De vader en zoon rol waren omgekeerd (verleden)

Over mijn avonturen met mijn vader heb ik hier al veel over geschreven. Over zijn dronkenschap, maar ook over de mooie momenten samen en met het gezin. Alleen over de rol verdeling heb ik nog nooit eerder geschreven. Die was na een tijdje nog al bijzonder. Ik was zijn vader geworden en hij niet meer die van mij. Hij was het kind die opgevoed moest worden en ik de volwassenen die dat deed. Een sterke, maar zo’n bizarre band was ontstaan.

Mijn vader heeft net als mij niet echt een jeugd gehad. Er werden de vreselijkste dingen bij hem gedaan. Hier door moest hij later ook naar verschillende pleeg gezinnen. Iets waar ik nog altijd respect voor hem heb. Helaas heeft nooit iemand hem naar therapie gebracht. Dat was een taboe en was niet nodig. Alleen gekken gingen daar heen. Hé, bedankt hé. Hierdoor is hij helaas zelf ook in dat drank en vreemdgaan cirkeltje gegaan. Wat hem was aangedaan, deed hij nu andere aan. Gelukkig niet alles. Echter was hij ook nog nooit echt opgevoed. Hij moest zelf volwassen zien te worden. Iets wat ik zelf ook maar al te goed weet hoe het voelt.

Toen de scheiding echt door was gezet veranderde iets heel belangrijks. Mijn moeder viel weg, maar eigenlijk ook zijn moeder. Het was zijn vrouw, maar ook de gene die hem verbeterde en dingen leerde. Echter had ik toen nog niet verwacht dat ik de vader rol op mij zou nemen. Toch belande ik wel al snel in de vader rol. Ik hielp in de huishouden. Persoonlijk vond ik dat gewoon erg leuk. Ik vond/vind strijken bijvoorbeeld echt leuk om te doen. Zodoende had ik plezier en kon ik mijn vader gelijk helpen. Dit was alleen niet de enigste waar ik de vader rol voor in nam. Nee, er waren veel meer dingen.

Een goed voorbeeld hier van is slapen. Normaal vraag je als kind aan je ouders of je er tussen in mag kruipen of naast één van je ouders. Bij ons was dat andersom. Hij vroeg aan mij of ik bij hem bleef slapen. Niet voor iets geks, maar echt gewoon voor de nachtmerries en de eenzaamheid tegen te gaan. Iets wat ik normaal gesproken thuis juist aan mijn moeder vroeg. Als hij weer al eens in slaap viel op de bank, zorgde ik dat hij door kon slapen en het niet koud had. Ik maakte een klein beetje op en bleef naast hem de wacht houden. Er waren gelukkig genoeg leuke horror films op tv en met een beetje geluk zag je ineens een mooie vrouw voorbij komen. Zo dra hij weer wakker was begeleiden ik hem gezellig mee naar boven.

De meeste ouders hebben waarschijnlijk wel eens hun kind te dronken opgehaald en weer thuis gebracht. Ik heb dit ook mee gemaakt. Alleen moest ik hem naar huis brengen. We waren bij een feestje van onze buren. Die had een locatie afgehuurd aan de andere kant van ons dorp. We waren er na de chinees gelukkig heen gelopen. Aan de eind van de avond wist mijn vader namelijk niet meer waar hij woonde. Hij was helemaal gedesoriënteerd. Waar we rechts moesten, wilde hij naar links. Boos dat hij was als ik hem toch te andere kant mee trok. Toen we eindelijk thuis waren gebeurde er natuurlijk weer iets anders. Je moest om thuis te komen namelijk eerst met een trapje naar beneden lopen. Naast de trap was een platen weg/trap om de container en fietsen naar boven te tillen en weer naar beneden. De beste man vond het wel een goed idee om hier naar beneden te rennen. Het gevolg hiervan was lekker bloedend. Hij viel en viel vol met zijn kop tegen de groenen container. Gelukkig hielt hij er alleen een bloedneus aan over. Ik hielp hem hier bij, bracht hem weer naar boven en ging uit bezorgdheid naast hem liggen.

Volwassen mannen huilen niet. Dat had ik mij altijd wijs gemaakt. Mijn tranen waren allemaal al opgegaan. Hierdoor werd ik al heel snel hard en krijg je niet zo snel een traan over mijn wangen te zien. Heel soms lukte het nog iemand, maar alleen een dierbare kon zo iets bereiken. Er was wel iemand die huilde. Dat was natuurlijk mijn vader. De tranen vielen van zijn wangen en vaak zat ook over mijn kleding door naar de grond. Een gezicht wat ik nooit meer zou vergeten. Ogen rood en er was altijd wel één traan die bleef hangen op zijn gezicht. Zijn snor en baard prikkelde op mijn gezicht. Ja, hier was iets heel goed te zien. Hij was mijn vader niet meer, nee ik was de vader en hij het kind. Een kind met veel verdriet die getroost moest worden.

Later kwam ik ook op het punt om bij hem in te trekken. Daar mocht ik alles bepalen en was ik de volwassenen. Voordat laatste knokte ik altijd heel hard. Ik was al veel volwassener dan mensen dachten en dat zou ik andere eens bewijzen. Gelukkig ben ik echter nooit bij hem ingetrokken. Mijn kamer plannen lagen al klaar, maar het was te laat. Ik nam afstand van hem door de vreselijke vakantie en alle gebeurtenissen. De vader nam afscheid van zijn zorg kindje en kon zelf weer kind worden. Al was ik daar al lang voorbij gegroeid.

Persoonlijk ben ik aan de ene kant wel blij met de vakantie gebeurtenis. Ik wil niet weten wat ik nog allemaal mee had gemaakt als ik daar was in gaan trekken. Mijn vader werd echt steeds meer het kind. Ik bepaalde echt alles. Dat gebeurd wel in meerdere gezinnen, maar dit werd echt ongezond. Het was bijna aan de bizarre kant. Als het zo was door gegaan was ik er denk ik zelf ook onderdoor gegaan. Dat moet toch altijd voorkomen worden. Je kan andere alleen helpen als je zelf helemaal in orde ben en nee, dat was ik zeker niet.

Later heb ik dit zeker wel terug gezien in mijn leven. Ik probeerde mensen te beschermen en de vader figuur te behouden. Mijn zus probeerde ik zoveel mogelijk te begeleiden, maar ook mijn moeder. Helaas is hier regelmatig ruzies uit ontstaan. Wat heel begrijpelijk is. Alleen denk ik dat mijn moeder de oorzaak nog niet zo door had. Waarschijnlijk lees ze dit ook met een beetje verbazing en een heel misschien wel met een kleine traan. Momenteel weet ze wel meer over mijn ervaringen en gedachtes, maar toen zaten we echt allemaal in een verwerkingsproces. Dan denk niemand meer na. Helaas zag je dit ook op school goed terug. Ik was de oudste en hierdoor kreeg ik een soort van de leiding. Iets wat ik erg prettig vond, maar waar ik mij later enorm tegen heb verzet. Hierdoor ben ik een paar mensen zeker uit het oog verloren en werd ik het stille jongetje in de eerste klas. Alleen ik had eindelijk wel mijn rust gevonden, maar het kind in mij was nog ver te zoeken.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Machteloos langs de kantlijn toe kijken (heden)

Dit word één van de eerste blogposten die ik met een beetje tegen zin en verdriet ga schrijven. Toch vond ik het belangrijk om wel vandaag gewoon een blogpost online te zetten. Met mijn blog wil ik graag laten zien dat er veel slechte dagen zijn in je leven, maar ook heel veel leuke dagen. Vandaag was helaas weer eens een hele slechte dag. Deze blogpost gaat weer een blogpost worden recht uit mijn hart en ik kijk wel wat ik allemaal ga schrijven. In ieder geval veel lees plezier toe gewenst. Voor de duidelijkheid deze blog schreef ik op 31-03-16

Gisteren was het zo ver. Mijn moeder zal met haar vriend mee gaan naar zijn huis. Eindelijk zou ze geopereerd worden. Vandaag dus. Het ziekenhuis was dicht bij Steefs huis. Vandaar bleef ze bij hem slapen. Haar afspraak was rond acht uur. Toen we gisteren afscheid namen van elkaar had mijn moeder het moeilijk. Dat zag ik direct aan haar. Ze gedraag zich dan altijd ander en haar lichaamstaal is anders dan normaal. Ik stelde haar een beetje gerust en zij haar gedag. Mijn moeder is een reten sterke vrouw en heeft al veel over wonnen. De operatie kon eigenlijk gewoon niet fout gaan. Ondanks ik pas om negen uur moest op staan lag ik al vrij snel in bed. Ik voelde mij toch niet helemaal lekker en het was zo stil.

Het was zes uur en mijn wekker ging af. Shit mijn wekker van zes uur vergeten uit te zetten. Snel had ik hem uit gezet en ben weer veder gaan slapen. In eens hoor de ik het nummer Brick By Brick van Racoon. Ik schrok wakker. Dit was namelijk sinds gisteren mijn beltoon geworden. Sinds mijn oom is overleden schik ik bij elke vroege beller. Na dat vroege bericht is er nooit meer een normale telefoon gesprek geweest rond deze vroege tijden. Er was altijd wel iets mis of iemand overleden. Toen ik naar mijn telefoon keek zag ik mijn zus verschijnen. Het eerste wat in mijn op kwam was letterlijk ‘’kut er is iets aan de hand’’.

Een beetje bang nam ik de telefoon op. Gelijk hoorde ik dat er iets was. Mijn zus begroete mij met haar zachte stem. Dit heb ik volgens mij niet terug gedaan. Ik vroeg gelijk wat er aan de hand was. Nog half slaperig hoorde ik bepaalde stukken wat ze zei. Volgens mij zei ze in paniek dat ze ziek was en dat ze weer naar de dokter moest. Sinds vorige week heeft ze een hele grote bobbel in haar nek. Ze kon haar nek weer niet bewegen en was echt helemaal gestrest. Ze belde mij, want ze moest het aan iemand vertellen. Ze vroeg of ik mijn mond wilde houden tegen mijn moeder. Pas in de avond als mijn moeder thuis zou komen mocht ik pas zeggen dat mijn zus niet zou komen. Dat beloofde ik en probeerde haar een beetje rustig te krijgen. Ik merkte dat ze probeerde af te sluiten. Het werd haar te veel en begon steeds zachter te praten. Toen ze huilend het verhaal snel afsluiten wist ik dat het foute boel was. Mijn zus meld zich nooit ziek en heeft een super hoge pijn grens. Dat bewonder ik altijd aan haar. Juist doordat ze moest huilen snapte ik dat het echt mis was.

Helaas kon ik vrij weinig doen. Het was rond zeven a acht uur, dus besloot nog even te gaan liggen. Met een brok in mijn keel en een versnelde hard viel ik weer in slaap. Toen ik wakker werd door mijn wekker heb ik heel lang nog stil in mijn bed gelegen. Normaal ben ik niet zo snel in paniek, maar dit keer was ik het heel erg. Toen ik eindelijk op kon staan belde ik direct mijn zus op. Ze kon gelukkig naar de dokter toe. Ze hadden haar er even tussen kunnen proppen. Aan haar stem hoorde ik haar verdriet en pijn. Na lang twijfelen ben ik toch maar naar school gegaan. Toen ik één stap binnen zetten ging mijn telefoon weer. Het was wederom mijn zus. Ze zou bellen als ze iets wist. Ik kreeg ene huilende zus aan de telefoon. Diep van binnen huilde ik met haar mee. Ze zei dat het foute boel was. Er was een extra dokter bij geroepen en ze hadden gebeld naar de spoed eisende hulp. In haar nek zat een abces en die moest open gesneden worden.

Mijn zus en ik hebben beide geen rijbewijs. Vanaf de plek waar ik was kon ik niks doen voor haar. Ik kon alleen maar van een af standje luisteren en op de hoogte worden gehouden. Gelukkig kon mijn lieve tante naar het ziekenhuis komen, maar ja die heeft ook geen rijbewijs. Mijn zus zou  zelf met de bus naar het Maastad ziekenhuis moeten komen. Mijn les begon. Gelukkig kreeg ik een hele korte Engelse toets. Met mijn hoofd en mijn ziel bij mijn zus maakte ik snel de toets. Veel slechter dan normaal haalde ik mijn toets. Vanaf toen knapte er iets in mij. Ik voelde mij zo beroerd en wilde zo graag iets doen, maar ik kon letterlijk niks doen.

eyes-795647_640

De twee lessen erna heb ik alleen maar naar buiten lopen te staren. Het liefste zou ik naar haar toe rennen, maar ze had gezegd dat ik na school nar huis moest gaan. Voor mijn moeder zorgen als ze thuis hallway-1031005_640zou komen. Wat is het toch een schat. Ondanks haar pijn en verdriet wilde ze dat ik naar huis ging om voor onze moeder te zorgen. De tijd verliep heel stroef. Mijn lichaam stond helemaal strak. Ik moest zo snel mogelijk naar buiten toe. Toen mijn laatste les was af gelopen ben ik op mijn snelste naar buiten gegaan. Eindelijk mijn lichaam kon in beweging komen. De stress werd mij dit keer echt te veel. Zo snel als ik kon ben ik naar Zuidplein gelopen om mijn bus te pakken. Komt die verdomde bus niet op dagen. Dat werd dus weer een kwartier langer wachten.

Eindelijk kwam mijn bus. Half slappend heb ik de reis overleefd. Mijn zus berichte mij. Ze hadden haar abces opengesneden en schoon gespoeld. Wat heb ze pijn moeten hebben. Ze mocht alleen niet naar huis met het openbaar vervoer. Ik stond letterlijk tegen de muur aan gedrukt. Kon ik maar auto rijden. Ik kon niks voor haar beteken.

Mijn moeder kwam kort daarna thuis. Aan haar gezicht te zien wist ze het. Natuurlijk kon mijn moeder ook niet zo veel voor haar doen. Ik zag ook bij haar het verdriet in de ogen staan. Ze hadden gelukkig iemand kunnen regelen die haar had opgehaald en thuis gebracht. Voor de zoveelste keer zag ik weer liefde van mensen die ons hielpen. Dat waardeer ik zo veel. In tijden van nood zie je echt wat voor mooie mensen je om je heen heb staan. Er viel in ieder geval en last van mijn schouder

Het was al vrij laat en ik zou eigenlijk koken, maar ik kon het echt niet op brengen. Steef besloot om pizza te bestelen. Voor ik belde om pizza te bestellen. Belde ik mijn zus op. Mijn zus moest ik even spreken. Pas na twee keer bellen kreeg ik haar gelukkig te pakken. Met mijn zus heb ik eigenlijk nooit eerder zulke gesprekken gehad als vandaag. Ik ben ook nog nooit zo ongerust geweest om haar. Ze woont ook nog niet zo heel lang alleen, dus vandaar. Ze was veilig thuis gekomen. Ze vertelde hoe lief mijn tante wel niet voor haar is geweest. Ze had haar flink gesteund. Ze heeft een hoop pijn gekend tijdens haar operatie. Mijn tante bleef naast haar zitten om haar te kalmeren en te steunen. Ik was gerust gesteld ze heeft de dag weer overleefd.

Naar mijn tante stuurde ik direct een bedankje voor haar lieve daad. Wat is het een geweldig mensen waar je altijd kan aan kloppen. Ik 2016-03-31 21.55.17ben daarna nog de pizza’s gaan halen. Met tegen zin heb ik de helft op gekregen. Ik was gewoon kapot. Te moe om ook maar iets te doen. Ik ben op de grond gaan liggen naast mijn moeder die op de bank lag. Toen mijn tv programma’s af gelopen waren ben ik op bed gaan liggen. Ik moest een traantje weg pinken. Het was weer eens zo’n dag geweest. Ik besloot een hele lange douche te pakken en nu zit ik hier mijn laatste zin te typen van deze blogpost.

Heel erg bedankt voor het lezen. Dit was mijn dag. Sorry dat ik anders schrijf dan anders, maar dit keer moest ik mijn blog echt gebruiken als uitlaat klep. Hopelijk was dit het weer eventjes qua ellende. Ik ga lekker slapen.

Wel wil ik nog even iedereen bedanken die er voor mijn zus is geweest en aan mijn moeder heeft gedacht. Zulke dingen vergeet ik nooit en ben jullie vreselijk dankbaar. Bedankt iedereen xx

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin