School is gewoon nooit zo mijn ding geweest

We mogen van geluk spreken met het onderwijs in Nederland. Het is natuurlijk niet het beste onderwijs, maar we mogen niet klagen. Toch heb ik mij nog nooit echt fijn gevoeld in het onderwijs. Niet vanwege pesterijtjes, dat ik geen vrienden had of dat ik het niveau niet aan kon. Al die dingen zijn bij mij gelukkig niet van toepassing. Ik heb het echt gewoon nooit leuk gevonden. Mijn ei kon ik er gewoon niet echt in kwijt. Ik wil mij gewoon lekker vrij kunnen bewegen en die vrije ruimte krijg je maar van weinig docenten.

Menige keren heb ik over dit onderwerp een discussie gekregen. Alleen maar vanwege het feit dat ik zei dat school niet echt mijn ding is. Sommige mensen voelen zich dan geroepen om zich er tegen aan te gooien. Je moet blij zijn dat je onderwijs mag volgen en je moet niet zo zeuren. Natuurlijk ben ik blij dat ik deze kans heb gekregen. Het eerste onderwijs heb je ook simpel gezegd gewoon nodig om je basiskennis op te bouwen. Alleen het is geen heilig onderwerp hoor waar je geen mening over mag geven. Ik zit gewoon altijd op tijd in de les en ik heb nog nooit gespijbeld. Ik heb er alleen niet vaak met plezier gezeten.

De meeste dingen waar ik echt iets aan heb gehad, heb ik niet op school geleerd. Dit heb ik in het dagelijkse leven geleerd of op stage. De lessen die ik nu soms krijg slaan helemaal nergens op. Één vak hebben we zelfs afgerond met maar 3 lessen. We hadden er eigenlijk zo’n 10 a 15 moeten krijgen. Dat valt dan toch ook gewoon niet meer serieus te nemen.

Nederlands is dit jaar ook zo’n mooi voorbeeld. Dankzij mijn blog ben ik gewoon een stuk beter geworden in de Nederlandse taal. Mijn dyslexie is een stuk moeilijker terug te zien, dan enkele jaren terug. Dit jaar ben ik op één of andere manier ook geslaagd met de hoogste cijfer van de klas. Toch had ik elke week weer discussies met mijn Nederlands docent. Normaal voer ik bijna nooit discussies met docenten. Al helemaal niet met de vak docenten waar bij ik goede punten haal. Wij mogen elkaar gewoon niet echt. Dat zie ik niet alleen, maar dat zien we eigenlijk allemaal. Ze hielt zich zo krampachtig vast aan de lesstof. Sommige oefeningen bleven we maar keer op keer herhalen. Na een tijdje kwamen er ook steeds minder mensen naar haar les.

Na heel wat lessen begon ze ineens een discussie met mij aan te gaan. Elke keer kwam ze weer naar mij toe dat ik moest werken, terwijl ik gewoon aan mijn Nederlands presentatie aan het werk was. Dat ging over BNNVARA, dus dan moet je wel op die website kijken. Nou snap ik ook wel dat je je een keertje kan vergissen. Zij zei dit alleen niet één keer tegen mij. Nee, werkelijk elke keer kwam ze weer naar mij toe om even op mijn scherm te kijken en het mij te zeggen. Daarna begon ze weer over het feit dat die nog niet af was. Kijk als dit nou een paar dagen van tevoren was, dan had ik haar begrepen, maar ze deed dit een maand voor mijn presentatie al. Sommige mensen waren nog niet eens begonnen die het een week later moesten gaan presenteren.

Per les ging ik mij steeds meer irriteren. Ik kan veel incasseren. Alleen na een tijdje raakt mijn lontje ook steeds meer op. Ik vroeg toen op een dag of ik andere oefeningen mocht gaan doen. Persoonlijk werk ik veel liever aan mijn spelling. Daar kan ik zeker nog iets in verbeteren. Toen verbaasde ze mij echt heel erg. In plaats van een ja of een nee, vroeg ze mij ineens waarom ik dan op MBO zat en niet op een hoger niveau. Als ik alles toch al wist, dan zat ik daar toch niet. Voor mij was de maat toen echt vol. De aanval werd geopend. Ik ben door drie vakken op mavo geraakt.

Op het Vwo bakte ik niks van de vreemde talen. Mijn talenknobbel is helaas niet zo goed en mijn dyslexie werkt ook niet echt mee. Als ik koos voor Mavo, dan mocht ik Duits en Frans al in het tweede jaar weg laten vallen. Daar moest ik toen voor kiezen.  Dit zei ik haar toen op een iets andere manier, maar gelukkig nog best op een nette manier. Na deze les veranderde ze gelukkig dan ook. Ze liet een lijstje rondgaan waarop je moest schrijven wat je wilde leren. Al ben ik nu wel erg blij dat ik van haar geen lessen meer hoef te volgen.

De vrijheid mis ik gewoon enorm in het onderwijs. Je kan soms gewoon veel beter vragen wat iemand zou willen leren en wat zijn/haar doel precies is. Talenten worden dan meer zichtbaar en je kan veel meer successen behalen. Nou blijf dat natuurlijk een lastige kwestie qua grote van de klas en financieel. Alleen er zijn altijd mogelijkheden.

Misschien hou ik daarom ook zoveel van sommige kunstscholen. Het is echt heel hard werken en vaak ook in de weekenden. Alleen ze kijken wel echt naar de personen. Wat wil jij bereiken en hoe kunnen hun jou daarbij begeleiden. Zo zou ik school zelfs leuk gaan vinden. Je leert niet alles uit een boek. Via je ogen en oren leer je vaak nog veel meer.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram