Breng mij maar zo vaak mogelijk terug naar mijn jeugd

Als 19-jarige ben je natuurlijk nog een jonge god. Toch heb je wel al een flink aantal jaren achter de rug. Je heb hier al vaak zat kunnen lezen wat ik in die jaren mee heb gemaakt. Misschien zal je dan wel denken dat ik mijn jeugd extreem kut vind. Echter is dit juist niet het geval. Ik hou juist van veel dingen uit mijn jeugd. Zo zoek ik dagelijks nog dingen om er mee in contact te komen. Zo luister ik muziek die uit is gekomen in mijn jongere jaren en kijk ik programma’s uit mijn jeugd terug. Het blijf gewoon mooi om er aan te denken.

Zo kijk ik tijdens het schrijven van deze blog post een programma uit mijn jeugd. Ik kijk nu namelijk het huis Anubis. Dit doe ik niet alleen vanavond, maar elke doordeweekse dag. Dit programma is sinds kort gelukkig weer terug op de buis. Als kind keek ik dit ook altijd en speelde ik het zelfs na. Ook ging ik met mijn tante naar alle films. Daar hecht ik nog steeds heel veel waarde aan. Zodra er een nieuwe film uit kwam spraken we een datum af. Het was gewoon ons ding. Nou echt ik sowieso veel waarde aan mijn lieve tante. Ze heeft mij altijd en overal in gesteund. Ik zou momenten met haar dus sowieso nooit meer vergeten.

Mijn kinderfoto’s heb ik ook allemaal op mijn mobiel gezeten. Wanneer ik een mindere dag heb kijk ik daar weer even naar. Foto’s verbergen de grootste verhalen. Wat gebeurde er tijdens de foto, wat ervoor en wat erna. Ik kan dan zo uren weg dromen in die herinneringen. Gelukkig weet ik mij veel ook nog te herinneren. Bij de meeste foto’s horen toch een mooi/gelukkig verhaal. De meeste mensen maken namelijk geen foto’s tijdens slechte momenten. Al probeer ik zelf meestal juist ook die momenten vast te leggen. Daar verschil ik dan in ieder geval weer in met mijn moeder. Zo sta ik op elke jeugdfoto weer met een brede glimlach. De betoverende glimlach die je als kind kan hebben. Een zorgeloze glimlach. Gewoon even ontsnapt van de werkelijkheid. Ja, met die glimlach betover ik er weer eentje op mijn eigen gezicht. Helaas dan wel wat minder mooi en wat bezorgder.

Nou noemde ik net het huis Anubis al even op. Alleen er is nog één serie die ik heel vaak kijk. Vroeger keken wij dit altijd met het hele gezin. Echt een programma om naar uit te kijken. Ik heb het over Het zonnetje in huis. Wat kon ik daar toch als kind van genieten. Nu nog steeds kijk ik er met stralende oogjes naar. Wat een programma en wat ging er veel fout qua film werk. Soms zie je de microfoon gewoon voorbijvliegen in beeld. Dat kan mij alleen gestolen worden. Tegenwoordig zie ik er alleen nog wel iets meer in. Altijd moet ik tijdens het kijken weer even aan mijn opa denken. Wat leken die twee op elkaar. Qua uiterlijk en qua kattenkwaad. Soms om gek van te worden. Het is toch mooi dat ik twee helden van mij in één klap kan zien. Helaas beide inmiddels wel over leden.

Over muziek zou ik ook nog wel duizenden woorden kunnen schrijven. Wat luister ik graag naar jaren 90 en 2000 muziek. Ik kan ook bijna alles mee zingen. Via Spotify volg ik dan ook veel van die muziek lijsten. Ogen dicht en terug dromen naar één van de eerste aanraking. Sommige nummers dragen een droevig verhaal. Zo draaide we Vlinder (titelsong afblijven) altijd in het opvangcentrum waar wij onder moesten duiken. Toch blijven dit soort nummers juist mijn lievelingsnummers. De verdriet van toen voel ik toch allang niet meer. Ik zie nu juist eerder de levenslessen erin terug. Je kan het beter in je voordeel gebruiken dan in je nadeel.

Nou vroeg ik mij eigenlijk eens af. Kijk jij vaak terug naar je jeugd en waar haal jij dan de fijnste herinneringen weer even terug naar boven?

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

2016 je was me er eentje (heden)

Ja, dan is dit gewoon ineens de een na laatste blog post van 2016. Net als elk jaar kan ik weer hard op zeggen, wat een jaar was dit. Ook dit jaar zeg ik het geheel terecht, want wat was het een jaar. Noem het lekker cliché, maar ik ga zeker even terug blikken op dit jaar. Dit jaar zat echt vol met hele mooi, leuke en negatieve  dingen. Al geld dat laatste niet geheel in mijn leven, maar daar kom ik zo op terug.

2016 begon voor mij zonder familie en in het buitenland. Mijn 2016 starten in een sneeuwloze Zwitserland met mijn ex vriendin en haar gezin. Het startte ook met een gevoel wat ik persoonlijk nooit had gevoeld. Het startte met heimwee en een traan. Wat ik in Nederland nog, maar half besefte was in Zwitserland mij duidelijk geworden. Deze dagen ben je bij de mensen waar je van hou en bij de mensen die het moeilijk hebben. Ja, ik was bij mijn geliefde, maar er speelde op dat moment zoveel en de mensen thuis hadden het zwaar. 2015 sloot ik af door middel van een grote geheim te vertellen wat niemand nog wist en 2016 begon ik met een nieuwe grootte leugen.

Even voor de duidelijkheid dit was niet mijn vriendin haha

In 2016 besloot ik in januari al gelijk iets moeilijks te doen. Ik besloot een fotosessie te houden over de mooie momenten met mijn vader. Iets wat ik nog niet eerder had gedaan. Sterker nog ik wilde foto’s van ons samen niet eens meer zien. Toch kon ik mij ook wel bedenken dat er zeker ook mooie momenten zijn die ik met die man deel. In mijn ogen is het niet mijn vader, maar gewoon een oude vriend waar het contact mee is verwaterd. Met die blik begon ik te zoeken naar foto’s en herinneringen. Een paar uur later had ik in eens een blog post klaar staan en leerde mijn lezers iemand kennen waar ik van heb gehouden, maar waar ik ook zoveel haat neigingen heb voor gevoeld.

 

 

In 2016 kwam het verleden ook weer even terug. In 2015 zag ik eentrotse moeder die mij vertelde dat de voedselbank niet meer nodig was. Ondanks ze het had geaccepteerd, had ze het er soms nog wel eens moeilijk mee. Dat kon je zien in haar ogen en dat kon je horen in haar stem. Alleen de afscheid bleek voor een korte tijd te zijn. 5 februari stonden we samen weer hand in hand in de loods. Ze zei dat ze het dit keer minder erg vond, maar wederom zag ik haar verdriet echt wel. Toch gebeurde er iets heel moois en wat mijn moeder net nodig had. Één paar vrijwilligers herkende mijn moeder en waren op hun manier blij om haar weer eens te zien. Ze hadden mijn moeder gemist. Natuurlijk vonden ze het niet fijn ons weer te moeten zien in de loods, maar er ontstond een soort van blijdschap. Dit keer konden we alleen niet lang langs komen. De regels moesten weer worden aangescherpt worden en hierdoor vielen wij er buiten. Gelukkig hebben wij ons hier ook weer door heen geslagen. We zijn immers toch een hecht team geworden!

Sinds januari 2015 vertel ik mijn verhalen op het internet. Alleen heeft het een lange tijd geduurd voor ik er echt achter stond. Ik wilde eerst wennen en beter worden. In augustus kreeg ik mijn eigen domein om te bloggen. Nu ik zo door mijn blog posten heen scrol valt mij iets op. In 2016 kwam ik echt los. Er was geen één blog dag die ik over sloeg en mijn verhalen werden echt persoonlijk. Ik durfde terug te denken aan en te schrijven over mijn verleden. Het begon echt mensen te helpen en te inspireren. Ja, ik schreef nog voor een heel klein groepje, maar het was wel mijn groepje en ja daar was ik enorm trotst op. Mijn blog stond niet meer naast mij. Nee, mijn blog hoorde gewoon bij mij. Momenteel kan ik ook echt met een recht rug hardop zeggen dat dit een feit is geworden. Mijn blog wordt op de gekste manieren benoemd in een gesprek en ook door mensen waar ik al jaren niet meer mee had gesproken. Mijn kleine contacten lijst is uit gegroeid tot iets veel groters. Er staan mensen tussen die mij af en toe advies vragen, uit sommige verhalen herkenning halen en mensen waar ik heel goed bevriend mee ben geworden. Misschien is dat laatste wel een van de betere dingen wat mij in 2016 kon gebeuren. Natuurlijk heb ik zat vriendschappen opgebouwd, maar nog niet echt de vriendschappen waar ik naar zocht. Als ik nu zo naar mijn telefoon kijken weet ik zeker dat ik die nu wel heb. Niet al deze vriendschappen zijn hier ontstaan, maar wel een hele boel.

Noem het een slechte grap, maar in april veranderde iemands leven helemaal. Misschien weet je het al over wie ik het heb, maar ik praat hier over mijn lieve zus. Één van de vrouwen die alles met mij mee had gemaakt storten helemaal in. In eens zat ik naast een operatie van mijn grote zus. Een arts zat in eens te snijden in haar nek. Daar zit je dan als broertje. In onze ogen heb je vaak pijn en angst kunnen zien, maar die blik die ik toen bij haar kon af lezen, zal ik nooit meer vergeten. Helaas bleef het hier niet bij. Door deze nieuwe trauma haalde de tijd haar weer in en knalde vol tegen haar in. Ze moest tijdelijk weer bij ons in trekken. Die tijdelijk was alleen niet zo tijdelijk. Nee, ze moest blijven tot het echt niet meer ging. Gelukkig zie ik haar nu wel weer terug vechten en af en toe een glimlach. Ik kan je vertellen dat ik daar als broer enorm trots naar kijk. Hopelijk voor haar wordt ze in 2017 weer helemaal het vrouwtje. Wat er ook gebeurd en wat mensen er ook over zeggen, ik zal naast haar staan en met haar mee lopen.

Terwijl het met mijn zus steeds slechter ging, startte voor mij juist een geweldig jaar. Per toeval kwam ik de laatste dag terecht op de leukste stage plek die ik mij kon wensen. Een stage plek waar ik mij zelf mag zijn, niet onderschat wordt en waar ik enorm veel heb mogen leren. Dankzij mijn stage heb ik mijn eerste examens behaald en mocht ik naar MBO niveau 4. Het is ook de reden waarom ik nog motivatie voor school vandaan haal. Helaas eindigt mijn tweede stage periode 31 januari, maar ik hoop dat ik mijn laatste jaar daar ook mag af sluiten. Ik zal mijn stage, mijn collega’s en mijn baas in ieder geval nooit vergeten.

2016 was ook het jaar dat ik mij verrot ben geschrokken. Tijdens het lopen naar school liep ik bijna tegen een man op. Die man bleek alleen niet een normale man te zijn. Die man bleek mijn vader te zijn. Met een hoop geluk had hij mij niet herkend en kon ik angstig door lopen. Mijn reactie beangstigde mij. De woede kwam weer naar boven en mijn gedachtenissen namen het over. Toch vond ik het een bijzonder moment. Het liet mij iets zien. Het liet mij zien dat we enorm trots mochten zijn. Kijk waar ik stond en waar ik nu sta. Ik was niet meer de enige die beweerde dat ik al heel volwassen was. Nee, er zijn nu een hele boel mensen die daar achter staan. Hoe verschrikkelijk mijn jeugd soms ook is verlopen liep ik daar nog steeds met een brede glimlach. Met mijn moeder en mijn zus gaat het dan wel niet zo goed, maar het zijn strijders en daar mogen ze zeker trots op zijn.

Een week later werd dit maar weer eens bewezen. Mijn moeder belde mij huilend wakker. Ze lag beneden te kramperen van de pijn. Zonder te twijfelen ben ik gaan handelen. Voor het eerst belde ik het spoed nummer en moest ik een ambulance laten komen. Gelukkig had ik de hulp van haar vriendin, maar verder stond ik er alleen voor. Waar ik al die jaren aan had gedacht werd in eens waarheid. Ik moest het gezin even draaiend houden. De mensen die het moesten weten bracht ik op de hoogte en regelde alle belangrijke dingen. Vroeger was ik enorm bang om mijn moeder te verliezen, dus dit had ik al zo vaak door genomen. Het ging allemaal van zelf. Alleen wist ik één ding zeker, mijn moeder ga ik ooit verliezen, maar niet die dag. Gelukkig bleek dat ook het geval te zijn. Wat ze ineens had mag Joost weten, maar we hadden weer iets achter de rug.

Internet vriendschappen bestaan niet echt? Nou, in mijn geval
toevallig wel. Ik mocht een paar blog vriendinnen in 2016 ontmoeten. Toen ik al een tijdje bezig was met bloggen kwam ik in gesprek met Esmy. Zodoende kwam ik in een gezellige WhatsApp groep terecht. Helaas kon niet iedereen, maar we besloten elkaar te ontmoeten in Utrecht. Misschien zou jij het spannend en eng vinden, maar ik vond het echt heel leuk. Een groepje mensen die elkaar normaal nooit zouden ontmoeten, werd door een hobby ineens bij elkaar gebracht. Gelukkig was het een geslaagde dag en is er later nog een andere meeting gekomen. Bovendien staan we al weer te poppelen om een nieuwe te plannen.

Toen gebeurde er iets wat niet veel mensen hadden aanzien komen. Mijn 2 jarige relatie was beëindigd na een leuke afsluitende vakantie. Eindelijk na alle maanden durfde ze het echt uit te spreken. Nou heb je laats kunnen lezen dat ik het niet zo heel erg vind, maar het is wel zonde van de mooie momenten. Sommige zeggen dan wel dat ik die ben vergeten, maar dat is zeker niet zo. Mijn ex vriendin is echt een schat waar ik heel veel leuke en mooie momenten mee heb mogen delen. Alleen kon ze mijn leven niet echt aan en zijn er dingen voorgevallen. Ik wist al heel lang waar ze mee bezig was en hoop nog steeds dat ze de dingen niet echt meende over bijvoorbeeld mijn zus en mijn moeder. Persoonlijk gun ik haar nog steeds een mooi leven toe en hopelijk kunnen we er ooit lachend op terug kijken. Van mijn eerste grote relatie heb ik in ieder geval veel geleerd. Ik heb mogen ervaren om iemand echt helemaal te vertrouwen, lief te hebben en mogen ervaren hoe het voelt dat je echt alles voor iemand over heb. Voor dat ben ik haar in ieder geval wel heel erg dankbaar.

https://www.instagram.com/p/BLtMnMVBAsa/?taken-by=fabian_gijze

Dan komen we nu steeds meer naar het heden toe. Eigenlijk is er ook helemaal geen verschil te zien met de Fabian toen en nu. Ik geniet nu echt van mijn leven. Niks of niemand kan mij nog tegenhouden te lachen. Na al die jaren werd het tijd dat ik echt mijn dromen achter na ging zitten. Ik ben mij gaan verdiepen in een vakantie richting Thailand. Er is nog niks geboekt, maar waarschijnlijk loop ik deze zomer  in Thailand. Ook besloot ik mij bij Castingbureaus in te schrijven en mijn tv/film droom waar te maken. Als je mij de afgelopen tijden een beetje heb gevolgd weet je dat ik op het juiste pad zit. Ik heb mogen figuren in All-in Kitchen, een Duitse film, twee keer in Penoze, Drie keer in GTST, ben gaan filmen voor MTV en ik heb ander halve week in Antwerpen gewoond voor het tv programma The Band. Tijdens het denken en het schrijven van dit stukje word ik al ontzettend blij. Ik doe de gekste dingen om dit te mogen doen, maar het lukt mij mooi wel. Het liefste zou ik 2017 ook over slaan en richting 2018 gaan, want dan mag ik hopelijk naar de film/toneel school. Kan niet wachten.

https://www.instagram.com/p/BNedQD7hlOu/?taken-by=fabian_gijze

Zoals je kan lezen vond ik 2016 een heel mooi en succes vol jaar. Ik leid dan nog niet helemaal mijn droom leven, maar het begind er wel steeds meer op te lijken. Ook ben ik enorm trots op mijn financiële groei. Een miljonair ben ik zeker nog niet, maar ik kan mij wel al goed onderhouden en daar ben ik trots op. Wel merk ik heel erg dat ik boven mijn gezin uit aan het groeien ben. Met mij gaat het echt super goed en dat ziet iedereen. Alleen zie ik ook wel dat het om mij heen een slachtveld is en dat er heel veel dingen spelen. Ondanks ik iedereen hierbij helpt kan het mij ergens niet meer raken. Ja, ik hoor zeker nog bij het gezin, maar ergs heb ik er ook een beetje afstand van gedaan. Dit voelt enorm gek, maar ergens heb ik dit altijd al zien aankomen. Ik doe lekker mijn eigen ding en leef mijn eigen leven. Dat is altijd al geweest en dat kan je nu heel goed zien. Ben enorm blij dat ik dit doe en dat mijn omgeving dit ook toestaat. Misschien is het gek om het zelf te schrijven, maar zo ver ik weet is iedereen trots op hoe ik het doe en dat voelt echt enorm goed.

Hopelijk kan jij ook ondanks alles met een glimlach terug kijken op 2016!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin