Wake up call, vergeet niet wat rust te pakken

Als kind kwam ik er al snel achter dat mijn lichaam een eigen wake up call heeft gecreëerd. Als ik veel stress had of andere dingen speelde dan ging het lichamelijk nooit goed. Zo heb ik als kind een hele lange tijd thuis gezeten met maag/darm klachten. Mega kut, alleen aan die stress periode kon ik zelf niet zo veel doen. Het leven liep nou eenmaal zoals het liep. Vandaag de dag heb ik het wat meer in de hand. Toch kreeg ik vandaag een goeie klap wat ik de volgende wake up call kan noemen.

Veel leuke dingen

Persoonlijk hou ik er altijd wel van als ik dingen voor mij zelf heb. Zo heb ik een nieuwe functie gekregen op mijn werk. Hierdoor kreeg ik ergens ineens een vinger in de pap en bepaalde dingen komen nu gewoon bij mij te liggen. Naast mijn werk ben ik ook begin februari begonnen bij de opleiding De Nederlandse Acteursschool. Verder mag ik gelukkig ook nog wat bij klussen voor de camera, heb ik mijn eigen dingen online en sinds kort ook eindelijk mijn eigen onderneming. Qua dingen zit ik nu echt in mijn leukste periode ooit. Ik vind het dan ook een eer dat ik bepaalde dingen kan en mag doen. Hard voor gewerkt en het is leuk om te zien dat het dan ook werkelijk lukt.

De gevolgen van de drukke periode op vriendschappen

Vriendschappen zijn voor mij veel waard. Alleen door die drukke periode moet ik helaas eerlijk bekennen dat ik niet alle contacten even goed kan onderhouden. Mensen zien is zeker niet altijd even makkelijk en ik ben gewoon mega slecht met mijn telefoon. Na een lange en drukke dag heb ik ook gewoon geen zin om de hele avond met mijn telefoon te zitten. Mensen die echt dicht bij mij staan gunnen mij dit gelukkig en tonen veel begrip hiervoor. Die vriendschappen blijven altijd wel goed. Alleen soms krijg je ook een wake up call tussen door. Waarom hoor ik niks meer van je en waarom moet het altijd van mijn kant komen. Dit raak mij stiekem altijd meer dan ik toe zou willen geven. Soms kan ik er oprecht niks aan doen, maar dit soort belangrijke dingen moet je gewoon niet uit het oog verliezen.

De aanleiding

Vandaag was het dan zo ver. Mijn wake up call stond voor de deur. Dit weekend had ik een lange en zware les van mijn opleiding. Echt de mooiste die ik ooit heb gehad, maar enorm zwaar. Het weekend was hierdoor niet echt een weekend geweest waarop ik kon uitrustten, terwijl ik dat wel nodig had. Sinds donderdag ben ik op mijn werk namelijk druk bezig geweest met de server. Alles moesten we handmatig doen en andere dingen goed in de gaten houden. Tussen door fietste ik snel heen en weer voor nieuwe opnames bij BNNVARA. Vanaf maandag ging de stress lekker door.

Hallo wake up call daar ben je weer

Vandaag was de afronding gelukkig eindelijk daar. Deze dagen kwamen er wat dierbare en collega’s naar mij toe met de vraag of het wel goed ging met mij. Misschien had ik dit al als wake up call moeten zien. Alleen ik voelde mij echt goed en zat lekker in die flow. Toch kwam die wake up call waar ik niet meer omheen kwam. Ik zat rustig aan tafel een verjaardag te vieren van een collega. Uit het niks kwam er een klap. Ik zag ineens even niks meer en mijn zicht kwam toen terug met een enorme waas. Mijn hoofd stond op ontploffen, direct misselijk en het voelde alsof ik neer ging vallen. Gelukkig kan ik dan wel altijd rustig blijven en krijg ik geen stressaanval. Ik deed wat ik nog sowieso moest doen en besloot hierna weg te gaan. Tijdens het lopen werd het er alleen maar slechter op. Thuis maakte ik het zo donker mogelijk, zocht ik naar de minst pijnlijke houding en besloot ik alvast bij te slapen.

Vergeet niet de juiste rust te pakken

Uiteraard wist ik donders goed dat dit mijn wake up call was. Ik deed afspraak op afspraak en nam nergens even echt rust. Natuurlijk is het goed dat je leuke dingen doet en daardoor lekker geniet. Alleen deze ontspanning hoef niet altijd even relaxt te zijn. Je lichaam komt gewoon niet tot rust. Nou weet ik dat maart ook lekker vol zit qua afspraken. Gelukkig start deze periode met een kleine trip in Engeland. Kijk ik echt enorm naar uit. Ik heb besloten dat ik dan in ieder geval echt wat rust ga pakken. In maart moet ik mij zelf gewoon een paar dingen beloven. Ik ga weer wat meer gezonde dingen koken, meer rust pakken en gewoon echt naar mijn lichaam luisteren. Een wake up call is handig, maar zeker niet fijn als die zo voelt. Je moet nooit vergeten om soms de echte rust te pakken.

Wat is vaak jouw wake up call?

Fabian van der Gijze

Helemaal alleen zittend op een stapel boomstammen (heden)

Even een stukje vooraf. Ik ben zomaar door mijn gevoel begonnen met bloggen op mijn telefoon. De tekst heb ik hierna zelf niet meer gelezen. Het kan dus soms onlogisch zijn, maar ik denk dat hij hier door juist mooi is geworden en erg persoonlijk. Veel plezier met lezen.

Ja dan zit je ineen20160911_202445s helemaal in je eentje op een stapel afgezaagde bomen. Het klinkt misschien gek maar aan deze
bomen heb ik een hoop herinneringen. Altijd als ik ergens mee zat of even weg wilde zocht ik een plekje om even helemaal alleen te kunnen zijn. Die bomen waar ik nu op zit vormde eerst een heel klein bosje .

De afgelopen tijd gebeurd er heel veel in mijn leven. Er gebeuren vreemde dingen waar iedereen gestrest van raakt en daarom heen gebeurd ook weer heel veel. Mijn school jaar is weer begonnen, maar het liefst zou ik nu een jaar weg willen gaan en even helemaal van de radar verdwijnen. Ik merk aan mij zelf dat ik het allemaal aan kan, maar mij zo erg op vreet aan alle onterechte gebeurtenissen.

Vandaag besloot ik weer even te rennen. Eerst wilde ik gewoon hardlopen, maar mijn gedachten zag mij heel erg in de weg. Na drie keer 3 min te hebben gerend kon ik geen stap meer zetten. Alles begon pijn te doen. Ik trilde van boosheid en ik moest gewoon even ergens afkoelen. Ik besloot veder te lopen naar het kleine bosje waar ik altijd kwam. Tot mijn verbazing was echt alles weg gehakt. Niks is meer van deze mooie en rustige plek over.

20160911_202355

Ergens raakte mij dit toch wel en ik besloot om even op de afgezaagde stappen te zitten. Gewoon even lekker staren naar de verte. De zon steeds verder onder zien gaan, maar vooral even helemaal alleen te zijn zonder ook maar enige afleiding. Op deze plek komt echt letterlijk niemand meer rond deze tijd. Momenteel zit ik hier al zo’n 30 minuten en zoals je ziet besloot ik te gaan bloggen.

Het leek wel mijn instinct die ineens mijn mobiel pakte en deze woorden er uit typte. Toch bijzonder dat de plek waar ik vroeger mijn rust vond nu weer de plek zal zijn waar ik mijn rust even kon pakken . Direct op deze plek werk ik helemaal kalm en rustig. Eigenlijk weet ik wel zeker dat je mij hier vaker gaat zien. Er mag dan niks meer staan, maar de gedachten en de rust zullen hier altijd wel blijven hangen. Ik vind het heel bijzonder dat ik na zo’n 5 jaar hier weer terug kom en mijn eerste buiten blog schrijf. De afgelopen jaar ben ik nooit meer zo rustig geweest als nu.

Het enigste lichttherapie wat hier in de omgeving te vinden is mijn schermpje en de lucht. Veder is het echt helemaal donker. Bijna met tranen in mijn ogen schrijf ik deze rare blog post. Het lijkt wel of ik letterlijk  al mijn gevoelens er net ineens uit heb gerend. Zodra ik net hier aan kwam begon ik als een gek te rennen. Steeds iets sneller, maar snel was niet genoeg. Het moest nog sneller. Precies op dit plekje hield ik op met rennen en viel ik half neer. Het was gewoon even klaar. Klaar met al het gezeik, klaar met alle gedachten, klaar met mijn gevoel, maar vooral klaar met de wereld. Het leek net als of dit eenzame plekje alleen nog bestond.

20160911_210804 20160911_212012

Met veel gevoelens en helemaal uitgerust besluit ik nu toch weer terug te gaan naar huis. Nog even afscheid nemen van alle beestjes, deze blog en de rust. We moeten weer terug. Terug naar het drukken en oh zo rare leventje wat ik leid.

Fabian van der Gijze

Het auto ongeluk in Frankrijk (verleden)

Na een week extra vast te hebben gezeten in Frankrijk konden we eindelijk weg. (lees dit eerst hier) Mijn zus en ik zouden over een paar dagen alweer op vakantie gaan met mijn moeder. Mijn vader wilde daarom het hele stuk weer in één keer rijden en bovendien was hij deze vakantie ook helemaal zat.

De weg verliep eigenlijk super goed. Ik zat lekker in mijn eentje achterin met mijn ds te spelen. We stopten een paar keer bij benzine stations om even onze benen te streken en even iets te eten/drinken. Één tankstation blijf mij altijd bij.

bron: 123rf

Mijn zus en ik moesten naar de wc. ik ging naar de mannen wc’s en voor ik binnen was hoorde ik ineens mijn zus super hard schreeuwen. Zo hard ik kon rende ik naar de vrouwen wc waar mijn zus was. Ze stond verschrokken bij een wc deur die open stond. Ik ging er naast staan en wist niet wat ik zag. Overal op de muren van de wc zag je hand afdrukken. Hand afdrukken wat is hier nou erg aan zal je misschien wel denken, maar deze waren wel heel vies. Waren namelijk bloedhandafdrukken. Heel de muur zat er mee vol. Ook allemaal voetafdrukken. We zijn weg gerend naar de auto en gingen weer veder. Helaas is dit niet het ergste van de reis.

Achteraf denk ik wel eens hopelijk was het een vrouw zonder normen en waarden in haar maandelijkse periode. Anders zou er nog wel eens iets heel ergs kunnen zijn gebeurd voor wij daar waren. Maar goed de reis ging veder.

We stopten even later weer bij een tankstation. Mijn vader nam een  speciale energiedrankje met heel weinig alcohol er in. We reden weer veder. Mijn vader moest vlak daarna snel weer stoppen hij
voelde zich beroerd. Hij ging volledig over zijn nek. Hij begon ook heel erg met trillen, maar we moesten door zei hij. Hij voelde zich weer wat beter.

Op de lacherige manier wat hij altijd kon zei hij. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt. Hij trilde zo erg. We stopten dus maar weer op de volgende parkeer plek. Hij probeerde even te slapen maar dit ging niet. Mijn zus en ik  waren even gaan lopen. We zeiden tegen elkaar dit is echt niet goed. Hij voelt zich echt slecht. We wisten dat het erg was wat hij had, maar wat hier na gebeurde hadden we nooit kunnen bedenken.

We reden weer veder, want mijn vader kon echt niet slapen en we waren tenslotte haast Frankrijk uit. Ik stond op het punt om inslaap te vallen, want ik was nog heel jong en kon zo’n lange reis nog niet helemaal aan. Op dit moment eindigde haast mijn leven. Mijn zus schreeuwde ineens heel hard. Dit keer niet door een vieze wc, maar door mijn vader. Ik schrok weer helemaal wakker. Vol gefocust op wat er gebeurde. Ik keek om Mij heen wat er aan de hand was. Wat ik toen zag zou ik nooit meer vergeten.

Mijn vader was niet meer aan het trillen, maar aan het schudden. Hij had een aanval terwijl hij reed op de A1 in Frankrijk. Je mocht daar 120 dus we reden heel snel. Ik zag de auto steeds sneller gaan. Ik keek eens goed naar mijn vader. Er kwam blauw schuim uit zijn mond en hij was buiten westen. Ik pakte de stuur en deed de gevarenlichten aan terwijl mijn zus probeerde te remmen en van zijn 6 naar de 1 schakelde. Ineens schot er een kranten artikel in mijn hoofd terug. Jongen red moeder door over gras te rijden. Ik zag gras aan de zijkant van de weg en wist dit zou nog wel eens kunnen werken.

We remde inderdaad af. We stonden stil langs de snelweg. We probeerde naar buiten te gaan, maar dit kon niet. De deuren zaten op slot. We wisten niks van deze auto af, dus ik trok de sleutels er maar uit. Gelukkig sprongen onze deuren open, maar die van mijn vader bleef dicht. We rende naar buiten en zwaaide als gekken langs de weg. Ik zag mijn zus in storten en vallen op haar knieën, maar op dat moment gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten. Er stopten een man en een vrouw in een Duits busje. Hij zag gelijk wat er was hij rende naar mijn vader en kreeg de deur open. Hij deed een stokje tussen mijn vaders mond en belde het alarm nummer. Hij bleek arts te zijn en een goede ook.

bron: wikipedia

Er kwamen snel overal kruizen te staan op de borden van de snel weg en de Ambulance was snel te plekken. Mijn vader werd geholpen en mijn zus werd gecontroleerd. Met mij gebeurende er iets vreemds. Op een of ander manier begreep ik heel goed wat iedereen zei, terwijl ik nog nooit Duits, Engels of France had gehad op school. Ik bleef extreem rustig en kreeg mijn moeder aan de lijn. Ik legde uit wat er was gebeurd. Ze zou alles gaan regelen in Nederland en wij moesten mee in de Ambulance om mijn vaders leven te reden.

Hoe het veder afloop in het zieken huis en hoe wij thuis komen doe ik in een andere blogpost die binnen kort online komt. Dit doe ik, omdat het anders veel te lang zou worden

Bedankt voor het lezen van de blogpost. Het vervolg is hier te lezen

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Fabian van der Gijze