Ik heb mijn vriendschappen expres verstoten

Mijn basisschool vond het nodig om mij een jaartje langer te kleuteren. Ik kon nog niet echt praten en was nog net iets te blij om door te gaan. Een extra jaar kleuterklas en logopedie kon geen kwaad. Uit het niks was ik ineens de oudste. Dat betekende blijkbaar dan ook dat ik veel aandacht zou krijgen. Op het begin vond ik dat helemaal kut, maar later vond ik al die vriendschappen fijn. Je word toch meer geliefd en je kan de groep een beetje bij elkaar houden. Gelukkig kon ik het met bijna iedereen wel vinden. Ik wist toen alleen nog niet wat mijn plan een paar jaar later zou gaan worden. Toen wilde ik namelijk ineens helemaal geen contacten meer hebben.

Tot groep 8 bleef ik wel één van de leiders. Een woord wat ik toen echt haten. Op de speelplaats heb je toch geen leiders nodig, daarnaast wilde ik ook gewoon niet dat mensen zo aan mij hingen. Had thuis al genoeg druk. Achteraf gezien moet ik wel gewoon toegeven dat ik een bepaalde bepalende rol in de klas had. In groep 8 veranderde alleen heel veel onderling. De verstandhoudingen begonnen te veranderen. Hier was ik niet zo fan meer van en begon mij al wat los te maken van de rest. Ging niet meer mee met de groep en deed al helemaal geen dingen waar ik totaal geen zin had. In plaats van altijd met vrienden zijn, wilde ik lekker binnen chillen in mijn eigen kamer. De internet en game mogelijkheden werden interessanter en ik begon mij zelf interessanter te vinden.

Wie was ik nou eigenlijk en wat had ik eigenlijk allemaal mee gemaakt. Ik had in die tijd net afscheid van mijn vader genomen en wist eigenlijk echt niet wat ik met die kans moest doen. Uit het niks had ik voor veel minder zorgen gezorgd. Ja, de enige zorg waar ik mij toen druk om maakte was mijn konijntje. Die stond nog heel zielig bij mijn vader te wezen. Mijn leerraar van toen wilde hem zelfs nog voor mij stelen, maar ik koos ervoor om toch iets bij mijn vader achter te laten. Had die tenminste nog iets in zijn leven.

We kregen onze musical en gala en daarna gingen we het grote avontuur tegemoet. Bij ons koos eigenlijk altijd iedereen voor de RSG, maar daar wilde ik niks van weten. Ik ging voor de andere weg. Zo ging ik met 4 andere naar het Dalton. In één klap was ik meer dan de helft kwijt. Voor mij dus de perfecte gelegenheid om opnieuw te beginnen. Het denken en alleen zijn bracht mij veel kilo’s en heel veel gedachtes. Ik kwam er maar niet achter wie ik nou echt was. Ja, wat wil je ook op zo’n leeftijd. Ik trok eigenlijk echt maar met zo’n 4 mensen op en de rest kon mij gestolen worden.  Heel die klas boeide mij eigenlijk niet. Aan het eind van dat jaar kwam er nog een betere gelegenheid. Ik moest van Havo – VWO naar de mavo. Ik kreeg de talen gewoon niet onder controle. Op mavo mocht ik die dankzij mijn dyslexie laten vervallen.

Weer verloor ik in 1 klap heel veel mensen. Weer een jaar die ik bijna blanco begon en weer een jaar waar ik mij zelf niet echt had gevonden. Het jaar erna werd pas echt mijn jaar. Na 2 a 3 jaar stilte en een ontdekkingsreis wist ik eindelijk wie ik een beetje was en wat ik wilde. Kreeg echt schijt aan de meningen over mij en begon mijn eigen leven te bepalen. Had een paar hele lieve vrienden gekregen en begon in het geheim af te vallen.  Na 3 a 4 maanden kreeg ik mijn start sein te horen. De grootste bitch uit mijn klas schreeuwde het vragend naar mij. Hey, Fabian was jij niet eerst heel dik? Voor een ander misschien een hele belediging, maar voor mij één van de mooiste momenten.

Alleen ik zelf had de strijd tegen de kilo’s mee gemaakt. Van zo’n 80 a 90 kilo was ik naar 51 kilo gevlogen. Letterlijk alleen door zo min mogelijk te eten. Ik mocht alleen ontbijten, middageten, wat gezonden avondvoer en water drinken. Het was mij gelukt en vanaf dat moment ging het super goed met mij. Helaas kwam ik door mijn vakkenpakket wel weer in een nieuwe klas terecht. Mijn beste vriend en vriendin zag ik ineens alleen nog maar in de pauze en nog maar in 1 les. Het contact hielden we gelukkig wel tot stand.

Alleen toen kwam er toch weer een keuzemoment. Ik koos voor een financiële mbo-opleiding en was letterlijk de enige van mijn school die naar die school ging. Dat moment koos ik om echt te gebruiken. Ik snee de meeste vriendschapsbanden door om door te kunnen als de nieuwe ik. Je zag in mij bijna niks meer terug van vroeger. Ik kon die Fabian niet echt meer waarmaken. Die vriendschappen zag ik echt als een leugen. Dat beeld van hun kon ik niet meer waarmaken. Iedereen had een ander beeld van mij en niemand kon mij eigenlijk echt.

Op dit moment ben ik eigenlijk nog steeds blij met die keuze. Ik heb nu heel veel diverse vriendschappen opgebouwd. Helaas zie ik de meeste alleen niet zo vaak. Door dit alles ben ik wat slechter in vriendschappen onderhouden geworden. Ik denk wel zeker aan ze, maar even en appje sturen vind ik oprecht soms te lastig. Daarnaast helpt het ook niet echt dat heel veel vrienden overal en nergens wonen. Heb de meeste vriendschappen toch te danken aan het filmwerk, mijn blog en reisjes. Zonder auto is het dan niet echt voor de deur. Hoop oprecht wel dat ik sommige vriendschappen in de toekomst nog sterker kunnen worden. Hecht er persoonlijk wel stiekem veel waarde aan.

Doordat ik nooit echt in dezelfde klas bleef, heb ik helaas nooit meer een echte sterke schoolvriendschap kunnen opbouwen. Alleen achteraf gezien is dit misschien wel veel beter voor mij geweest. Mag denk ik niet klagen om waar ik terecht ben gekomen.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram