Het spijt me, maar ik stop er mee

Een paar jaar geleden waren de meeste kut momenten achter de rug. Vanaf dat moment beloofde ik mij zelf iets. Wat er ook gebeurd ik volg vanaf nu mijn eigen pad. Vanaf dat moment hou ik mij daar heel erg aan. Zo volg ik mijn acteer dromen en reis ik van land tot land. Heerlijk voel ik mij daarbij. Zoveel mogelijk mijn eigen dingen doen en schijt hebben aan de mening van de rest. (zolang het maar binnen de lijntjes blijf hé) Nu kwam er weer zo’n momentje.

Zoals je misschien wel al weet volg ik een extra ‘’opleiding’’ bij het Luxor theater in Rotterdam. Hier ging ik eigenlijk elke week met plezier naar toe. Het dansen was alleen niet echt mijn ding en musical zang hoefde van mij niet persé. Ik hou echt van zingen, maar zing dan liever een ander soort genre. Alleen dat wist ik al ver van tevoren. We hadden ongeveer een maand de tijd om te kijken wat we ervan vonden. Nou zat ik als enige jonge in een meisjesklas. Blijkbaar durven mannen zich er niet voor op te geven. Ik besloot te blijven en het gewoon te proberen. Dan maar een uurtje balletdoor de vingers zien.

Nou misten ik 3 lessen door mijn audities, 1 week vakantie stop en ik besloot zelf daarna nog een weekje thuis te blijven. Daar begon ik het te voelen. De audities vond ik echt fantastisch. Ik genoot van elk moment. Die passie en zin miste ik heel erg de laatste weken bij het Luxor. Ik acteer gewoon graag en improviseer zoveel mogelijk. Daar deden we helaas niet meer echt aan. Er kwam namelijk een grote show aan en daarin zouden we gaan dansen en zingen. Een weekje extra vrij vond ik daarom wel eventjes lekker. Lekker uitslapen en niks doen. Alleen had ik het misschien wel even mogen laten weten aan iemand. Normaal zou ik mij in allertijden afmelden. Dit keer deed ik gewoon lekker mijn telefoon uit en was eventjes helemaal verdwenen.

De week erna moest ik alleen wel echt aanwezig zijn. Dit zou één van de belangrijkste dagen worden van onze Academie. Ik beloofde aan twee van mijn klasgenootjes dat ik echt zou gaan komen. Als ik iets beloofd dan probeer ik mij er ook echt altijd aan te houden. Ik beloof dan ook eigenlijk alleen echt dingen waar ik echt achter sta en wat ik waar kan maken. Met deze belofte zat ik stiekem wel iets meer dan ik zou willen. In mijn geval betekend dat heel veel denken en nog meer denken. Dat deed ik dus ook. Gelukkig had ik wel nog even afleiding tijdens mijn opnames voor Radar. Daar kon ik mij even helemaal in uitleven. Daar ligt toch echt mijn hartje. Hilversum mediastad. Ik genoot echt weer als een klein kindje van mijn werk/bezigheid.

https://twitter.com/fabiangijze/status/974970767296335873

Afgelopen zaterdag zat ik dus weer in de bus en in de metro om bij het nieuwe Luxor aan te komen. Ik wist dat ik een gesprek zou aanknopen op mijn gevoel met mijn drie docenten te delen. Echter wist ik alleen nog niet wat ik hun zou willen vertellen. In de metro begon ik het echter steeds meer te voelen. Dit zou ik niet meer langer gaan trekken. Ik besloot expres een halte eerder uit te stappen en langs de mooie waterkant te gaan lopen. Ik kwam weer binnen en ging naar boven. Lang niet gezien, ja dat klopt.

Ik kreeg de nieuwe nummers in mijn handen en zong met 1 nummer nog mee. Hierna stopte ik er mee en luisterde ik gewoon lekker. Gewoon even luisteren naar de rest. Mijn keuze stond echt vast. Na deze les zou ik hier geen lessen meer volgen. Ik vind het echt teleurstellend, alleen het past gewoon net iets te weinig bij mijn einddoel.

Na de zangles kregen we even pauze. Mijn docenten zaten even met elkaar te overleggen. Met een brok in mijn keel liep ik naar hun toe en bleef bij hun staan. Ze moesten even hun verhaal afmaken. Die minuut leek wel een eeuwigheid te duren. Tot dat mijn toneeldocente zei ‘’ja Fabian wat is er’’ Toen kwam het moment. Ik denk dat ik moet stoppen. Ze schrokken even, maar ze wisten ook wel dat het dansen niks voor mij was. Ik verdween dan liever dan dat ik verscheen en met acteren leefde ik dan weer helemaal op. Ze probeerde het nog even, maar zagen aan mij dat mijn besluit vast stond. Ze vroegen hoe en wanneer ik afscheid wilde gaan nemen. Zet mij straks maar voor de groep neer. Dan improviseer ik wel iets.

Zodoende lieten ze de groten en de kleintjes van de academie komen. Het werd stil gemaakt en ik mocht naar voren komen. Daar sta je dan ineens voor heel wat meiden. Met de ene heb je net wat meer contact gehad dan met de ander, maar stuk voor stuk heb ik toch van hun karakters genoten. Ik maakte veel grapjes tussen door en observeerde heel veel. Ja, dat ga ik wel enorm missen. Ik begon gewoon met mijn hart te spreken. Hopelijk hebben ze dat een beetje gemerkt. Misschien was het niet mijn beste toespraak, maar ik meende echt elk woord. Ik heb van hun, van de lessen en van het Luxor genoten. Meer dan wat dan ook. Alleen ik moest even heel eerlijk zijn tegen over mij en tegenover mij zelf.

Mijn hoofd zat gewoon even de laatste tijd vol met alles en iedereen. De keuze om mijn vader op te zoeken in het ziekenhuis bleef ook maar door mijn hoofd spoken. Als ik daar een moeilijke keuze in kon maken, dan moest ik dat op dit gebied ook eens aan durven. Die keuze heb ik nu gelukkig dan ook gemaakt. Vanaf nu ga ik gewoon lekker workshops volgen en klussen aannemen. Echt de focus leggen op mijn droom.

Natuurlijk ga ik de meiden wel in de gaten houden. De eindshow wil ik zeker niet missen. Het Luxor zelf ook niet. Ik ben er stiekem toch echt van gaan houden. Hopelijk wordt het in ieder geval een hele mooie show. Dat verdienen ze echt, want ze werken er heel hard voor.

Wel moet ik nog even een mooi momentje kwijt. De kleintjes kwamen later nog even verhaal bij mij halen. Waarom ga je nou precies weg? Daarna vonden ze mijn tv-ervaringen wel echt heel erg tof. Toen vertelde ze ook waarom ze extra baalde. Als ze de tekst even kwijt waren gingen ze blijkbaar naar mijn stem luisteren. Mijn lage stem viel nogal op in de groep. Zo wisten hun altijd waar we waren. Nooit geweten, maar toch heel erg leuk om te horen. Ik ga hun ook zeker heel erg missen.

Hopelijk is het gemis van beide kanten

Fabian van der Gijze

Je eerste auditie verpesten

Zaterdag was het zo ver. Eindelijk mocht ik voor het eerst een school auditie gaan doen. Zoals je misschien al weet hou ik van de tv/filmwereld. Ik heb er heel veel voor over om daar ooit in terecht te komen. Nou kan dat via veel verschillende manieren. De toneelschool is daar een grote in. Dit haal je vaak niet in één keer en met dat gevoel ging ik gelukkig naar Arnhem. Je kan er ten slotte alleen maar van leren.

Om 9 uur moest ik in Arnhem zijn. Vanaf 9 uur zou het dan moeten gaan gebeuren. De bussen reden helaas niet vroeg genoeg, dus mijn lieve moeder moest mij afzetten in Rotterdam. Nou zeg ik expres lieve er bij, want ze had zelf door het stappen maar 3 uurtjes geslapen. Stiekem kon ik zelf ook nog wel wat slaap gebruiken. Met veel geluk had ik een trein met een bank er in. Zo kon ik dus nog even languit liggen. Van Rotterdam naar Utrecht en van Utrecht naar Arnhem. Voor je het weet is er zo weer 2 uur voorbij gevlogen. Helaas was ik zelf nog nooit bij ArtEZ geweest. Google Maps zou dus mijn grote vriend worden in Arnhem. Toch had ik Google dit keer niet nodig.

Naar dit soort scholen gaan vaak een bepaald type mens. Bij elke type past ook zo zijn kledingstijlen. Toen ik uitstapte viel een meisje gelijk op. De bovenkant was kleurrijk, ze had een wijde streepjes broek en ze had een rugzak van FjallRaven Kanken. Die moest er gewoon bij horen. Zonder nog te twijfelen ben ik haar stiekem gaan volgen. Trager dan normaal begon ik gewoon lekker mee te lopen. Ging zij links, dan deed ik dit zo’n 1 a 2 min later ook. Je kan misschien denken wat is dit nou weer voor een tactiek, maar ik kwam mooi wel bij ArtEZ uit. Persoonlijk beoordeel ik nooit graag mensen, maar deze oordeel had ik mooi wel goed.

Nou ken ik niet echt veel mensen die dit avontuur ook aandurven. Dit avontuur beleef ik dan ook helemaal alleen. Dan is er maar één ding wat echt je grootste nachtmerrie is. Dat is natuurlijk dat iedereen elkaar al kent. Dat was natuurlijk net die dag het geval. Je komt binnen in een volle aula. Alles is bezet en iedereen praat druk met elkaar. Kom jij dan mooi aan met twee tassen en je jas in je hand. Goed het zal wel. Straks leer ik van zelf nieuwe mensen kennen. Ik ben op een geluidsbox gaan zitten en wachten het seintje af.

Met mijn geluk zat ik nou net weer in de groep die begon met de monologen. Die hadden we een paar weken terug opgestuurd gekregen en die moesten we nu uit onze hoofd kennen. Nou speelde er zoveel in mijn  hoofd dat ik maar 1 tekst echt goed wist. Goed dat zou pas na de warming-up plaats vinden. We deden een paar naam spellen en schudde ons zelf lekker los. Één meisje schuurde waarschijnlijk helaas weer haar achillespees, dus die kon direct weer weg. Ze was er net twee weken van af en was dus veel te vroeg weer begonnen. Jammer maar helaas. Wij moesten in ieder geval weer verder.

Je mocht zelf naar voren stappen als je klaar was voor je monoloog. Al gauw kwam ik achter twee dingen. Sommige waren (naar mijn mening) echt goed en ze waren van één monoloog niet zo fan. Laat dat nou net de  monoloog zijn die ik heel graag wilde doen. Na lang zweten ging ik toch ook maar eens een keer naar voren. Zoals verwacht kreeg ik niet mijn favoriete monoloog. Oké, even goed adem halen, het eerste stukje kon ik gelukkig nog goed.

Misschien kwam het door het te lang wachten, maar zelfs het eerste stukje kwam er niet meer lekker uit. Ik stopte en verzamelde de moet om iets te vragen. Vol verbazing keek de jury mij aan toen ik vroeg of ik misschien toch die andere tekst mocht doen. Ze keken elkaar aan en besloten mij de gunst te geven. Nadat ik de monoloog één keer had gedaan kreeg ik een tegenspeelster toe gewezen. Iemand die ik mocht uitschelden/lief hebben.

Toen herinnerde ik mij gelukkig weer even iets. Geniet gewoon en we zien het volgend jaar wel waar we terecht komen. Vanaf toen ging ik gewoon lekker mijn eigen ding doen. De monoloog gewoon naar mijn eigenhand draaien. De hatelijke tekst veranderde ik naar een lieve/grappige tekst. Aan het gelach te horen vond iedereen het in ieder geval leuk om te zien. Op dat moment kwam er een leuk idee in mij op, maar daar zeg ik nu nog lekker niks over.

De dag bestond verder nog uit spel en improvisatie les.  Hier heb ik gewoon lekker van genoten en super veel van geleerd. De uitslag was naar mijn mening al bekend voor mij. Dat bleek later dus ook het geval te zijn. Echter gebeurde er wel iets bijzonders. Niemand uit mijn groep was namelijk door naar de volgende ronde. De verdriet kon je van sommige hun gezicht lezen. Ze hadden dit echt als enige doel voor over. Gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Ik heb nog een gesprek gehad met de docenten. Die hadden inderdaad ook gezien dat ik het in de middag veel meer naar mij zin had. Ik was wat losser en lekker mij zelf. In ieder geval weet ik nu waar ik mij op moet gaan focussen. Daarnaast heb ik nog twee audities, dus tips gaan we in ieder geval genoeg krijgen.

We zullen het mee gaan maken.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Het is eindelijk tijd voor de toneelschool audities

Dan is het eindelijk toch zo ver. De audities staan voor de deur. Na die drie MBO jaren kan ik eindelijk een poging doen voor de HBO toneel scholen. De Nederlandse scholen zijn deze maand aan de beurt. De Vlaamse scholen zijn misschien wat later aan de beurt. Eerst dit maar eens bekijken. Vandaag (3-2-18) is de eerste school aan de beurt. Vandaag ben ik namelijk helemaal afgereisd naar Arnhem voor ArtEZ. Ten miste ik hoop dat ik daar ben aangekomen. Ik schrijf dit natuurlijk een dag van tevoren.

In deze maand heb ik in ieder geval 3 audities in mijn agenda staan. Ik ga het naast ArtEZ ook nog proberen bij HKU (Utrecht) & AHK (Amsterdam). De meeste mensen zien deze audities als een alles of niks opgave. Ik zie dit persoonlijk meer als een voorbereiding. Mocht ik het in één keer halen zou het te gek zijn, maar mocht dit niet het geval zijn vind ik het eerlijk gezegd ook niet erg. Ten eerste halen de grootste acteurs het niet de eerste keer en ten tweede zou ik een rust jaartje ook niet erg vinden. Al zie ik dit zeker niet als een rust jaartje. Dat jaar zou ik dan zo hard knallen. Eerst qua geld verdienen en daarna met audities/workshops.

Misschien kom ik nu niet zo vastberaden over. Waarom zou ik een tussen jaartje nou ook niet erg vinden. Falen is toch geen optie. Naar mijn mening zou dit zeker geen falen zijn. Ik vind deze dagen gewoon te gek om mee te maken. Van elke seconde ga ik genieten. Natuurlijk kan ik zo’n auditie helemaal verkloten. Alleen vallen is niet falen, maar niet meer opstaan wel. Je wordt er nooit dommer van, daarnaast leer je er superleuke mensen door kennen.

Alleen dan blijf er nu misschien wel nog één vraag voor je over. Waarom doe je dan zo veel mogelijk audities. Ik kan een tussen jaar dan wel niet erg vinden, maar ik wil wel eerst alles uit de kast hebben gehaald. Wat de ene school zoek, zoekt de ander juist totaal niet. Ik wil alle audities mee hebben gemaakt. Alleen maar handig als ik het volgend jaar misschien wel weer overnieuw moet proberen. Daarnaast komen er niet zo veel audities op je pad. Hier wil ik gewoon steeds beter in worden. Wat trek je aan, hoe gedraag je je en hoe kan je het beste voor bereiden.

De sollicitaties ben ik in ieder geval al door bij 3 van de 4 scholen. Helaas is Maastricht mij niet gelukt. De school waar ik stiekem het meest fan van was. Mocht ik deze ronde door komen ben ik er zeker nog niet. Er zijn namelijk zo’n 4 rondes.  De 4 de ronde is eigenlijk alleen het laatste gesprek dus die telt niet echt mee. Ronde 2 & 3 is bij de meeste scholen verschillend. Bij deze school zou dit een week lang knallen zijn. Ronde 2 duurt van ma tot wo en dan krijg je advies om te blijven of weg te gaan. Mocht je groen licht krijgen dan mag je tot vr door blijven gaan. Zie het als een bootcamp. Als ik daarbij mag zijn dan zou ik het al te gek vinden.

We gaan het in ieder geval mee maken. Ik ga meer dan mijn best doen en meer kunnen we niet doen. Er zijn in ieder geval nog genoeg routes om te belopen. Welke route mijn route gaat worden zullen we gaan mee maken. De BNN academy is namelijk wel nog steeds mijn droom plek.

Hierdoor kan ik trouwens soms iets later zijn met een nieuwe blog post, maar dat is denk ik wel logies 😉

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Rondleiding door het Koninklijk theater Carré

27 mei had ik iets heel leuks op de planning staan. Voor mijn verjaardag had ik namelijk een rondleiding in het Koninklijk theater Carré  gekregen. De meeste die deze blog zullen lezen kennen mijn in middels wat beter, maar naar dit soort dingen kijk ik enorm uit. Ik hoop zelf ooit acteur of presentator. Dit soort plekken zijn voor mij dus echt heilig. Bovendien was ik helaas nog nooit in Carré geweest, dus dit werd weer een vinkje op de lijst. Nou ga ik volgend naast school de musical opleiding volgen in het Luxor theater. Dit was dus al een mooie opwarmertje. Met goede moet stond ik zaterdag dus vroeg naast mijn bed om te vertrekken. Op naar het verre Amsterdam.

Hoe ik reis hebben we hier nu wel gezien. Dat slaan jullie lekker over. Kon ik die 2 a 3 uur maar eens over slaan. Nou was ik er natuurlijk ook weer veel te vroeg, dus dat werd nog even een blokje rond. Toen het bijna tijd was besloot ik toch maar eens naar binnen te gaan. Van alleen al naar binnen stappen werd ik al vrolijk. Zo dra ik naar binnen liep kwam er gelijk al een lieftallige dame naar mij toe. Ze vroeg mij waar ik woonde. Uit gemak zei ik  onder Rotterdam. Ja en dan wordt het gelijk linke soep in Amsterdam. Voor welke voetbal club ben je dan. Ik zei dus maar heel voorzichtig Feyenoord. Je raad het of niet, maar ze was zelf ook een Feyenoord fan. Kwam ik daar toch even mooi levend vanaf.

Nou weet ik niet 100% zeker of ik het goed aanvoelde, maar volgens mij kreeg ik gelijk half een baan aangeboden. Ze bracht mij namelijk als enigste naar de garderobe. Ze vertelde mij hoe het werkte en dat het altijd erg gezellig was. Nou had ik haar dat bij niemand anders zien doen en vroeg ze expres waar ik woonde. Nou is het denk ik te ver reizen, maar het zou wel echt een hele leuke baan zijn. Al zou ik vast en zeker wel vlak bij de ingang moeten staan. Ze vertelde namelijk hoe verder je kwam hoe knapper de mensen worden. Misschien was het een grap, maar anders weet ik dus mijn plek 😉

Nou waren er twee rondleiders. Een mannetje en een vrouwtje. Nou gaat dit heel raar klinken, maar ik koos gelijk voor de vrouw. Niet omdat ik direct smoor verliefd werd op haar en ik liever in de buurt ben van vrouwen. Nee, ze had een zweepje in haar hand en dat trok mijn aandacht. Daar moest wel een verhaal achter zitten. Ten minste dat hoopte ik maar. Anders werd het toch ene pijnlijke rit.

Nou zeggen ze wel eens dat ik met een goude pik geboren ben. Blijkbaar moet dat namelijk geluk brengen. In dit geval had ik gelukkig wel de juiste keuze gemaakt. De man ging er gelijk van door, maar de vrouw ging eerst nog naar de koninklijke kamer toe. Het heet natuurlijk niet voor niks Koninklijk theater Carré. Het zou dan heel raar zijn als er geen koning op visite kwam. Blijkbaar had Carré een speciale kamer voor hun ontwikkeld en gebouwd. Aan de muur viel mij gelijk een paar foto’s op. Hier stonden natuurlijk de koninklijke mensen op die er al waren geweest. Als je goed kijk zie je ook een paar mensen roken, want dat doen ze blijkbaar graag. De brandmelders stonden daar dan ook voor hun uit. Je mag nergens roken, maar voor hun word stiekem wel een uitzondering gemaakt. Oh, het mooie service, mochten we helaas ook niet mee pikken. Toch weer ene beetje jammer. Ze hebben namelijk wel echt een mooie mok. Nou had ik nog een foto van de kamer voor jullie gemaakt, maar helaas bewoog ik te snel. Sorry, voor de wazigheid.

Hierna ging we al even snel naar binnen toe. Het mooie grote podium bewonderen. Nou hoop ik dat het goed zeg, maar het decor van Youp van ’t Hek stond al mooi klaar voor de show. Nou had ik de vrachtwagens van NEP al gezien. Nou zegt dat jouw misschien niks, maar ik weer dan dat er ergens gefilmd word. NEP zorgt namelijk vaak voor de camera productie en alles wat met de tv te maken heeft. Blijkbaar was dat dus allemaal voor onze Youp. Zijn show moest natuurlijk wel gefilmd worden voor de mensen die er niet bij konden zijn of die het nog eens terug wilde zien. Deze jongen man werd dus nog vrolijker.

De dame in kwestie heeft echt heel goed en veel verteld. Te veel om op te schrijven, dus dat ga ik ook zeker niet doen. Ik zal er dan een beetje voor mij vliegen met foto’s en kleine stukjes tekst. Normaal zou ik dat niet zo snel doen, maar Carré kan wel wat extra inkomsten gebruiken, dus ga gewoon zelf eens een keertje langs. Vinden ze leuk 🙂 Wordt hier nog geen eens voor betaald. Moet je nagaan hoe leuk ik het vond.

Persoonlijk ben ik niet echt een paarde mens. Ik vind ze niet vervelend, maar ook niet echt leuk. Ik wist het zelf nog niet, maar Carré bestaat dus vooral echt door paarden. Overal kwam je wel iets tegen wat met de paarden te maken had. Oscar (de oprichter) had bijvoorbeeld ene hele mooie schilderij gekregen met al zijn paardjes er op en een stuk van hun haar. Met zijn lievelingspaard natuurlijk in het midden. Natuurlijk wel weer zo leuk dat er op de enigste close up een oudere vrouw staat.

Hierna gingen we alle trappen omhoog om op zolder te raken. Tegenwoordig wordt dit gebruikt als een extra restaurant. Als ik het goed heb zaten hier vroeger de Jordaanse mensen. Ze spaarde al hun geld op om naar Carré te kunnen. Nou hadden ze het niet zo met de rijke mensen die alleen maar saai mee zaten te klappen. Zij dronken hier gezellig met zijn alle, aten een lekker visje en brulde alle liederen mee. Ondertussen gooide ze hun afval bovenop de rijke mensen. Lekker hoor al die visgraten. Moet er persoonlijk niet aan denken.

Wij mochten het verschil qua prijs zicht ook even ervaren. Dan zit je op de duurdere plekken toch wel even wat dichterbij. Al zij de vrouw er wel bij dat je het tijdens een optreden niet echt zal merken. Bovendien was er nu boven ook airco en betere stoelen geplaatst. Even een weetje tussen door. Als het goed is zie je die stoelen helemaal beneden staan. Dat is dus het circus podium.  Dat kan naar beneden zakken. Dan heb je een hele mooie cirkel. Vroeger werd er dan wel nog een extra tribune neer gezet op het podium. Nu mag dat volgens mij niet meer vanwege de veiligheid.

Hierna liepen we nog even snel langs de ING lounge. Hier kon je voor een voorstelling ook nog even wat eten en drinken. De ING heeft ooit geld gedoneerd  en zodoende hebben ze dit gebouwd

 

Hierna gingen we dan eindelijk richting de plek waar ik later ooit eens hoop te staan. We gingen naar de stage. Kan je zeggen dat het in ieder geval al heel goed aanvoelde om er op te staan. Het echode ook lekker door.

https://www.instagram.com/p/BUmNq-xh47S/?taken-by=fabiangijze

Backstages kwam ik trouwens ook nog de podium lift tegen. Deze grote lift kon dus alles laten zakken waar de stoelen op de vorige foto op stonden. Je hebt er niks aan, maar ik vond het weer iets moois om vast te leggen.

Na 1,5 uur zat de rondleiding er helaas weer op. Ik heb mij in ieder geval enorm vermaakt. Ik gaf de dame nog even netjes de hand en ging weer met een brede glimlach naar buiten. Ik besloot mijn mogelijke HBO school nog even gedag te zeggen. Ik dacht al dat ik de buurt een beetje herkende. Wat zou het mooi zijn als ik hier eens zou mogen studeren. Al gaat Maastricht wel nog voor. Ach, het wordt sowieso hard bikkelen om op zo’n school überhaupt te kunnen raken.

Daarna besloot deze gier richting centraal te lopen. In Boekarest was dat lopen mij goed bevallen, dus waarom in eigen land niet. Tot nu toe had ik alleen nog maar mijn filmsets gezien in Amsterdam. Bovendien was het ook nog eens prachtig weer die zaterdag. Ik vermaakte mij zeker. Het voelde echter wel aan als een vakantieplek. Echt overal werd Engels gesproken of geblowd, want dat doen ze natuurlijk ook graag. Daarna werd het weer tijd op naar huis te gaan.

Ik wil in ieder geval het Koninklijk theater Carré bedanken voor de leuke dag en Steef voor deze kans. Oh en mocht iemand dit van Carré te lezen krijgen. Mochten jullie ooit samen willen werken. Ik ben hier te vinden. Ik sta er in ieder geval heel erg voor open.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

 

Naar van je familie moet je het hebben van Jandino Asporaat (heden)

Eindelijk was het dan eens drie november geworden. De dag dat ik Jandino eindelijk eens in het echt zou zien. Ik had namelijk een paar maanden geleden voor mijn verjaardag kaartjes gekregen voor zijn nieuwe show van je familie moet je het hebben. Tijdens de show gaf Judeska duidelijk aan dat we onze mening overal moesten delen. Nou ben ik de beroerdste niet, dus zoals beloof hier mijn ervaring van de show van je familie moet je het hebben.

Na mijn stagé ben ik zo snel mogelijk naar huis gefietst. Ik had er echt gewoon heel veel zin in. Zelf vind ik het echt geweldig om mee te helpen in theater en tv werk, maar het zien vind ik ook al super tof. Je houd van Jandino of niet. Nou, ik waardeer hem echt heel erg. Vind het mooi om te zien hoe hij groter is geworden en er zelf nog versteld van staat. De show werd gegeven in Schouwburg Kunstmin. Nooit geweten dat dit er was in mijn geboortestad, maar ik vind het een leuke ontdekking. Het gebouw deed mij op één of andere manier denken aan het kasteel van Tita tovernaar. Het zag er echt heel mooi uit.

https://www.instagram.com/p/BMW_6XkhZ97/?taken-by=fabian_gijze

De show was echt heel leuk. Op het begin was ik een beetje bang dat ik er te veel van had verwacht. Gelukkig werd deze angst na een tijdje weg genomen en ging de zaal los. Vol respect heb ik gekeken hoe Jandino de hele show zijn typetje Judeska vol heeft gehouden. Echt maar één keer ging het mis. . Je moet het maar kunnen. Wat kan Jandino zich goed inleven en dansen op hakken. Denk dat menig vrouw hem niet nou zou doen. Tja, hoe moet je dan ook reageren als iemand perongeluk in eens over een blowjob begind haha

Van je familie moet je het hebben ging over een hotel die heel goed liep. Toch zag je dit niet terug in de inkomsten. Tijdens show ontwikkelt Judeska zich als een ware detective. Misschien paste ze dan niet helemaal in het personeel, maar ze voegde er zeker iets aan toe. Ze maakte sfeer al was dat af en toe wel een grafstemming ;). Maar zoals Jandino zelf al aan gaf stond hij er niet alleen voor. Wat een leuke groep mensen had hij om zich heen gevormd. Dat was echt terug te zien. Het waren misschien dan niet de bekendste toneel spelers, maar wat zijn ze goed. Ik was er enorm jaloers op. Had daar ook wel willen staan.

20161103_223705

Na de show ging vertelde Jandino dat hij zich eerst even ging om kleden en daarna 15 minuten later tijd vrij zal maken voor een foto. Zijn bh zat niet meer lekker, dus die moest echt uit. Mijn moeder wilde hier eerst niet op wachten, maar mij kreeg ze echt niet mee. Stiekem had ik al gemaild naar iedereen om te vragen of ik achter de schermen een bezoekje mocht brengen. Normaal had dit gemogen, maar in deze drukke periode hebben ze dat liever even niet. Dat begreep ik heel goed, maar als er nu toch in eens een mogelijkheid ontstond voor een foto pak ik die met beide handen. Gelukkig zag mij moeder dit ook in, dus besloot ze ook te wachten.

20161103_230241

Stiekem vond ik het wachten al leuk. Er was lekkere muziek en allemaal gestreste mensen op een kluitje. Wat kunnen sommige mensen stressen en gemeen zijn op zulke momenten. Ik moet er altijd zo hard om lachen. Jandino is een relaxte man. Leer daar nou gewoon eens van, want dit schiet echt niet op. Na zo’n 15 a 25 minuten kwam hij dan door de deur gelopen. Van Judeska20161103_230823 was echt helemaal niks meer terug te zien.  Nee, het leek er echt op dat Jandino net pas kwam aangelopen. Ben trouwens heel blij dat ik tegen mijn moeder had gezegd dat ze meerdere foto’s moest maken, want wie stond er weer eens met zijn ogen dicht? Echt, wat haat ik foto’s. Gelukkig heb je daar op tv geen last van. Vond het wel jammer dat je niet met de andere acteurs op de foto kon, maar misschien een andere keer beter. Die mensen komen er denk ik wel.

20161103_230841

 

Als je van Jandino houd, ga dan zeker kaartjes kopen voor van je familie moet je het hebben. Nee, ik word hier niet voor gesponsord (was het maar zo’n feest). Hij is gewoon steen goed. Je moet alleen wel van zijn humor houden. Als dat het geval is zou het zonde zijn om niet te gaan. Nog even een tip van mijn kant. Neem een paraplu mee. Veder verklap ik lekker niks. Gewoon er naar toe gaan!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin