De AllesKunner

Reageren op afl 2 van De AllesKunner met o.a. Karin Bloemen & De Veerkampjes

Aflevering 1 heb ik vorige week overleefd, dus het was weer tijd voor een nieuwe aflevering van De AllesKunner. Mocht je mijn afl 1 nog niet hebben gezien. Dan kan je dat hier checken. Dat gezegd hebben de, kunnen we weer doorgaan naar afl 2 van De AllesKunner. Dit is mijn reactie!

De video

En nog wat foto’s

De AllesKunner is in ieder geval elke vrijdag te zien om 20:30 op SBS6!

Fabian van der Gijze

YouTubeInstagramFacebook en  Twitter 

Ik doe mee met De Alleskunner seizoen 2!!

Eindelijk na lang zwijgen mag ik het dan bekend maken. Ik ben 1 van de kandidaten van De Alleskunner seizoen 2. Een tv show waarin ik met 99 andere mensen strijd voor de titel De AllesKunner. Heel simpel, je moet nooit laatste worden en pas het laatste spel te winnen. Alleen is dat soms net iets lastiger dan gedacht 😉 Vanaf 1 jan elke vrijdag te zien vanaf 20:30 uur op SBS 6

Ik ga in ieder geval na elke uitzending van de AllesKunner de Afleveringen bespreken. Kijken wat ik er van vind/vond, wat andere er van vinden en vonden. Hier kijk ik enorm naar uit. Mocht je zelf ook meer over willen weten en benieuwd zijn Abonneer dan even hier op mijn YouTube Kanaal het is gratis en je steunt mij en mijn aankomende projecten er mee.

De Alleskunner was in ieder geval een avontuur om nooit meer te vergeten. Kijk er naar uit om alles met je te delen! Je kan dit trouwens al checken hoe het was om in een corona vrije bubbel te leven en hoe het weer was om terug te komen in de maatschappij

Insta account van de AllesKunner

Fabian van der Gijze

YouTubeInstagram, Facebook en  Twitter 

Eindelijk mag ik mij na drie jaar voorstellen aan BNNVARA

Zo’n drie jaar terug begon ik aan mijn MBO opleiding. Ik geloofde nog niet echt in droom banen. Zo koos ik dus maar gewoon voor boekhouding. Zonder te leren haalde ik hoge cijfers bij economie. Dat zal dan wel mijn plek worden. Gelukkig was mijn eerste jaar zo vaag, dat ik rondom mij begon te kijken. Ik ging aan mijn tv/film droom werken. Zocht naar doelen en wilde in dat wereldje zien te komen. Nou heb ik altijd al een grote liefde gehad voor BNN, tegenwoordig BNNVARA. Vanaf toen werd ik al snel verliefd op hun opleiding BNN University tegenwoordig bekend als BNNVARA academy. Daar moest ik gewoon naar toe.

Helaas volgde ik al een opleiding. Voor dit mooie traject moet je alle tijd hebben. Het is gelukkig echt voltijds. De afgelopen jaren heb ik mij er dus wel veel in kunnen verdiepen. Alleen ik verdiepte mij er misschien iets te veel in. Ik werd echt verliefd op BNNVARA. Om de 6 maanden kwamen er weer een nieuwe talentday. De berichten stroomde dan weer voorbij. Ik had de bericht melding aan staan, dus ik pijnigde mij zelf er elke keer weer mee. Hierdoor wilde ik op een punt bijna stoppen met mijn opleiding. Ik wilde hier echt zo graag voor gaan. Het werd bijna al van de daken geschreeuwd. Gelukkig rond ik dit jaar eindelijk mijn opleiding af. Ik kies echt voor deze droom en ga dus voor een tussenjaar. Sowieso dus twee kansen om mij aan te melden bij BNNVARA Academy.

Dit jaar vierde ik mijn verjaardag niet echt. Had er niet zo veel zin in. Toch werd ik deze dag enorm blij gemaakt door BNNVARA. Ze stuurde mij laat in de avond ineens een mailtje. Ik mocht mij al een dag eerder inschrijven. Nou ik rende mijn bed uit en stuurde mijn gegevens gelijk op. Het was nog helemaal nergens voor, maar dan zou ik in ieder geval een mailtje krijgen als de inschrijvingen echt begon. Blijkbaar had ik mij vorig jaar toch al stiekem voor de helft ingeschreven. Ze hadden mij bijna helemaal overgehaald. Hierdoor kreeg ik nu dus wel een eerdere mailtje.

25 mei gingen de inschrijvingen dan echt open. Tijd om die uitdaging echt aan te gaan. Zo wachten ik de ‘’kermis’’ op het dorp af en stuurde ik zondag 27 mei mijn aanmelding op. Een foto + filmpje en wat tekst. Over mijn tekst was ik tevreden, maar over mijn filmpje zeker niet. Het was echt een simpel filmpje en het ging niet helemaal naar mijn zin. Op het begin zit ik ook echt alleen maar te wiebelen met mijn arm.  Goed er was nu gewoon geen weg meer terug. Door de korte tijd kon er even gewoon niks beters worden gemaakt. Voor uiterlijk 1 juni zou je het horen. De dagen telde heel snel af en ik hoorde maar niks. Het begon dus lichtjes al in mijn hoofd rond te spoken. Weer een gemiste kans. Tot dat ik 31 mei rond 23:00 nog even op mijn telefoon keek. Er waren drie de zelfde mailtjes binnen gekomen van BNNVARA. Een uur voor de countdown hadden ze rond gemaild. Ik mag mij eindelijk na drie jaar voorstellen bij BNNVARA.

Er zijn echt niet veel dingen wat ik echt super graag wil, maar dit is wel zo’n dingetje. Dit bericht stelt zeker nog niet zo veel voor, maar voor mij is het zo iets groots. Natuurlijk wil ik nog een ronde door komen en uiteindelijk gekozen worden, maar mij voorstellen vond ik al zo belangrijk. Het deze kans gaat niemand mij meer afpakken. Ik ga er zo hard voor. Wie weet eindigt dit avontuur eindelijk op mijn droom plek. BNNVARA ik kom er aan 😉

PS DOE JE AL MEE MET DE ED SHEERAN WIN ACTIE?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan ben je ineens coke snuivend op tv

Vorige week gooide ik een blog post online over mijn eerste grote tv rol. Gisteren werd dat gelukkig al gelijk uitgezonden. Ik was geboekt voor een hele toffe rol door Radar. Ze maakte een reportage over een jonge van 17 die verslaafd was geraakt aan cocaïne. Gelukkig kon hij afkicken in een kliniek in het buitenland. Echter wilt de verzekering daar nu niks van vergoeden, terwijl ze dat wel verplicht zijn. Dit bleek voor mij dus echt een hele grote kans te zijn. Ik mocht zijn leven vertolken in kleine stukjes film. Camera aan, geluid uit en de kleur weg gezogen. Echt puur een beeld uitbeelden.

Toen ik werd gevraagd voor deze rol heb ik meteen ja gezegd. Deze rol pas totaal niet bij mij, maar wel bij mijn interesse. Zoals je misschien wel al weet gebruik ik geen enkele drugs. Nee, zelfs geen alcohol. Wel weet ik hoe het is om verslaafd te zijn. Die verslavingsgevoeligheid heb ik helaas van mijn vader mogen erven. Vandaar dat ik nu geen enkele drugs gebruikt in mijn leven. Dat zou ik alleen proberen als ik voor spuiten en slikken mag werken. Onder begeleiding zou ik het zeker wel eens willen proberen. Ik weet er namelijk wel alles vanaf en mijn interesse ligt er zeker. Mede daardoor wilde ik deze rol ook zo graag vertolken.

Je ziet mij in de stukjes film meerdere keren snuiven. Ik heb dit ook werkelijk gedaan. Voor het eerst liet ik iets door mijn neus gaan. Nee, dit was zeker geen echte coke. Ze hadden poedersuiker voor mij geregeld. De zakjes vouwde de regisseur zelf. Waar zou hij dat nou geleerd hebben ;).  De poedersuiker hoefde ik gelukkig niet altijd op te snuiven. Om de lijntjes perfect weg te krijgen moest ik het met mijn mond opzuigen met een briefje van 10. De lijntjes zelf heb ik verkleind met mijn sleutelpas van mijn werk. Die gebruik ik daar ook niet dagelijks voor. Toch grappig om de dag erna tegen mijn collega’s te vertellen. Gelukkig hebben hun mij deze kans gegund. Ik moest toch weer even vrij krijgen.

De locaties waren ook echt top. We hebben alles op het terrein van de Avrotros gefilmd. Met we bedoel ik vooral 2 cameramannen, de regisseur en ik zelf natuurlijk. Één van de cameramannen zie je ook terug in één van de tussenstukjes. Hij moest een maatje van mij spelen en een andere medewerkster moest ik een knuffel geven. Knuffels kunnen ze wel geven hoor in medialand. Ook kreeg ik een moeder toegewezen. Die werd achter haar bureau geplukt. Ik kreeg oogdruppels in mijn oog gespoten en ik mocht knuffelend gaan huilen.

Nou draaf ik alleen een beetje af van de locaties. Die kan ik echt niet vergeten. Ik vond het echt vet. We begonnen namelijk in het fietsenhok. We gooide wat fietsen aan de kant en ik mocht in een klein straaltje licht gaan zitten. Daar ging ik voor het eerst snuiven. Ze gaven mij een beetje aan wat ik kon doen en verder mocht ik het zelf allemaal bepalen. Zo begon ik heftig met mijn voeten te bewegen en wat zenuwachtig om mij heen te kijken. Verder moest ik dit ook in de kelder doen en in een auto. Voor het eerst zat ik ineens achter een stuur. Allemaal eerste ervaringen op één dag.

Ja, dit was weer even zo’n drempel momentje. We gaan steeds meer omhoog. Enorm bedankt voor iedereen die de tijd heeft genomen om naar mij te kijken. Mocht je het gemist hebben en het terug willen kijken kan dat hier vanaf minuut 20 🙂

Op naar de volgende klus

Fabian van der Gijze

 

Mijn allereerste hoofdrol voor tv

Dan zat je toch ineens in het hoofdgebouw van de AvroTros. Niet echt wetend wat er komen zal. Wel wist ik één ding. Alles wat gefilmd zou worden, zou om mijn personage gaan. Voor het eerst in mijn ‘’acteer carrière ‘’ was ik een beetje zenuwachtig. Dat voel ik echt bijna nooit. Ja, dit zou echt mijn eerste grote rol worden. Gelukkig gingen de zenuwen mij niet in de weg staan. Die waren gelukkig al snel weer verdwenen. Het werd een topdag.

Blijkbaar was mijn opdracht op een locatie waar ik al bekend mee was. Ik ben nooit zo van de spelshows. Alleen toen ik vorig jaar een uitnodiging kreeg voor een casting van een spelshow ben ik toch gegaan. Toen was ik daar namelijk heen gegaan voor het beste brein van Nederland. Op mijn verjaardag werd het toen al snel duidelijk dat ik niet door zou gaan. Nu was ik er gelukkig niet voor een casting toets, maar had ik de rol al. Door de buitenkant werd ik dit keer ook nog vrolijker. Alles stond er namelijk in het teken van Wie is de Mol. Als je mij een beetje volg op Twitter weet je één ding zeker. Ik ben echt een Wie is de Mol fan. Tijdens de afleveringen Twitter ik er lekker op los. Buiten stonden hier nu allemaal fotoborden met de kandidaten en de mol. Daarnaast zag je overal het logo van WIDM.

Alleen daarvoor waren we er helaas nu nog niet. Hoe vet zou dat ooit zijn. Mee doen aan één van de leukste/mooiste programma’s op de Nederlandse tv. Waar ik er wel voor was ga ik nu nog even niet zeggen. Dat mag ik simpel gezegd ook nog niet. Volgens mij wordt het wel al volgende uitgezonden, dus ik kan er al vrij snel over los gaan. Nu kan ik er natuurlijk wel een beetje omheen lullen. De dag was namelijk wel echt super leuk. Ben zo blij dat ik van mijn stage een middagje vrij kon krijgen. Anders had ik deze dag nooit kunnen mee maken.

De 3 mans crew leerde ik al heel snel kennen. Ik moest namelijk even zitten in de wachtruimte. Hier zaten ze dus blijkbaar te overleggen. We wisten alleen niet van elkaar wie we waren. Net toen ze weer naar boven wilde gaan, werd hij gebeld. Het was de gene die mij oorspronkelijk zou gaan ophalen. Zo kwamen we achter elkaars identiteit en kon ik mee met hun. Echt drie super aardige kerels. Mensen die je vaak achter de schermen tegen kom in dit wereldje. Echter merk je wel snel een verschil. Als het alleen om jou draai, is het gewoon wat gezelliger. Je bouw sneller een band en de focus ligt alleen op jullie samenwerking. Normaal ben je toch al snel met zo’n 10 man aan het werk. De connectie ontstaat dan eigenlijk niet.

We legde mijn spullen boven neer en begonnen gelijk met filmen. Het geluid zou wel opgenomen worden, maar dat krijg je niet te horen. Dit keer was het echt een bewegende beeld klus. De gene wie ik moest spelen, leek op geen enkel geval op mij. Al vond ik het daarom juist zo’n leuke opdracht. Het ging ook echt super goed. We knalde de stukjes achter elkaar door. Dit was hoe dan ook mijn beste en leukste filmervaring. Het ging gewoon echt heel erg goed. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

Ik ben wel echt zo benieuwd hoe het zich gaat uitbetalen. De beelden krijg ik zelf natuurlijk ook pas op tv te zien. Daarnaast ga ik het dan niet alleen zien. Nee, elke aflevering wordt toch door zo’n 1,5 miljoen mensen bekeken. Noem mij gek, maar dan wil ik wel een beetje goed voor de dag komen. Al heb ik daar wel echt vertrouwen in. Ten miste als ze net zo goed kunnen editen als dat ze filmden 😉 Ze gingen mij in ieder geval onthouden. Daar alleen al van wordt ik heel erg vrolijk.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan sta je toch even mooi in de krant

Er is één ding die altijd terug kom in mijn tv/film avontuur. Dat is namelijk brutaal zijn. Niet te brutaal natuurlijk, maar meer in de zin van durven. Je moet je naar de voorgrond werken. Dit lukt niet alleen met hard werken. Nee, soms moet je wel eens brutaal iemand aanspreken of iets doen. Nou ben ik altijd wel een boevenkop geweest en ga ik heel graag uitdagingen aan. Misschien had je het al ergens voorbij zien komen dat ik mee doe in het nieuwe seizoen van Het Instituut. Dit vond ik echt fantastische om te doen. Alleen dit project trok zo veel aandacht van mij, dat ik het groter wilde aanpakken. Hoe vet zou het niet zijn om hiermee in de krant te komen? Laat het brutale maar beginnen.

Normaal doe ik dingen direct. Dit keer was dat wel anders. Voor het  eerst was ik weer eens een keertje zenuwachtig. Gek gevoel, maar ergens ook wel heel lekker. Door de zenuwen heen vroeg ik mij ineens af waarom dat eigenlijk zo was. Waren het de reacties, de mogelijke nasleep of gewoon omdat dit iets is wat ik echt graag doe. Van geen één gedachte kon ik dood gaan, dus ik rende vol adrenaline naar de telefoon en toetste het telefoon nummer van de plaatselijke krant in. Daar gingen we dan. Hij ging over. Na  een paar seconde hoorde ik ineens een hallo. Ja daar ga je dan. Vanaf dat punt moet je ineens gaan pitchen. Al liggen daar mijn talenten gelukkig wel 😉 Ik mij zelf dus netjes voorstellen en vertellen dat ik mee heb gedaan met het nieuwe seizoen van het instituut. Nou hij snapte er eerst geen bal van. Wie laat zich dan ook opsluiten voor experimenten. Na een tijdje begon hij het gelukkig wel te begrijpen en er een leuk verhaal in te zien. Hij zou even in overleg gaan.

Vanaf toen moest ik snel gaan schakelen. In mijn getekende contract stond dat ik media dingen in overleg moest doen. Ik belde dus gelijk Blazhoffski (het media bedrijf). Natuurlijk met mijn geluk was iedereen van het instituut al lang weer weg en de enige vrouw die mij kon helpen op vakantie. Gelukkig werd ik wel heel goed geholpen en zouden ze het regelen. Alleen dan krijg je toch weer een krant die je terug belt. Gelukkig begreep de schrijver dat ik moest wachten en zou de volgende dag terug bellen. Alleen dan moest ik wel hopen dat de krant pas als tweede zou bellen. Dat bleek achteraf natuurlijk net niet het geval te zijn. Met een beetje risico zei ik dus dat hij in de middag wel langs kon komen. Wel vond ik het belangrijk dat we het kranten artikel eerst konden goedkeuren. Dit begreep hij gelukkig ook en dat was dan ook totaal geen probleem. Het interview was in ieder geval geregeld nu de goedkeuring nog.

Die kwam gelukkig ook al erg snel. 20 minuten later werd ik namelijk gebeld door één van de belangrijke vrouwen achter het instituut. Uiteraard kreeg ik eerst de vraag ‘’hoe komen ze dan ineens bij jou terecht’’. Dan moet je toch schaamteloos zeggen dat je ze zelf heb gebeld. Mij ging het er alleen om dat ik toestemming zou krijgen. Zoals ik had verwacht was de enigste eis dat ze het even na moesten lezen. Top, dan was alles dus helemaal geregeld.

Mijn mams was de deur even uit voor de voedselbank, dus het interview kon in alle rust plaats vinden. Gelukkig kwam er een hele vriendelijk man aan de deur. Ik hem 3 keer beloven dat we cola in huis hadden. Nou mooi niet dat ik ook maar ergens cola kon vinden. Een goed begin is het halve werk zeggen we dan maar. Zoals gezegd was het een hele aardige man, dus iets anders was ook totaal geen probleem. Toen we gingen zitten gebeurde er iets leuks. Hij begon dus over mij te praten. Hij vertelde mij dat die ondertussen al veel te weten was gekomen en zich er in verdiept had. Zo wist hij ook dat ik al een tijdje aan het bloggen ben. Volgens mij zijn nichtje kon mij namelijk via mijn blog. Dit was dus echt de eerste keer dat zoiets gebeurde. Nog nooit had ik gehoord dat iemand mij kon via mijn blog. Toch wel een speciaal momentje. Hij vroeg of die hier ook iets over mocht vermelden en dat mocht uiteraard van mij wel. Extra reclame voor het merk fabiangijze.

Het gesprek liep echt heel goed. Voor we het wisten hadden we de hele tekst in orde. We spraken af dat hij het rond zondag a maandag naar mij zal sturen en ik het dan direct zou laten controleren. Dat verliep gelukkig allemaal soepel. Tekst werd op het woordje BNN na goed gekeurd, want dit moest tegenwoordig natuurlijk BNNVARA zijn. Als dit zou worden aangepast, dan zou ik al snel in de krant komen te staan.

https://www.instagram.com/p/Batkuych6k3/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Jaa, daar stond ik dan ineens de helft van bladzijde drie te vullen. Nou had ik de tekst zelf natuurlijk al door genomen, maar ik was stiekem wel echt trots hoor. Dit kan dan wel een programma zijn waar je maar een nummertje ben, maar ik stond daar wel mooi mee in de krant. Je kan het artikel trouwens hier lezen.

Echter had ik iets nooit durven te dromen. Dit artikel werd een enorme bal die begon te rollen. Dankzij dit artikel kreeg ik ineens hele leuke contacten. Zo nam rtv Rijnmond ineens contact op om te filmen/interviewen en mag ik naar de plaatselijke radio. Allemaal dromen die al een klein beetje uit mogen komen. Nee, dit had ik nooit durven te dromen en ik ga jullie hier zeker van  op de hoogte houden.

Wordt vervolgt

Oh, vergeet natuurlijk niet te kijken naar het instituut elke donderdag rond 21:20 op npo 1

Fabian van der Gijze ook wel bekent als nummer 82 😉

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

Mijn casting gesprek voor het Instituut 2017

Dit schreef ik echt net na mijn casting gesprek. Nog onwetend wat er allemaal zou gaan gebeuren. Dit gesprek eindigde in iets heel moois. Ik mocht een week lang opgesloten zitten en opnemen, ik kwam in de krant, rtv Rijnmond kwam langs en ik mocht naar de radio. Dit alles door dit gesprek. Een verhaal om nooit te vergeten 🙂 

Ps ik heb na deze dag nooit meer dit documentje opengemaakt, dus dit is echt puur in die emotie flow 

Daar zit ik dan goed gemuts op een strandje in Amsterdam. Muziek in mijn oren, muggen op mijn gezicht en zand in mijn sokken. Ach, daar kan niemand toch over klagen. Even een vraagje, maar waarom heb ik nog nooit van dit strandje gehoord. Door die muggen hè? Zoals je misschien wel weet woon ik zo’n twee uur ver weg van Amsterdam af. Ik ben hier dan ook echt niet vanwege het strandje alleen. Nee, ik had net een belangrijke casting dag op het kantoor van BlazHoffski Productions voor het tweede seizoen van het instituut.

Nou was ik hier ruim op tijd, dus ging ik nog eventjes een ometje lopen. Eigenlijk ben ik nooit echt zenuwachtig, maar als het bijna zo ver is begint het een beetje te kriebelen. Ik loop het er op deze manier altijd graag even uit. Zo liep ik hier dus net met Marco Borsato in mijn oren door de gezellige straten. Toen zag ik ineens een strand bordje. Ja, daar zou ik straks even gaan zitten en relaxen. Eventjes afkoelen en stoom afblazen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben er even bij gaan zitten. Met een heel goed gevoel ging ik vandaag van huis. Nou ben ik nooit zo van het invullen, want je ziet het van zelf wel. Alleen ergens in mijn hoofd vulde ik al in dat ik 1 van de 100 kandidaten zou gaan worden. Dat fijne gevoel sloop er heel gauw in. Om bij de casting dag van het instituut te kunnen komen moest je 2 rondes door komen.Dit bestond uit 2 vragen lijsten en 1 filmpje. Ronde 1 is voor mij niet eens een week geleden. Op alles wat ik inleverde kreeg ik binnen 24 uur een uitnodiging voor de volgende opdracht. Deze uitnodiging kwam zo snel dat ik een beetje bij beetje positiever werd. Volgens mij is dat ook echt terecht aangezien dit de aller eerste casting dag was en ik  één van de laatste personen was die zich had ingeschreven. Daarnaast belde ze mij als enigste even persoonlijk op, vanwege de snelle uitnodiging .  Geloof mij dat geef een heel goed gevoel.

https://www.instagram.com/p/BUUehhoh8So/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Als het kon had ik mijn geld op mijn leeftijd ingezet als oorzaak. Niet veel 18/19 jarige mensen zouden zich hier voor inschrijven en het misschien niet eens durven. Het woord experiment en een week opsluiting schrik mensen toch vaak een beetje af. Nou mijn gevoel werd gelijk letterlijk bevestigd. Het was mijn leeftijd hoor. Komt dat achterlijke getalletje toch nog eens van pas. Het gesprek verliep echt verder echt heel vloeiend en fijn. Het leek wel als of het een gesprek was tussen twee collega’s/vrienden. Mijn complimenten voor haar, want dat moet je als vragensteller echt mee hebben. Al komt het misschien ook door het gespreksstof. We hadden het namelijk over mijn vader. Hoe we precies op dat punt uit kwamen zou ik niet eens meer weten, maar dat we daar waren gekomen is een feit. Misschien had ze zo iets wel eens mee gemaakt, maar ze had de ik begrijp je blik. De blik die ik niet vaak tegen kom.

Na ons gesprekje schudden we elkaars hand en mocht ik door naar de volgende persoon. Gelukkig weer een vrouwelijke meid. We moesten samen het contract even doornemen. Zij las alles rustig voor en vroeg of ik het begreep. Nou ben ik deze contracten ondertussen wel gewent, dus ik had weinig vragen. Er stond ook niet zo veel speciale dingen in. Gewoon het gebruikelijke zwijg plicht en dat soort dingen. Mijn rechten en mijn plichten. Het was voor nu dan alleen nog maar doorlezen. Als het bekend is dat ik mee mag doen krijg ik hem per mail opgestuurd, zodat ik hem kan onderteken. Geloof mij dat doe ik met liefde, want ik kan niet wachten tot ik mee mag doen. Alleen voor ik dat krijg te weten zijn we wel weer vier weken verder.

Zo doende stapte ik vol informatie naar buiten en belande ik op deze plek. Al ben ik eerlijk gezegd alweer verplaats. Het begon in eens hard te gieten. Een regen bui die ik graag met open armen en een brede lach verliep. Het voelde goed en ik kan niet wachten tot ik dit avonduur hopelijk aan mag gaan. Dan kan mijn zomer niet meer stuk. Echt niet

Fabian van der Gijze

Even €137 aan kleding winnen bij de jongens tegen de meisjes

Het is alweer eventjes geleden, maar 18 april mocht ik aanwezig zijn bij de opnames van de jongens tegen de meisjes. Een uitnodiging die ik echt niet uit de weg gaan slaan. Hier moest ik heen. Sommige dingen kan je gewoon niet voorbij laten gaan. Ik keek de jongens tegen de meisjes eigenlijk altijd, dus live zou helemaal geweldig zijn. Bovendien had deze opname nog twee voordelen. Je kon iets winnen en mijn moeder kon eindelijk eens mee. Dat noem ik een win win situatie.

Ja, eindelijk was het zover. Ik kon mijn moeder eindelijk eens ergens mee naar toe nemen. Nou mag je bij opnames altijd wel het aantal kaartjes opgeven, maar meestal kan mijn moeder niet of de reis is te duur. Gelukkig wist ik dat zij dit ook niet wilde missen. Met deze uitnodiging was ik dan ook echt reuze blij. Mijn moeder is gewoon mijn maatje. Ik pest haar dan wel 24/7, maar dat doe ik alleen maar uit liefde. Vandaar vind ik het alleen maar leuk als ik haar dit soort uitjes kan geven. Gewoon er even uit en iets terug doen. Later hoop ik dit nog veel vaker te kunnen doen, maar goed ze kon eindelijk mee.

Mijn moeder pikte mij in Rotterdam op en daarna konden we door naar Hilversum. Kon ik ook eens de auto route zien, want normaal gesproken moet ik altijd met de trein.  Het waren middag opnames, dus we moesten er rond 13:00 zijn.  Nou was ik eventjes vergeten waar studio 24 was, dus liepen we gezellig met twee andere vrouwen mee die de weg wel wisten, bovendien waren er bordjes opgehangen. Wel leuk dat die bordjes je door heel media park brachten. Je kan namelijk ook rechtstreeks met de trap. Één van de vrouwen viel nog over een tv slang, dus we liepen daar na een tijdje echt met bloed, zweet en tranen. Na een hele trage loop rit waren we er dan eindelijk. Eindelijk weer eens in een studio. Gewoon lekker kijken en niks doen.

Nou waren ze nog hard bezig met alles klaar zetten. Het was in 2 a 3 jaar weer de eerste opname, dus ze hadden wat opstart probleempjes. Zo moesten wij iets langer wachten dan normaal. Gelukkig zeurt mijn moeder dan nooit 😉 Nou had ik de week er voor ook al tv werk voor SBS. Toen had ik mij kostelijk vermaakt door de opwarmer. Ik zag hem hier weer, dus ik werd al blij. Wachten zou nu geen probleem meer zijn. Wel jammer dat ik er gelijk achter kwam dat hij letterlijk elk grapje als toen herhaalde. Dan wordt het wachten toch in eens een stuk langer. Gelukkig zag ik wel een lach op mijn moeders gezicht. Zij kon zijn grapjes nog niet en ze had een Bounty. Nou dan is ze snel tevree.

De mannen en vrouwen werden van elkaar los gerukt. De mannen mochten gelukkig als eerst naar binnen. Toen we werden neer gezet werd ik al snel heel blij. Ik zat namelijk recht achter ons team. Zo doende kon ik echt elk klein detailtje zien. Hier van kan ik alleen maar meer leren. Toen wij mannen allemaal zaten, mochten de vrouwen ook allemaal naar binnen. Mijn moeder zag en hoorde ik gelijk al weer binnen komen. Ja hoor, ze zat weer te kletsen met onbekende. Naar eigen zeggen heeft zij altijd het geluk dat mensen ineens tegen haar gaan praten. Wij delen die mening niet helemaal het zelfde. Babbelkous. Mijn moeder werd ergens achterin in het midden gezet. Zo kon ik haar mooi wel in de gaten houden. Je weet nooit wat die moeders van tegenwoordig gaan doen hé.

Het mannen team werd naast Tijl Beckand  versterkt door:  Rick Paul van Mulligen ,JayJay Boske en Jim Bakkum. Jim had ik al eens te werk gezien en is stiekem een ex collega. Hij presenteerde namelijk The Band waar ik in de jury zat. Met Jayjay was ik wel echt heel blij. Ik vind hem echt een leuke tv maker. Sommige mensen vinden hem een kwal en dat mag natuurlijk ook, maar ik vind hem echt een topper. Hoe ik dacht over hem is alleen maar in het echt versterkt. Gewoon iemand die lekker zich zelf is en zich zelf helemaal kan verliezen in een spel. Rick Paul kon ik gewoon nog te slecht om er een mening over te hebben. Tijdens het spel was hij ook niet echt heel druk.   Tijl is gelukkig net als Ruben Nicolai in het echt net zo grappig als op tv. Ik zat dus goed.

Tegen over mij zag ik Chantal Janssen staan met als team: Sofie van den Enk, Bertie Steur en Bettina Holwerda. Nou moet ik heel eerlijk zeggen dat ik op de vrouwen niet zo heb gelet, maar ik zat net als Jayjay wel met liefde naar Bertie te kijken. Gewoon lekker nuchter en haar zelf. Moet er wel bij zeggen dat de andere vrouwen ook niet arrogant ofzo iets waren. Alleen iedereen is gewoon een beetje verliefd op Bertie.

Afgelopen zaterdag kwam de aflevering eindelijk op tv/online. Mijn moeder was al bang dat ze onze aflevering er uit hadden geknipt, omdat die niet gelijk werd uitgezonden. Als je heb gekeken dan weet je al dat ik nu een cadeaubon heb liggen van Freshcotten ter waarde van €137. Toch best netjes. Al zijn de kleding stukken wel een stuk duurder dan waar ik het normaal zou bestellen.

Het was in ieder geval heel leuk om eens bij de jongens tegen de meisjes te zijn en dat is toch wel het belangrijkste. Ben ook nog nooit zo vaak bij een uitzending in beeld geweest. Gelukkig heb ik mijn moeder er wel nog uit kunnen pikken. Ze zat zich zelf nog zo te zoeken. Komt ze er bijna alleen half in beeld, maar heb je hoor ma. Nou kan ze weer zeggen hoe vreselijk ze het vind om in beeld te komen, terwijl ze het stiekem gewoon heel leuk vind. Dat maakt ook helemaal niet uit hoor 🙂 Heb ik zelf ook

Als je de kans krijgt om bij de opnames van de jongens tegen de meisjes te kunnen zijn. Ga er dan zeker heen. Echt een aanrader en nee ik wordt niet betaald om dit te zeggen.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Met een lach en een traan in de puur geluk studio

Als je bij veel tv dingen staat in geschreven, heb je het geluk dat je vaak wordt uitgenodigd. Zo had ik een uitnodiging ontvangen om aanwezig te zijn bij de speciale aflevering van puur geluk. Een programma wat ik zeker niet wilde afslaan. Ik vind dit soort programma’s altijd zo mooi om te zien. Hoe bijzonder is het dan wel niet als je daar voor wordt uitgenodigd. Bovendien is het voor mij gelijk heel leerzaam en kan je ook nog eens zelf in het zonnetje gezet worden. Als je de aflevering gisteren heb gezien , weet je al dat dat niet bij mij het geval was. Als nog was het een hele bijzondere gebeurtenis.

Door Hemelvaartsdag was ik afgelopen donderdag  gelukkig vrij. Hierdoor hoefde ik mij gelukkig een keertje niet te haasten uit school. Normaal is dat namelijk altijd wel het geval. Nou mag je alleen nooit je tassen mee nemen naar de Hilversum studio’s. Een filmpje kijken zat er dus even niet in. Gelukkig heb ik muziek genoeg op mijn telefoon staan, dus ik hoefde mij zeker niet te vervelen. Voor je het weet ben je alweer in het prachtige Hilversum. De frietzaak (#teamfriet) was gelukkig nog open op station mediapark. Het zou een late avond worden, dus ik kocht daar nog even snel frietjes met pindasaus. Fijn he al die details. Nee, die frietjes hadden later nog een leuk effect.

De verzamel tijd was namelijk tussen 18:30 en 19:00. Niet veel mensen hadden dus echt de tijd gehad om te eten. De zon scheen weer eens helder, dus ik kon nog lekker mijn frietjes buiten op eten. Tijdens het eten werd ik in eens aangesproken. Hé, kan je niet even een paar patatjes door schuiven. Ja, mijn avondmaal had de aandacht getrokken van de buikjes en de neusgaten van de andere. Zodoende ontstonden er een paar kleine gesprekjes buiten.

Toen alles een beetje gezakt was ging ik mijn envelop halen. Hierin zat een kaartje met mijn stoelnummer en vak verstopt. Het was in ieder geval goed geregeld. Toen ik mijn ticket had rende ik weer vlucht naar buiten. Nog eventjes van het zonnetje genieten. Nou weet je altijd wel bij zulke dingen dat het iets uitgaat lopen. Alleen met dit weer hoorde je mij echt niet klagen. Binnen werd gelukkig wel al alles gekoeld. Uiteindelijk mochten we rond 19:20 naar binnen. Noem me een gek, maar ik vond het toch wel heel speciaal dat mijn naam daar op een stoel lag. Nou was dat bij iedereen zo, maar ik vind dat stiekem toch iets speciaals. Al noemde ze mij daar liever ook Fabian Gijze. Ach, ik ben het ondertussen wel gewend.

Daar kwam die hoor Ruben Nicolai. Nou was ik persoonlijk echt heel benieuwd naar hem. Lang niet iedereen is in het echt net zo leuk en grappig. Gelukkig viel dit bij hem zeker niet tegen. Hij was heel relax en maakte hier een daar een grapje. Hij was vooral opzoek naar iemand die de tekst wist van jij krijg die lach niet van mijn gezicht. Aan het einde kwam hij daar dan ook eindelijk achter. Hiervoor heeft hij het wel een paar keer moeten zingen. Nou its take 2 was er in terug te horen hoor 😉

Hopelijk heb je de show zelf ook gezien, maar er waren echt mooie verhalen bij. Je zag het niet op beeld terug, maar ik heb zeker een paar traantjes moeten weg pinken. Bij het verhaal van de man met ALS bijvoorbeeld. Ik zag hem met zijn vrouw aankomen toen ik nog mijn frietje zat op te eten. Toen keek ik al vol bewondering naar hem. Alleen toen ik zijn verhaal hoorde werd ik nog meer door hem geïnspireerd. Wat een mooi gezin moet dat zijn. Het is wel een bizarre feit dat je iemand hoort/ziet praten die er over een paar maanden waarschijnlijk niet meer is. Sorry, maar mij raakt dat enorm. De tranen staan dan bij mij al snel in mijn ogen, terwijl ik dat thuis nooit zo snel zou hebben. Alleen dit kwam voor het gevoel nu wel ineens heel dicht bij.

Alleen bij het laatste item ontsnapte het water ook echt mijn oog. Een vrienden groep die zo hecht was. Niet veel vrienden zouden een maats billen afvegen op vakantie en hem overal heen tillen. Echt respect voor hun band. Het zag er zo mooi en lief uit. Ja, zo hoort vriendschappen te zijn. Altijd en overal voor elkaar door het vuur. Daar kan menig mens nog een puntje aan zuigen. Ja, daar hoor ik ook zeker regelmatig bij. Ik heb veel voor mij vriendschappen over, maar helaas laat ik er ook regelmatig eentje verwateren. Je kan helaas niet altijd alles bij houden. Al zou ik dat wel graag willen.

Ik moet wel nog echt mijn complimenten geven aan de editors van puur geluk. Wat hebben hun dit mooi kunnen knippen zeg. Het is dat ik wist wat er allemaal gebeurd was, maar je zag dit echt niet terug op beeld. Zo heeft Ruben haast heel de contactenlijst afgebeld voor dat hij eindelijk iemand aan de lijn kreeg. Op tv kwam het gelukkig minder pijnlijk over. Je begon in de studio ook echt te denken dat het gespeeld was. Dit soort feitjes zou je zonder er live bij te zijn of mijn blog nooit weten. Persoonlijk zou ik dat nu echt een gemis vinden.

Één ding weet ik in ieder geval zeker. Ik ben RTl en Puur Geluk heel erg dankbaar voor de kaartjes. Dit had ik zeker niet willen missen. Ik heb weer een hoop van Ruben kunnen leren en het was echt heel mooi om te zien. Wat een prachtig programma was dit om bij te wonen. Ja hier hoop ik toch wel vaker heen te kunnen. Nou krijg Ruben dit waarschijnlijk niet te zien hoor, maar ik zeg het toch maar even. Ruben ik zou echt heel graag een weekje met jou willen mee lopen/stage lopen. Ik vind je stijl echt heel leuk om te zien en zeker leerzaam 🙂

 

Fabian van der Gijze

 Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Naar de eerste live show van the band

Zoals de meeste wel weten, was ik één van de publiek juryleden van het tv programma the band. Samen met de ander juryleden bepaalde ik of iemand door of niet door mocht. Vonden wij ze goed, dan mochten ze door naar de eind jury. Die tijd zit er nu helaas voorlopig op. Gelukkig zijn ze ons zeker niet vergeten. Iedereen kreeg namelijk twee kaartjes voor één van de liveshows. Ik besloot naar de aller eerste live show te gaan. Waarschijnlijk zie je het al aan de titel, maar daar ben ik gelukkig afgelopen vrijdag  heen gegaan.

Nou zei ik expres gelukkig in mijn laatste zin. Op het laatste moment besloot ik eigenlijk om toch maar niet te gaan. Ik zou namelijk gezellig met Tenui en zijn vriendin naar de show gaan. Helaas werd hij de laatste week toch verhinderd. Tenui is druk bezig met het opnemen van zijn cd en daarvoor hadden ze hem vrijdag in de studio nodig. Nou begrijp ik natuurlijk ook wel dat zoiets altijd voor gaat. Dat zou ik zelf ook hebben met acteer klussen. Het alleen reizen vond ik zeker geen probleem. Laatst was ik voor een week alleen naar Boekarest gegaan, dus nee dat was niet mijn probleem. De terug reis was alleen een probleempje. Die was er namelijk helemaal niet. Er is dan geen verbinding meer met Nederland.

Toevallig wist ik dat een productie medewerker ook aan couchsurfing deed. Hij is een host in Brussel. Tijdens de opnames heb ik hem goed leren kennen, dus ik besloot maar eens een berichtje te sturen. Helaas werd het al snel duidelijk dat dit hem niet zou worden. Hij moest nog tot laat door werken, dus dat was gewoon niet te doen. Hij gaf mij wel een hotel tip. Zelf had ik dat hotel ook al voorbij zien komen. Het was lekker dicht bij de studio en het gebouw was naast het station te vinden. Samen met de reis kosten kwam ik alleen op zo’n €100 uit. Nou probeer ik de laatste tijd wel iets meer uit te geven, maar dit vond ik toch een hoop geld. Toen besloot ik maar gewoon mijn bed in te duiken. Voor het slapen gaan lig ik toch altijd nog denkend wakker. Kan ik beter daar mijn probleem oplossen.

De volgende ochtend werd ik gelukkig heel vrolijk wakker. F*ck het geld ook maar eens. Ik wil er heel graag bij zijn. Al een paar weken had ik er naar uit gekeken en ik wilde mijn goede vriendin weer eens zien. Bovendien had ik haar een roos beloofd en ik probeer altijd mijn beloftes aan personen na te komen. Een beloofde maak ik niet snel, maar als ik het doe wil ik er wel voor gaan. Die roos zou hoe dan ook bij haar aan komen. Snel werd er nog even een kamer geboekt en werd de trein tickets geregeld. Zo ik kon weer rustig naar school.

Na wat geren en een lieve moeder, kwam ik op tijd in mijn trein. Tijdens mijn reis werd er iets duidelijk. Wanneer je met een roos reis wordt je raar aangekeken en niemand komt naast je zitten. Misschien dachten ze wel dat die plek voor mijn vriendin bedoeld was. Ach ik kon die stilte wel waarderen. Nu kon ik tenminste lekker rustig Stranger Things kijken.  Nou heb ik met acteren de pech dat ik onder Rotterdam woon, maar nu kwam dat eindelijk weer eens van pas. Binnen twee uurtjes was ik alweer op mijn bestemming. De wafel lucht vloog mijn neusgaten gelijk al weer in. Wat ruiken de meeste stations hier toch lekker.

Nu was ik expres een uur eerder vertrokken. Rugzakken waren natuurlijk weer eens niet toegestaan. Stelletje racisten 😉 Nu kon ik tenminste even rustig bijkomen en mijn spullen droppen. Alana zou mij appen als ze bij de studio aan kwam. Voor mij was dit maar zo’n 5 minuten lopen. Zodra hun er zouden zijn kon ik er ook heen hollen.

https://www.instagram.com/p/BRvyMA_BHWl/?taken-by=fabiangijze

Dat deed ik dus ook toen ik mijn seintje kreeg. Moet je alleen drie keer raden wat deze jongen helemaal vergeten was om mee te nemen. Juist ja, de roos lag nog in mijn kamer. Gelukkig was ik nog vlakbij mijn hotel. Toen ik echt alles had, kon ik eindelijk vertrekken richting Videohouse. Onderweg werd er wel af en toe gebeden. Er stond een harde wint en de roos ging gezellig mee bewegen. Het mocht mij niet gebeuren dat de missie nu als nog faalde. Toen de wint en de rij achter de rug waren kon ik pas weer rustig adem halen. De roos had veilig de studio’s behaald.

Binnen kreeg ik wel gelijk een compliment. De vrouw die de bandjes gaf vond de roos ene mooie gebaar. De reden hoefde ze niet eens te weten. Een roos is altijd voor iets moois. Eerlijk gezegd kan ik haar daar geen ongelijk ingeven. Al moet ik er ook eerlijk bij zeggen dat ik normaal een hekel heb aan rozen. Het ligt in mijn ogen zo voor de hand. Alana was dan ook de eerste persoon waaraan ik ooit een roos heb gegeven. Nou voel je maar speciaal ;). Gelukkig zag zij mij als enigste niet aankomen. Zo kon ik haar eerst nog even laten schrikken. Ik besloot dat een tik op het hoofd wel een mooie manier zou zijn. Gelukkig zag ik door mijn ogen dat mijn doel was behaald. Er kwam een glimlach tevoorschijn en ze werd een klein beetje rood.

https://www.instagram.com/p/BRyInujBE3E/?taken-by=fabiangijze

De rest van de mensen keken direct verbaast. De meiden tegen over mij begonnen dan ook direct te smoezen met elkaar en iemand anders gebaarde mij vragend. Er zouden vast wel een paar mensen hebben gedacht dat we wat hadden. Van mij mogen ze die gedachtes lekker houden hoor. Na the band hebben we gelukkig een leuke vriendschap kunnen opbouwen. Waarschijnlijk gaan we zelfs een keertje op vakantie. Heb ik toch nog een reis partner gevonden.

Tot mijn verbazing werd ik zelf ook nog gevonden. Onverwachts werd ik ineens op mijn schouders getikt. Nou verwachte ik iemand van de publiek jury, maar het bleek Leonard Santos te zijn. Een (nog) semi bekende in België en één van de afvallers van de band. Hier stond ik echt even verbaast van te kijken. Via sociale media hadden we elkaar wel eens gesproken, maar dit had ik zeker niet verwacht. Persoonlijk verwacht ik in de toekomst nog veel van hem te horen.  Dat hij dus naar mij toe kwam was wel een kleine fan momentje. Echt tof dat die zelf naar mij toe kwam en mijn naam nog wist.

Achteraf ben ik echt heel blij dat ik toch gegaan ben. Was leuk om weer even bekende te zien en om weer even in België te kunnen zijn. Stiekem ben ik een beetje verliefd geworden op België. Het is ook de beste plek om te ontbijten met wafels. De show zelf kon je natuurlijk op tv en hier op het wijde web bekijken. Daar ga ik het dus lekker niet over hebben. Vind ik een beetje overbodig. Ik heb in ieder geval enorm genoten van mijn vrijdag. Hopelijk volgen er nog vele.

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂