Op naar het regenachtige Marrakesh

Na zo’n 2 a 4 uur nacht rust was het dan zo ver. De zon begon al zachtjes door te komen. Snel even mijn ochtend en ik was er klaar voor. Nou was ik zelf toch al niet meer thuis, dus verder kon ik toch niet meer zoveel doen. Voor het eerst zou ik eens ergens anders vertrekken dan vanaf Schiphol. Dit keer vloog ik eens een keer vanuit Keulen. Verandering kan ook niet een keertje kwaad hé. Zolang ik maar gewoon de lucht in zou gaan. Dan zouden de twijfels eindelijk verdwijnen.  Dan was er vanuit Marrakesh niet echt meer een weg terug.

De vlucht liet mij wel gelijk zien waarom ik het liefst alleen reis. Op gebied van reizen ben ik echt heel kalm. Het komt vast wel goed en het is maar voor een vakantie. Gewoon een beetje genieten van alles en iedereen. Mijn medereizigers deelde volgens mij niet echt dezelfde mening. De vakantiestemming zat er op het vliegveld in ieder geval nog niet echt in. Al werkte het vliegveld ook niet echt mee. Geef mij dan ook maar liever het moderne Schiphol. Gaat een stuk snellen en gelukkig vaak ook een stuk soepeler. Goed we hadden het in ieder geval gehaald.

Mijn tickets had ik los van de rest gekocht. De terug vlucht zou ik dan ook in mijn eentje gaan maken. Dat bespaarde mij zo’n €100. Misschien geen enorm groot verschil, maar wel mijn volgende vliegticket ;). Ik zat zo’n vier rijen verder dan Sem (ex-vriendin) en haar gezin. Naast mij zat een oudere stel. Geef ze de 40 a 50 jaar. Hij sprak mij aan in het Duits, maar gelukkig bleken hun ook gewoon Nederlanders te zijn. Nou ben ik echt verliefd op het reizen, maar hun waren nog veel beter bezig. Tijdens het wachten zat zij gewoon al een nieuwe reis uit te zoeken. Toch een lekker vooruit zicht.

Ze vermaakte mij wel enorm. Het duurde namelijk enorm lang, voordat we de lucht in konden. Om de tijd te doden zat hij dus op zijn gemak een spelletje te spelen op zijn telefoon. Zijn vriendin was ondertussen allerlei verhalen aan het vertellen. Telkens hoorde ik haar weer dezelfde zin herhalen. ‘’Stop dat ding nou gewoon even weg en luister’’. Elke keer zag ik zijn hoofd weer even ondeugend nee schudden en doorspelen. Ik kon er stiekem enorm van genieten. Het stelde niks voor, maar het laat toch weer zoveel zien. Hij was misschien allang blij dat die even rustig een spelletje kon spelen. Haar kleine frustratie was natuurlijk ook geheel terecht. Ben je bezig voor jullie beide, terwijl de ander totaal niet aan het luisteren is. Alleen doordat ze elkaar al zo lang konden, wisten ze dit allang van elkaar. Geen ruzie nodig, gewoon een beetje genieten van elkaar gebreken/streken.

Tijdens de vlucht zelf voelde ik hem ineens tikken op mijn schouders. Ik deed mijn koptelefoon af en was al bereid om op te gaan staan. Die zou vast moeten gaan plassen. Dat bleek alleen niet het geval te zijn. Hij vertelde mij dat die stiekem een beetje met mij mee keek. Ik zat namelijk lekker in mijn serie La casa de papel gedoken. De spannende beelden hadden blijkbaar zijn aandacht getrokken. Hij schreef de naam van de serie op en keek gezellig kleine stukjes mee. Normaal zou ik dat niet zo fijn hebben gevonden, maar van hem kon ik het wel hebben. Persoonlijk zou ik dat zelf nooit durven te vragen. Hey, is het goed dat ik gezellig met je mee kijk. Ik vond het daarom alleen maar grappig om te zien.

We begonnen onze reis lekker regenachtig. Nou was het toch al laat, dus veel gingen we er niet beleven. Ons hotel was in ieder geval goed te doen. Was toch alleen maar voor een kort nachtje. Wel gingen we nog even snel Marrakesh in. Nou moet eerlijk toe geven dat het niet mijn beste dag was. Misschien kwam het mede door de regen, maar ik moest ook gewoon even mijn verhaal kwijt. Sem had ik eigenlijk niet meer echt gesproken. Dat gaat mij toch dwars zitten. Ik liep er dus een beetje somber achteraan of juist voorop.

We aten wat in een plaatselijk tentje. Dit tentje verraadde al snel hoe goedkoop Marokko is. Die eet en drink prijzen zijn echt niet normaal. Als je een goed tentje vindt eet en drink je voor zo’n 2 a 4 euro. Dat kan je hier helaas niet echt doen. Na het eten liepen we nog even Marrakesh in. Hier liepen we langs de avondmarkt, wat winkeltjes en dronken we wat thee. De dag erna zou onze reis pas echt beginnen. Dan gingen we de auto ophalen en rondreizen. Het werd dus wel weer tijd om te gaan slapen.

Gelukkig kon ik Sem nog heel eventjes spreken via onze telefoon. Het was niet echt heel persoonlijk, maar zo kon ik in ieder geval wel al wat dingen zeggen. Acht dagen zo doorgaan was niet echt een optie. Daarnaast wat slaap kon ook geen kwaad. Dat wakker liggen gaat je toch opbreken.

Maar goed, morgen weer een dag, met een hoop nieuwe kansen.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Je knokkels kapot slaan, vanwege een vakantie

Sinds ik mijn eigen geld verdient is mijn uitgavenspatroon automatisch mee veranderd. Ik verdien gelukkig genoeg. Eindelijk geef ik nergens anders echt mijn geld aan uit. Ik ben snel te vrede. Als ik er af en toe maar even op uit kan. Zoals afgelopen week. Ik kreeg weer de kans om te reizen. Dit keer naar het mooie Marokko. Ten minste dat kan ik nu zeker mooi noemen, want wat was dat land fantastisch. Met wie ik ging? Ik ging mee met mijn vriendin en haar familie. Oké, beter gezegd mijn ex-vriendin. We zouden onze relatie afsluiten zoals we begonnen. Tijdens een mooie reis met zoveel vragen, spanningen en geheimen. Een reis die je dus eigenlijk wel met mijn gekke leventje kan vergelijken.

Van oorsprong heb ik deze reis met veel te veel vragen geboekt. Moest ik wel mee en zouden mijn vragen deze reis beantwoord kunnen worden. Daarnaast voelde ik mij ook nog eens heel schuldig. Fabian ging weer lekker op reis, terwijl niemand anders van het gezin zo’n reis zou kunnen maken. Geld speelt alleen bij mij niet echt een rol. Bij de ander zeker wel. Ook zou ik mijn examen missen, de verjaardag van mijn lieve omaatje en dat allemaal om maar een mogelijke vraag te beantwoorden. Eigenlijk meer uit twee keuzes kiezen. De keuze van mijn hoofd of toch die vanuit mijn hart. Stoppen met een uitstekkende relatie of er gewoon lekker door gaan. Het keuze moment was alleen al twee weken te vroeg gemaakt. Het ‘’plannetje’’ had gewerkt. Ik had iemands visie kunnen verplaatsen en samen tot een keuze laten komen. De reis was niet meer nodig, maar die ging zeker wel door.

De laatste thuis dag leefde ik in mijn uppie. Moeders ging op pad en ik zou in de middag de reis richting Brabant afleggen. De helse drie uur zaten er weer aan te komen. Al voelde die drie uur niet alleen zo aan. Zo voelde al die uren aan. De secondes tikte weg en de uren slopen voorbij. Mijn koffertje was al goed genoeg ingepakt. Ik hoefde/kon er niks meer aan doen. Ik leef met heel veel vragen, maar stress momenten probeer ik zoveel mogelijk weg te houden. Als ik het onder controle heb kan ik het goed handelen. Alleen als ik er echt niks aan kan doen flipt mijn lichaam helemaal. Ik begin te zweten, te denken, zenuwachtig te worden en gewoon naar dingen te zoeken. Nou, doe ik aan geen enkele verdovend middelen, dus ik moet de rust toch ergens anders in vinden.

Ik liep eigenlijk zonder doel richting mijn schuurtje. In de hoop daar iets te vinden en weer wat minuten voorbij te laten gaan. Daar vond ik uiteindelijk zeker wel iets. Iets wat ik eigenlijk met elke vezel uit mijn lichaam haat, maar ik vond daar een gevecht. Er lag namelijk stro in nog een perfecte staat. Nog netjes geseald en bijna nooit aangeraakt. Ik legde het op de grond en begon uit het niks te boxen. Steeds weer opnieuw een stoot met al mijn kracht. Tot dat ik moest stoppen. Na een tijdje worden je knokkels van zelf te rood en moet je wel stoppen.

De laatste paar uren besloot ik maar gewoon lopend te doen. Sleutel in mijn zak, schoenen aan en gewoon rondjes lopen. Gewoon even lopen door het dorpje die ik als geen ander ken. Hier en daar wat geheimen, maar nog nooit ergens anders gewoond. Je komt vanzelf op de plekken met de meeste herinneringen. Mijn eerste huis met alle verhalen, mijn hut, mijn school en ga maar zo door. Genoeg momenten om de andere gedachtes even iets kleiner te maken. De overgebleven tijd hielt van zelf wel een keertje op.

Dat klopte zeker weten. Voor ik het wist zat ik rond 21:00 in Brabant op de bank. Gezellig ongemakkelijk tv te kijken. Ja, wat moet je er eigenlijk over zeggen hé. Wat je ook zeg, het zal niks of niemand boeien. In elke interesse zit ergens wel een kleine vleugje leugen en nepheid. Zo voelde het en zo is het ook gewoon. Alleen ik kon nu nog weg. Mijn wekker had al zo’n 6 a 8 uur vlucht tijd aangegeven. De deur is een optie, maar het raam is natuurlijk wel een leukere optie. Als je een Fabian actie uithaalt, kan je het maar beter gelijk goed doen.

https://twitter.com/fabiangijze/status/988155110751694849

Ik appte mijn ex-vriendin een kamer naast mij. Zou ik je nog even welterusten mogen wensen. Zodra ik langs kon komen keek ik haar aan en stelde ik de vraag. Wil je dat ik nog mee ga of zal ik gaan. Gaan naar de mensen van mijn gezin/familie. Waar ik zelf ook hard nodig ben. Nou weet ik niet waarom de keuze is gevallen, maar het viel op blijf. Ik keek nog één keer in die half blauwe ogen en liep terug naar mijn kamer. Vanaf dat hielden de gedachtes en zenuwen niet op, maar het keuze moment wel. De reis heb ik nooit nodig gehad om de keuze goed te kunnen maken. Alleen dit gevoel en die blik. Het werd tijd om mij zelf weer te worden en mij te laten zien. De irritante nep act aan de kant en zelf weer in de spotlights.

Zo van Hey, ik ben Fabian van der Gijze, dit ben ik en dit is mijn verhaal.

Aankomst in Bangkok en spelen met 20.000 Bath

Een jaar lang heb ik het geschreeuwd. Twee a drie maanden heb gewacht na het boeken en heel wat jaren heb ik er naar verlangt. 18 Juli was het dan eindelijk zo ver. Mijn aller eerste stappen in Thailand werden een feit. Dat gevoel was echt onbeschrijfelijk. De zware reis die ik in mijn vorige blog post beschreef, was ik compleet vergeten. Ik stond gewoon in eens in Thailand. Dat moment is echt magische. Ja, dromen doe ik graag. Alleen ik laat ze nog veel liever uitkomen. Vroeger was dit onmogelijk om ook maar aan te denken. Sinds ik mijn leven echt zelf in handen kreeg, is het meer een feit geworden dat ik het doe. Zoals eerder gezegd voelt dit ook echt als een plicht.

Natje onze Thaise gids had ons ontvangen. Alleen een hele reis met een Thais, Engelse en een beetje Nederlands sprekende gids 17 dagen door Thailand te reizen is niet echt te doen. Daarom kwam Floris onze Nederlandse gids er nog bij. Hij mocht ons blijkbaar niet ook op pikken bij de airport hallen. Dit kwam door het leger. Het leger is namelijk de baas in Thailand. Dit was niet vaak te merken. Alleen ze hadden dus wel bepaald dat alleen Thaise mensen het vak gids mogen uit oefenen in Thailand. Als ze ons zouden vragen wie onze gids is, dan moesten wij Natje aan wijzen. Dat was onze ‘’officiële’’ gids. Later was dit in mijn ogen vooral Floris. Natje was echt een schat van een vrouw, alleen ik had denk ik toch meer een klik met Floris. Vraag mij niet waarom, maar een blik was soms voor ons al genoeg. Alleen dat komt allemaal nog wel terug

Samen met Floris en Natje gingen we de bus in. De veel te koude bus. Je zag echt iedereen gelijk de airco dicht knallen. Floris melde er gelijk bij dat dit nog wel zou gaan veranderen deze reis. Dan zouden we juist verlangen naar de airco. Dat kan ik je nu inderdaad wel bevestigen. Deze vakantie wilde ik zeker vast leggen op foto’s en video’s. Niet vloggen ofzo, maar gewoon echt wat het land te bieden heb. Zo doende had ik ook een stukje van de bus reis gefilmd. Ik was namelijk zelf echt benieuwd naar het verkeer. Geloof me je ziet mij niet, maar ik had een glimlach van oor tot oor. Sorry trouwens voor de twee zwarte balken en het verticale gefilm. Daar had ik toen blijkbaar nog niet bij na gedacht.

Na een tijdje reizen kwamen we eindelijk aan bij onze hotel. We starten onze reis in het Ramada D MA Bangkok hotel. Als je in Thailand gaat reizen via een groepsreis. Dan start elke hotel/verblijf op de zelfde manier. Met een naar mijn mening ranzig drankje. Veel te zoet of juist iets zonder smaak. Samen met het drankje kregen we wat informatie en onze kamer sleutel. Nou ben ik niet zo veel eisend, maar toen fox vroeg of ik voorkeuren had, heb ik wel wat door gegeven. Zo hoog mogelijk en een lekker groot bed. Zo begon mijn reis gelijk op de 24 ste verdieping. Hier was ik oprecht echt heel blij mee. Al helemaal toen het achteraf de enige kamer bleek te zijn met prachtige uitzicht. De andere keken naar ene muur of naar een ander hotel. Top eis dus 🙂

https://www.instagram.com/p/BWr8Du5h813/?taken-by=fabiangijze

 

Voordat ik naar mijn kamer ging, gingen we eerst nog even met Floris naar de ATM. Voor mijn vakantie in Boekarest had ik in Nederland al mijn geld in gewisseld. Ik had toen zoveel geld misgelopen, dat ik toen ook gelijk had besloten het nooit meer hier te doen. Zodoende was ik in Thailand zonder enige baht op zak. Bij de ATM besloot ik het maximale bedrag te pinnen 20.000 baht (met kosten er bij €531,97). Sta je dan in eens met 20 briefjes van 1000 baht. Nou dat voelt ergens wel goed hoor.

Hierna kon ik dan eindelijk naar mijn hotelkamer. In het hotel merkte ik gelijk al dat de gemiddelde Thai niet heel groot is. De plafon van de gang was echt heel laag, maar in je kamer waren de dingen ook niet echt heel hoog. Voor het eerst in mijn leven was ik bijvoorbeeld te groot voor de douche. Veel tijd had ik alleen niet echt. Het eten schreeuwde om mijn buik en mijn buik verlangde andersom ook weer naar het eten. Snel naar beneden dus.

Hopelijk vonden mijn mede reizigers het niet heel gek/irritant, maar van deze gerecht had ik nog even snel foto’s gemaakt. Allemaal kleine bakjes met eten er in en natuurlijk reist. Het eten wat ik na 20 dagen Thailand niet meer kan zien. Overal waar je kijk en eet krijg je reist. Ach dat hoort er nou eenmaal bij. Het eten was trouwens echt heerlijk. Vooral die driehoeken. Samen met de saus lekker zoet van smaak.

 

Na het eten kwam ik voor het eerst in aanmerking dat ik alleen reis. Iedereen moest namelijk hun drankje  afrekenen behalve ik. Er klopte hier dus duidelijk iets niet. Blijkbaar was ik als vijfde gezinslid aan de rekening van mijn buurman  toegevoegd. Ik wilde het graag als nog betalen, maar de man stond er op om het deze keer een keertje voor mij te betalen. Nou lekkere kennis making zou je zeggen. Echter was dit toch wel een goede start. Hierna gingen we namelijk met zijn vijven naar de Seven Eleven (24/7 supermarkt)en ik ga deze man nog heel vaak in Nederland zien. Het is namelijk de vader van mijn lieve vriendin. Jap, juist bij hem had ik weer de beste start die je kan wensen. Nog bedankt hé

We ging

en naar de Seven Eleven om wat geld te wisselen. Je koopt iets van 20 Bath en betaal doodleuk met 1000 Bath. Iets wat daar blijkbaar heel normaal was. Dit moet je trouwens ook echt gewoon doen, want zeker niet iedereen heeft terug van 1000 Bath. Je moet zorgen voor wat kleinere briefjes. Deze snoepkont besloot in ieder geval voor de snoepjes te gaan. Achteraf bleek dit wel een halve miskoop te zijn. Ik vond namelijk maar één van de twee smaken lekker uit het zakje. Iets waar ik pas in Nederland achter kwam, maar dat terzijde

Na wat springen op het bed en met het geld. Ja zeker dat ik dat nog doe 😉 Ging deze jongen eindelijk slapen. Hoeveel uur ik al precies wakker was weet ik echt niet meer, maar het was in ieder geval lekker veel. Ook al was het daar 5 uur later dan in Nederland. Ik was echt kapot. Badjas aan en hup dat bed in. Ik was al heel lang niet meer zo snel in slaap gevallen.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Per ongeluk in Boekarest en ik wordt gelijk geïnterviewd

De tweede dag werd mij al snel iets duidelijk. Mijn vakantie dagen in Boekarest gaan niet vroeg beginnen. Ik had mij maar gewoon voor genomen om geen wekker meer te zetten. Tijdens mijn eerste wandeling had ik allang door dat je hier overal eten kon halen. Vroeg opstaan zat er gewoon even niet in. Persoonlijk heb ik daar gewoon even niet de energie voor en eigenlijk is vroeg opstaan ook nergens voor nodig. De winkels zijn toch nog niet open en hoe later je vertrek, des te later ik weer terug zal gaan. Zo vertrok uiteindelijk pas rond 14:00. Ja, ik weet het, veel te laat. Het is ook maar een vakantie hé.

Nou dacht ik tijdens mijn zondag wandeling iets leukst te hebben gezien. Net als in Antwerpen dacht ik een Chinese plek te hebben gespot. Nou ben ik gek op Chinese en Japanse dingen, dus daar wilde ik heel graag even koekeloeren. Achteraf bleek het gewoon een station te zijn. Helaas dus geen Chinese mini stad. Wel zag ik weer zo’n leuke bakkers winkeltje. Eindelijk had ik mijn ochtend/middag eten gescoord. Ze hebben hier dus allemaal verschillende bakkertjes zitten. Ze zitten in en klein hokje waar een gat uit gesneden is. Hierdoor kan je betalen en je eten aanpakken. Persoonlijk vind ik dit echt leuk om te zien. Bovendien kopen de mensen hier ook meestal hun broodje. Om direct goed in te burgeren, besloot ik om twee vanille Croissantjes te kopen. Die dingen plakte als een gek, maar ze smaken wel echt heerlijk. Nou had ik er aan ééntje al genoeg, dus besloot ik de tweede even te bewaren in mijn tas.

Gisteren was het mij helaas niet gelukt om de Carrefour te halen. Het voetganger pad hield er gewoon mee op. Nou zag ik met een gelukje weer een bord van de Carrefour staan. Dit keer stond er direct al dat het nog maar een paar minuten rijden was. Deze moest dus wel dicht bij zijn. Zodoende was mijn loop richting bepaald. Bij de Carrefour moest wel een winkel centrum zijn, dus misschien was dat wel even leuk om te checken.  Gelukkig bleek dit inderdaad het geval te zijn. Dit keer was ik er dus niet voor niks heen gelopen. Nou moet ik wel eerlijk bekennen dat er gewoon geen leuke winkels in zaten. Wel ging ik nog even de Carrefour in. Hier kocht ik een twee liter fles water zonder bubbels en een tropical skittles zak. Persoonlijk ben ik echt gek op snoep en al helemaal aan Skittles. Ik spaar de verschillende zakken ook thuis. Nou was ik in Gran Canaria verliefd geworden op de Tropical zak. Drie keer raden wie er dus even een vreugde dansje deed in de winkel 🙂

Natuurlijk was het ook echt lekker slim om dit al te gaan kopen. Hierna besloot ik nog even een stukje door te lopen. Gelukkig zijn twee liter flessen niet zo zwaar hé. Achter het winkel centrum zag ik in ieder geval een hele mooie route om te bewandelen. Er was daar namelijk een hele lange gracht te vinden. Ik koos een richting en begon weer gezellig verder te wandelen. Nou mag ik dan wel geen internet hebben, maar Google Maps doet het gelukkig prima. Zo kwam ik er ineens achter dat ik richting Boekarest aan het lopen was. Dit was zeker niet mijn originele plan, maar als we er nu toch al bijna zijn. Zo werd mijn kleine wandeling, toch nog een hele lange wandeling.

Uiteraard was ik nog helemaal niet bekend met alle straatjes hier. Gelukkig is mijn richtingsgevoel dik in orde. Bij de overstekplekken ging ik gewoon lekker naast andere mensen staan. Zo wist ik precies wanneer ik moest lopen en als er iemand aangereden werd, dan was ik zeker niet de eerste persoon. Het voelt tenslotte hier toch een beetje als overleven. De verkeerssituatie blijf mij hier echt verbazen. Toeteren en door reiden is hier echt heel belangrijk. Al hebben de voetgangers hier wel echt de macht. Wat zijn de mensen daar brutaal in zeg. Stiekem moet ik er elke keer weer om lachen. Vooral om die oude boze mannetjes. Ze lopen vol door rood heen, maar toch helemaal gaan schelden als je bijna wordt aan gereden.

Uiteindelijk kwam ik bij een heel groot gebouw aan met alleen maar jongeren. Dit bleek de universiteit te zijn. De gebouwen zijn hier echt niet normaal. Overal waar mee gepronk kan worden, verdiend zo’n groot gebouw. Zo viel ik gelukkig niet op tussen de menigte. Iedereen kreeg juist het gevoel dat ik hier gewoon woonde. Zo hebben er al een paar mensen de weg aan mij gevraagd. Hier ben ik eigenlijk wel heel blij mee. Het maakt de kans op oplichting en/of diefstal toch net ietsjes kleiner.

Toen kreeg ik even het Duitse gevoel. Ik kwam namelijk bij een festival/marktje aan. Je rook de worsten al van een afstandje en er stonden van de kerstmarkthuisjes. Dit had ik wel eens op tv gezien en er hing ook een beetje een Duitse feest sfeer. Nou was er alleen niet zo heel veel voor mij te doen. Ze verkochten er nou niet echt interessante dingen. Wel zag ik dat 3 maart veel ingepland stond. Dat is toevallig mijn laatste dag hier, dus dan heb ik nog iets leuks te goed. Voor nu liep ik er maar gezellig door heen. Beetje lachen naar de mensen en rond kijken wat er nou precies was te vinden. Het was alleen niet heel erg groot, dus voor ik het wist stond ik er alweer buiten. Één ding was in ieder geval wel zeker. Boekarest had ik gevonden.

Toen gebeurde er ineens iets. Er kwamen twee vriendelijke meiden op mij af gelopen. Op dat moment dacht ik echt dat ik opgelicht of gerold zou worden. Echt altijd als je iets over oplichters bekijk, start het precies zo. Gelukkig bleek niet het geval te zijn. Ze spraken mij alleen aan, vanwege mijn geschatte leeftijd en hun gewoon vrolijk aan keek. Ze zaten bij een organisatie genaamd România CARP. Wat het precies in hielt zou ik niet meer weten, maar het was in ieder geval bedoeld voor studenten die met elkaar iets wilde betekenen. Hiervoor wilde ze mij graag interviewen. Zodoende kwam er een leuk gesprekje opgang. Ze stonden wel even raar te kijken toen ik vertelde waar ik vandaan kwam. Nederlanders komen hier niet echt vaak.

Sommige vragen waren een beetje standaard en andere krijg je niet vaak gevraagd. Zo vroegen ze bijvoorbeeld wat ik hierna verwacht. Is er een god of lig je stil in je graf. Nou had ik hun ook in mijn beste Engels uitgelegd, dat ik nu echt genoot van het leven en zelf mijn richting bepaalde. Vroeger was dit zeker niet het geval, dus dat ik hier echt heel veel waarde aan hechte. Vervolgens gingen we het hebben over wat ik kan doen om andere te helpen. Nou moest ik daar niet erg lang over na denken. Mijn antwoord was heel simpel. Ik zei namelijk alleen het woordtje smiling. Iedereen loop elkaar maar voorbij en er wordt heel veel op een ander neer gekeken. Kinderen worden genegeerd en op zwervers kijk je neer. Ik probeer juist naar iedereen te lachen. Wat maakt het nou uit dat iemand op straat leef of nog niet kan praten. Een glimlach is juist voor hun één van de fijnste en de warmste dingen om te krijgen. Gelukkig werd mijn antwoord goedgekeurd en vonden ze het ook nog eens een mooi antwoord. Achteraf vroeg ik nog even of ik een foto van ze mocht maken voor mijn blog. Nou had ik niet verwacht dat ze mij gelijk tot een selfie zouden dwingen, dus dankzij hun zie je mij ook nog eens. Hi

Het was nu wel al iets te laat om door de stad te lopen. Daarom besloot ik gewoon alles een beetje te verkennen. Even overal langs lopen en mijn route voor morgen al een beetje verkennen. Nou viel mij gelijk al iets op. De Roemenen houden zelf echt heel veel van seks of de vraag van de bezoekers is gewoon heel hoog. Overal zag je massage plekken en seksshops. Wel vond ik het grappig om te zien dat er in één shop een combinatie was ontstaan. Het was een seksshop, maar tegelijkertijd verkochten ze ook alle telefoons. Nou heeft dit misschien met de trilfunctie te maken, maar anders zie ik er geen logische verklaring voor. Nou werden sommige plekken de redstreet  genoemd, dus zo leek het toch even dat ik weer in Amsterdam terecht was gekomen. Dit gevoel kwam al helemaal toen ik restaurant Artis tegen kwam. Achteraf bleek dit ook opgericht te zijn door Nederlanders.

Aangezien het al wat donkerder werd en ik de weg zeker nog niet wist, besloot ik maar eens om terug te keren. Gelukkig kwam ik er achter dat ik rechtstreeks naar mijn hotel kon lopen. Als je Boekarest eenmaal weer uit was, hoefde ik nog maar één straat uit te lopen. Zodoende kwam ik eindelijk weer eens thuis. Mijn spullen dropte ik even in mijn hotel kamer en vulde mijn portemonnee weer met geld. Nog met de maaltijd van gisteren in mijn achter hoofd, ging ik weer gezellig eten aan de overkant. Griviţa Pub & Grill was mij echt heel goed bevallen. Een tweede keer eten zou zeker geen kwaad kunnen. Gelukkig rook het bij binnenkomst al weer heerlijk. Mijn plekkie van gisteren was al bezet, dus ging ik dit keer maar vlakbij de deur zitten.

De kaart kon ik nog goed herinneren van de dag er voor. Nou was ik de eerst dag safe voor kip gegaan, dus dit keer wilde ik wel eens wat anders. Het plaatje van de varken zag er wel leuk uit, dus daar ging ik dan maar voor. Eigenlijk had ik gewoon geen idee wat alles was. Mijn Roemeens is nou eenmaal niet zo goed hé. Gelukkig werden mijn ogen en buik heel blij gemaakt. De ober kwam namelijk terug met ribs. Nou ben ik daar van kinds af aan al dol op. Gelukkig mocht je wel gezellig met de handen eten, dus kon ik echt al het vlees er van afbijten. Dit keer smaakte het echt nog beter dan de dag ervoor. Het restaurant heeft trouwens echt een grappig concept. Iedereen mag gratis nootjes pakken. Ze hebben alleen één voorwaarde. Alle schillen moet je op de grond gooien. Nou voelde ik gisteren al iets kraken onder mijn schoenen, maar nu wist ik ook eindelijk eens wat het was.

Met een goed gevulde buik ging ik weer gezellig terug naar mijn kamer. Hier keek ik nog even the blacklist terug en daarna vielen mijn oogjes al vrij snel dicht. Nou sliep ik helaas niet in één keer door. Helaas voelde ik al de hele dag een griepje doorzetten. Zo werd ik vrij vaak waker door een droge keel en een snotterende neus. Dan ben je toch echt even blij dat er geen wekker klaar staat of dat iemand je wakker kan maken. Dat maakte mij stiekem wel een beetje blij.

 

Fabian van der Gijze

Het lijk mij ook leuk als je mij via  Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂

Vooral mijn Twitter en Instagram zijn leuk joh. Krijg je allemaal van dit soort foto’s te zien en tweets te zien;)

https://www.instagram.com/p/BRBXvpghxFZ/?taken-by=fabiangijze&hl=nl

 

KLM

De reis richting Boekarest

Nou had ik natuurlijk weer een twee dagen blog  post beloofd. Zoals je kan zien is dit alleen nog maar de eerste dag. De blog post was echt al heel groot zonder dag 2. Hierdoor heb ik even besloten om vandaag alleen over dag 1 te spreken. Moet nog even kijken hoe ik het de aankomende dagen ga aanpakken, maar dat is mijn zorg. Jou wil ik voor nu in ieder geval veel lees plezier wensen 🙂

Eindelijk kan  ik weer bloggen op één van mijn favoriete locatie. Momenteel zit ik namelijk in het vliegtuig. Persoonlijk word ik daar echt heel blij en relax van. Vliegen heb ik echt nog nooit erg gevonden. Al is het wel even wennen om alleen te vliegen. Bovendien spreekt er hier al bijna niemand Nederland, dus het is al lekker in de buitenlandse sfeer.

Vandaag vlieg ik ook voor het eerst met KLM. Stiekem vind ik dat echt leuk. Vraag mij niet waarom, maar KLM heeft gewoon net ietsjes extra’s. Normaal is de prijs ook iets hoger, maar daar heb ik gelukkig geen last van. Mijn vlieg tickets zijn gelukkig niet zo duur uit gevallen. Vandaag heeft KLM mij wel laten zien waarom ik altijd zo opkeek naar hun. Het inchecken en het vliegen voelt echt heel anders. Misschien is het ook echt wel iets anders. Voor het eerst heb ik ook helemaal geen vliegticket. Nee, alles ging vandaag via mijn telefoon. Je boarding pass krijg je via de KLM app te zien. Nou had ik mij al via de app in gecheckt, dus ik hoefde alleen maar mijn koffer in te leveren.

Koffers in leveren gaat bij KLM natuurlijk ook net weer even iets anders. Ik moest mijn koffer in een bak leggen.
Zodra ik dit deed, begon er iets te verschijnen op beeld. Toen ik hier mijn boarding pass scande, kwamen mijn gegevens op het beeldschermpje terecht. Toen alles bleek te kloppen kreeg ik mijn koffer label. Hierna schoof mijn koffer naar achteren en ging die er vandoor. Nou heb ik niet echt vaak gevlogen, maar dit was echt nog nooit zo snel gegaan. Eigenlijk verliep alles vandaag zo lekker snel. Alleen de paspoort controle duren een paar minuten langer, maar voor de rest was het lekker door lopen.

Van wachten op Schiphol ben ik alleen niet zo fan. De winkeltjes vind ik toch te duur en je zit echt opgesloten. Gelukkig zijn er een hoop mensen om naar te kijken. Daar hou ik namelijk wel van. Nou besloot ik dit eerst maar bij de Mac Donalds te doen. Hier eet ik persoonlijk eigenlijk nooit. Ben gewoon niet zon Mac mens. Alleen de rest vond ik gewoon iets te duur. Achteraf baalde ik wel van mijn gierigheid. Een paar minuten later begon ik gezellig alles alweer op te boeren. Gelukkig zakte dit na een tijdje wel een beetje weg. Ik besloot na een tijdje toch maar eens een beetje te wandelen. Even kijken waar ik straks heen moet. Nou was dit al helemaal vooraan, dus was er niet echt veel te zoeken.

Toen besloot ik om maar gewoon eens te relaxen. Er zijn gelukkig op Schiphol genoeg plekken waar je dit kan doen. Ik koos een mooie stoel uit en ging er eens lekker voor zitten. Nou is er aan WiFi ook geen gebrek, dus de afleiding was zeker aanwezig. Zo heb ik lekker een uurtje kunnen genieten van YouTube filmpjes en rond rennende mensen. Dan vlogen er weer een paar mensen naar rechts en voor je het wist viel er weer bijna iemand links. Geef mij aub een dvd van dit soort plekken. Stiekem lach ik mij altijd dood. Bij mij is stress altijd ver te zoeken, dus hier kan ik altijd zo verbaast naar kijken. Mensen vergeten door de stress soms gewoon hun vrouw en/of kinderen. De man is al bijna bij de gate, terwijl de vrouw nog een km terug te vinden is. Is dat nou echt nodig

https://twitter.com/fabiangijze/status/835569630936772609

Zelf kon  ik gelukkig lekker rustig naar mijn gate lopen. Ook hier stond wederom geen rij. Dit mag wel vaker het geval zijn hoor. Nou viel mij wel direct iets op. In het vliegtuig zelf is de Nederlandse taal al ver te zoeken. Het lijkt er  echt op alsof niemand naar Boekarest durf te gaan. Dit merkte ik thuis al, op het vliegveld en nu hier weer. Zodra ik mijn bestemming verteld, kijken de meeste mensen mij vragend aan. Zelfs de man bij de paspoort controle vroeg wat ik in godsnaam in Boekarest wilde gaan doen. Nou weet ik dat zelf ook nog niet zo heel goed, maar volgens mij staat er echt een mooi avontuur op mij te wachten. Dat hoop ik tenminste wel. Anders ben ik in ieder geval weer even weg geweest. Eerlijk gezegd was dat wel even nodig. Nederland vloog mij een beetje om de hals en ik was even alles helemaal zat.

 

Hoe dan ook is het vluchten in ieder geval gelukt. Het vliegtuig vliegt al een poosje door en de vlucht terug duurt nog wel even. Alleen moet ik wel oppassen dat ik niet ga wennen aan de luxe hier. Blijkbaar krijg ik hier gewoon gratis eten en drinken. Om de zoveel minuten komt het drinkkraampje even langs en wordt alles weer bij gevuld. Nou was ik stiekem wel een beetje bang voor mijn eten. Het zag er nou niet echt uitnodigend uit. Gelukkig kijk ik nooit zo naar het uiterlijk en heb ik het gewoon lekker opgepeuzeld. Vraag mij niet wat het precies was, maar het smaakte prima. Zo zie je maar weer dat je echt nooit op het uiterlijk af moet gaan. Iets lelijks kan iets heel moois hebben 😉

Misschien had je in mijn vorige blog ook al gelezen. Hierin vertelde ik over mijn vervoer probleem. Nou kwam er uit het niets een mogelijkheid om met iemand mee te rijden. Ik ben namelijk lid van  couchsurfing. Dit is een websites voor mensen die rond reizen. Nou gebruik ik het vooral in Nederland om een slaapplek te regelen als ik heel ver moet figureren. Nou besloot ik eens te kijken naar de Nederlandse mensen in Boekarest. Er waren twee Nederlanders actief geweest vandaag, dus besloot ik ze even toe te voegen. Wie weet kwamen ze later in Boekarest wel van pas. Tot mijn verbazing sprak één van die personen mij gelijk aan.

Michael vroeg zich terecht af of hij mij kon. Ik hem dus netjes uitleggen waarom ik hem toe had gevoegd. We raakte aan de praat en hij stelde later voor om mij te komen ophalen. Zo zou ik in ieder geval niet kunnen verdwalen. Nou had ik op couchsurfing blijkbaar nog de foto staan van de bloggersmeeting 2. Om mij te kunnen herkennen stuurde ik mijn recente foto. Vanaf toen werd ik overal uit het niets geblokkeerd en was het klaar. Meneer had blijkbaar gedacht dat ik één van de dames was die om mij heen stonden. Nou Michael dit lees je waarschijnlijk niet, maar je bent nou al een lul. Sorry, maar wat maakt het nou uit dat ik een jonge ben. Dan ben je echt hopeloos. Stiekem ben ik nu wel blij dat ik geen meisje ben. Wie weet was hij wel heel iets anders van plan. Laten we hopen dat hij het ten minste op een aardige manier wilde proberen. Anders mogen zijn ballen er van mij afvallen 😉

Nou ga ik maar eens lekker een film kijken. Er valt verder nog niet zo veel te zeggen. Waarschijnlijk wordt de zoektocht naar de bus en hotel nog een hele uitdaging, dus ik kom vanzelf wel weer terug met iets nieuws. Tot zo 🙂

Laat die film ook maar zitten. Blijkbaar ga ik over een kwartier al landen. Had helemaal niet door dat de tijd zo snel voorbij was gevlogen. Nu is het hier wel een uur later, dus kom ik in de nacht aan. Nu hoop ik echt dat de bus nog rijd. Anders ga ik waarschijnlijk al opgelicht worden door een taxirit

Die bus werd hem dus mooi niet hé. Zoals ik al een beetje aanvoelde, reed mijn bus natuurlijk niet meer rond 0:30. Er reed wel een andere bus, maar dan moest ik 20 minuten lopen naar mijn hotel toe. Nou zou ik daar normaal gelijk voor kiezen, maar hier leek mij dat nou niet een strak plan. Gelukkig zag ik al snel een taxi automaat. Op de gok toe drukte ik op een paar knoppen en toen kwam er een ticket uitgerold. 3 minuten later zou mijn taxi naar mij toe komen. Gelukkig had mijn taxi een makkelijke kenteken, dus die herkende ik al snel. Raad eens wie er opgelicht is? Nou ik dus mooi niet. De lokale taxi heeft hier een vast tarief van 1.39 Leu. Hier hield mijn chauffeer zich dan ook netjes aan.

Nou ben ik echt heel blij dat ik voor een taxi rit heb gekozen. Met een beetje geluk kwam ik bij een hele vriendelijk man terecht. Nou spraken we allebei gebrekkig Engels, dus we verstonden elkaar goed. Heel af en toe moest hij zijn vragen weer even opnieuw stellen, maar het kwam uiteindelijk goed. We hadden het echt over van alles. De ene keer ging het over de politiek en dan weer over mij. Zodoende werd het echt een gezellige rit. De rit mocht er zelf ook wezen. Zo ben ik bijvoorbeeld al langs de boog van Boekarest gereden en langs een enorme winkelcentrum. Met een klein beetje fooi kosten mij dit maar 30 Leu. Nou was mijn wissel koers in Nederland 3,8 Leu, maar eigenlijk is het tegen de prijs van 4,5 Leu. De taxi rit had mij dus zo’n 6 a 7 euro gekost. Nou in Nederland heb je daar niet eens een bus kaartje voor.

Nou ben ik net heerlijk wakker geworden en heb ik al ontbeten. Ik ga al vast een beginnetje maken aan de volgende blog post. Als ik hier een twee dagen blog post van zou maken, zou die wel heel groot gaan worden. Misschien wordt het dit keer dus steeds een één dag blog post en anders gaat het gewoon steeds over twee dagen. We zullen het wel zien.

Groetjes uit Boekarest

 

Fabian van der Gijze

Het lijk mij ook leuk als je mij via  Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂