Ik interviewde mijn moeder over mij en ons heftige verleden

Ooit kwam ik op een YouTube kanaal waar iemand haar moeder interviewde. Dat vond ik zelf eigenlijk ook wel een tof idee. Kijk wij hebben door mijn vader en zijn problemen een beetje anders geleefd. Zo hebben we ooit samen moeten vluchten en ondergedoken gezeten. Eindelijk had ik mijn moeder overtuigd om samen met mij ook zo’n video op te nemen. Alleen dan wel in mijn stijl, namelijk lekker persoonlijk.

De vragen van deel 1:

  • Ik deel veel van ons leven online om andere mensen te helpen. Hoe kijk jij daar eigenlijk tegen aan?
  • 02:02 Wat vind je het mooiste moment met mij?
  • 03:11 Mijn mooiste moment met mijn moeder. Onderduiken
  • 04:36 Door alles ben ik snel volwassen geworden. Was het lastiger om mij hierdoor op te voeden?
  • 05:30 Wat zou je er van vinden als ik ineens weer met pa om zou gaan?
  • 08:08 Zijn er dingen die je mij graag had willen leren, maar door onze situatie niet kon aanleren?
  • 09:20 Je had altijd een bepaald beeld voor je hoe ik zou worden qua meisjes en school. Hoe is dat beeld uiteindelijk geworden en denk je dat het beeld anders wel zo was geworden?
  • 10:40 Ik zat vroeger voor een lange tijd bij een psygoloog, voelde dat voor jou als falen?
  • 13:48 Er is een punt dat ik voor mij zelf koos en niet meer voor het gezin. Hoe kijk jij hier tegenaan?
  • Wordt vervolgd!

Klik hier om naar mijn YouTube kanaal te gaan om te abonneren

Fabian van der Gijze

YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Hier ben ik mijn vader dan wel dankbaar voor

Dat ik er voor heb gekozen om niet meer met mijn vader om te gaan, is hier natuurlijk geen geheim. Zat verhalen hier te vinden over hoe die emmer steeds meer vol raakte. Alleen momenteel heb ik lichte contact met zijn begeleider. Hier later meer over. In ieder geval heb ik haar wat blogposten toegevoegd. Het viel mij op dat ik maar één blog post had geschreven die een beetje positief ging over hem. Ik begon mij stiekem daardoor één ding af te vragen. Om welke dingen ben ik hem eigenlijk wel dankbaar?

Zelfstandige opvoeding

Het woordje opvoeding is niet geheel toepasselijk als ik terug kijk naar mijn vader. Voor mijn gevoel heeft mijn moeder, dierbare en de wereld mij opgevoed. Toch is er een puntje opvoeding wast ik wel waardeer van hem. Toen mijn ouders waren gescheiden en het ellende wast meer achter de rug was, kwam ik geregeld bij mijn vader. De rollen vader en zoon waren toen niet meer in verhouding en misschien zelfs wel omgedraaid. Hierdoor werd ik heel erg los gelaten, leerde ik dingen qua huishouden en dus goed voor mij zelf te zorgen. Door het hele verleden verhaal en deze rol verdeling ben ik vroeg volwassen en zelfstandig geworden. Als ik zo rond om mij heen kijk ben ik hier heel blij mee. Stiekem ben ik hem daar dus gek genoeg heel erg dankbaar voor. Voor andere ouders misschien slecht om te lezen, maar laat mij maar lekker blij er mee zijn.

https://www.instagram.com/p/BsLSaQCA4FB/
Wees lief voor vrouwen

Mijn vader was echt een vrouwen versierder. Hij ging altijd goed met vrouwen en wist altijd wel iets te zeggen. Nou wil ik even uitsluiten dast ik dit goed vind en dat hij zeker niet altijd goed is geweest voor vrouwen. Alleen hij gaf mij die les gek genoeg altijd heel erg mee. Misschien omdat hij het zelf wel had verwaterd. Wat er ook gebeurde, ik moest in ieder geval altijd goed blijven zorgen voor mijn moeder, zus en andere dierbare. Dat werd mij elke keer weer specifiek op het hart gedrukt. Ook door dat hij niet altijd even netjes om ging met vrouwen. Ik kreeg er een afkeer tegen en beloofde mij zelf nooit zo te worden. Die afkeer heeft wel een nare bijwerking dat ik mij soms onnodig schuldig voel. Dat zit mij oprecht dwars. In ieder geval als ik mijn vriendinnen moet geloven, ga ik in ieder geval zorgzaam en goed met hun om. Ja, gek genoeg ben ik hem hier heel dankbaar voor. Thanks pa

https://www.instagram.com/p/B8WlEUCFW5P/
https://www.instagram.com/p/BzlB3Rhl9bL/
Je bent mijn alles

Het laatste doet waarschijnlijk voor ons beide misschien wel een beetje pijn. Vooral waarschijnlijk voor hem. Door mijn vaders verleden, de alcohol en andere dingen kon hij niet echt goed voor mij zorgen. Echter liet hij mij wel keer op keer weer weten hoeveel hij om mij gaf. Hij uiten het misschien niet altijd op de juiste manier, maar dat hij trots op mij was dat wist ik zeker. Kwam je aan mij dan kwam je aan hem. Daar ben ik hem altijd dankbaar voor geweest. Hij zong dan ook echt altijd een liedje dat wij twee vriendjes waren en nooit meer uit elkaar zouden gaan. Ja, dat laatste is dus niet helemaal gelukt, maar het zorgde bij mij wel altijd voor een fijn gevoel. Een gevoel van vertrouwen. Misschien dat het daarom ook wel voelt alsof ik de macht in mijn handen heb qua ooit nog ontmoeten of nooit meer. Oké als macht moet ik het niet benoemen, maar het is in je achterhoofd misschien toch rust gevend dat je het altijd terug kan draaien, zolang het nog kan uiteraard.

Hoe kijk ik er op terug

Kijk uiteraard zijn er nog een paar dingen waar ik trots/blij naar terug kan kijken. Er zijn altijd dingen te verzinnen waarom je iemand dankbaar bent. Alleen ik denk dat deze driepunten voor mij enorm belangrijk zijn en mij echt hebben gevormd. Hij kan dan wel niet zo zeer bij de opvoeding hebben geholpen, maar hij heeft mij 100% wel gevormd zoals ik nu ben. Misschien niet altijd op de manier hoe het moet en het was niet even fijn, maar ik ben voor 76% in ieder geval wel echt blij met hoe ik nu ben en in het leven sta!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Waar is mijn vader nou weer?

Gisteren was het weer eens tijd voor mijn verjaardag. Nou heb ik nachtdiensten dus ik kon lekker overdag slapen en rondlopen. Het weer was perfect, dus mij hoorde je verder niet klagen. Dit soort dagen ga ik altijd een beetje terugblikken. Gewoon even lekker denken. Nou bleef ik dit keer wel bij een verhaal hangen. Mijn vader was namelijk op mijn verjaardag eens verdwenen. Hij had ruzie met mijn moeder en was toen weer eens voor een tijdje verdwenen. Gek genoeg bleef dat verhaal dit jaar enorm lang hangen.

Ik heb een lange tijd geleden ervoor gekozen om niet meer met mijn vader om te gaan. Persoonlijk kan ik je vertellen dat het één van mijn beste keuzes ooit was. Het was een last die van mijn schouders viel. Mijn vader probeerde vroeger elke verjaardag weer contact te maken. Begrijpelijk, maar voor mij een enorme last. Ik keek mede daardoor altijd enorm tegen mijn verjaardag op. Gelukkig doet die dit al een tijdje niet meer, al had ik er dit jaar wel weer een beetje vrees voor. Ik weet niet hoe mijn vader er nu bij zit, maar hoe ik hem ken had hij dit jaar ineens wel weer wat kunnen laten horen. Weer eventjes proberen en zichzelf te laten horen.

Zo sliep mijn vader dus weer even mijn hoofd in. In die tijd hadden mijn vader en mijn moeder heel veel ruzies. Het alcoholprobleem was toen echt op zijn hoogte punt. Regelmatig verdween mijn vader toen even voor een dagje. Als kind had ik alleen nooit verwacht dat dit ook op mijn verjaardag zou plaats vinden. Stel je maar even voor dat je weer een klein kind bent. Je wordt wakker om je verjaardag te kunnen vieren, je ziet je vader nergens en je moeder zit in de stress. Het was heerlijk dat mijn familie in de middag zou komen, mar de belangrijkste ontbrak gewoon. Ik en mijn moeder hebben hem dit zo kwalijk genomen. Hij hoorde er gewoon te zijn. Een kind moet niet op zo’n dag uitleggen aan zijn vrienden en/of familie waarom je vader er niet is.

Denk dat dit stiekem ook een redde is dat ik niet zo veel geef om een verjaardag. Het veroorzaakt toch een krasje en per jaar verdwijnen er toch weer een paar mensen uit je leven. Vroeger wist ik dat mijn oma en opa er altijd wel bij waren, maar die hebben we natuurlijk de afgelopen dagen ook verloren.

Voor mij is het in ieder geval wel een streven dat ik nooit een verjaardag ga missen als ik ooit een kind heb. Dat zal ik hem of haar in ieder geval niet aan willen doen. Je hoort er ook gewoon bij te zijn. Niet vluchten vanwege je eigen problemen!

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Hij een slechte vader en ik een slechte zoon

Staan we toch mooi quitte zou je denken na de titel. Over deze titel heb ik heel vaak na zitten te denken. Ergens zit er toch een vorm van waarheid in. Een vorm die ik hier ook soms wel eens naar mijn hoofd geslingerd krijg. Mijn vader kon gewoon niet voor ons zorgen en was zelf eigenlijk nog een kind. Som kon je hem zeker bestempelen als een goede vader, maar voornamelijk als een slechte vader. Dan kom ik ook nog mooi om het hoekje kijken als zoon. Een jonge die alles voor zijn vader over had, maar toch na een tijdje besloot om afstand te doen van zijn vader. Een slechte zoon zou je het kunnen noemen.

Regelmatig schreef ik al over de verstandhouding met mijn vader. Mijn vader dronk veel te veel, herhaalde zijn eigen jeugd bij ons en kon niet eens voor zichzelf zorgen. Na de scheiding ontfermde ik dus zelf maar over hem. We deden samen boodschappen, pakte de posten deed de huishouden. We waren veel hechter geworden en ik besloot dat ik eigenlijk bij hem in zou trekken. Een situatie die vast en zeker uit de hand was gelopen, maar ik had het voor hem over. Ergens wist ik als geen ander dat hij er zelf ook niks aan kon doen. Verslaving is een ziekte en hij had zelf gewoon te weinig liefde gehad. Liefde die ik mijn vader wel zou geven.

Alleen toen kwam er ineens een vakantie met mijn vader en mijn zus, waarin alles fout ging wat er fout kon gaan. Het werd zelfs zo erg dat mijn zus en ik bijna stiekem naar huis waren gevlucht zonder koffer. Gelukkig konden we dit op een mooie manier uitstellen. Nog één keer na de vakantie ging ik naar hem toe. Beetje fake lachen en leuk doen en stiekem al mijn dierbare belangrijke spullen verzamelen. Ik wist iets wat hij nog niet wist. Hij zou mij hierna nooit meer gaan zien. Ten minste niet door mij zelf. Mijn vader was het niet meer. Ik hoefde niet meer de zoon te zijn die zo lief en leuk was. Genoeg handen boven het hoofd gehouden en genoeg mijn ogen gesloten. Het was tijd voor actie.

Ik mocht dan wel nog zo jong en klein zijn, maar ik wist alles wat hij gedaan had. Tot de kleinste details had ik door wat hij ons aan deed. Ik wilde namelijk zelf ook altijd alles onder zoeken en door hebben. Het was gewoon te veel geworden en ik werd ineens de slechte zoon. De zoon die voor het zin koos, de zoon die zijn vader verliet en in de kou liet staan. Het start sein van een leven die voor hem alleen nog maar slechter werd. Was het terecht, Ja misschien wel, maar of ik het hem ook gunde dat weet ik nog steeds niet. Eigenlijk gun je dat niemand en al helemaal niet je eigen vader. Hier en daar werden we er dus ook schuin door aan gekeken. Mijn vader had weer een verhaal gemaakt dat wij hem hadden laten vallen en sommige wilde dus alleen naar zijn kant luisteren. Flikker dan maar snel een eind op dacht ik dan altijd maar. Alleen toch ga je er als kind over piekeren.

Na een tijdje nam mijn zus weer contact met hem en hierdoor kreeg ik ook een brief met wat geld erin. Geld wat ik eigenlijk niet wilde aanpakken, maar wat we wel echt hard nodig hadden en een brief die ik niet eens wilde lezen. Ik schreef een kort bedankt briefje, maar schreef er wel direct in dat ik mij mooi niet laat omkopen. Hij gaf later aan dat hij dit absoluut niet waardeerde, maar toch bleek het een aanzet te zijn voor een nieuwe start. Een start die we samen weer hebben om zeep gebracht. De ene week hadden we veel contact en zagen we elkaar soms, maar in een andere maand hoorde we elkaar helemaal niet meer. Hij voelde niet meer als een vader. Het was zo’n verre vriend geworden waar je eigenlijk geen contact meer mee wilde.

Weer verbrak ik het contact en weer voelde het als een enorme opluchting. Van één van zijn scharrels kreeg ik toen ineens een brief. Een brief die mij vertelde hoe slecht ik eigenlijk voor mijn vader was en het niet waard was om zoon genoemd te worden. Een scharrel die zelf haar man en kinderen bedroog voor mijn vader en mijn vader daarentegen weer in de maling nam. Maar hé dat terzijde hé. Alleen met één ding had zij en mijn vader wel ergens gelijk. Ik had zelf ook soms kunnen bellen. Alleen ik had toen wel de leeftijd dat ik niet eens zelf beltegoed kon betalen en ik had geen zin om alle woonlocaties af te bellen. Je wist namelijk nooit waar hij moest verblijven. Alleen het zoon gevoel ontbrak denk ik ook te erg.

Ik koos ervoor om mijn eigen leven op te bouwen en hem de zijne te gunnen. Met mij erbij bleef die steeds weer hangen en dingen verkloten. Hij werd te veel herinnerd aan hoe die was/is. Dat remde hem vervolgens weer heel veel af. De slechte zoon stempel werd weer gezet en het boeide mij eigenlijk geen eens meer. Eindelijk had ik echt de keuze voor ons gemaakt. Een keuze die ons beide een mogelijkheid gaf tot iets moois op te bouwen. Bij mij is dat gelukkig gelukt en bij hem helaas niet. Het verleden en de eenzaamheid heeft hem waarschijnlijk te veel opgeslokt. Wanneer hij door zou zijn knallen had het misschien iets kunnen betekenen, alleen het level verschil is te groot geworden en de gevoelens te slecht. Hij was de slechte vader en ik de slechte zoon en daar ben ik te vrede mee. Ik weet ten minste hoe het zit.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ik deed er alles aan om niet op hem te lijken

Met mijn moeder heb ik gelukkig de mooiste gesprekken. We bespreken vaak hoe ik mij zelf zie en hoe zij mij eigenlijk zie. Persoonlijk hou ik heel veel van zulke mooie persoonlijke gesprekken. Daarin kan je echt je zelf zijn en je zelf observeren. Dat vind ik gewoon belangrijk. Van één ding schrik ze soms wel een beetje. Ik heb vaak zat gezegd dat ik er alles aan deed om in niks op mijn vader te lijken. Misschien een logisch gevolg, maar misschien ook wel een kleine obsessie. Ik dacht er oprecht bij alles aan.

Ik ben van mening dat je sommige trekjes gewoon bent. Je kan het verzachten, maar je blijf het altijd in je houden. Alleen je doen en laten kan je wel wat aanpassen. Mijn drang om niet op mijn vader te lijken was zo enorm groot, dat ik mij karakter aan het weg krassen was. Van mij zelf weet ik dat ik een heel pittig mannetje ben. Van binnen zat er zoveel woede en haat en het werd alleen maar groter. Alleen dat was als kind juist wat ik in mijn vader vaak genoeg zag. In het verkeer kon hij bijvoorbeeld zo losgaan op alles en iedereen. Dat was gelukkig één van de eerste dingen die ik uit mijn karakter weg wilde krassen. Ik sprak erover met mijn psycholoog, met mensen en keerde volledig in mij zelf. Twee jaar lang sprak ik maar met een paar mensen. De rest kon mij niet schelen. Één iemand interesseerde mij maar echt en dat was ik zelf. Waar kon ik mijn rust en blijheid in vinden.

Daarnaast stelde ik ook een lijstje in mijn hoofd op met dingen die ik wel en niet mocht van mij zelf. Zo schakelde ik alcohol snel uit in mijn hoofd. Never nooit dat ik daaraan zou beginnen. Ik hoef niet iets te leren drinken, wat ik al die tijd zo erg heb gehaat. Dat kwam er bij mij ook niet in. Het volgende puntje was waarschijnlijk zonder mijn vader wel anders geweest, want op het gebied van liefde sprak ik ook dingen af. Het liefste wilde ik maar één liefde hebben gehad. Dat betekende nooit zomaar zoenen of het bed induiken met iemand. Dat hield ik dan ook echt netjes vol tot ik voor het eerst serieus een relatie in ging. Daarvoor raakte ik de liefde zeker niet aan. Mede daardoor bleef ik waarschijnlijk ook veel te lang zorgen voor een slechte relatie, maar het was ergens een kleine drang voor mij.

Helaas lukte die één liefde niet. Het ging uit en stond ineens weer zonder iets in mijn handen. Ergens was ik oprecht boos op mij zelf. Lag het nou toch aan mij of speelde er nog veel meer dingen. Een jaar later kreeg ik weer een relatie en van die periode heb ik oprecht heel veel genoten. Leerde nog veel meer dingen over mij zelf en het voelde veel echter aan. Helaas ging deze relatie dan ook uit rond april, maar de echte liefde had ik gevoeld. Nou is die één relatie doel dan niet gelukt, maar ik kan wel nog steeds zeggen dat ik niet rond ben gaan zoenen of iedereen maar gewoon ben gaan doen. Dit heb ik tot nu toe echt alleen nog maar gedaan op relatie vlak. Waarschijnlijk zou ik het niet eens kunnen. Ik zou dan altijd maar denken dat ik op mijn vader begin te lijken, terwijl heel veel andere dit natuurlijk ook gewoon doen. Misschien niet in die grote hoeveelheden, maar het gebeurt natuurlijk vaak zat. Het blijft natuurlijk wel weer een grappig feitje dat ik seks en drugs één van de interessantste onderwerpen vind en er zo veel mogelijk over wil weten.

Gelukkig word ik natuurlijk ook wat ouder. Je meningen groeien vanzelf een beetje met je mee. Zo durf ik nu wel te stellen dat mijn vroegere obsessie flink is afgenomen. Zo kan ik mijn vader wat beter scheiden. Net als ieder mens had hij ook zo zijn goede kanten. Soms misbruikte hij die kanten dan wel, maar dat moest natuurlijk niet persé. Het goede is wat makkelijker te scheiden van het slechte.

Hij kon als geen ander vrouwen versieren door middel van flirten en complimenten. Hij deed het alleen vaak om ze in bed te krijgen. Die liefde voor vrouwen heb ik zeker van hem geërfd, alleen ik vind vrouwen in het algemeen gewoon heel leuk, interessant en grappig. Ik ga dan ook veel meer met vrouwen om dan met mannen.

Als het kan dan geef ik altijd wel een complimentje. Zolang ik het meen zou ik dat altijd doen. Als je een compliment verdient dan moet je er ook gewoon één krijgen. Nu zei toevallig één van mijn vrolijkste collega’s voor de grap dat ik een kleine flirt ben. Ergens schrok ik daar toen eerst even van, maar nu kan ik er alleen maar om lachen. Het was zeker waar dat ik haar en een paar andere vaak complimenten gaf, maar zo dacht ik gewoon. In mijn ogen was het niet eens echt een flirt. Dat trekje zit er alleen dus wel en ik ben er eigenlijk heel blij mee. Ik hoef er niet zo zeer iets mee te doen, maar ik maak er mensen blij mee. Daar gaat het mij uiteindelijk om. Dan maar een beetje op mijn vader lijken.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

Dan heeft mijn vader toch eens mijn blog gevonden

Het heeft even geduurd voordat ik deze blog post wilde schrijven. Daarnaast wist ik het ook nog niet helemaal zeker. Alleen ik ben er vrij wel zeker van dat het mijn vader wel moet zijn. Mocht dat het geval zijn dan weet die mij sinds november 2017 toch weer eens te vinden. Toen had ik het zelf nog niet door. Sinds een paar maanden begind het alleen wel op te vallen. De juiste blogposten worden gelezen en de uren die erin worden gestoken zeggen denk ik genoeg. Ik schrijf ineens ook voor mijn eigen vader. De man waar ik jaren terug vaarwel heb tegen gezegd.

Op deze plek deel ik bijna echt alles. De dingen die ik kan delen deel ik. Dat vind ik gewoon fijn om te doen. Alles valt later terug te lezen, hou mensen op de hoogte en ik help ook nog eens andere. Dit is dus de perfecte plek om mij te vinden. Deze plek is eigenlijk mijn tweede gedachten geworden. Hier beleef ik mijn verhalen gewoon nog een keer. Mijn vader speelt daar toch vaak één van de hoofdrollen in. Moet ik hem en jou dan wel duidelijk maken dat ik weet dat dit plekje waarschijnlijk niet meer onbekend is. Misschien ga ik onbewust dan juist wel anders schrijven en verhalen weg laten. Nu ik het een tijdje heb mee gemaakt heb ik daar wel zo mijn mening over gekregen.

Ik ga er gewoon lekker schijt aan hebben. Waarschijnlijk is het voor hem ook alleen maar goed om sommige dingen terug te kunnen lezen. Het zal bij mijn vader zeker soms voor een traan zorgen, maar dat doet het bij mij ook zeker. Voor hem is het ook wel weer een mooie manier om toch een beetje op de hoogte te blijven. Dat wil je als vaderfiguur denk ik toch het allerliefste. Ik bekijk dit dan toch een beetje hetzelfde als hoe ik het ooit beschreef. Mijn vader was na een tijdje niet echt mijn vader meer. Dat was ik dan eerder juist een beetje voor hem. Het is meer als een verloren vriendschap geworden. Twee vrienden die samen voor een andere pad moesten kiezen om verder te komen. We hielden elkaar echt gewoon op dezelfde plek en kwamen niet meer verder. Dat vastlopen kan voor niemand goed zijn.

Uiteindelijk kan ik toch ook alleen maar hopen dat die het ergens allemaal begrijpt en misschien zelfs wel een beetje trots op mij is. Ik heb toch iets gedaan wat mijn vader helaas nooit echt is gelukt. Ik boog alle ellende om in iets moois. Een hulpmiddel voor andere en voor mij zelf is het een enorme drijfsfeer. Ik leef naar mijn mening echt optimaal en haal er alles uit. Soms lopen dingen daardoor stuk, maar ik maak wel echt de mooiste dingen mee. De kansen worden gepakt en dat kan niemand slecht vinden.

Ik kan nu alleen nog maar zeggen bedankt voor het lezen en ik hoop echt dat je er ook iets aan heb. Het is voor mij zeker geen manier om mijn vader even terug te pakken. Zoals wel vaker aan gegeven ben ik ergens wel blij met mijn verleden. Het heeft van mij een veel mooiere persoon gemaakt. Ik had deze Fabian in ieder geval niet willen missen. Daar kan ik je gek genoeg alleen maar voor bedanken. Bij deze dus bedankt.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Maar papa, ik lijk steeds meer op jou

Momenteel vind ik het heel raar om mij zelf in de spiegel aan te kijken. Als je mijn uiterlijk een beetje hebt gevolgd, dan weet je dat ik heel lang met een sik/snor heb gelopen. Dit had ik ooit laten staan en ik vond het toen wel leuk staan. Nou kreeg ik alleen voor vandaag (12-04-18) een casting uitnodiging. Ik moest er als een 16 jarige uitgaan zien. Dat betekende dus baardje er af en haar lekker kort. Alleen tijdens het scheren ben ik echt van mij zelf geschrokken. Ineens zag ik mijn papa in de spiegel staan. De man die ik eigenlijk helemaal niet meer wilt zien.

Vol goede moet smeerde ik mijn gezicht in met scheerschuim. Nog een paar gekke foto’s maken dan kon ik toch echt gaan beginnen. Mijn snor was als eerste aan de beurt. Daar ging het eerste stukje er langzaam vanaf. Uh, zag ik het nou goed. Nee, dat kan niet zomaar ineens veranderd zijn. Ik ging voor een extra stukje er af. Ja, hoor ik zag het weer. Langzaam vormde mijn gezicht, steeds meer naar die van mijn vader. Het gezicht die ik altijd zag bij mijn papa als kind. Het scheergezicht. Zijn gladde en bloedende gezicht zag ik ineens terug bij mijn gezicht. In mijn hoofd spookte het papa woord al snel. Nog nooit was ik zo erg van mij zelf geschrokken in de spiegel.

 

 

Hoe verder ik kwam met scheren. Hoe meer ik mijn vader terug zag in mij. Als kind kon mijn moeder mij op één manier echt goed kwaad krijgen. Dat was altijd als ze per ongeluk zei dat ik op mijn vader begon te lijken. Toen had ze het vaak over mijn karakter/boosheid. Nu vertelde ik het tegen mij zelf, maar dan over mijn uiterlijk. Het liefst plakte ik al het haar weer terug. Terug op mijn gezicht. Nog eens dag papa zeggen, net als de laatste keer. Alleen het moest er af en ik heb hier echt veel voor over. Daarnaast wilde ik ook wel weer eens zonder. Super veel mensen waar ik nu mee om ga, hebben mij nog nooit zonder baardje gezien. Dat is uit mijn ogen best een gek idee. Als kind verplichte ik juist mijn vader om te scheren. Papa, je prikt, geen kus meer voor jou voor dat je weer glad ben.

Qua karakter lijk ik gelukkig niet meer zoveel op mijn vader. Alleen mijn gezicht is blijkbaar wel naar hem gaan vormen. De huidvlaken langs mijn neus tot aan mijn lippen is bijna 1 op 1. Direct had ik het liedje papa in mijn hoofd. Papa, ik lijk steeds meer op jou. Een zin die mij stiekem onnodig veel pijn doet . Mijn vader zie ik niet als een fijne vent. Hij heeft zijn goede kanten, maar heel veel is door vroeger verpest. De beste man was geen prima kerel meer, het was een man die alles vernielde wat op zijn pad kwam. Alles wat hem lief was nam hij mee naar de afgrond.

Ja, daar kijk ik nu toch even mooi tegen aan als ik in de spiegel kijk. Moeilijk is het zeker, maar we gaan zeker door. Dit is echt een hele belangrijke casting. Hier knok ik zo hard voor. Dat laat ik niet weer door hem verpesten. Ik zie het maar gewoon als iets goeds. De man die hij niet kon zijn door de drank, ben ik wel geworden. Behulpzaam en eerlijk tegenover een ander. Dat is hoe ik wilde worden en gelukkig ook ben geworden. Daar zit dan onze mooie grenslijn. Hij wilde dat ook worden, maar verloor het gevecht met zijn problemen. Ik ben voorbij zijn punt gekomen en nou knal ik het gewoon door. Ik zal eens laten zien hoe we kunnen worden. Dan kijk ik in ieder geval elke dag met trots in de spiegel. Een gezicht met twee verhalen. Een slechte oude en een goede nieuwe.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

De vader en zoon rol waren omgekeerd (verleden)

Over mijn avonturen met mijn vader heb ik hier al veel over geschreven. Over zijn dronkenschap, maar ook over de mooie momenten samen en met het gezin. Alleen over de rol verdeling heb ik nog nooit eerder geschreven. Die was na een tijdje nog al bijzonder. Ik was zijn vader geworden en hij niet meer die van mij. Hij was het kind die opgevoed moest worden en ik de volwassenen die dat deed. Een sterke, maar zo’n bizarre band was ontstaan.

Mijn vader heeft net als mij niet echt een jeugd gehad. Er werden de vreselijkste dingen bij hem gedaan. Hier door moest hij later ook naar verschillende pleeg gezinnen. Iets waar ik nog altijd respect voor hem heb. Helaas heeft nooit iemand hem naar therapie gebracht. Dat was een taboe en was niet nodig. Alleen gekken gingen daar heen. Hé, bedankt hé. Hierdoor is hij helaas zelf ook in dat drank en vreemdgaan cirkeltje gegaan. Wat hem was aangedaan, deed hij nu andere aan. Gelukkig niet alles. Echter was hij ook nog nooit echt opgevoed. Hij moest zelf volwassen zien te worden. Iets wat ik zelf ook maar al te goed weet hoe het voelt.

Toen de scheiding echt door was gezet veranderde iets heel belangrijks. Mijn moeder viel weg, maar eigenlijk ook zijn moeder. Het was zijn vrouw, maar ook de gene die hem verbeterde en dingen leerde. Echter had ik toen nog niet verwacht dat ik de vader rol op mij zou nemen. Toch belande ik wel al snel in de vader rol. Ik hielp in de huishouden. Persoonlijk vond ik dat gewoon erg leuk. Ik vond/vind strijken bijvoorbeeld echt leuk om te doen. Zodoende had ik plezier en kon ik mijn vader gelijk helpen. Dit was alleen niet de enigste waar ik de vader rol voor in nam. Nee, er waren veel meer dingen.

Een goed voorbeeld hier van is slapen. Normaal vraag je als kind aan je ouders of je er tussen in mag kruipen of naast één van je ouders. Bij ons was dat andersom. Hij vroeg aan mij of ik bij hem bleef slapen. Niet voor iets geks, maar echt gewoon voor de nachtmerries en de eenzaamheid tegen te gaan. Iets wat ik normaal gesproken thuis juist aan mijn moeder vroeg. Als hij weer al eens in slaap viel op de bank, zorgde ik dat hij door kon slapen en het niet koud had. Ik maakte een klein beetje op en bleef naast hem de wacht houden. Er waren gelukkig genoeg leuke horror films op tv en met een beetje geluk zag je ineens een mooie vrouw voorbij komen. Zo dra hij weer wakker was begeleiden ik hem gezellig mee naar boven.

De meeste ouders hebben waarschijnlijk wel eens hun kind te dronken opgehaald en weer thuis gebracht. Ik heb dit ook mee gemaakt. Alleen moest ik hem naar huis brengen. We waren bij een feestje van onze buren. Die had een locatie afgehuurd aan de andere kant van ons dorp. We waren er na de chinees gelukkig heen gelopen. Aan de eind van de avond wist mijn vader namelijk niet meer waar hij woonde. Hij was helemaal gedesoriënteerd. Waar we rechts moesten, wilde hij naar links. Boos dat hij was als ik hem toch te andere kant mee trok. Toen we eindelijk thuis waren gebeurde er natuurlijk weer iets anders. Je moest om thuis te komen namelijk eerst met een trapje naar beneden lopen. Naast de trap was een platen weg/trap om de container en fietsen naar boven te tillen en weer naar beneden. De beste man vond het wel een goed idee om hier naar beneden te rennen. Het gevolg hiervan was lekker bloedend. Hij viel en viel vol met zijn kop tegen de groenen container. Gelukkig hielt hij er alleen een bloedneus aan over. Ik hielp hem hier bij, bracht hem weer naar boven en ging uit bezorgdheid naast hem liggen.

Volwassen mannen huilen niet. Dat had ik mij altijd wijs gemaakt. Mijn tranen waren allemaal al opgegaan. Hierdoor werd ik al heel snel hard en krijg je niet zo snel een traan over mijn wangen te zien. Heel soms lukte het nog iemand, maar alleen een dierbare kon zo iets bereiken. Er was wel iemand die huilde. Dat was natuurlijk mijn vader. De tranen vielen van zijn wangen en vaak zat ook over mijn kleding door naar de grond. Een gezicht wat ik nooit meer zou vergeten. Ogen rood en er was altijd wel één traan die bleef hangen op zijn gezicht. Zijn snor en baard prikkelde op mijn gezicht. Ja, hier was iets heel goed te zien. Hij was mijn vader niet meer, nee ik was de vader en hij het kind. Een kind met veel verdriet die getroost moest worden.

Later kwam ik ook op het punt om bij hem in te trekken. Daar mocht ik alles bepalen en was ik de volwassenen. Voordat laatste knokte ik altijd heel hard. Ik was al veel volwassener dan mensen dachten en dat zou ik andere eens bewijzen. Gelukkig ben ik echter nooit bij hem ingetrokken. Mijn kamer plannen lagen al klaar, maar het was te laat. Ik nam afstand van hem door de vreselijke vakantie en alle gebeurtenissen. De vader nam afscheid van zijn zorg kindje en kon zelf weer kind worden. Al was ik daar al lang voorbij gegroeid.

Persoonlijk ben ik aan de ene kant wel blij met de vakantie gebeurtenis. Ik wil niet weten wat ik nog allemaal mee had gemaakt als ik daar was in gaan trekken. Mijn vader werd echt steeds meer het kind. Ik bepaalde echt alles. Dat gebeurd wel in meerdere gezinnen, maar dit werd echt ongezond. Het was bijna aan de bizarre kant. Als het zo was door gegaan was ik er denk ik zelf ook onderdoor gegaan. Dat moet toch altijd voorkomen worden. Je kan andere alleen helpen als je zelf helemaal in orde ben en nee, dat was ik zeker niet.

Later heb ik dit zeker wel terug gezien in mijn leven. Ik probeerde mensen te beschermen en de vader figuur te behouden. Mijn zus probeerde ik zoveel mogelijk te begeleiden, maar ook mijn moeder. Helaas is hier regelmatig ruzies uit ontstaan. Wat heel begrijpelijk is. Alleen denk ik dat mijn moeder de oorzaak nog niet zo door had. Waarschijnlijk lees ze dit ook met een beetje verbazing en een heel misschien wel met een kleine traan. Momenteel weet ze wel meer over mijn ervaringen en gedachtes, maar toen zaten we echt allemaal in een verwerkingsproces. Dan denk niemand meer na. Helaas zag je dit ook op school goed terug. Ik was de oudste en hierdoor kreeg ik een soort van de leiding. Iets wat ik erg prettig vond, maar waar ik mij later enorm tegen heb verzet. Hierdoor ben ik een paar mensen zeker uit het oog verloren en werd ik het stille jongetje in de eerste klas. Alleen ik had eindelijk wel mijn rust gevonden, maar het kind in mij was nog ver te zoeken.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Een man worden zonder vader

Het is al weer heel wat jaren geleden dat ik mijn ‘’vader’’ vaarwel zei. De stapel was gewoon te groot geworden. Dit gebeurde volgens mij rond 2009. Ik was zo’n 11 jaar oud en had al één van de moeilijkste keuzes gemaakt uit mijn leven. Al voelde dat zeker niet zo. Het voelde als een verlossing en iets wat gewoon moest gebeuren. Nou heb ik hem een paar jaar later nog wel even gesproken, maar mijn vader was hij al lang niet meer. De veranderingen naar man waren nog niet echt begonnen. Nee, dit zou ik zonder vader moeten doen.

Ik zeg er expres wel  gelijk bij dat dit mijn eigen keuze is. Er zijn helaas zat mensen die dit mee maken zonder hier voor gekozen te hebben. Ik vind mij dan ook zeker niet zielig of iets in die richting laat dit duidelijk zijn 🙂

 

Je zou het soms niet zeggen, maar we worden allemaal volwassen. Iets waar je vaak van je ouders hulp bij krijg. Meisjes doen dit vaak samen met hun moeder en jongens met hun vader. Dit is de normaalste zaak. Alleen is dit helaas niet bij iedereen het geval. Zo ook bij mij. Mijn moeder wilde mij et liefde steunen en helpen, maar zijn heeft natuurlijk  niet de mannelijke veranderingen mee gemaakt. Ze hielp mij waar mogelijk was, maar bij veel dingen kon dit dus zeker niet. Gelukkig had ik eerst nog wel een hele lieve oom als tweede vader, maar die kwam plots te overlijden. Bovendien vraag je bepaalde dingen ook weer niet zo snel aan iemand op een verjaardag.

Toch komt er een moment dat je bijvoorbeeld naar beneden kijkt en er een hoop begon te groeien. Ja, de mannelijke hormonen waren gaan werken. De kleine Fabian werd lichamelijk eindelijk een man. Mentaal was ik dat naar eigen zeggen al heel lang :). Het bloemetjes en bijtjes gesprek ging ik dus mooi niet met mijn moeder bespreken hé. Bovendien wat weet zij er nou weer van. Volgens mij is zijn nooit wakker geworden met een natte droom en ja dat zat er waarschijnlijk toch eens aan te komen. Voor dit onderdeel had ik eindelijk gewoon een vader nodig die mij een beetje kon sturen. De vader rol werd uiteindelijk opgevangen door het boek seks en zo. Een boek wat ik in één zit had uitgelezen. Er stond iet zo veel bijzonders in. Eindelijk best erg, maar de meeste dingen wist ik hier van wel al

Er stond alleen niet in hoe ik straks moest gaan scheren en wat een man nou wel of niet scheerde. Tja, dat is toch weer een hele ontdekking. Ik had al zo veel alleen gedaan, dan moest dit toch ook wel goed komen. Zodoende misten mijn moeder heel soms in eens een scheermesje. Het was dan wel nog niet nodig, maar je moet natuurlijk wel op tijd beginnen met leren. Je wilt natuurlijk niet later met littekens n je gezicht lopen. Zo deed ik af en toe voor de grap scheerschuim op mijn gezicht en liep ik regelmatig met kale bovenbenen rond. Dat zag toch niemand anders en dan kon ik mooi de techniek leren. Nee, zeker niet mijn beste idee, maar in die tijd werkte het voor mij wel. Het volwassen worden werd daardoor ineens een hele uitdaging en een soort van spel. Eens kijken hoe ver we alleen kunnen komen. Nou als ik het zelf mag zeggen, dan zal ik toch kiezen voor heel ver.

Het werd inderdaad regelmatig een uitdaging. Een uitdaging die ik soms echt heb vervloekt, maar daarin tegen ook weer heel spannend begon te vinden. Gelukkig had ik dan ook weer een paar vrienden waar ik mee kon babbelen. Zo heb je toch weer een ervaring om mee te vergelijken. Daarin tegen bestond internet ook altijd nog. Al kwam je dan wel vaak per ongeluk op de verkeerde kant van het internet. Al vond ik dat toen ook wel weer regelmatig prachtig. Zulke mooie vrouwen kwam je hier in het dorp niet vaak tegen hoor 😉 (zegt de gene die toen geschrokken weg klikte)

Nee, maar even zonder te dollen. Je staat er niet echt vaak bij stil, maar dit soort dingen hoor je eigenlijk gewoon niet alleen te ontdekken. In die tijd had ik zeker wel een vader nodig. Zo graag liep ik nou ook weer niet met kalen bovenbenen. Voor onze wegen gingen scheiden, had  mijn vader mij zeker wel eens naar zijn zeggen wijzen lessen geleerd. Dat vond hij na de scheiding van mijn ouders in eens heel belangrijk. Alleen bij mijn ontwikkeling had ik daar niet zo veel aan. Je hebt namelijk niet zo veel aan de tip dat je nooit seks moet hebben op een invalide wc. Misschien heb ik daar later inderdaad iets aan, maar toen zeker nog niet. Bovendien blijf het natuurlijk gewoon heel raar dat je zulke levenslessen aan een kind door geeft. Dat doe je naar mijn mening gewoon niet.

Na een tijdje word je van zelf wel iets handiger met grote veranderingen. Alleen de hulp had zeker wel van pas gekomen. Nou hoop ik zeker zelf ooit kinderen te krijgen. Hopelijk kan en mag ik dan mijn kind helpen waar en wanneer het nodig is. Sommige dingen kan je beter niet alleen te moeten ontdekken. Mijn lichaam heeft mij in ieder geval vaak zat laten schrikken in die tijd. Dan is het alleen maar fijn als je hart even kan luchten

 

Fabian van der Gijze

 Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

 

Mijn vader redden mijn leven en ik die van hem

Vandaag ga ik het weer eens hebben over mijn vader. Dit is volgens mij al weer een lange tijd geleden. Het is dit keer weer eens een positieve blog post, maar tegelijkertijd ook een moeilijke om te schrijven. Zoals je misschien wel weet heb ik het contact verbroken met hem. Zonder hem had ik dat helemaal nooit kunnen doen. Sterker nog, dan had niemand hier van mijn bestaan geweten.

Je heb je leven natuurlijk altijd te danken aan een man en een vrouw. In mijn geval zijn dat gewoon mijn ouders. Mijn vader heeft mij alleen twee keer een leven gegeven. Heel wat jaartjes terug zou ik namelijk verdronken zijn. Godzijdank is dat niet gebeurd. Dan had ik dit alles moeten missen. De sterke man die mij toen redde was mijn vader. Ik was namelijk door een vis de rivier in getrokken. Mijn vader en ik waren vroeger altijd aan het vissen. Dit keer waren we met het gezin op vakantie en dan moest het water natuurlijk getest worden. Zoals altijd straalde ik van oor te oor.  Tot dat ik in eens in het water belande met mijn hengel.

De rivier was echt heel erg krachtig. Er stond een enorme stroming. Op dat moment had ik nog geen zwemdiploma en kon ik totaal niet zwemmen. Ik kwam twee keer weer boven water en verdween daarna onder water. Het verdrinkingsmoment weet ik nog exact te herinneren. Ik kan nog zo voor mij halen dat ik onder water aan het spartelen was, de belletjes om mij heen verschenen en hoe donker het wel niet was. Vanaf dat moment wordt het zwart. Het eerste wat ik mij weer kan herinneren is een telefoon gesprek tussen mijn ouders . Ik was in een hele diepe slaap geraakt. Achteraf lijk het wel een kleine schrik coma. Dat moment was ik echt helemaal weg.

Vroeger

bron: Soepkippenshop

droeg ik gelukkig altijd petten. Deze dag had ik mijn Ernsten Bobbie petje op. Het petje was bijna helemaal zwart, maar gelukkig bevatten het ook witte dieren pootjes. Later bleek dit één van mijn reddingen te zijn. Mijn vader kon mij daar door nog net op tijd zien en uit het water trekken. Gek genoeg zijn we daarna gewoon weer heel normaal door gegaan. Dat klink misschien niet heel gek in jou oren, maar dit is de eerste keer dat er weer over wordt gesproken. Zo ver ik mij kan herinneren is hier echt nooit meer over gesproken. Eigenlijk echt zonde, want een paar seconde later had mijn leven zomaar al eens voorbij kunnen zijn. Iets in mij zeg dat ik heel blij moet zijn dat het nooit zo ver is gekomen. Niet vanwege mijn leven, maar dat van het gezin. Ik gok dat het verlies te groot was geweest. Misschien waren de problemen dat wel nog groter geworden.

Dit verhaal was nog nooit naar buiten gebracht. Mijn verhaal heb ik hier wel al eens gezegd. Ik heb namelijk samen met mijn zus mijn vaders leven gered. Hij heeft namelijk een aanval gekregen terwijl wij in Frankrijk over de snelweg reden. Dat verhaal is hier te lezen, dus laat ik dat maar niet nogmaals uit typen. Hier over heb ik persoonlijk veel over gesproken. Niet omdat ik er zo graag over praat, maar omdat het gewoon te spraken val. Alleen het woord Frankrijk is daar al genoeg voor. Er is alleen één iemand die ik daar nooit over heb gesproken. Net als het verdrinkingsverhaal hebben mijn vader en ik dit dood gezworen. Er is echt nog nooit één woord overgevallen. Geen bedankje, maar misschien nog wel raarder geen enkele vraag. Hij weet er zelf namelijk helemaal niks van.

Het was als of we quitte stonden. Ergens is dat natuurlijk ook wel zo, maar het blijf raar. Hoezo wil je niet weten wat er is gebeurd? Je had haast je tong er af gebeten. Als ik mijn vader was geweest, dan was ik echt helemaal gek geworden. Al had ik er misschien zelf eens over moeten beginnen. Mijn vader is namelijk net als mij een binnen vechter. We kunnen het zelf wel oplossen. Nou is dat bij mij gelukkig de laatste paar jaren wel afgenomen. Bij hem weet ik dat natuurlijk niet.

Die laatste zin zetten ik er expres bij. Dat laatste zie ik namelijk ook als een redding. Alleen was dit waarschijnlijk de redding voor twee mensen. De zelfde twee mensen die elkaar al eens hadden gered. Ik heb mij zelf hier namelijk enorm veel mee geholpen, maar volgens mij ook mijn vader. Zelf kon ik de onzekerheid gewoon echt niet aan en de pijn wat er omheen hoorde. Bij mijn vader heeft het denk ik andere gevolgen gehad. Die man zat hielt zich nog zo aan alles vast. Hierdoor viel hij steeds weer in het zelfde gat en kwam hij niet meer vooruit. Ik weet zeker dat hij nog elke dag aan mij zou denken, maar hij gaat nu wel meer door. Hopelijk zal dat ook altijd zo blijven, want één ding is zeker. Het was voor hem ook iets wat hem was aangedaan en dat weet ik als geen ander!

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂