Even terug naar de basis

 

Op mijn sociale media’s kwam deze foto online te staan.

https://www.instagram.com/p/BSqT73NhRGH/?taken-by=fabiangijze

Nou probeer ik de laatste tijd meer dingen vast te leggen. Ik wil er weer eens aan gaan wennen om op foto’s te gaan. Nou is mijn foto lach hier nog niet echt perfect, maar ik moest en zou deze foto maken. Gelukkig werkte de andere twee een beetje mee. nou stonden we niet het zelfde, maar ik wilde de foto hier onder graag nog eens opnieuw maken.

Deze foto zie je hier wel eens vaker voorbij komen. Dat heeft één simpele reden. Ik ben echt tering trots op die foto. Als ik er naar kijk word ik altijd vrolijk en positief verdrietig. Voor mij straalt dit iets heel moois uit. Uit deze foto lees ik namelijk het volgende:  WTF wil je proberen te bereiken, wij staan samen sterk en wat er ook gebeurd, dit zal altijd de basis blijven.

Dat is in het verleden vaak gebleken, maar nu nog steeds komt het vaak weer zo terug. Helaas vallen er wel eens mensen om ons heen weg, maar dit zal altijd stand blijven houden. Nou hou ik er van dat ieder een lekker voor zich zelf praat, maar volgens mij vinden deze twee lieve vrouwen dat ook. Natuurlijk komen er wel eens scheurtjes in de mooie basis. Dat is gewoon iets natuurlijks. Alleen wij hebben wel het geluk dat we hele sterke lijm hebben. Het zou bijvoorbeeld helemaal kunnen scheuren, maar ik geloof er heilig in dat we dan als nog bij elkaar terug komen.

Nou ben ik persoonlijk wel van mening dat er zo weinig mogelijk foto’s van iets moet bestaan. Heel vaak zie ik tientalen foto’s voorbij komen met de zelfde betekenis. Dan vraag ik mij altijd weer af waarom dat zo is. Achteraf kom je er dan vaak achter dat het gewoon een mooie schijn was. Relaties moeten volgens de foto’s zo mooi zijn. Echt alles wat er gebeurd is zo mooi. Achteraf verdwijnen alle foto’s en hoor je er niks meer van. De betekenis van deze foto is voor mij echt uniek en zal ik niet snel ergens anders meer vinden. Ik heb geen tientallen bewijsstukken nodig. Af en toe een reünie foto is voor mij genoeg.

Dit is mijn basis en hier voel ik mij goed!!

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂

Dan krijg je in eens een telefoontje met geweldig nieuws (heden)

Op dit moment ben ik echt heel blij. Mijn glimlach staat de hele dag op mijn gezicht en voel mij enorm goed. Het liefst zou ik alles al vertellen, maar dat kan helaas nog niet. Wel kan ik er natuurlijk een beetje om heen praten. Waarschijnlijk ga je het anders binnenkort op mijn blog merken. Bovendien heb je er misschien al iets van mee gekregen via mijn sociale media. Daar kon je onder andere al lezen dat ik auditie ging doen.

De oproep

Laatst had ik namelijk een oproep gevonden bij een casting bureau. Ze zochten mensen die het leuk leek om te jureren bij een tv programma. Als je de afgelopen figureer blog posten heb gelezen weet je eigenlijk al dat ik dit niet kon negeren. Het was een oproep die echt naar mij schreeuwde. Er stonden allemaal dingen in waar ik steeds blijer van werd. Ik moest en zou er een gooi naar doen en besloot de vragen te beantwoorden.

De vragen kon ik echt heel gemakkelijk beantwoorden. Eigenlijk had ik overal wel een antwoord op. Zonder na te denken vulde ik alles achter elkaar in. Persoonlijk vind ik dat je dan de leukste antwoorden verzin. Als je te veel moet nadenken is dat later echt te zien. Alles ging goed tot ik bij de laatste vraag terecht kwam. Nou, het was eigenlijk meer een opdracht. Je moest namelijk een auditie filmpje maken, zodat ze wisten wie je was. Allemaal leuk en aardig, maar er was een probleempje. Ik was namelijk hartstikke ziek geworden en lag al vijf dagen in mijn bed. Het filmpje moest buiten worden opgenomen, dus dat kon een probleem gaan opleveren

Filmen tussen de polders

Toch besloot ik het gewoon te doen. Wat kan mij het ook schelen. Dit filmpje zou er hoe dan ook komen. Al zou ik kruipend naar mijn locatie moeten. Snel sprong ik onder de douche, want het begon al donker te worden. Daarna een grote klodder gel in mijn haar en een luchtje opgedaan (nee, dat laatste heeft geen nut). Daar was ik dan in eens onderweg op mijn fiets naar een plek vol herinneringen. Ze vroegen om een natuurlijke achtergrond, dus dan kregen ze die ook. Helaas merkte ik al heel snel dat het enorm druk daar was. Nou vind ik het niet erg als iemand mij gek ziet lullen tegen een camera, maar het is zo storend op beeld. Ik besloot gewoon door de polders heen te fietsen.

Daar stond ik dan in mijn eentje in een polder. Echt niemand in de weide omgeving te bekennen. Nee, je zag alleen mij met mijn telefoon. Zonder plan ben ik gewoon gaan filmen. Eigenlijk was ik na één opnamen al helemaal tevreden, maar toch wilde ik er nog eentje voor de zekerheid maken. Je weet anders maar nooit. De tweede keer ging het nog beter. Dit moest het filmpje worden waardoor ik uitgenodigd zou worden. Met mijn grote mond tweeten  ik nog dat ik het filmpje online zou gooien als het echt had gewerkt. Nou, kan ik je vertellen dat jullie dit filmpje binnenkort te zien krijgen. Er zijn namelijk een hoop leuke dingen gebeurd.

Mijn eerst auditie

De volgende dag werd ik namelijk meteen al
gebeld. Ze wilden graag dat ik auditie kwam doen op het hoofdkantoor van fox Nederland. Nou is die locatie helaas niet door gegaan, maar de vervanger mocht er ook echt wezen. De nieuwe l
ocatie werd namelijk het jaz hotel in Amsterdam. Wauw, wat is dat een mooi en te luxe hotel. Daar zou ik echt een keer willen overnachten. Dat is even iets anders dan ik gewend ben. Ook al was het alleen nog maar een auditie, maar over de service kon ik echt niks op aanmerken. Er stond allemaal eten en drinken klaar. Dit heb ik zelfs nog niet mee gemaakt met mijn figuratie klussen. Hier ging ik dus mooi van genieten. Dan had ik dat te minste al gedaan.jury

Eerst moest je even een quitclaim invullen en nog een uitgebreidere vragenlijst beantwoorden. Nou kan ik mij voor stellen dat je nog nooit van een quitclaim heb gehoord. Zelf had ik er ook nog nooit van gehoord, voordat ik ging figureren. Dit zijn gewoon contracten met de voorwaarden en waar je bevestig te zwijgen. Echt tegen niemand mag ik iets over de inhoud vertellen. Gelukkig ben ik erg goed met geheimen, dus ik vind het niet erg om het te tekenen. Ik verwacht niet dat ik ooit zo’n boeten moet gaan betalen. Zodra dit allemaal was geregeld mocht je mee naar de auditie.

Tijdens de auditie moest ik een paar camera testjes doen, even babbelen en mijn mening geven. Het gaf mij eigenlijk direct een goed gevoel. Toen de camera uit stond heb ik ook nog even na gepraat met de beste man. We schudde elkaar de hand en namen weer afscheid. Daar kon ik mijn twee uur durende reis weer gaan maken, maar dit had ik er echt allemaal voor over. Misschien was het nu wel vier uur reizen voor iets wat drie kwartier opleverde, maar wie weet bracht het wel iets moois. Later bleek dat ook echt het geval te zijn!!

https://www.instagram.com/p/BML3DREhokU/?taken-by=fabian_gijze

Het verlossende telefoontje

Na ongeveer een week ging mijn telefoon eergisterenavond af. Het was een telefoonnummer uit België. Toen ik dit zag nam ik zo snel mogelijk op. Dit kon namelijk twee dingen betekenen. De uitslag was bekend of het was een radio station uit België waar ik waarschijnlijk binnenkort mag komen. Allebei de telefoontjes zou top zijn. Het bleek om het eerste te gaan. Al heb ik de uitslag al lang verklapt, maaaar ik mag komen!!! Zelf ben ik er enorm blij mee, maar de mensen om mij heen zijn ook zo blij. Dit doet mij echt heel veel. Hoe blij ik nu wel niet ben is in geen woorden te beschrijven. Misschien is het nog maar een kleine stap, maar het is er weer eentje om nooit te vergeten.

Dit betekend dat ik eind van deze maand twee dagen in een hotel in Antwerpen  mag verblijven, vier opnamen dagen heb en dus waarschijnlijk dan even niet kan promoten. Wel ga ik proberen om mijn blog posten door te laten lopen, maar dat kan ik nog niet beloven. Anders is het maar voor een paar dagen stil. Kan ook wel eens lekker zijn. Voor mij betekend dit echt enorm veel. Meer dan ik op papier kan verwoorden. Het voelt gewoon zo lekker om bezig te zijn met mijn grote droom. Wie weet mag ik dit hierna nog wel veel vaker gaan doen. Ik hoop het zo, maar laten we dit eerst maar weer eens bekijken.

Voor nu ben ik weer eventjes uitgeschreven. Zou nog zo graag door typen, maar dat kan helaas nog eventjes niet. Dit komt van zelf wel. Zodra ik los mag gaan en mijn filmpje online kan gooien zie je het van zelf wel verschijnen. Je bent de eerste die ik het zal laten weten. Misschien heb je het trouwens al opgemerkt, maar deze blog post heb ik een keertje anders geschreven. Ik heb voor de eerste keer eens kopjes gebruikt. Laats kreeg ik op mijn flikker dat ik dit nooit deed bij verslagen, dus ik dacht laat ik het hier eens proberen. Mocht je er een mening over hebben, deel die dan aub met mij. Ik vind het allebei wel iets hebben. Voor nu zeg ik dan alleen graag tot ziens 🙂

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Mijn blog is van mij en van niemand anders! (heden)

Als je mij op Facebook volg en/of op Twitter kon je eergisteren merken dat ik best geïrriteerd was. De meeste lezers kan ik via mijn blog of zijn nog onbekend voor mij. Soms lezen ook bekende mensen mijn blog. Meestal heel leuk en aardig, maar ik raak behoorlijk geïrriteerd van sommige dingen. Helaas moet ik deze blog post vandaag schrijven maar het moet eens duidelijk worden dat mijn blog van mij is en van niemand anders!

Het is al een paar keer voor gevallen dat iemand zelf mijn blog op zoek via Google en daarna mijn moeder vragen gaat stellen. Ik snap niet helemaal waarom dit achter mijn rug moet. Gelukkig meld mijn moeder dit altijd aan mij. Ze heeft niks met mijn blog te maken. Ik ben super eigenwijs. Al had mijn moeder zich willen bemoeien met mijn blog. Had ik toch geschreven wat ik zelf wil. Natuurlijk zou ik dingen veranderen als er echt iets was wat niet oké is, maar waar ik over schrijf is mijn gedachtes en mij wil.

De mensen die het vaak tegen mijn moeder melden hebben eigenlijk helemaal niks met al deze verhalen te maken. Ik snap dat het heftig kan over komen, maar je hoef het niet te lezen. Je klikt zelf of mijn blog en je kiest zelf wat voor verhalen je wilt lezen. Natuurlijk mag je het niet met mij eens zijn of juist wel. Natuurlijk mag je denken dit zet je toch niet op internet. Dit begrijp ik allemaal heel goed. Ik sta gewoon heel open in het leven en probeer er voor mij zelf zoveel veel mogelijk van te maken, maar dit probeer ik ook voor andere. Het mooiste wat mijn blog mij bied zijn de mooie gesprekken en de lieve reacties. Als iemand door mijn tekst tranen in zijn of haar ogen krijg weet ik dat die tekst perfect is en goed gelukt.

Mijn moeder lees zeker niet al mijn verhalen. Sommige zijn voor haar wel nog pijnlijk of moeilijk. Voor ieder is dit anders. Het doet mij best wel pijn als iemand mijn blog lees en dan vervolgens zijn of haar blog lucht bij mijn moeder. Ik zie dat mijn moeder hier soms mee zit en dit hoort niet zo te zijn. Met mijn blog wil ik mensen helpen en het niet moeilijker maken dan het al is. Kom gewoon naar mij toe als je ergens mee zit of het niet mee eens ben. Mijn moeder is niet de gene die een tekst kan veranderen. Dat ben ik en niemand anders.

Het gebeurd niet alleen bij mijn moeder. Het is ook wel eens gebeurd dat er een vriend of vriendin naar mij toe kwam waar mensen het ook wel eens aan vroegen. Hun hebben er al helemaal niks mee te maken. Die weten net zo veel als ieder ander die mijn blog posten lezen. Ik kan het gewoon niet begrijpen waarom je dit zou doen. Waarom moet het altijd achter iemand rug om. Als iedereen nou eens eerlijk zegt wat hij of zij echt denkt kom je veel veder. Val een ander niet lastig met mijn hobby. Ik ga toch ook niet naar iemands moeder toe, omdat ik last heb van iemands gezang.

Ja, eerst kon je nog zeggen dat ik niet volgens de wet volwassen ben, maar sinds 13-05-2016 ben ik ook voor de wet volwassen. Dit was al veel eerder, maar dat wilde sommige mensen niet in zien. Nu kan je er niet meer met een smoesje om heen. Ik ben volwassen of je nou wil of niet. Mijn leven leid ik zelf. Als het kon had ik allang op mij zelf gewoond en mijn eigen leven geleid. Niet omdat ik mij hier niet thuis vol. Nee, omdat ik prima voor mij zelf kan zorgen. Helaas kan dit financieel niet, maar had het graag gewild. De laatste dagen vraag ik mij af of mensen dan nog steeds naar bijvoorbeeld mijn moeder gaan terwijl ik niet meer bij haar woon.

Hopelijk is het voor sommige mensen iets duidelijker geworden wat ik gisteren bedoelde en dat je altijd naar mij kan komen. Ik heb echt heel veel gesprekken met mensen die ik niet eerder heb mogen leren kennen. Hier ben ik heel blij mee, hopelijk durven bekende mensen dit vanaf nu ook meer te doen. Laat de mensen die er niks mee te maken hebben met rust. Het is mijn trots, niet die van hun.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

De begrafenis van mijn opa (heden)

Mijn opa werd afgelopen maandag (10-11-15) begraven in Rotterdam zuid. Voordat we hem reden naar de begraaf plaats kregen wij als familie de laatste kans om hem te zien. Ik heb deze kans zeker aan gepakt. Persoonlijk vond ik het iets moois hebben. Dit was dan echt het laatste moment voor dat hij diep in de grond gaat. later kregen we de kans om de doekjes die over de kist heen waren gevouwen in de kist te vouwen. Ik wilde dit persé doen. Vond het iets moois. Wij als familie die hem een van de laatste eerbetoon mochten bezorgen.

Hierna ging de kist dicht. De plank kwam er op te liggen. Er waren 6 of 8 kopen die in de plank moesten worden gedraaid zodat deze goed vast bleef zitten. Wat ik een hele eer vond was dat ik één van die knoppen er in mocht draaien. Hier na werden de bloemen er weer op gelegd en moesten we naar buiten. Mijn zus, mijn nichtje en ik mochten het eerste stuk voor op lopen en hem af danken. Hier na gingen ook wij in de auto  richting de begraafplaats. Eenmaal hier aan gekomen mochten we weer voor op lopen. Dit maal liepen er nog een paar familie leden naast en achter ons.

We liepen tot we aan kwamen bij het gebouw waar we echt afscheid namen van hem. Er werd foto’s getoond aan de muur op een groot tv scherm. Natuurlijk werd er muziek voor hem gedraaid en we mochten nog iets over hem zegen. Ik had eigenlijk besloten om het bij deze blog post te houden en niet te spreken. Hier in had ik hem al bedankt en dacht dat het voor mij zo de beste manier was. Wel zou ik mijn zus steunen om naast haar te staan als ze sprak. We waren als tweede koppel aan de beurt.

Met mij zelf had ik enkele dag al iets voor genomen. Als ik twijfel die dag of ik iets moet zegen. Dan ga ik het gewoon daar te plekken verzinnen en gelijk uit spreken. Toen ik daar zo zat vlak voor de kist dag ik aan mijn opa en de momenten voor hem. Ik moest wel iets zegen. Ik fluisterde aan mijn zus ‘’ik ga toch spreken’’. Goed zei ze. Mijn zus was klaar met spreken en ging naast de spreektoren staan. Ik ging er netjes voor staan en begon met de woorden ‘’ ik zou hier eigenlijk niet spreken, maar ik heb net besloten dat ik dit toch ga doen’’. Mijn opa behandelde mij altijd net zoals hij volwassenen behandelde. Hij besprak ook dingen die eigenlijk niet voor mijn leeftijd bestemd waren, maar hij wist het. Ik was door alles veel ouder en veder dan mensen dachten. Altijd vecht ik voor gelijke behandeling. Mijn leeftijd deed er niet toe, maar mijn gedachtenis en wijsheid daar moest je bij mij naar kijken en dat deed hij. Ik vertelde dit recht uit mijn hart en nog veel meer.  Een ding wat hij mij altijd leerde kon ik niet weg laten bij mijn speech. Hij zei altijd tegen mij wees je zelf en vecht voor wat je wil, daar kom je het verste mee. Heb schijt aan alles en iedereen en bereik je doelen, maar wel netjes binnen de lijnen blijven. Toen ik dit uit had gesproken zag ik veel mensen lachen en hun duim naar mij op stekken. Wetende dat ik mensen had laten na denken over hem en had geraakt besloot ik weer af te stappen en terug te gaan zitten.

Toen iedereen had gesproken en het laatste nummer werd afgespeeld gingen we staan. De dragers duwde de soort brancard waar zijn kist op lag naar buiten. Hier namen de dragers en mijn 2 neven de kist op hun schouders en bleven staan tot we in een nette rij stonden. De brandcard die even ergens anders stond besloot er toen van door te gaan. Gelukkig kon mijn moeder er nog achter aan rennen en hem tegen houden. Toen we dit hadden gedaan gingen we lopen. In een lange rij liepen we richting het graf. Zijn kist werd op de twee ijzeren kabels gelegd. Deze waren op gehangen zo dat wij hem niet naar beneden zagen gaan. Iedereen nam nu echt voor het laatste afscheid van hem en liepen weer terug naar het gebouw om nog even wat te drinken en na te praten.

Veel mensen kwamen op het einde nog naar mij toe. Ze vonden het mooi hoe ik had gesproken en herkende hem er in. Ook vonden ze het mooi om te zien dat ik mijn pak voor hem had aan getrokken. Een paar keer hoorde ik later ook dat ik mocht huilen, want ik was eigenlijk de enigste die dit nog niet had gedaan. Mijn woorden kwamen inderdaad recht uit mijn hart. Mijn houding tijdens het spreken was recht op staand. Ik straalde trots uit. Mijn opa had een geweldige, maar ook een heel moeilijk leven mogen leven. Hij was trots op zijn daden en ik was nu trots op hem en klaar om hem vaarwel te zeggen. Iedereen van binnen wist dat het beter was voor hem. Met deze gedachten en de herinneringen aan hem kon ik gewoon niet huilen. Trots dat was het enige wat ik kon zijn en ik vond het fijn dat ik er nu voor iedereen kon zijn. Ik heb gesteund en geholpen waar ik kon en ik heb alles mogen doen en mogen zien tijdens de begrafenis. Was voor bij hij is gegaan en ons leven gaat weer veder en wij knokken weer veder.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin