd aan te houden. Ik beloof dan ook eigenlijk alleen echt dingen waar ik echt achter sta en wat ik waar kan maken. Met deze belofte zat ik stiekem wel iets meer dan ik zou willen. In mijn geval betekend dat heel veel denken en nog meer denken. Dat deed ik dus ook. Gelukkig had ik wel nog even afleiding tijdens mijn opnames voor Radar. Daar kon ik mij even helemaal in uitleven. Daar ligt toch echt mijn hartje. Hilversum mediastad. Ik genoot echt weer als een klein kindje van mijn werk/bezigheid.

https://twitter.com/fabiangijze/status/974970767296335873

Afgelopen zaterdag zat ik dus weer in de bus en in de metro om bij het nieuwe Luxor aan te komen. Ik wist dat ik een gesprek zou aanknopen op mijn gevoel met mijn drie docenten te delen. Echter wist ik alleen nog niet wat ik hun zou willen vertellen. In de metro begon ik het echter steeds meer te voelen. Dit zou ik niet meer langer gaan trekken. Ik besloot expres een halte eerder uit te stappen en langs de mooie waterkant te gaan lopen. Ik kwam weer binnen en ging naar boven. Lang niet gezien, ja dat klopt.

Ik kreeg de nieuwe nummers in mijn handen en zong met 1 nummer nog mee. Hierna stopte ik er mee en luisterde ik gewoon lekker. Gewoon even luisteren naar de rest. Mijn keuze stond echt vast. Na deze les zou ik hier geen lessen meer volgen. Ik vind het echt teleurstellend, alleen het past gewoon net iets te weinig bij mijn einddoel.

Na de zangles kregen we even pauze. Mijn docenten zaten even met elkaar te overleggen. Met een brok in mijn keel liep ik naar hun toe en bleef bij hun staan. Ze moesten even hun verhaal afmaken. Die minuut leek wel een eeuwigheid te duren. Tot dat mijn toneeldocente zei ‘’ja Fabian wat is er’’ Toen kwam het moment. Ik denk dat ik moet stoppen. Ze schrokken even, maar ze wisten ook wel dat het dansen niks voor mij was. Ik verdween dan liever dan dat ik verscheen en met acteren leefde ik dan weer helemaal op. Ze probeerde het nog even, maar zagen aan mij dat mijn besluit vast stond. Ze vroegen hoe en wanneer ik afscheid wilde gaan nemen. Zet mij straks maar voor de groep neer. Dan improviseer ik wel iets.

Zodoende lieten ze de groten en de kleintjes van de academie komen. Het werd stil gemaakt en ik mocht naar voren komen. Daar sta je dan ineens voor heel wat meiden. Met de ene heb je net wat meer contact gehad dan met de ander, maar stuk voor stuk heb ik toch van hun karakters genoten. Ik maakte veel grapjes tussen door en observeerde heel veel. Ja, dat ga ik wel enorm missen. Ik begon gewoon met mijn hart te spreken. Hopelijk hebben ze dat een beetje gemerkt. Misschien was het niet mijn beste toespraak, maar ik meende echt elk woord. Ik heb van hun, van de lessen en van het Luxor genoten. Meer dan wat dan ook. Alleen ik moest even heel eerlijk zijn tegen over mij en tegenover mij zelf.

Mijn hoofd zat gewoon even de laatste tijd vol met alles en iedereen. De keuze om mijn vader op te zoeken in het ziekenhuis bleef ook maar door mijn hoofd spoken. Als ik daar een moeilijke keuze in kon maken, dan moest ik dat op dit gebied ook eens aan durven. Die keuze heb ik nu gelukkig dan ook gemaakt. Vanaf nu ga ik gewoon lekker workshops volgen en klussen aannemen. Echt de focus leggen op mijn droom.

Natuurlijk ga ik de meiden wel in de gaten houden. De eindshow wil ik zeker niet missen. Het Luxor zelf ook niet. Ik ben er stiekem toch echt van gaan houden. Hopelijk wordt het in ieder geval een hele mooie show. Dat verdienen ze echt, want ze werken er heel hard voor.

Wel moet ik nog even een mooi momentje kwijt. De kleintjes kwamen later nog even verhaal bij mij halen. Waarom ga je nou precies weg? Daarna vonden ze mijn tv-ervaringen wel echt heel erg tof. Toen vertelde ze ook waarom ze extra baalde. Als ze de tekst even kwijt waren gingen ze blijkbaar naar mijn stem luisteren. Mijn lage stem viel nogal op in de groep. Zo wisten hun altijd waar we waren. Nooit geweten, maar toch heel erg leuk om te horen. Ik ga hun ook zeker heel erg missen.

Hopelijk is het gemis van beide kanten

Fabian van der Gijze

Ik moet even stoppen met het ene om het ander te redden

Vandaag moet ik echt even heel eerlijk met mij zelf zijn en eerlijk tegenover jullie. Eerlijkheid vind ik persoonlijk erg belangrijk en is hier voor mij altijd een pré geweest. Acteren moet op tv en hier ben ik wie ik echt ben. 14 augustus kwam mijn tweede blog online over mijn reis naar Thailand. Hierna is niks meer online gekomen. Dit heeft zeker een rede. Ik wilde namelijk bijna stoppen met bloggen, omdat ik de vibes gewoon niet meer te pakken kreeg. Kwam echt nou door die maand rust of toch door iets anders. Ik kwam er echt in een dip van.

14/15 Aug ben ik tot laat bezig geweest met de derde blog post over Thailand. Tijdens het schrijven ervaarde ik iets wat ik in de 2 a 3 bloggen nog nooit had mee gemaakt. Ik schreef met echt te grote moeite en voordat ik het wist gooide ik in eens mijn pc uit. Een heel vreemd gevoel om mee te maken. Was het punt van stoppen dan toch echt bereikt. Bloggen was juist één van de weinige dingen waar ik nog nooit op was uitgekeken. De twijfel sloeg enorm toe en ik besloot om mijn blog vakantie nog even te rekken. Wel was ik ergens van binnen bang dat ik er echt op uit was gekeken. Zou het door opname week komen, waar ik een week zonder internet moest door brengen. Die rust en stilte had ik al heel lang niet mee gemaakt. Geen stres en geen gedachtes van je moet dit of dat nog online zetten. Heerlijk om weer even mee te maken en als kers op de taart mocht ik door Thailand reizen.

Gelukkig had ik één week echt een mooie afleiding. Ik kon namelijk nog even een weekje met mijn vriendin door brengen. Zij kwam even hier heen en ik ging ook nog even naar Brabant toe. Even weer nergens mee bezig zijn. De vraag stoppen met bloggen stopte ik even heel diep weg in een achter kamertje. Alleen die week hielt natuurlijk ook weer eens een keertje op. Er kwamen twee lange weken zonder af te spreken aan. Het achter kamertje ging weer open en ik besloot er goed over na te denken. Alles heel relax doen en kijken wat er gebeurd.

Af en toe had ik met een paar mensen gespreken over mijn blog. Op de vraag: ‘’waarom blog je nu dan niet meer?’’ kwam een steeds beter antwoord waar ik achter begon te staan. Ook regelmatig kwamen er blog post onderwerpen in mijn hoofd voorbij die ik na de Thaise blog posten wilde gaan schrijven. Alleen ik begon niet meer met schrijven over Thailand. Nee, ik begon het juist steeds meer te missen en Nederland maar een dooie boel te vinden. Mijn lichaam was hier, maar mijn hoofd was in Thailand en bij mijn vriendin. Tot dat ik vandaag plots  mijn antwoord op de vraag helemaal compleet had. Ik starten voor het eerst weer word op en ben dit gaan schrijven. Mijn besluit was een feit.

Mijn blog en het schrijven ben ik gelukkig toch gaan missen. Hier ga ik dus zeker nog niet mee stoppen. Wel stop ik met een paar andere dingen. Nou zal ik nog niet alles gelijk zeggen, maar ik stop in ieder geval eventjes met de Thailand blog posten. Misschien komt dat nu heel raar over. Waarschijnlijk al helemaal voor de mensen die mij echt volgen. Ik ben namelijk echt lovend geweest over Thailand en ik beloofde iedereen om mee te nemen met mijn avontuur. Alleen ik kan het gewoon nu even niet. Thailand is en was een enorme droom voor mij. Een heel lief en leuk maatje vinden was een enorme droom van mij. De dromen en het avontuur waren allebei zo groot en mooi, dat ik het oprecht echt heel erg mis. Misschien kan jij dat helemaal niet begrijpen, maar ik heb oprechte heimwee. Mijn vriendin zie ik gelukkig vrijdag weer, maar Thailand duurt wel weer eventjes.

De verhalen zitten echt heel diep in mijn hart en praat er met liefde over. Echter gaat het schrijven er over op dit moment gewoon even niet. Het zit echt gewoon even te diep en nog te goed in mijn hoofd. Ik wil en kan het gewoon echt niet los laten. Het liefst ga ik nu weer het vliegtuig in en die 18 uur opgesloten zitten. De verhalen komen hopelijk ooit wel weer los en kan ik ze hier op een hele mooie manier vertellen. Dat verdienen deze avonturen namelijk wel echt.

Nu ga ik eerst even weer de blog draad beet proberen te pakken. Ik hoop dan ook dat ik gewoon weer om de dag iets de wereld in kan knallen. Het voelt in ieder geval wel weer normaal, maar of het mij direct lukt durf ik niet te beloven. Het kan dus heel soms even duren voor dat er weer een nieuwe blog post online komt. Mijn oprechte excuses hier voor. Ik heb dit echt even nodig. Ik beloof dat er in ieder geval wel echt een paar top verhaaltjes gaan tussen zitten. Zoals mijn Penoza verhalen en mijn avonturen van het instituut. Dat komt dus helemaal goed

Verder ga ik mij ook veel meer richten op de leuke kanten van het bloggen en wat minder van al het negatieve. Ik merk namelijk dat ik heel pissig en treurig wordt van sommige blog dingen en mensen. Altijd maar weer die getalletjes noemen, niet oprecht aan de ander vragen hoe het gaat om zelf je getalletjes te kunnen zeggen en alles maar doen om te groeien. Ik vind het veel gezelliger om met andere mensen te praten/ te spreken. Zo heb ik dat bijvoorbeeld met Robin, Chelsey en Demi. Daar merk ik gewoon de liefde voor schrijven en gewoon om leuke dingen online te delen. Gewoon plezier hebben en al het andere is mooi mee genomen. Zo zijn er nog zeker veel meer, maar met hun heb ik gewoon het meeste en het leukste contact.

Goed ik ga het weer proberen. Bedankt weer voor het lezen en hopelijk welkom terug op mijn blog. Ik ga weer proberen te knallen met mijn heden verhalen, maar ook zeker weer met mooie eerlijke blog posten uit het verleden. Dit en dat ben ik. Ik wil achter mijn content staan en liefde voelen bij het schrijven. Dat ga ik nu weer volledig doen.

Tot snel 🙂

Fabian van der gijze