Hij een slechte vader en ik een slechte zoon

Staan we toch mooi quitte zou je denken na de titel. Over deze titel heb ik heel vaak na zitten te denken. Ergens zit er toch een vorm van waarheid in. Een vorm die ik hier ook soms wel eens naar mijn hoofd geslingerd krijg. Mijn vader kon gewoon niet voor ons zorgen en was zelf eigenlijk nog een kind. Som kon je hem zeker bestempelen als een goede vader, maar voornamelijk als een slechte vader. Dan kom ik ook nog mooi om het hoekje kijken als zoon. Een jonge die alles voor zijn vader over had, maar toch na een tijdje besloot om afstand te doen van zijn vader. Een slechte zoon zou je het kunnen noemen.

Regelmatig schreef ik al over de verstandhouding met mijn vader. Mijn vader dronk veel te veel, herhaalde zijn eigen jeugd bij ons en kon niet eens voor zichzelf zorgen. Na de scheiding ontfermde ik dus zelf maar over hem. We deden samen boodschappen, pakte de posten deed de huishouden. We waren veel hechter geworden en ik besloot dat ik eigenlijk bij hem in zou trekken. Een situatie die vast en zeker uit de hand was gelopen, maar ik had het voor hem over. Ergens wist ik als geen ander dat hij er zelf ook niks aan kon doen. Verslaving is een ziekte en hij had zelf gewoon te weinig liefde gehad. Liefde die ik mijn vader wel zou geven.

Alleen toen kwam er ineens een vakantie met mijn vader en mijn zus, waarin alles fout ging wat er fout kon gaan. Het werd zelfs zo erg dat mijn zus en ik bijna stiekem naar huis waren gevlucht zonder koffer. Gelukkig konden we dit op een mooie manier uitstellen. Nog één keer na de vakantie ging ik naar hem toe. Beetje fake lachen en leuk doen en stiekem al mijn dierbare belangrijke spullen verzamelen. Ik wist iets wat hij nog niet wist. Hij zou mij hierna nooit meer gaan zien. Ten minste niet door mij zelf. Mijn vader was het niet meer. Ik hoefde niet meer de zoon te zijn die zo lief en leuk was. Genoeg handen boven het hoofd gehouden en genoeg mijn ogen gesloten. Het was tijd voor actie.

Ik mocht dan wel nog zo jong en klein zijn, maar ik wist alles wat hij gedaan had. Tot de kleinste details had ik door wat hij ons aan deed. Ik wilde namelijk zelf ook altijd alles onder zoeken en door hebben. Het was gewoon te veel geworden en ik werd ineens de slechte zoon. De zoon die voor het zin koos, de zoon die zijn vader verliet en in de kou liet staan. Het start sein van een leven die voor hem alleen nog maar slechter werd. Was het terecht, Ja misschien wel, maar of ik het hem ook gunde dat weet ik nog steeds niet. Eigenlijk gun je dat niemand en al helemaal niet je eigen vader. Hier en daar werden we er dus ook schuin door aan gekeken. Mijn vader had weer een verhaal gemaakt dat wij hem hadden laten vallen en sommige wilde dus alleen naar zijn kant luisteren. Flikker dan maar snel een eind op dacht ik dan altijd maar. Alleen toch ga je er als kind over piekeren.

Na een tijdje nam mijn zus weer contact met hem en hierdoor kreeg ik ook een brief met wat geld erin. Geld wat ik eigenlijk niet wilde aanpakken, maar wat we wel echt hard nodig hadden en een brief die ik niet eens wilde lezen. Ik schreef een kort bedankt briefje, maar schreef er wel direct in dat ik mij mooi niet laat omkopen. Hij gaf later aan dat hij dit absoluut niet waardeerde, maar toch bleek het een aanzet te zijn voor een nieuwe start. Een start die we samen weer hebben om zeep gebracht. De ene week hadden we veel contact en zagen we elkaar soms, maar in een andere maand hoorde we elkaar helemaal niet meer. Hij voelde niet meer als een vader. Het was zo’n verre vriend geworden waar je eigenlijk geen contact meer mee wilde.

Weer verbrak ik het contact en weer voelde het als een enorme opluchting. Van één van zijn scharrels kreeg ik toen ineens een brief. Een brief die mij vertelde hoe slecht ik eigenlijk voor mijn vader was en het niet waard was om zoon genoemd te worden. Een scharrel die zelf haar man en kinderen bedroog voor mijn vader en mijn vader daarentegen weer in de maling nam. Maar hé dat terzijde hé. Alleen met één ding had zij en mijn vader wel ergens gelijk. Ik had zelf ook soms kunnen bellen. Alleen ik had toen wel de leeftijd dat ik niet eens zelf beltegoed kon betalen en ik had geen zin om alle woonlocaties af te bellen. Je wist namelijk nooit waar hij moest verblijven. Alleen het zoon gevoel ontbrak denk ik ook te erg.

Ik koos ervoor om mijn eigen leven op te bouwen en hem de zijne te gunnen. Met mij erbij bleef die steeds weer hangen en dingen verkloten. Hij werd te veel herinnerd aan hoe die was/is. Dat remde hem vervolgens weer heel veel af. De slechte zoon stempel werd weer gezet en het boeide mij eigenlijk geen eens meer. Eindelijk had ik echt de keuze voor ons gemaakt. Een keuze die ons beide een mogelijkheid gaf tot iets moois op te bouwen. Bij mij is dat gelukkig gelukt en bij hem helaas niet. Het verleden en de eenzaamheid heeft hem waarschijnlijk te veel opgeslokt. Wanneer hij door zou zijn knallen had het misschien iets kunnen betekenen, alleen het level verschil is te groot geworden en de gevoelens te slecht. Hij was de slechte vader en ik de slechte zoon en daar ben ik te vrede mee. Ik weet ten minste hoe het zit.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ik deed er alles aan om niet op hem te lijken

Met mijn moeder heb ik gelukkig de mooiste gesprekken. We bespreken vaak hoe ik mij zelf zie en hoe zij mij eigenlijk zie. Persoonlijk hou ik heel veel van zulke mooie persoonlijke gesprekken. Daarin kan je echt je zelf zijn en je zelf observeren. Dat vind ik gewoon belangrijk. Van één ding schrik ze soms wel een beetje. Ik heb vaak zat gezegd dat ik er alles aan deed om in niks op mijn vader te lijken. Misschien een logisch gevolg, maar misschien ook wel een kleine obsessie. Ik dacht er oprecht bij alles aan.

Ik ben van mening dat je sommige trekjes gewoon bent. Je kan het verzachten, maar je blijf het altijd in je houden. Alleen je doen en laten kan je wel wat aanpassen. Mijn drang om niet op mijn vader te lijken was zo enorm groot, dat ik mij karakter aan het weg krassen was. Van mij zelf weet ik dat ik een heel pittig mannetje ben. Van binnen zat er zoveel woede en haat en het werd alleen maar groter. Alleen dat was als kind juist wat ik in mijn vader vaak genoeg zag. In het verkeer kon hij bijvoorbeeld zo losgaan op alles en iedereen. Dat was gelukkig één van de eerste dingen die ik uit mijn karakter weg wilde krassen. Ik sprak erover met mijn psycholoog, met mensen en keerde volledig in mij zelf. Twee jaar lang sprak ik maar met een paar mensen. De rest kon mij niet schelen. Één iemand interesseerde mij maar echt en dat was ik zelf. Waar kon ik mijn rust en blijheid in vinden.

Daarnaast stelde ik ook een lijstje in mijn hoofd op met dingen die ik wel en niet mocht van mij zelf. Zo schakelde ik alcohol snel uit in mijn hoofd. Never nooit dat ik daaraan zou beginnen. Ik hoef niet iets te leren drinken, wat ik al die tijd zo erg heb gehaat. Dat kwam er bij mij ook niet in. Het volgende puntje was waarschijnlijk zonder mijn vader wel anders geweest, want op het gebied van liefde sprak ik ook dingen af. Het liefste wilde ik maar één liefde hebben gehad. Dat betekende nooit zomaar zoenen of het bed induiken met iemand. Dat hield ik dan ook echt netjes vol tot ik voor het eerst serieus een relatie in ging. Daarvoor raakte ik de liefde zeker niet aan. Mede daardoor bleef ik waarschijnlijk ook veel te lang zorgen voor een slechte relatie, maar het was ergens een kleine drang voor mij.

Helaas lukte die één liefde niet. Het ging uit en stond ineens weer zonder iets in mijn handen. Ergens was ik oprecht boos op mij zelf. Lag het nou toch aan mij of speelde er nog veel meer dingen. Een jaar later kreeg ik weer een relatie en van die periode heb ik oprecht heel veel genoten. Leerde nog veel meer dingen over mij zelf en het voelde veel echter aan. Helaas ging deze relatie dan ook uit rond april, maar de echte liefde had ik gevoeld. Nou is die één relatie doel dan niet gelukt, maar ik kan wel nog steeds zeggen dat ik niet rond ben gaan zoenen of iedereen maar gewoon ben gaan doen. Dit heb ik tot nu toe echt alleen nog maar gedaan op relatie vlak. Waarschijnlijk zou ik het niet eens kunnen. Ik zou dan altijd maar denken dat ik op mijn vader begin te lijken, terwijl heel veel andere dit natuurlijk ook gewoon doen. Misschien niet in die grote hoeveelheden, maar het gebeurt natuurlijk vaak zat. Het blijft natuurlijk wel weer een grappig feitje dat ik seks en drugs één van de interessantste onderwerpen vind en er zo veel mogelijk over wil weten.

Gelukkig word ik natuurlijk ook wat ouder. Je meningen groeien vanzelf een beetje met je mee. Zo durf ik nu wel te stellen dat mijn vroegere obsessie flink is afgenomen. Zo kan ik mijn vader wat beter scheiden. Net als ieder mens had hij ook zo zijn goede kanten. Soms misbruikte hij die kanten dan wel, maar dat moest natuurlijk niet persé. Het goede is wat makkelijker te scheiden van het slechte.

Hij kon als geen ander vrouwen versieren door middel van flirten en complimenten. Hij deed het alleen vaak om ze in bed te krijgen. Die liefde voor vrouwen heb ik zeker van hem geërfd, alleen ik vind vrouwen in het algemeen gewoon heel leuk, interessant en grappig. Ik ga dan ook veel meer met vrouwen om dan met mannen.

Als het kan dan geef ik altijd wel een complimentje. Zolang ik het meen zou ik dat altijd doen. Als je een compliment verdient dan moet je er ook gewoon één krijgen. Nu zei toevallig één van mijn vrolijkste collega’s voor de grap dat ik een kleine flirt ben. Ergens schrok ik daar toen eerst even van, maar nu kan ik er alleen maar om lachen. Het was zeker waar dat ik haar en een paar andere vaak complimenten gaf, maar zo dacht ik gewoon. In mijn ogen was het niet eens echt een flirt. Dat trekje zit er alleen dus wel en ik ben er eigenlijk heel blij mee. Ik hoef er niet zo zeer iets mee te doen, maar ik maak er mensen blij mee. Daar gaat het mij uiteindelijk om. Dan maar een beetje op mijn vader lijken.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

In mijn hoofd was ik een geheim agent

In ons huis was altijd een hoop ruzie en veel gedoe. Als kind probeerde ik dan altijd even weg te vluchten van de realiteit. Dit deed ik op de gekste manieren. Zo wist ik bijna zeker dat ik een geheim agent was. Daar kon ik helemaal mijn ei in kwijt. Al kwam het misschien ook wel door mijn lieve voor 007. Zijn leven was te gek en zo’n leven wilde ik ook. De actie was in ieder geval al aanwezig.

Je moest als geheim agent natuurlijk je boodschappen door geven. Even de dag bespreken. Op één of andere manier vond ik de wc de perfecte plek. Tijdens mijn bezigheid vertelde ik hard op wat ik die dag mee had gemaakt. Mijn verhaal zou dan via de riolering bij de juiste persoon terecht komen. Noem het gek, maar het was toch een goede vorm van verwerking. Toen mijn ouders later gingen scheiden, ging ik naar de kinderpsycholoog. Dat speelde toen der tijd nog helemaal niet. Dit was alvast een goede voorbereiding.

Ook moest ik wat extra gevaar opzoeken. Zo klom ik veel te hoog de bomen in, speelde ik in een verlaten autobedrijf, rende over een gemaal en bouwde ik overal hutten. Mijn moeder heeft hierdoor vaak mensen aan de deur gehad. ’’U zoon zit hoog in de boom, wist u dat’’. Mijn moeder wist dat zeker na een tijdje. Ze was er niet echt heel blij mee, maar ze vertrouwde mij gelukkig wel na een tijdje. Gelukkig was die vertrouwen ook terecht. Er is nooit iets ergs gebeurd. Anders had ik vast wel iets gebroken. De dingen die ik soms deed gingen soms wel echt even te ver. Het kon mij alleen allemaal even niks schelen. Er kon mij toch niks gebeuren joh. Een geheim agent overleeft alles.

Thuis probeerde ik ook dingen in goede banen te leiden. Ik probeerde de liefste vrouw uit mijn leven altijd te troosten. Even mijn moeder aan iets anders laten denken. Moest ze even vluchten, dan ging ik met haar mee. Mee naar de stille en koude trap vlak bij de haven. Deze avonden zou ik echt nooit meer vergeten. Ze waren eigenlijk verschrikkelijk, maar voor mij zo speciaal. Ik had elk jaar wel een ander vriendinnetje, maar mijn moeder bleef toch even mijn bond girl.

Met een beetje fantasie overleefde ik alles. De problemen vlogen voorbij me. Ik stond daar boven. Mocht het echt te veel worden, dan leefde ik gewoon even in mijn eigen wereldje. Mijn toevlucht en mijn rust. Ik kan er nog steeds met een brede glimlach op terug kijken. Mijn leven was al veel serieuzer dan die van mijn leeftijdsgenoten. Dit was mijn manier om toch nog even jong te zijn. Serieus op mijn eigen kindermanier. Ja, ik genoot ervan en ik kijk er met heel veel liefde naar terug.

Misschien klink dit allemaal heel gek in je oren. Alleen ik denk dat elk kind wel zo zijn fantasieën heeft. Waarschijnlijk herken je dat zelf ook wel een beetje. In je zelf of misschien in je kind. Het is altijd wel ergens in terug zien.

Wie was jij als kind? Ook een geheim agent?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Breng mij maar zo vaak mogelijk terug naar mijn jeugd

Als 19-jarige ben je natuurlijk nog een jonge god. Toch heb je wel al een flink aantal jaren achter de rug. Je heb hier al vaak zat kunnen lezen wat ik in die jaren mee heb gemaakt. Misschien zal je dan wel denken dat ik mijn jeugd extreem kut vind. Echter is dit juist niet het geval. Ik hou juist van veel dingen uit mijn jeugd. Zo zoek ik dagelijks nog dingen om er mee in contact te komen. Zo luister ik muziek die uit is gekomen in mijn jongere jaren en kijk ik programma’s uit mijn jeugd terug. Het blijf gewoon mooi om er aan te denken.

Zo kijk ik tijdens het schrijven van deze blog post een programma uit mijn jeugd. Ik kijk nu namelijk het huis Anubis. Dit doe ik niet alleen vanavond, maar elke doordeweekse dag. Dit programma is sinds kort gelukkig weer terug op de buis. Als kind keek ik dit ook altijd en speelde ik het zelfs na. Ook ging ik met mijn tante naar alle films. Daar hecht ik nog steeds heel veel waarde aan. Zodra er een nieuwe film uit kwam spraken we een datum af. Het was gewoon ons ding. Nou echt ik sowieso veel waarde aan mijn lieve tante. Ze heeft mij altijd en overal in gesteund. Ik zou momenten met haar dus sowieso nooit meer vergeten.

Mijn kinderfoto’s heb ik ook allemaal op mijn mobiel gezeten. Wanneer ik een mindere dag heb kijk ik daar weer even naar. Foto’s verbergen de grootste verhalen. Wat gebeurde er tijdens de foto, wat ervoor en wat erna. Ik kan dan zo uren weg dromen in die herinneringen. Gelukkig weet ik mij veel ook nog te herinneren. Bij de meeste foto’s horen toch een mooi/gelukkig verhaal. De meeste mensen maken namelijk geen foto’s tijdens slechte momenten. Al probeer ik zelf meestal juist ook die momenten vast te leggen. Daar verschil ik dan in ieder geval weer in met mijn moeder. Zo sta ik op elke jeugdfoto weer met een brede glimlach. De betoverende glimlach die je als kind kan hebben. Een zorgeloze glimlach. Gewoon even ontsnapt van de werkelijkheid. Ja, met die glimlach betover ik er weer eentje op mijn eigen gezicht. Helaas dan wel wat minder mooi en wat bezorgder.

Nou noemde ik net het huis Anubis al even op. Alleen er is nog één serie die ik heel vaak kijk. Vroeger keken wij dit altijd met het hele gezin. Echt een programma om naar uit te kijken. Ik heb het over Het zonnetje in huis. Wat kon ik daar toch als kind van genieten. Nu nog steeds kijk ik er met stralende oogjes naar. Wat een programma en wat ging er veel fout qua film werk. Soms zie je de microfoon gewoon voorbijvliegen in beeld. Dat kan mij alleen gestolen worden. Tegenwoordig zie ik er alleen nog wel iets meer in. Altijd moet ik tijdens het kijken weer even aan mijn opa denken. Wat leken die twee op elkaar. Qua uiterlijk en qua kattenkwaad. Soms om gek van te worden. Het is toch mooi dat ik twee helden van mij in één klap kan zien. Helaas beide inmiddels wel over leden.

Over muziek zou ik ook nog wel duizenden woorden kunnen schrijven. Wat luister ik graag naar jaren 90 en 2000 muziek. Ik kan ook bijna alles mee zingen. Via Spotify volg ik dan ook veel van die muziek lijsten. Ogen dicht en terug dromen naar één van de eerste aanraking. Sommige nummers dragen een droevig verhaal. Zo draaide we Vlinder (titelsong afblijven) altijd in het opvangcentrum waar wij onder moesten duiken. Toch blijven dit soort nummers juist mijn lievelingsnummers. De verdriet van toen voel ik toch allang niet meer. Ik zie nu juist eerder de levenslessen erin terug. Je kan het beter in je voordeel gebruiken dan in je nadeel.

Nou vroeg ik mij eigenlijk eens af. Kijk jij vaak terug naar je jeugd en waar haal jij dan de fijnste herinneringen weer even terug naar boven?

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

De vader en zoon rol waren omgekeerd (verleden)

Over mijn avonturen met mijn vader heb ik hier al veel over geschreven. Over zijn dronkenschap, maar ook over de mooie momenten samen en met het gezin. Alleen over de rol verdeling heb ik nog nooit eerder geschreven. Die was na een tijdje nog al bijzonder. Ik was zijn vader geworden en hij niet meer die van mij. Hij was het kind die opgevoed moest worden en ik de volwassenen die dat deed. Een sterke, maar zo’n bizarre band was ontstaan.

Mijn vader heeft net als mij niet echt een jeugd gehad. Er werden de vreselijkste dingen bij hem gedaan. Hier door moest hij later ook naar verschillende pleeg gezinnen. Iets waar ik nog altijd respect voor hem heb. Helaas heeft nooit iemand hem naar therapie gebracht. Dat was een taboe en was niet nodig. Alleen gekken gingen daar heen. Hé, bedankt hé. Hierdoor is hij helaas zelf ook in dat drank en vreemdgaan cirkeltje gegaan. Wat hem was aangedaan, deed hij nu andere aan. Gelukkig niet alles. Echter was hij ook nog nooit echt opgevoed. Hij moest zelf volwassen zien te worden. Iets wat ik zelf ook maar al te goed weet hoe het voelt.

Toen de scheiding echt door was gezet veranderde iets heel belangrijks. Mijn moeder viel weg, maar eigenlijk ook zijn moeder. Het was zijn vrouw, maar ook de gene die hem verbeterde en dingen leerde. Echter had ik toen nog niet verwacht dat ik de vader rol op mij zou nemen. Toch belande ik wel al snel in de vader rol. Ik hielp in de huishouden. Persoonlijk vond ik dat gewoon erg leuk. Ik vond/vind strijken bijvoorbeeld echt leuk om te doen. Zodoende had ik plezier en kon ik mijn vader gelijk helpen. Dit was alleen niet de enigste waar ik de vader rol voor in nam. Nee, er waren veel meer dingen.

Een goed voorbeeld hier van is slapen. Normaal vraag je als kind aan je ouders of je er tussen in mag kruipen of naast één van je ouders. Bij ons was dat andersom. Hij vroeg aan mij of ik bij hem bleef slapen. Niet voor iets geks, maar echt gewoon voor de nachtmerries en de eenzaamheid tegen te gaan. Iets wat ik normaal gesproken thuis juist aan mijn moeder vroeg. Als hij weer al eens in slaap viel op de bank, zorgde ik dat hij door kon slapen en het niet koud had. Ik maakte een klein beetje op en bleef naast hem de wacht houden. Er waren gelukkig genoeg leuke horror films op tv en met een beetje geluk zag je ineens een mooie vrouw voorbij komen. Zo dra hij weer wakker was begeleiden ik hem gezellig mee naar boven.

De meeste ouders hebben waarschijnlijk wel eens hun kind te dronken opgehaald en weer thuis gebracht. Ik heb dit ook mee gemaakt. Alleen moest ik hem naar huis brengen. We waren bij een feestje van onze buren. Die had een locatie afgehuurd aan de andere kant van ons dorp. We waren er na de chinees gelukkig heen gelopen. Aan de eind van de avond wist mijn vader namelijk niet meer waar hij woonde. Hij was helemaal gedesoriënteerd. Waar we rechts moesten, wilde hij naar links. Boos dat hij was als ik hem toch te andere kant mee trok. Toen we eindelijk thuis waren gebeurde er natuurlijk weer iets anders. Je moest om thuis te komen namelijk eerst met een trapje naar beneden lopen. Naast de trap was een platen weg/trap om de container en fietsen naar boven te tillen en weer naar beneden. De beste man vond het wel een goed idee om hier naar beneden te rennen. Het gevolg hiervan was lekker bloedend. Hij viel en viel vol met zijn kop tegen de groenen container. Gelukkig hielt hij er alleen een bloedneus aan over. Ik hielp hem hier bij, bracht hem weer naar boven en ging uit bezorgdheid naast hem liggen.

Volwassen mannen huilen niet. Dat had ik mij altijd wijs gemaakt. Mijn tranen waren allemaal al opgegaan. Hierdoor werd ik al heel snel hard en krijg je niet zo snel een traan over mijn wangen te zien. Heel soms lukte het nog iemand, maar alleen een dierbare kon zo iets bereiken. Er was wel iemand die huilde. Dat was natuurlijk mijn vader. De tranen vielen van zijn wangen en vaak zat ook over mijn kleding door naar de grond. Een gezicht wat ik nooit meer zou vergeten. Ogen rood en er was altijd wel één traan die bleef hangen op zijn gezicht. Zijn snor en baard prikkelde op mijn gezicht. Ja, hier was iets heel goed te zien. Hij was mijn vader niet meer, nee ik was de vader en hij het kind. Een kind met veel verdriet die getroost moest worden.

Later kwam ik ook op het punt om bij hem in te trekken. Daar mocht ik alles bepalen en was ik de volwassenen. Voordat laatste knokte ik altijd heel hard. Ik was al veel volwassener dan mensen dachten en dat zou ik andere eens bewijzen. Gelukkig ben ik echter nooit bij hem ingetrokken. Mijn kamer plannen lagen al klaar, maar het was te laat. Ik nam afstand van hem door de vreselijke vakantie en alle gebeurtenissen. De vader nam afscheid van zijn zorg kindje en kon zelf weer kind worden. Al was ik daar al lang voorbij gegroeid.

Persoonlijk ben ik aan de ene kant wel blij met de vakantie gebeurtenis. Ik wil niet weten wat ik nog allemaal mee had gemaakt als ik daar was in gaan trekken. Mijn vader werd echt steeds meer het kind. Ik bepaalde echt alles. Dat gebeurd wel in meerdere gezinnen, maar dit werd echt ongezond. Het was bijna aan de bizarre kant. Als het zo was door gegaan was ik er denk ik zelf ook onderdoor gegaan. Dat moet toch altijd voorkomen worden. Je kan andere alleen helpen als je zelf helemaal in orde ben en nee, dat was ik zeker niet.

Later heb ik dit zeker wel terug gezien in mijn leven. Ik probeerde mensen te beschermen en de vader figuur te behouden. Mijn zus probeerde ik zoveel mogelijk te begeleiden, maar ook mijn moeder. Helaas is hier regelmatig ruzies uit ontstaan. Wat heel begrijpelijk is. Alleen denk ik dat mijn moeder de oorzaak nog niet zo door had. Waarschijnlijk lees ze dit ook met een beetje verbazing en een heel misschien wel met een kleine traan. Momenteel weet ze wel meer over mijn ervaringen en gedachtes, maar toen zaten we echt allemaal in een verwerkingsproces. Dan denk niemand meer na. Helaas zag je dit ook op school goed terug. Ik was de oudste en hierdoor kreeg ik een soort van de leiding. Iets wat ik erg prettig vond, maar waar ik mij later enorm tegen heb verzet. Hierdoor ben ik een paar mensen zeker uit het oog verloren en werd ik het stille jongetje in de eerste klas. Alleen ik had eindelijk wel mijn rust gevonden, maar het kind in mij was nog ver te zoeken.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Verhalen uit de oude doos #1

Als ik een blog schrijf is het altijd één geheel. Ik vertel over één groot verhaal of meerdere verhalen overeen onderwerp. Nou dacht ik laatst aan een paar kleine verhaaltjes. Verhaaltjes waar ik zelf graag aan terug denk, maar te klein zijn voor een grote blog post. Toch bleven deze verhaaltjes in mijn hoofd hangen. Ik vond dat dit soort verhaaltjes ook wel eens een plekje verdiende op mijn blog. Vandaar besloot ik weer eens een nieuw concept online te gooien. Om het lekker cliché te houden noem ik het lekker verhalen uit de oude doos. Hopelijk vindt je het leuk en anders heb je lekker pech 😉

In de lift met Pinguïns

Laat ik beginnen bij een verhaal wat sommige mensen misschien niet eens gaan geloven. Ik heb namelijk als klein kind in een lift gestaan vol met pinguïns. Nou ben ik echt gek op die waggelende beestjes, dus als kind vond ik dit echt helemaal geweldig. Eigenlijk gingen wij altijd naar dierentuin Blijdorp. Om het een beetje af te wisselen gingen we een keertje naar Emmen. Het eerste verblijf wat je daar tegen kwam was vroeger dus het pinguïn verblijf. Al hadden ze niet echt een verblijf. Nee, ze waggelden gezellig met je mee. Mijn moeder had het toen volgens mij aan haar knie, dus moesten wij met de lift omhoog. Uit het niets kwam er toen in eens een extra gezinnetje aanlopen. Familie Pinguïn kwam er gewoon gezellig bijstaan. Als of het de normaalste zaak was stonden we daar dan. Nou, mijn mond kon niet verder open en mijn ogen waren nog nooit zo groot geweest. Hoe cool is dit dan? Achteraf wel een beetje teleurstellend dat er niemand even een foto heeft gemaakt, maar goed ik heb mijn moeder er net nog even op aangesproken.

Ik kan wel roken

Dat ik van  vuur hou is geen geheim. Ik was vroeger echt gefascineerd van vuur. Als het even kon had ik ergens alweer mijn eigen vuurtje gemaakt. Sorry mama 🙂 Als ik iets nieuws kon doen met vuur moest ik het uitproberen. Een aansteker staat al snel in verband met roken. Nou had ik wel eens stiekem peuken gepikt. Alleen ging ik er tegenaan blazen. Inhaleren vond ik zo vies en de lucht kon ik al niet uitstaan. Toch vond ik het wel iets hebben. Zodoende probeerde ik het gewoon op een andere manier. Ik zocht bijvoorbeeld stro wat hol was en stak dat aan. Al snel kwam ik er achter dat dat niet zo heel soepel ging. Toen kwam ik ineens op een briljant idee. Waarom zou ik niet papier gaan ‘’roken’’. Ik pakte een memo blokje en rolde hem op. Met het plakstukje plakte ik hem dicht en stak het aan. In dit papier zit een soort vertraging. Het vuur gaat al heel snel weer uit, maar het blijf branden. Zodoende begon het echt heel erg op een sigaret te lijken. Gelukkig deed het pijn in de ogen, dus rookte ik het niet echt. Wel maakte ik het heel vaak. Ik was echt gek op de lucht. Zodoende leek het na een tijdje echt alsof ik rookte. Gelukkig is de verslaving snel weer over gegaan. Al vind ik de lucht nog steeds heerlijk ruiken. Dat merkte ik gelijk toen ik deze foto maakte.

Iemand anders laten rollen voor een zoen

Van jongs af aan heb ik vrouwen al interessant en mooi gevonden. Nou had ik het
geluk dat ik de oudste was en een babyface had. Zo kreeg ik al vroeg vriendinnetjes. Nou sprak ik toevallig laatst een vriendinnetje van vroeger via Facebook. Tot onze verbazing hadden we het echt weer even gezellig. Zo kwamen er van zelf allemaal verhaaltjes  van vroeger weer naar boven. We hadden een hecht groepje waarmee wij altijd afspraken. Nou kon onze beste vriendin niet mee, dus spraken we af met mijn beste vriend. Nou was ik een beetje van de plekken waar je eigenlijk niet mocht komen. Zo kwamen we op een plek terecht waar eigenlijk nooit iemand kom. Het is een uitgegraven plak waar allemaal gif tonnen liggen. De machines waren achtergelaten en alles lag er maar een beetje bij. Dat is toch een top locatie om je vriendin mee te nemen.

Tja, vroeger was ik nog niet zo van de romantiek . Uit het niets had mijn vriend een deal voor mijn vriendin. Als ik nou van die grote berg af rol. Dan geven jullie elkaar een zoen. Vraag mij niet waarom, maar hij is echt gaan rollen. Ik had het zelf toen echt niet gedaan, maar hij vond het wel waard. Het was even denken, maar dat was volgens mij de tweede keer dat ik een kusje kreeg. Een zoen wilde ik nog niet. Die wilde ik bewaren tot ik echt smoor verliefd was en ik geloofde er niet in dat het aan zou blijven. Hoe mijn eerste kusje verliep weet ik nog heel goed, maar hoe het voelde zou ik niet weten. Deze kus weet ik wel nog heel goed te herinneren. We hadden hele droge lippen, maar het voelde echt heel zacht aan. Een top kus. Helaas was niemand zo gek om nog eens te rollen, dus daarna heeft er nooit meer een kus plaatst gevonden. Deze pakte in ieder geval niemand meer van mij af.  Het gevoel en het beeld zal ik ook zeker niet snel vergeten.

De naakt posters bij mijn neef

Laat ik het maar bij dit plaatje houden. 

Voor het laatste verhaaltje blijf ik wel even  bij de categorie vrouwen. In mijn directe familie ben ik één van de jongste. Mijn oudste neef en nicht zijn echt veel ouder dan ik ben. Aangezien ik dat gezin als mijn tweede gezin zag, kwam ik er regelmatig. Al vond ik het beneden nog zo gezellig, meestal ging ik toch al snel naar boven. Mijn neef had de zolder geclaimd als zijn kamer. Aangezien hij 2 meter is had hij een heel groot bed. Nou vond ik dat natuurlijk een heel groot voordeel. Ik verdween gewoon in dat grote bed. Daarnaast had hij ook een Playstation. We gingen dan altijd samen game. Soms gingen we oude liedjes zingen zoals Pa van Doe maar en een andere keer gingen we weer 18+ spellen spelen. Nou was dit allemaal heel leuk en aardig, maar ik vond iets veel interessanter. Mijn neef had zijn muur vol posters hangen. Allemaal posters van vrouwen die er sexy uitzagen en/of schaars gekleed waren. Nou ik was hier echt gefascineerd door. Ik vond het zo interessant. Dat heb ik gewoon altijd al gehad. Hij beloofde als ik zo oud was als hij toen was dat ik ze zou krijgen. Nou neef ik wacht nog steeds. Nee, gelukkig heb ik ze nooit gekregen. Het lijk mij heel apart om zulke posters hier te hebben hangen. Dan wacht ik toch liever op een mooie echte vrouw 😉

Dit was het dan alweer voor vandaag. Ik ben stiekem wel benieuwd of het prettig was om te lezen. Het kan natuurlijk zijn dat je liever hele grote verhalen lees. Zelf vond ik het heel leuk om te schrijven, dus het gaat zeker terug komen. Wanneer precies ga ik niet beloven. Ik schrijf er vanzelf wel weer eentje als ik zin heb. Laat je het even weten wat je er van vond.

Kijk hier nog even verder op mijn  blog en anders hopelijk tot ziens

Fabian van der Gijze

Natuurlijk kan je mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Het jaar waar alles veranderde (verleden)

Als je mijn vorige blog post had gelezen, dan wist je waarschijnlijk wel dat ik vrijdag in GTST te zien was. Ondanks ik alleen te zien was, kreeg ik enorm veel leuke en lieve berichtjes. Één hele speciale reactie had ik nooit zien aan komen. Mijn mentrix van mijn derde Mavo jaar had gereageerd. Speciaal om mij te kunnen zien had ze weer eens gekeken. Ja hoor daar kwam de brok in mijn keel weer. Dat was niet zeer door het berichtje, want die had ik wel meer gekregen. Nee, het kwam echt puur door de persoon. Zij is namelijk één van de personen die mij heeft zien veranderen en ook één van de veroorzakers er van was. Dat laatste besef ze waarschijnlijk zelf niet eens. Nu was ik al een tijdje van plan om een blog post over dit jaar te schrijven, maar nu heb ik ook echt een rede er achter. Deze ga ik stiekem ook voor haar schrijven.

Op de basisschool was ik de oudste en had ik vaak het hoogste woord. Iets wat ik soms prettig vond, maar heel vaak juist niet. Niemand wist eigenlijk iets van mijn leven na school. Ze wisten totaal niet hoe ik echt was. Voor de meeste was ik gewoon het vrolijke jongetje. Niemand wist bijvoorbeeld  van mijn onderduik momentje en dat ik jaren  bij een psycholoog  liep. Je wilt niet weten hoe blij ik was toen ik naar de middelbare mocht. Eindelijk mocht mijn masker van mijn hoofd af. Alleen wat was er eigenlijk achter dat masker te zien? Dat wist ik zelf eigenlijk ook helemaal niet. Die gedachten maken mij heel onzeker en angstig. Toen nam ik een hele gekke besluit. Op school ging ik mij expres op de achtergrond houden. Niemand zou echt iets van mijn te weten komen en vrienden maken hoorde niet echt bij het plan. Gelukkig kreeg ik achteraf wel een hele mooie vriendschap. Samen met zijn gezin ging ik op het laatst naar alle thuis wedstrijden van Feyenoord. Dat vond ik zelf echt heel leuk, maar bij die vriendschap bleef het eigenlijk wel. Sommige mensen heb ik expres weg gestoten, hierdoor kwam ik echt alleen te staan.

Het is veel mensen waarschijnlijk niet opgevallen, maar dit ging in mijn tweede jaar ook weer gezellig door. Hier kreeg ik echter wel vrienden. Deze vriendschappen boeide mij alleen niet zo heel erg. Dat is achteraf ook wel zo gebleken, want ik spreek niemand meer van hun. In dit jaar kwam ik steeds meer richting de echte ik. Alleen stond er iets heel groots in de weg. Veel mensen hadden een bepaalde mening over mij. Het werd zo erg dat ik zelf ook in die mening ging geloven. Toen heb ik iets (stoms) gedaan. Waarom zet ik ‘’stoms’’ tussen haakjes? Nou, ik weet eigenlijk niet of het zo stom was van mij. Nee, ik stond er niet echt achter, maar het hielp mij wel enorm bij mijn zoektocht. Hier ga ik het ooit nog eens over hebben, maar nou hou ik het nog even geheim. Dit is het enigste verhaal waar maar vier andere van weten. Dit wil ik dus op een mooie en rustige manier vertellen.

Voor ik het wist was daarna de zomervakantie alweer aangebroken. De derde zou net als de vorige jaren gaan verlopen. Dat bleek dus niet het geval te zijn. Het werd één van mijn mooiste jaren. Dit was het jaar dat ik uit mijn cocon kwam kruipen. Het was een heftig jaartje, maar ik ben er zo trots op. Laat ik lekker bij het begin beginnen. Vanaf dag 1 kwam ik namelijk vrij snel ergens achter. Er zaten hier twee mensen in de klas die mijn aandacht enorm trokken. Die twee worden ook wel Stan en Jamy genoemd. Stan kennen de meeste mensen waarschijnlijk niet, maar Jamy zullen de vaste lezers wel herkennen. Ik heb het in het verleden namelijk veel over haar gehad. We hadden iets gemeenschappelijks. We wilde echt alle drie niet op die plek zijn. Stan was van zijn vrienden weg gerukt, Jamy moest op een lullige manier blijven zitten en ik wilde eigenlijk gewoon helemaal niet op school zijn. Dat bleek achteraf een gouden combi te worden.

Mijn praatjes kwamen als eerst weer terug. Ik heb het geluk dat ik heel makkelijk doordenkend kan praten. Nee dat zijn geen praatjes over seks, maar ik weet voor ik iets zeg eigenlijk al wat voor effect het gaat hebben. Hierdoor kwamen de mooiste en de leukste gesprekken. Met Stan kletste ik eigenlijk uren over alles en niks en met Jamy heb ik echt de mooiste gesprekken gehad. We waren elkaars praat maatje. Er zijn maar weinig mensen die zo veel over mij weten. Zij is ook één van de vier die mijn geheimpje weten. Andersom weet ik ook heel veel over haar en over haar familie. Dankzij haar kwam ik achter iets heel moois. Dankzij Jamy kwam ik er achter dat ik heel graag mensen help en mijn verhalen hierbij kan gebruiken. Zij is ook zeker één van de oorzaken dat ik ben gaan bloggen. Mocht je dit dus super kut vinden zoek haar op ;).

Mijn lieve mentrix kwam ook al snel om het hoekje kijken. Nou zeg ik lieve, maar er waren echt veel mensen bang voor haar. Misschien was dat ook wel een beetje terecht, maar wat is zij een schat van een vrouw. Volgens mij heb ik haar niet zo veel over mij verteld, maar ze had mij stiekem wel door. Ik zat ten eerste gewoon ver onder mijn niveau en deed echt nooit wat aan school. Een beetje opletten in de les was voor mij al genoeg. Dit heb ik helaas heel mijn Mavo en MBO jaren vol kunnen houden, maar goed te veel informatie. Ik voelde aan alles dat ze alleen nog iets door had. Ze is één van de weinige mensen die heel mij doorhad. Zij hoort denk ik bij de paar mensen die heel dicht bij de echte Fabian is gekomen. Ze keek echt naar mij en niet zoals ieder ander naar mij keek. Onbewust nam ze mij echt op sleeptouw.

Trots hangt hij nog steeds op

Zij gaf mij ook onbewust het startsein van mijn afvaltraject. Mijn mentrix was namelijk een hardloopster. Zij vond het wel een leuk ideetje om naar de Colorrain 2013 te gaan. Nou waren er heel weinig mensen die mee wilde. Ik kan mij haar blik nog goed herinneren. Ze keek namelijk uit het niets in eens naar mij en vroeg of ik wel mee ging. Nou ben ik altijd wel in voor iets geks, dus natuurlijk ging ik mee. Een beetje rennen moest goed komen en vies worden door kleurpoeder vond ik alleen maar leuk. Stan en Jamy gingen gelukkig ook mee. Veder gingen nog drie andere mensen uit mijn klas mee en de neefjes van mijn mentrix. Zelf was ik ook heel blij dat Amber mee ging. Een andere vriendin waar ik ook heel veel mee omging , maar daar kom ik zo pas op terug. Het was echt doorbijten, maar we hadden het bijna in één stuk door gerend. Dat doorzetten en rennen voelde weer als vertrouwd. Die avond nam ik mij voor om af te gaan vallen.

De 75+ kilo hoorde helemaal niet bij mij. 3 a 4 maanden later zat ik bij de dokter. Mijn moeder vertrouwde mijn gezondheid niet helemaal. Deze jonge woog inderdaad niet meer boven de 75 kilo, maar woog nog maar 50 kilo. Nee, dit heb ik niet bereikt doormiddel van overgeven. Dit heb ik bereikt door deze maanden allen brood, avondeten en water te nuttigen. Bovendien besloot ik elke dag zo snel mogelijk naar school te fietsen. Dit was zo’n 25 a 30 km per dag. Gelukkig werkte dit enorm goed en ja ik ben er nog steeds super trots op.

Laat ik het nu maar eens even over Amber gaan hebben. Nou kan het zijn dat ze dit lees, dus even voor haar: Ja ik ga het ook eens een keertje over jouw hebben ;). Amber weet het zelf echt niet, maar door haar kon ik ook zo veranderen. Zij liet mij bijvoorbeeld zien dat je gewoon lekker je zelf moest zijn. Nou is Amber wel een gevalletje apart, maar wel lekker zich zelf. Met Amber heb ik ook echt de leukste gesprekken gevoerd. Uit die gesprekken is zelfs een Twitter kanaal ontstaan. Een kanaal die elke dag een feit over haar naar buiten gooide. Ik noemde het dan ook lekker simpel @amberr40feiten. Dat bleek later dus echt een succes te zijn. Veel mensen vonden het leuk om te lezen. Tegenwoordig is het volgers aantal naar 828 gezakt, maar in de Twitter tijden had ik er meer dan 1000. Later maakte ik nog een Twitter account. Dit keer weer voor haar, maar niet om over haar te tweeten. Dit keer had ik er eentje gemaakt om op een grappige manier te zeggen dat ik haar leuk was gaan vinden. Hiermee wilde ik niet een relatie bereiken, maar ik vond dat ze het moest weten. Misschien in jouw ogen heel gek, maar volgens mij vond ze het wel leuk om te horen. De manier was in ieder geval heel origineel. Veder was Amber gewoon een goede vriendin. Helaas niet zo hecht dat we elkaar na school nog spraken, maar het waren twee gezellige jaren.

Toen kwam in eens het einde van dit leuke jaar inzicht. Dit betekende iets heel leuks. We gingen met heel Mavo naar Oostenrijk. Dit was de perfecte manier om mijn jaar af te sluiten. Dit was één van de eerste keren dat mensen mij een beetje begonnen te kennen. Ik had nog nooit zo veel gepraat en kwam achter mijn sportieve kant.

Deze jongen wilde zich wel eens goed bewijzen. De kilo’s waren achter mij gelaten, dus kom maar op. Al zou ik helemaal kapot gaan ik zou de gene zijn die overal als één van de betere uit zou komen. Dat is mij ook echt gelukt. Ik was één van de weinige die de berg beklom op de fiets  en kwam als eerste aan, ik leek wel Spiderman bij het bergbeklimmen en hiken werd in eens hardlopen. Dit alles deed ik vooral met Eric. Hij was enorm sportief en wij begonnen naar elkaar te groeien. Na Oostenrijk zijn we ook echt goed bevriend geraakt. Zelf vond ik de Hiking echt heel bijzonder. Samen met Eric, Tim en de baas van Mavo vloog ik echt de berg over. Voor ik het wist stond ik in eens op het ijs gedeelte. Hierna ben ik letterlijk rennend met Eric en de teamleider  de berg afgegaan. Hier kreeg ik later veel respect voor. Moet stiekem nog steeds lachen dat de teamleider vol op zijn snufferd ging. Hij had ons avontuur later ook tegen mijn mentrix verteld.

In Oostenrijk gebeurde er ook nog iets anders. Ik werd verlief en drie dagen na Oostenrijk had ik in eens verkering met een meisje. Nou weten de meeste wel hoe dat is afgelopen, maar goed dit was nog in de normale tijd. Van die tijd heb ik echt heel erg genoten. Zo veel liefde had ik nog niet echt eerder gevoeld en ik kwam helemaal los. Dat was de laatste puzzelstukje wat ik nodig had.

Dankzij dit jaar kan ik zeggen: Hoi, ‘ik ben Fabian en ik ben gewoon mij zelf’.  Dit jaar zou mij altijd bij blijven. Nee, dit jaar zou ik nooit meer over nieuw willen mee maken, maar het is wel het jaar waar ik weer een vechtertje ben geworden. Dankzij dit jaar krijg ik tegenwoordig soms te horen dat ik lief ben en goed in het leven staat. Als iemand dit tegen mij zeg mompel ik het stiekem een beetje weg, maar ik vind het wel enorm leuk om te horen. Vooral van de mensen waar ik het graag van wil horen. Ben blij dat ik zo ben geworden. Misschien zijn de jaren er voor weggegooid, maar ik had het echt even nodig. Ik hoef niet populair te zijn. Ik wil gewoon mij zelf zijn en dat ben ik zeker!

Fabian van der Gijze

Natuurlijk kan je mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Ik kan heel goed liegen (verleden)

Vroeger werd ik er vaak van liegen beschuldigd. Het kon gewoon niet waar zijn wat ik vertelde. Ja, hoor jij heb je vader gered door het stuur over te nemen. Het is waar dat ik goed kan liegen en er ook heel veel gebruik van heb gemaakt. Ja, het klopte ook dat ik tijdens deze verhalen regelmatig loog. Alleen er was ik met al die leugens. Het verhaal was namelijk niet gelogen. Nee, ik verzachten juist de meeste verhalen. Waarom zouden mensen het hele verhaal geloven, als ze de zachte kans al niet geloofde. Wel had ik al snel door dat ik goed kon liegen en daar heb ik regelmatig gebruik van gemaakt.

Over mijn verhalen heb ik echt nog nooit gelogen. Alleen merkte ik dat je soms achter dingen kon komen via een leugen. Het voordeel van goed kunnen liegen is dat je een ander snel door gaat hebben. Sommige mensen doen te veel hun best om een leugen waar te laten lijken. Wie ben ik dan om mee te spelen. Mijn pokerface gaan ze toch niet zo snel door hebben. Stiekem zat ik elke keer weer op dat breek momentje te wachten. Als iemand dan in eens zijn verhaal compleet om gaat gooien was te mooi om te zien.

Soms is het alleen niet zo leuk om mensen snel door te hebben. Heel vaak zie je dingen al van te voren aankomen. Ik kan je vertellen dat vaak niet zo fijn is. Vaak hou ik dan lekker mijn mond. Laat die gene maar lekker spartelen. Als het eenmaal zo ver is gaat het die gene veel meer pijn doen. Alleen ben ik dan soms iets te veel aan het mee spelen. Ik kan soms echt heel ver gaan. Het is een goed oefening voor acteren, maar ik ben op sommige dingen echt niet trots. Natuurlijk kan ik mij als een moraalridder neer zetten, maar dat ben ik gewoon niet. Je mag van mij weten dat ik van sommige leugens echt spijt heb. Tegenwoordig zou ik dan ook niet meer zo veel liegen, maar het is wel gebeurd.

Het was soms gewoon zo makkelijk. Soms kon je gewoon in de ogen lezen hoe moeilijk iemand het had met een verhaal. Als ik het dan iets zwaarder kon maken door te liegen deed ik dat graag. Even in eens een nieuw hoofdstuk toevoegen aan een verhaal. Dit zou ik nooit goed praten, maar ook niet verafschuwen. Het is gebeurd en soms was het in mijn ogen gewoon even nodig. Sorry, maar ik laat niet met mij sollen.

Op school heb ik ook regelmatig gelogen. Sommige vriendschappen was ik liever kwijt dat rijk. Alleen koos ik er vaak toch voor om ze rijk te zijn. Er was bijvoorbeeld één jongen die op school echt verschrikkelijk was, maar bij hem thuis gewoon heel gezellig was. Iedereen dacht altijd dat we echt goede vrienden waren. Als iemand het vroeg legde ik het ook gewoon eerlijk uit. Elk jaar zat ik weer te hopen dat hij niet in mijn klas zou komen, maar elk jaar zat hij er weer hoor. Misschien om hem te besparen heb ik altijd leuk mee gedaan. Als het kon dan zat ik even niet naast hem en als het moest speelde ik even leuk. Ergens hoopte ik dat hij zijn gedrag op school zou aan passen, maar helaas is dat nooit het geval geweest.

Ook heb ik regelmatig gelogen tegen docenten. Mensen verwachten heel vaak een echte student in mij. Ik kan je vertellen dat dit absoluut niet het geval is. Ik doe wat nodig is en meer ook niet. Hierdoor ontstaat er al snel een perfecte beeld. Ik zit gewoon iets te laag voor mijn onderwijs niveau. Hier door heb ik al genoeg aan opletten in de les. Het is eigenlijk echt heel erg, maar sinds de tweede klas van mavo leer ik alleen voor Engels. Heel fijn zal je denken, maar het is eigenlijk heel saai. Bovendien ben ik het leren daardoor een beetje verleerd. Het is regelmatig voor gekomen dat ik in eens heel laag scoorde. Als een docent dan vroeg hoe dat kwam had ik altijd wel een leugen klaar staan. Ze geloofde het elke keer weer opnieuw en kwam bijna overal mee weg. Het deed mij dan soms echt pijn om te zien dat een ander er niet zo goed mee weg kwam. Wat voor lul ben ik dan eigenlijk niet als het gewoon mijn eigenschuld is en die gene er echt niks aan kan doen.

Het valt soms echt niet goed te praten, maar het ging heel vaak gewoon vanzelf. Gelukkig is het wel bij veel kleine leugens gebleven. Al baal ik er wel echt heel erg van. Kon ik maar gewoon niet liegen. Dan had je al die gezeik niet en waren ander mans leugens een verassing. Gelukkig kan ik mij zelf wel nog gewoon aankijken. Ik weet nu dat het een valkuil van mij is en ik heb het gelukkig nooit slecht gebruikt. Al is liegen natuurlijk nooit goed en dat weet ik heel goed. Ik heb mensen echt zien verdrinken in hun leugens.  Op dat punt zou ik nooit willen aankomen. Als je niet meer zonder liegen kan ben je gewoon te ver gegaan.

Nou weet ik dat sommige mensen denken dat ik hier ook vaak mijn verhalen verzin. Het kan toch niet echt zo zijn. Nou, ik kan je heel eerlijk zeggen dat ik nog geen één verhaal heb verzonnen. Sommige zijn wel iets erger, maar soms is het beter om niet alles te vertellen. Anders kan ik sommige mensen echt zwart maken en misschien zelf wel kapot. Google mag mijn site wel en daar zou ik goed in op kunnen spelen. De meeste artikels kan ik heel hoog in google krijgen. Als sommige verhalen helemaal naar buiten zou brengen kan bijvoorbeeld mijn vader het wel vergeten. Al zou ik heel soms wel meer willen vertellen. Ik had bijvoorbeeld bij het verhaal over mijn ex vriendin wel iets eerlijker willen zijn. Daarom voelde ik mij denk ik ook extra gekwetst wat er daarna van ons is over gebleven. Namelijk helemaal niks. Ik heb met haar het contact verbroken en hoef er ook niet meer zo snel iets van te horen. Gelukkig weet ik mij dan nog net in te houden. Ach, waarschijnlijk maken zulke dingen het alleen erger dan het al is.

Ben jij goed in liegen of wordt je bij de gedachten al zenuwachtig?

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

De trap waar alles begon (verleden)

Tijdens het  (hard)lopen loop ik meestal expres langs of over een stenen trap. Niet omdat ik deze trap zo mooi vind, maar omdat die trap veel voor mij betekend. Dit was één van de plekken waar ik als kind goed besefte dat mijn leven niet zoals een ander zou gaan verlopen. Op die trap heb ik een keer heel laat helemaal in het donker verstopt samen met mijn moeder. We belde mijn tante waar we later ook gingen slapen.

Laat ik eerst maar uitleggen hoe we precies op deze trap terecht kwamen. Zoals je misschien al eens heb gelezen was mijn vader een alcoholist. Hij kwam vaak laat thuis en dan was hij vaak al kacheltje lam. Toen hij merkte dat mijn moeder het uit zou gaan maken ontstonden er steeds meer ruzies. Normaal kwam hij thuis en viel hij direct in slaap op de bank. Dit keer was het anders. Hij kwam thuis en ging al vervelend gedraag tonen. Beetje voor beetje voelde je de spanning op bouwen. Er stond een bom op ontploffen. Zo’n ruzie had ik zelf nog niet eerder tussen hun gezien. Wat er precies allemaal is gezegd of gedaan kan ik mij niet meer zo goed herinneren, maar ik weet nog goed dat ik samen met mijn moeder weg vluchten naar buiten toen hij half in slaap was gevallen.

Mijn zus kon helaas niet mee weg snieken. Ze was boven en wij moesten snel handelen. Mijn moeder was namelijk van plan om mijn tante te bellen. We liepen in het donker snel naar de haven toe. We dachten hier wel even veilig te kunnen zijn en te kunnen bellen. We gingen samen op de trap zitten. Mijn moeder was/is een sterke vrouw. Toch zag ik de tranen in haar ogen staan. Ze had pijn en verdriet van binnen. Haar dochter zat nog thuis en haar man had haar weer eens proberen te intimideren.

Gelukkig had ze haar telefoon nog kunnen pakken. Hier mee belde ze één van haar zussen. De schat van een vrouw zorgde er voor dat mijn moeder iets rustiger werd. Ze stelde voor om eventjes bij haar en het gezin te slapen. Daar zijn we toen ook op in gegaan of we ook gelijk die dag daar heen zijn gegaan weet ik niet meer. Mijn tante wilde mij ook nog even aan de lijn. Net als altijd vond ik het fijn om haar stem weer even te horen. Haar lieve woorden vlogen door de telefoon zo recht in mijn hart. Zelf was ik vooral bezorgd om mijn moeder, maar in eens was er nog iemand bezorgd om haar en om mij. Nee, dat gesprekje zal ik nooit vergeten.

Toen mijn moeder had opgehangen hebben we nog een tijd lang op die bijzondere trap gezeten. We praten en praten, maar door. Zelf dacht ik ook aan verhaaltjes van vroeger. Waar was toch dat gezinnetje gebleven die daar vroeger stro hutten maakten met elkaar. Elke keer als er weer was gemaaid. Gingen we snel naar de haven toe. De grootste lol had ik daar als kind. Achteraf was dat natuurlijk ook deels gespeeld. Het ging al heel lang slecht met mijn vader en verpesten het steeds meer voor iedereen. Die gedachtes maakte mij steeds bozer. Het liefst had ik mijn vader het huis uit gegooid, maar wat kan je nou als kind bereiken. Het enigste wat ik kon doen was de echte man uit te hangen. Er zijn voor mijn moeder en mijn zus. Ik moest en zal sterk blijven en hun troost zijn.

Na lang te hebben gezeten gingen we snel weer terug naar mijn zus. Die zat daar maar heel alleen boven. Ik ben daarna nooit meer met mijn moeder daar op die plek geweest. Toch kom ik daar de laatste tijd best vaak met rennen. Even een glimp opvangen van die oo zo koude en donkere trap. De momenten zijn voorbij, maar de herinneringen die blijven voort leven. De verhalen die zich daar hebben afgespeeld zou ik niet meer willen vergeten. Zulke nare momenten hebben één heel mooi puntje. Ze laten je zien wat het leven je kan brengen en wat voor  mooie mensen er zijn. Ik hielt al super veel van mijn tante, maar sinds die dag toch iets meer. Je neemt toch maar even een getraumatiseerde gezin in huis en dat moet je maar willen. Nee, die trap blijf een mooie, maar ook zo’n trieste trap.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Online vriendschappen

Terug kijken op mijn eerste Facebook berichten

Momenteel zit ik hier echt met een hele grote glimlach en een beetje schaamte. Ik besloot vandaag voor deze nieuwe blogpost om mijn eerste Facebook berichten te bekijken. Eerlijk gezegd ben ik er echt heel blij met die keuze, want wauw. Iemand had mij toen echt tegen moeten houden. Ja, ik was blijkbaar ook zo’n kind die echt de domste dingen online gooide. Hopelijk lachen jullie mij niet te hard uit 😉

Net als vele andere was mijn profiel foto het eerste wat ik online zetten.
Net als vele andere was mijn profiel foto het eerste wat ik online zetten.

Twee dagen later ontving ik mijn eerste bericht. Vroeger heb ik veel kleine niets zeggende verkeringjes gehad, maar ik weet nog goed dat ik haar echt leuk vond. Ik weet nog goed dat ik echt heel verdrietig was toen ze het uit maakte.

eerste-bericht-ontvangen

Natuurlijk vermeld je op sociale media, dat je op een andere sociale media online bent. Mis MSN wel hoor
Natuurlijk vermeld je op sociale media, dat je op een andere sociale media online bent. Mis MSN wel hoor

Bij mijn tweede berichtje liet ik gelijk even zien wie de koning van de spelling is. Gelukkig kan ik het op mijn dyslexie gooien 😉

koning-der-spelling

stemming Nat. Top stemming
stemming Nat. Top stemming

Vroeger had ik al wijze zinnen

sommige-mensen-mag-je-en-sommige-niet
Volgens mij weet ik over wie ik het had 🙂
Dit ziet er nu eigenlijk heel zielig uit.
Dit ziet er nu eigenlijk heel zielig uit.

Oké nog eentje dan

Mijn moeder steun mij wel altijd hé ;(
Mijn moeder steun mij wel altijd hé ;(

Zelf vond ik het heel leuk om weer eens even terug te gaan in de tijd. Ik heb de zeik berichtjes over school maar even geskipt. Voor nu kan ik helaas even niet veder zoeken. Morgen (4 sep) moet ik al om 6:00 mijn eerste bus pakken. Morgen mag ik namelijk weer figureren en dat begint al om 8:00 in Amsterdam. Het is vroeg, maar ik heb het er zeker voor over. Ik ga zeker nog meer oude berichtjes op zoeken, maar voor nu moet je het hier even mee doen. Heb jij wel eens zelf gekeken naar jouw eerste berichten op bijvoorbeeld Facebook?

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin