Emirates A380-800 je bent goddelijk/ op naar Thailand

Daar komen we aan gereden. Schiphol wat sta je er weer mooi bij. Het zonnetje scheen en het was al lekker druk. Samen met mijn moeder stapte ik de auto uit. Ik pakte mijn koffer en deed mijn rugzak op mijn rug. Gaf mijn moeder een knuffel en keek richting de ingang. Zachtjes zag ik een kleine druppel over mijn moeders wang naar beneden vallen. Zo snel ze kon dook ze haar auto weer in. Stoere bikkels huilen niet hé 😉 Ja, ik voelde het buikgevoel eindelijk weer. Het gevoel dat er een droom in vervulling gaat. Het gevoel waar ik verslaafd aan ben geraakt en het gevoel die ik mij zelf toe dwing. Dromen zijn er niet om in het hoofd te laten. Nee, ze zijn er om ze uit te laten komen.

Mijn moeder had mij af gezet bij de eerste hal. Dit keer vloog ik alleen met Emirates Airlines, dus ik moest naar de laatste halte toe. Samen met de menigte vervoerde ik mijn naar hal 3. Onderweg

liep ik uit het niets in eens een camera ploeg tegen het lijf. Blijkbaar ging Koen Kardashian naar het buitenland om daar iets op te nemen. Nou was ik daar niet om op te nemen, dus ik liep er lekker aan voor bij. Daarnaast heb ik het niet echt zo met zulke tv persoonlijkheden. Koen zou vast en zeker aardig zijn, maar ik zou niet zo snel zo bekend willen worden. Ik maak dan liever ander soort tv.

Het is toch wel een voordeel om te vliegen met een niet gebruikelijke vliegmaatschappij. Als je naar Spanje vlieg, moet je al snel heel lang wachten met inchecken. Emirates is vooral bedoeld voor lange vluchten richting Azië en dit soort landen. Hierdoor duurt het inchecken gelukkig niet zo lang. Aangezien ik alleen reisde en ik de groep pas in Thailand zou gaan ontmoeten, kon ik gewoon lekker muziek in mijn oren doen. De tijd vlieg dan echt lekker voorbij. Na een tijdje moest ik wel eventjes lachen. Voor mij stond een dame haar vriend aan te tikken. Nou trek je mijn aandacht dan al snel, maar als je dan ook nog eens naar mijn papieren op mijn koffer gaat wijzen. Gelukkig viel het niet zo op hé. Achteraf bleek ze iemand van mijn groep te zijn. De Belgen van de groep. Persoonlijk hou ik echt van de Vlaamse taal, dus ik was al snel heel blij.

Naast acteren klus ik heel af en toe wel eens bij. Zo heb ik ook ooit eens gewerkt voor de beveiliging van Schiphol. Ze hadden gegevens nodig voor de beveiligingsscan. Waarschijnlijk heeft de beveiliging echt af gevraagd waarom ik met een glimlach door het poortje liep, maar ik vond het een mooi momentje. Wel jammer dat ik nu niet weer betaald werd

 

Schiphol heb ik ondertussen wel een beetje gezien. Ik ben dus gelijk naar de relaxte stoelen gerend. Gelukkig werd er ook nog eens piano gespeeld door andere passagiers, dus mijn droom begon zeker op een goede manier. Toen al mijn apparatuur weer opgeladen was en ik weer up tot date was op YouTube gebied, werd het wel eens tijd om naar mijn gate te gaan. Zodra ik hier kwam ging mijn mond open en niet meer dicht. Dat je WIFI kon kopen aan board dat wist ik wel al, maar dat het een dubbeldekker zou zijn en zo luxe had ik echt nooit verwacht. Tering hé, in wat voor een bakbeest  was ik terecht gekomen. Nou heb ik niet echt vaak gevlogen, maar dit overtrof echt wel alles. Je had gewoon je eigen controller in je stoel zitten. Iedereen had zijn eigen scherm met daarop de nieuwste films en allerlei games. Nou ik werd meteen verliefd op pacman. Op het schermpje zat alleen nog een extra optie. Je kon de camera’s van het vliegtuig bekijken. Voor, achter en in het midden hadden ze camera’s geplaatst. Hierdoor kon je alles bekijken. Nou ben ik echt gek op vliegen, dus hier heb ik bij het opstijgen en dalen echt van genoten.

 

Aan de vlucht was echter wel één nadeel. Met Emirates stop je namelijk altijd in Dubai. Nou was de eerste 6a7 uur echt heel goed te doen. Je kreeg lekker te eten, je deed een spelletje en je keek af en toe een filmke. Na die 7 uur vliegen gingen we dus een tussen stop doen van 3 uur lang in Dubai. Dubai is zeker geen straf hoor, maar die 6 uur die er nog aan zaten te komen vielen daarna wel echt veel zwaarder. Heel je concentratie was naar de knoppen. Bovendien kan ik nooit slapen in een bus of in een vliegtuig, dus ik was bezig met een nachtje door halen. Kan je vertellen dat ik echt helemaal gesloopt was. Ik was dus niet echt te genieten in het vliegtuig. Grappig feitje, ik zat toen precies naast iemand van mijn groep. Laat dat nou precies nu mijn ‘’schoonmoeder’’ zijn. Gelukkig lag ze toen lekker te tukken, dus heeft ze mij niet echt door gehad. Wel echt lullig dat ik precies niks meer bij haar iets zei. Met mijn vorige buren had ik juist leuke gespreken gevoerd Gelukkig hebben we tijdens de reis al een beetje bij kunnen praten en na de reis komt dat helemaal goed. Goed dat is voor latere zorg. De vliegreis hadden we ten minste weer overleefd.

Alleen dan kom je aan in Thailand. Je kent nog helemaal niemand en weet niet wat er van je verwacht wordt, want waar staat FOX reizen op je te wachten. In mijn geval betekend dat dus drie keer heen en weer rennen op Bangkok Airport. Na een tijdje besloot ik maar gewoon mijn eigen visum te regelen en door de douane te gaan. Gelukkig bleek dit achteraf ook de bedoeling te zijn. Bij de uitgang vond ik eindelijk lieve Natje. Natje was één van onze reisgidsen. Echt een schat van een vrouw. Daar gaan jullie nog wel achter komen. Dit was trouwens ook de plek waar ik mijn huidige vriendin heb leren kennen. Haar familie sprak ik als eerst. Ik had direct al een leuke klik met haar vader. Die was gelijk al erg benieuwd waarom ik daar in mijn eentje aan kwam lopen.

Goed voor nu is dit het dan eventjes. Waarschijnlijk vonden de meeste mensen dit een saaie blog post. Kan ik heel goed begrijpen. Alleen ik wilde deze twee dagen zeker niet overslaan. Waarom niet? Zoals je via mijn blog kan weten is mijn leven niet altijd even makkelijk gelopen. Vind ik oprecht helemaal niet erg. Alleen hier door wil ik echt van elke dag genieten en wil ik echt van droom naar droom leven. Deze twee dagen waren dus zeker belangrijk voor mij. Het was namelijk de start van twee dromen. De Thaise droom, maar achteraf ook de droom om een hele leuke vriendin te vinden. Nou snap ik ook helemaal dat het tweede volgens sommige te snel gaat en in eens uit de lucht kom vallen. Alleen dat is dus mijn leven. Onverwachts en tegenwoordig zoals ik het wil. Ik vind/vond Sem echt steeds leuker worden en uit het niets zaten we hand in hand. Daar ben ik oprecht heel blij mee. Elke dag kan zomaar de laatste zijn en dan wil ik die zeker met haar mee maken. Ik ben dus enorm blij met die snelle ontwikkeling. Dat dus 🙂

 

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

KLM

De reis richting Boekarest

Nou had ik natuurlijk weer een twee dagen blog  post beloofd. Zoals je kan zien is dit alleen nog maar de eerste dag. De blog post was echt al heel groot zonder dag 2. Hierdoor heb ik even besloten om vandaag alleen over dag 1 te spreken. Moet nog even kijken hoe ik het de aankomende dagen ga aanpakken, maar dat is mijn zorg. Jou wil ik voor nu in ieder geval veel lees plezier wensen 🙂

Eindelijk kan  ik weer bloggen op één van mijn favoriete locatie. Momenteel zit ik namelijk in het vliegtuig. Persoonlijk word ik daar echt heel blij en relax van. Vliegen heb ik echt nog nooit erg gevonden. Al is het wel even wennen om alleen te vliegen. Bovendien spreekt er hier al bijna niemand Nederland, dus het is al lekker in de buitenlandse sfeer.

Vandaag vlieg ik ook voor het eerst met KLM. Stiekem vind ik dat echt leuk. Vraag mij niet waarom, maar KLM heeft gewoon net ietsjes extra’s. Normaal is de prijs ook iets hoger, maar daar heb ik gelukkig geen last van. Mijn vlieg tickets zijn gelukkig niet zo duur uit gevallen. Vandaag heeft KLM mij wel laten zien waarom ik altijd zo opkeek naar hun. Het inchecken en het vliegen voelt echt heel anders. Misschien is het ook echt wel iets anders. Voor het eerst heb ik ook helemaal geen vliegticket. Nee, alles ging vandaag via mijn telefoon. Je boarding pass krijg je via de KLM app te zien. Nou had ik mij al via de app in gecheckt, dus ik hoefde alleen maar mijn koffer in te leveren.

Koffers in leveren gaat bij KLM natuurlijk ook net weer even iets anders. Ik moest mijn koffer in een bak leggen.
Zodra ik dit deed, begon er iets te verschijnen op beeld. Toen ik hier mijn boarding pass scande, kwamen mijn gegevens op het beeldschermpje terecht. Toen alles bleek te kloppen kreeg ik mijn koffer label. Hierna schoof mijn koffer naar achteren en ging die er vandoor. Nou heb ik niet echt vaak gevlogen, maar dit was echt nog nooit zo snel gegaan. Eigenlijk verliep alles vandaag zo lekker snel. Alleen de paspoort controle duren een paar minuten langer, maar voor de rest was het lekker door lopen.

Van wachten op Schiphol ben ik alleen niet zo fan. De winkeltjes vind ik toch te duur en je zit echt opgesloten. Gelukkig zijn er een hoop mensen om naar te kijken. Daar hou ik namelijk wel van. Nou besloot ik dit eerst maar bij de Mac Donalds te doen. Hier eet ik persoonlijk eigenlijk nooit. Ben gewoon niet zon Mac mens. Alleen de rest vond ik gewoon iets te duur. Achteraf baalde ik wel van mijn gierigheid. Een paar minuten later begon ik gezellig alles alweer op te boeren. Gelukkig zakte dit na een tijdje wel een beetje weg. Ik besloot na een tijdje toch maar eens een beetje te wandelen. Even kijken waar ik straks heen moet. Nou was dit al helemaal vooraan, dus was er niet echt veel te zoeken.

https://twitter.com/fabiangijze/status/835544534603923456

Toen besloot ik om maar gewoon eens te relaxen. Er zijn gelukkig op Schiphol genoeg plekken waar je dit kan doen. Ik koos een mooie stoel uit en ging er eens lekker voor zitten. Nou is er aan WiFi ook geen gebrek, dus de afleiding was zeker aanwezig. Zo heb ik lekker een uurtje kunnen genieten van YouTube filmpjes en rond rennende mensen. Dan vlogen er weer een paar mensen naar rechts en voor je het wist viel er weer bijna iemand links. Geef mij aub een dvd van dit soort plekken. Stiekem lach ik mij altijd dood. Bij mij is stress altijd ver te zoeken, dus hier kan ik altijd zo verbaast naar kijken. Mensen vergeten door de stress soms gewoon hun vrouw en/of kinderen. De man is al bijna bij de gate, terwijl de vrouw nog een km terug te vinden is. Is dat nou echt nodig

https://twitter.com/fabiangijze/status/835569630936772609

Zelf kon  ik gelukkig lekker rustig naar mijn gate lopen. Ook hier stond wederom geen rij. Dit mag wel vaker het geval zijn hoor. Nou viel mij wel direct iets op. In het vliegtuig zelf is de Nederlandse taal al ver te zoeken. Het lijkt er  echt op alsof niemand naar Boekarest durf te gaan. Dit merkte ik thuis al, op het vliegveld en nu hier weer. Zodra ik mijn bestemming verteld, kijken de meeste mensen mij vragend aan. Zelfs de man bij de paspoort controle vroeg wat ik in godsnaam in Boekarest wilde gaan doen. Nou weet ik dat zelf ook nog niet zo heel goed, maar volgens mij staat er echt een mooi avontuur op mij te wachten. Dat hoop ik tenminste wel. Anders ben ik in ieder geval weer even weg geweest. Eerlijk gezegd was dat wel even nodig. Nederland vloog mij een beetje om de hals en ik was even alles helemaal zat.

 

Hoe dan ook is het vluchten in ieder geval gelukt. Het vliegtuig vliegt al een poosje door en de vlucht terug duurt nog wel even. Alleen moet ik wel oppassen dat ik niet ga wennen aan de luxe hier. Blijkbaar krijg ik hier gewoon gratis eten en drinken. Om de zoveel minuten komt het drinkkraampje even langs en wordt alles weer bij gevuld. Nou was ik stiekem wel een beetje bang voor mijn eten. Het zag er nou niet echt uitnodigend uit. Gelukkig kijk ik nooit zo naar het uiterlijk en heb ik het gewoon lekker opgepeuzeld. Vraag mij niet wat het precies was, maar het smaakte prima. Zo zie je maar weer dat je echt nooit op het uiterlijk af moet gaan. Iets lelijks kan iets heel moois hebben 😉

Misschien had je in mijn vorige blog ook al gelezen. Hierin vertelde ik over mijn vervoer probleem. Nou kwam er uit het niets een mogelijkheid om met iemand mee te rijden. Ik ben namelijk lid van  couchsurfing. Dit is een websites voor mensen die rond reizen. Nou gebruik ik het vooral in Nederland om een slaapplek te regelen als ik heel ver moet figureren. Nou besloot ik eens te kijken naar de Nederlandse mensen in Boekarest. Er waren twee Nederlanders actief geweest vandaag, dus besloot ik ze even toe te voegen. Wie weet kwamen ze later in Boekarest wel van pas. Tot mijn verbazing sprak één van die personen mij gelijk aan.

Michael vroeg zich terecht af of hij mij kon. Ik hem dus netjes uitleggen waarom ik hem toe had gevoegd. We raakte aan de praat en hij stelde later voor om mij te komen ophalen. Zo zou ik in ieder geval niet kunnen verdwalen. Nou had ik op couchsurfing blijkbaar nog de foto staan van de bloggersmeeting 2. Om mij te kunnen herkennen stuurde ik mijn recente foto. Vanaf toen werd ik overal uit het niets geblokkeerd en was het klaar. Meneer had blijkbaar gedacht dat ik één van de dames was die om mij heen stonden. Nou Michael dit lees je waarschijnlijk niet, maar je bent nou al een lul. Sorry, maar wat maakt het nou uit dat ik een jonge ben. Dan ben je echt hopeloos. Stiekem ben ik nu wel blij dat ik geen meisje ben. Wie weet was hij wel heel iets anders van plan. Laten we hopen dat hij het ten minste op een aardige manier wilde proberen. Anders mogen zijn ballen er van mij afvallen 😉

Nou ga ik maar eens lekker een film kijken. Er valt verder nog niet zo veel te zeggen. Waarschijnlijk wordt de zoektocht naar de bus en hotel nog een hele uitdaging, dus ik kom vanzelf wel weer terug met iets nieuws. Tot zo 🙂

Laat die film ook maar zitten. Blijkbaar ga ik over een kwartier al landen. Had helemaal niet door dat de tijd zo snel voorbij was gevlogen. Nu is het hier wel een uur later, dus kom ik in de nacht aan. Nu hoop ik echt dat de bus nog rijd. Anders ga ik waarschijnlijk al opgelicht worden door een taxirit

Die bus werd hem dus mooi niet hé. Zoals ik al een beetje aanvoelde, reed mijn bus natuurlijk niet meer rond 0:30. Er reed wel een andere bus, maar dan moest ik 20 minuten lopen naar mijn hotel toe. Nou zou ik daar normaal gelijk voor kiezen, maar hier leek mij dat nou niet een strak plan. Gelukkig zag ik al snel een taxi automaat. Op de gok toe drukte ik op een paar knoppen en toen kwam er een ticket uitgerold. 3 minuten later zou mijn taxi naar mij toe komen. Gelukkig had mijn taxi een makkelijke kenteken, dus die herkende ik al snel. Raad eens wie er opgelicht is? Nou ik dus mooi niet. De lokale taxi heeft hier een vast tarief van 1.39 Leu. Hier hield mijn chauffeer zich dan ook netjes aan.

Nou ben ik echt heel blij dat ik voor een taxi rit heb gekozen. Met een beetje geluk kwam ik bij een hele vriendelijk man terecht. Nou spraken we allebei gebrekkig Engels, dus we verstonden elkaar goed. Heel af en toe moest hij zijn vragen weer even opnieuw stellen, maar het kwam uiteindelijk goed. We hadden het echt over van alles. De ene keer ging het over de politiek en dan weer over mij. Zodoende werd het echt een gezellige rit. De rit mocht er zelf ook wezen. Zo ben ik bijvoorbeeld al langs de boog van Boekarest gereden en langs een enorme winkelcentrum. Met een klein beetje fooi kosten mij dit maar 30 Leu. Nou was mijn wissel koers in Nederland 3,8 Leu, maar eigenlijk is het tegen de prijs van 4,5 Leu. De taxi rit had mij dus zo’n 6 a 7 euro gekost. Nou in Nederland heb je daar niet eens een bus kaartje voor.

Nou ben ik net heerlijk wakker geworden en heb ik al ontbeten. Ik ga al vast een beginnetje maken aan de volgende blog post. Als ik hier een twee dagen blog post van zou maken, zou die wel heel groot gaan worden. Misschien wordt het dit keer dus steeds een één dag blog post en anders gaat het gewoon steeds over twee dagen. We zullen het wel zien.

Groetjes uit Boekarest

 

Fabian van der Gijze

Het lijk mij ook leuk als je mij via  Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂

Weer terug in Las Palmas en terug naar huis (Gran Canaria 14 & 15)

Dan zit je in eens weer te bloggen in een vliegtuig stoel. De vijftien dagen zijn zo weer voor bij gevlogen. Voor ik het wist zat ik hier weer bijna op de zelfde plek in het vliegtuig met Marco Bosato op. May en ik zitten niet naast elkaar, dus ik ga lekker de hele vlucht bloggen. Misschien lukt het mij dan ook eindelijk eens om vooruit te werken. Gisteren hebben we besloten om toch nog op pad te gaan. We zijn met de normale bus terug gegaan naar Las Palmas. Het leukste stadje die we hier hebben bezocht.

Veel te vroeg hadden we onze wekker gezet om20160823_120716 vroeg naar Las Palmas te kunnen. Helaas rijden de gratis strand bussen niet zo vroeg en ik was helemaal vergeten dat ik nog reclame moest maken. Na het eten heb ik dit zo snel mogelijk gedaan en zodra de bus kwam zijn we weg gegaan. Op naar Las Palmas. Aangezien we hier niet echt bekend zijn gingen we het nog maar eens na vragen. Gelukkig stond de bus al klaar en konden we zo mee. Met zijn tweeën waren we maar €12,50 kwijt om helemaal naar de andere kant van het eiland te reizen. Onder weg zag ik veel herkenbare dingen van onze excursie. Eigenlijk gingen we nu bijna weer de zelfde excursie doen, maar dan gewoon lekker samen. Nu konden we zelf zo lang blijven als we wilde en ook veel meer verkennen.

Toen we in Las Palmas aankwamen konden we natuurlijk direct een taxi pakken om naar het warenhuis te gaan. Gelukkig deden we dit niet en besloten we te lopen. Las Palmas is echt heel groot. Gelukkig was May dit even vergeten, want het lopen heeft in totaal zo’n 45 min geduurd. In Gran Canaria durfde ik niet echt te sporten, dus elke km lopen was weer mooi mee genomen. Tijdens de vierdaagse moet ik ten slotte ook gewoon lopen. Gelukkig kan ik goed tegen de warmte in het buitenland, dus het lopen beviel mij wel. May had het iets zwaarder. Ze was moe en had heel erg honger. Nadat we eventjes waren gestopt om een broodje voor May te kopen, kon ze er weer tegen aan hoor.

Zoals vermeld kwamen we na zo’n 45 min lopen aan op onze eerste bestemming. Ik had in mijn oog hoek de tweedehandse game winkel Cex gezien. Gelukkig is May niet zo de moeilijkste, dus gingen we hier eerst even heen. Mijn zus wilde heel graag Mario Kart hebben voor op de wii. Dit is in Nederland alleen nog reten duur en voor een normaal wii spelletje is dat het gewoon niet meer waard. Hier was die een stuk goedkoper, dus ik heb hem even voor haar meegenomen. Is zij ook weer een beetje blij. Ik had hier nog geen lidmaatschap pasje, dus die heb ik maar gelijk aangevraagd. In Nederland zullen ze wel raar opkijken als ik een Spaans pasje heb.

20160823_150714 20160823_150915

20160819_125057Toen we het spelletje binnen hadden konden we dan eindelijk naar het grote warenhuis. Gelijk bij binnenkomst werd May weer helemaal wakker en blij. Overal zag je weer de make-up merken. Misschien heb je het op Twitter al gelezen, maar zoals beloofd heb ik voor mij zelf twee Japanse make-up maskers gekocht. Ze zagen er gewoon te leuk uit. Binnenkort word ik dus toch maar even een beautyblogger. Ben zelf erg benieuwd. Het was in ieder geval wel gek om voor mij zelf make-up te kopen. Wie weet bevalt het wel ;). Ondertussen werd May door één van de personeelsleden opgemaakt. Ze had iets waardoor je wenkbrauwen dikker door leken. Zelf moest ik al lachen om de afbeelding, dus ik was erg benieuwd. Ze was wel vrij direct en eerlijk. Één van de eerste dingen die ze tegen May zij was over epileren. Tijdens de vakantie had ze dat niet gedaan, dus het was iets voller dan normaal. Beide vonden we het resultaat niet zo moei, dus we kochten het product niet. Wel kocht mee een ander oogpalet. Voor de kenners het is een oogpalet van benefit  Mij zegt het niks, maar jullie vast en zeker wel.

Toen we alle make-up merken weer  hadden gehad en de rest ook weer hadden gezien besloten we een taxi te pakken. Las Arenas was lopend niet echt te bereiken, dus helaas moesten we wel een taxi pakken. Zelf had ik erge trek gekregen in een Mcflurry. De vorige keer was hij heel goed bevallen en het smaakte naar meer. Gelukkig wist ik nu hoe een bestelling werkte, dus voor ik het wist had ik mijn Mcflurry cookie caramel. Ik probeerde in hun gamehal nog een king Bob Minion te grijpen, maar natuurlijk lukte dat net niet. Ach, ik ben al blij met mijn twee Minions.

20160823_193354 20160823_193358

Toen we alle winkels weer hadden bekeken besloten we weer terug te gaan. We keken gelukkig dit keer eerst hoe duur de bus was. Wat is dat hier goedkoop zeg. Om weer naar Las Palmas te gaan waren we maar €2,80 kwijt. In Nederland mag je daarvoor echt niet mee. Met een beetje geluk redden we onze tweede bus ook nog. Voor we het wisten waren we alweer in ons plaatsje Maspalmas. Aangezien het onze laatste dagje was nam ik May mee uiteten. Ze had heel de vakantie om tapas lopen te zeuren, dus we gingen bij een tapas restaurant zitten. Naast vis tapas nam May een grote salade. Zelf hielt ik het lekker bij een pizza Margarita. Van mij hoef het niet zo speciaal te zijn. Ik eet gewoon graag lekker eten en bovendien had ik echt zin in een pizza. Toen alles op was en May een ijsje had gekocht liepen we nog even over de boulevard. Hierna gingen we maar weer naar ons appartement toe. Morgen ging de wekker alweer om 6:00, dus een beetje slaap konden we wel gebruiken.

20160823_222911 20160824_071738

Vol energie maakte ik May wakker. Ik had echt goed geslapen en ik keek heel erg uit naar het vliegen. Zoals ik de vorige keer al aan gaf vind ik dit persoonlijk heel leuk, dus ik kon echt niet wachten. Helaas moesten we hier voor wel Gran Canaria voor verlaten, maar na 15 dagen werd het wel weer eens tijd. We werden als eerst opgehaald, dus we moesten al vroeg klaar staan. Toen de laatste dingen in onze koffers zaten en ons eten op was gingen we maar eens naar de lobby. Helaas stond de hele aardige toonbank mede werker er nog niet, dus dan maar zonder gedag vertrekken. De man die er nu stond was ook niet verkeerd hoor. Precies op de afgesproken tijd werden we op gehaald bij ons hotel.

Tijdens de rit naar het vliegveld hoorde ik in eens iets mauwen. Ik dacht eerst dat een kind net als of deed, maar blijkbaar hadden twee mannen een zwerf kat opgehaald van Gran Canaria. Het stonk een beetje naar poep, maar het beeste zag er wel heel lief uit. Het vliegveld lag niet zo heel ver weg, dus binnen een half uurtje waren we er al. Het afscheid van dit mooie eiland kwam nu toch heel dichtbij.

Gelijk bij binnenkomst konden we onze koffers afgeven en inchecken. Het shop gedeelte is hier niet heel groot, maar er zaten wel een paar leuke winkels tussen. Op Gran Canaria was ik een verzameling van skittel smaken begonnen. De bessen variant kwamen we na één keer helaas niet meer tegen op het eiland. Stiekem had ik het al opgegeven. Gelukkig hoorde zag May het hier in eens liggen. Natuurlijk was het wel peper duur en een mega zak, maar we hebben in ieder geval deze variant ook weer. Alle variante die we konden vinden op Gran Canaria hebben we verzameld. Ben benieuwd hoe sommige gaan smaken. Topicaal en Bessen hebben we stiekem al geproefd, dus helemaal nieuw is het niet.

20160824_101559 20160824_101704

20160824_143511
Stiekem foto’s maken van schattige baby’s.

Na een uurtje nutteloos rond lopen konden we eindelijk aan board. Dit keer liepen we niet een slurf in, maar moesten we naar beneden. Ik werd oprecht heel blij, want dit betekende natuurlijk dat we zelf mochten instappen vanaf de grond. Ik heb dit altijd al eens willen doen. Het stelt natuurlijk niks voor, maar ik vond het gewoon leuk om te doen. Vast een raar trekje van mij. Eerst dacht ik helemaal alleen te zitten, maar op het laatst kwam er nog een gezin met een baby naast mij zitten. Andere zouden dit misschien heel vervelend vinden, maar ik vind baby’s echt heel leuk. Gelukkig worden ze ook altijd kalm als ik gek doe, dus zij was nog eens lekker rustig. Blijkbaar vond ze mij wel grappig, want ze bleef maar kijken. Haar ouders waren ook gelijk blij. Hadden ze te minste geen huilende baby.

Nu zit ik waar ik nu zit in de lucht. Lekker kalmpjes aan het bloggen. De mensen naast mij zijn gelukkig aardig. Ze boden me al snoep aan, dus dan ben je in mijn ogen al snel lief :). Nee, volgens mij zijn ze oprecht heel aardig en hebben ze een prachtige baby op de wereld gezet. Naast een documenteren over vleesetende planten gebeurd er hier in de lucht natuurlijk niet zo heel veel. Waarschijnlijk blog ik nog wel even als we bij May thuis komen, dus tot zo!!

Ja, dan besef je in eens dat je weer in Nederland ben. Laat ik direct heel eerlijk zijn. Ik heb gewoon niks meer te vertellen over de terug reis. Nadat ik afscheid had genomen van het gezin naast mij en het lieve kleine meisje kregen we als eerst onze koffers en konden we gaan. We stonden natuurlijk direct in de file. We hebben een beetje met de honden gespeelt, maar veder echt niks. In de lucht heb ik vier blog posten geschreven dat en een poep luier van de baby naast ons is er echt niks meer gebeurd. Oh ja, één ding. Eindelijk klapten de mensen weer tijdens de landing.

Laat ik het niet langer maken dan nodig. Ik zie jou gewoon weer graag terug bij één van mijn andere blog posten. Morgen ga ik naar mijn eigen huis en dan ga ik vol aan de bak voor mijn blog. Twee weken mijn blog optimaliseren. Ben benieuwd wat jullie er van gaan vinden. Tot kijk 🙂

Fabian van der Gijze

Mij kan je verder volgen  op: Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin 

Op naar Gran Canaria!! (heden)

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Eindelijk was het 10 augustus en dat betekende dat ik eindelijk weer naar de zon mocht. Gelukkig hoefde we in ieder geval niet vroeg op te staan, want we vlogen pas rond 17:20. Voor het eerst van mijn leven vloog ik met en hoorde ik van Thomas Cook. Volgens mij is het een maatschappij van Neckermann zelf. Je wilt niet weten hoeveel zin ik er in had om weer eens in de wolken te zijn. Het enigste plekje waar je mij stil ziet en helemaal ontspannen. Stiekem zou ik echt pas tot rust komen als je mij 15 dagen rond laat vliegen, maar 15 dagen in een hotel vind ik ook niet erg hoor.

Misschien weet je het nog van vorig jaar, maar slapen in een tent bleek niks voor mij te zijn. Normaal slaap ik al slecht, maar in een tent is dit nog erger. Gelukkig vond May (mijn vriendin) het ook een leuk idee om dit jaar naar het buitenland te gaan. Na een korte zoektocht kwamen we op een heel leuk park in Gran Canaria. De laatste keer buitenland was alweer een lange tijd geleden. Vakantie in eigen land is natuurlijk niet verkeerd, maar ik kies persoonlijk liever voor het buitenland.

Mijn te grote koffer had ik natuurlijk weer vol gepropt met al mijn spullen. Je mocht 20 kilo mee nemen. Dan maak ik daar natuurlijk wel gebruik van. May lacht mij elke keer weer uit als ik met mijn koffer aan kom. Zelf heeft ze nooit zo’n grote koffer mee. Sinds de laatste paar jaar vind ik het gewoon fijn om een grote koffer bij mij te hebben. Je kan lekker veel mee nemen en ook weer terug. Vroeger lachte ik mijn zus uit als ze deze koffer mee nam. Nu ben ik de gene die word uitgelachen. Ach, we houden het op een familie dingetje.

Maandag was ik al door mijn moeder en haar vriend bij May thuis afgezet. Haar ouders brachten ons gisteren naar Schiphol. Haar vader houd er van om lekker vroeg ergens aan te komen. Dan heb je genoeg speling qua tijd. We vertrokken daarom iets voor 13:00. We waren inderdaad ruim op tijd, want twee uur later zou onze incheck balie pas open gaan. Ik vond het niet zo heel erg. Er is gratis Wifi en je kan lekker mensjes kijken, want wat zijn gestreste mensen toch grappig om naar te kijken. We deden uit verveling een paar spelletjes. Zo deden wij bijvoorbeeld een wedstrijdje wie het eerst iemand met een rood T-shirtje zag. Natuurlijk had bijna niemand die dag een rood T-shirtje. De laatste tijd ben ik erg actief op Twitter en Facebook. Toen ik mij vervelde plaatste ik dus een berichtje op Twitter. Binnen een paar minuten ging mijn telefoon af. Blijkbaar had Schiphol mijn berichtje gezien en reageerde ze op mijn bericht. Vond het erg grappig om te zien, want zonder het vermeld te hebben wisten ze dat ik een blogger was. Ze hadden mij dus gelijk even gecheckt. Zo moeilijk ben ik natuurlijk niet te vinden. Als je mijn naam opzoek met google staat gelijk heel de eerste pagina vol met persoonlijke informatie. Alleen een Wikipedia pagina ontbreek er nog.

Na anderhalf uur naar mensen te hebben gegluurd besloten we naar de lopende band te gaan. We wilde natuurlijk wel onze tickets en onze koffers in het vliegtuig. De rij was gelukkig nog heel kort, dus waren we zo aan de beurt. Eindelijk hadden we dan onze vliegtickets en waren we onze koffers kwijt. We moesten weer helemaal terug lopen naar de andere kant van Schiphol. In deze tijd loopt er natuurlijk veel beveiliging. Natuurlijk moest ik er even een foto van maken en er een tekstje bij schrijven. Je loopt ten slotte niet zo vaak acht iemand met een geweer. Veilig waren we in ieder geval wel.

20160810_161137Onze vlucht was pas veel later, dus we konden nog even rond lopen. Even kijken in de veel te dure winkels. Toen we alle leuke winkels hadden gehad besloten we een hapje te gaan eten. We vlogen natuurlijk in de avond, dus er mocht wel even wat voedsel in onze buikies. We besloten wat te gaan eten bij de Market Food Court. Dit was namelijk een verzamel punt van allemaal verschillende restaurantjes zoals de Burger King en de La Place. Zelf koos ik voor de pizzeria. Één stukje was wel duur, maar het was wel echt een heel groot stuk. Mijn vriendin nam toch liever iets bij La Place. Helaas was ik het weer eens vergeten om een foto van mijn eten te nemen, dus ik kan jullie er niet mee pesten. Mijn honger en de smaak waren mij echt te vlug af. Na het eten konden we nog in twee winkeltjes kijken en daarna was het alweer tijd. we moesten naar onze gate.

Vroeger als je in was gecheckt  bij je gate kon je nergens meer heen. Dit hebben ze20160810_174018 volgens mij aan gepast, want je hoefde je daar helemaal niet meer te laten controleren. Na een korte zitpauze konden we al aan board. We kwamen er achter dat wij de achterste stoelen hadden. Zelf vond ik dit echt heel fijn. Geen kloten kindjes die tegen je aan konden trappen, vlakbij de nooduitgang, vlak bij de wc en bovendien kon ik hele mooie foto’s maken van het opstijgen en van de vlucht zelf. De keuken zat ook achter ons, dus als we iets wilden hebben was het er zo. Ik had eens zin om mijn stoute schoenen aan te trekken, dus ik vroeg gelijk of ik op het laatst even in de coppit mocht kijken. Als we waren geland zou hij gelijk even bellen om het te regelen. Zo kom je nog eens ergens voor een foto voor een blog post.

20160810_174331Momenteel van schrijven vlieg ik zelf nog, dus of de foto gelukt is weet ik zelf nog niet. Ik ga in ieder geval nog even een andere persoonlijke blog post schrijven. Deze blog post sla ik dus nog even op. Waarschijnlijk blog ik straks nog wel even over de busreis en ons appartement. Het is raar om te typen, maar misschien tot zo?

 

De turbulente vlucht heb ik overleefd hoor, dus ik kan nog even veder schrijven. De landing is echt goed gegaan. We moesten eerst draaien, omdat we via de andere kant moesten landen. Gelukkig zat ik bij het raampje en hier door kon ik al heel het eiland verkennen. Hier op Gran Canaria is het een uur vroeger, dus het was nog gelukkig een beetje licht. het viel mij op dat helaas niemand meer klapten. Vroeger in mijn tijd deden ze dat nog wel. Nu was ik de enigste. Eigenlijk had ik het in deze tijd juist erger verwacht. Toen eindelijk bijna iedereen uit het vliegtuig was gelopen. Konden May en ik ook opstaan. Ik vroeg mijn vraag weer aan de zelfde man en hij vertelde mij dat ik het voor even moest na vragen, want daar zou het wel mogen. Gelukkig was de pilot erg aardig, dus ik mocht even naar alle knopjes kijken. Al zeg ik het zelf, maar de foto is echt mooi en scherp geworden. Ben echt blij met mijn telefoon.20160810_214705

 

In het vliegtuig zelf had ik mijn koffer en die van mijn vriendin al als één van de eerst20160810_214536e er uit zien komen. Stiekemhoopte ik dat dit binnen ook het geval zou zijn, want meestal kwam die van mij als laatste. Geloof het of niet, maar die van mij was de derde die er uit kwam. We konden dus gelijk al naar onze bus lopen. Snel nog even in de bus geïnternet op het gratis hotspot van het vliegveld. De buschauffeur nog af en toe een stoepje mee, maar ondanks dat reed hij best goed en lekker snel. We waren zo bij onze bestemming.

 

Eindelijk waren we dan bij ons appartementen park. Het bestaat uit vier delen, dus we moesten eerst de receptie nog even zoeken. Toen we die eenmaal hadden gevonden en al onze spullen hadden gekregen konden we eindelijk zoeken naar ons appartement. Het is echt een leuke kamer met hier en daar gekke dingen er in. Zo zit er een keuken in de kast verstopt en de pannen liggen in de tv meubel. Natuurlijk hadden we ook van die bewijsbandjes gekregen, zodat ze konden zien dat we van hier waren. Ik hou nooit zo van bandjes, dus ik probeerde het weer eens af te doen. Normaal lukt dit altijd, maar dit keer sprong het verkeerde stukje los en ja hoor binnen vijf minuten was mijn bandje al kapot. Wij weer terug naar de zelfde man. Gelukkig begreep hij ons niet heel goed, dus hij deed niet zo moeilijk.

20160810_233924May en ik hadden wel enorme dorst gekregen. Helaas was alles een kwartier eerder dicht gegaan. We besloten buiten op zoektocht te gaan. Na alle straatjes in de omgeving te hebben gehad kwamen we bij Pepe Chiringo uit. Volgens mij de fastfood keten van Gran Canaria. Het was nog gezellig druk en er speelde nog een hoop kinderen buiten. Wij zaten daar als enigste buiten stander met alleen iets te drinken. Waarschijnlijk gaan we er nog wel eens terug, want het was er wel gezellig.

Hierna gingen we lekker slapen, want we waren echt kapot van de reis. De bedden lagen op zich wel lekker, dus wij lagen best zo. Welterusten.

Ps we hebben als het goed is een paar keer per dag internet, dus af en toe komen mijn blog posten iets later dan normaal. Vergeef mij hier voor 🙂

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

 

 

Mijn eerste keer in het buitenland (verleden)

Toen mijn ouders nog bij elkaar waren gingen we altijd ergens in Nederland op vakantie. Dit kwam door mijn vader. Die wilde eigenlijk nooit op vakantie. Als hij dan toch mee moest, dan maar in Nederland.

Hier kwam al snel verandering in na de scheiding. Hij wilde ons graag mee hebben op vakantie, dus besloot hij om te boeken naar Turkije. Ik vond het vliegen geweldig om mee te maflag-61070_640ken (nu nog steeds). In het vliegtuig was een groepsgesprek ontstaan via ds chat. Alle kinderen en ik kwamen bij elkaar. We maakte een connectie met elkaars ds en gingen samen spelletjes spelen. Na de vlucht van 3 uur kwamen we aan in Turkije. We moesten nog anderhalf uur rijden in een bus naar ons hotel. Ons hotel stond in het plaatje Marmaris.

Er waren maar een paar Nederlanders in ons hotel. We vormde al snel een groep van ongeveer 30 mensen. We gingen ook een paar dagen met de groep op stap. Naar marktjes en de stad zelf. Hier maakte ik voor het eerst kennis met handelen/bieden. Ik keek mijn ogen uit je liep weg en je kreeg in eens je product voor 10 euro in plaatst de 25 euro die die vroeg.

bron: gofun

Op een dag liepen we in de avonds in de stad. Ineens hoorde we een bekende stem ons roepen. Het was mijn tante en mijn oom. Die op het zelfde moment ook in Turkije waren. Mijn vader schrok hiervan en liep super snel door en bleef een stukje veder wachten tot wij kwamen. De rede van zijn reactie, was omdat hij ze niet meer had gezien na het vertrek van mijn moeder. Hij zei dat hij zich er te veel voor schaamde. Na een kort gesprekje liepen we naar mijn vader om terug te gaan naar ons hotel.

Een paar dagen later kwam ineens
een ober naar ons toe. Hij zei er zijn twee jongen mensen voor jullie. Wij wisten niet wie dit was, dus we gingen maar mee. Het bleek mijn nicht en haar vriend te zijn. Inmiddels is dit haar ex vriendje. Ze waren ook op vakantie in Marmaris. Ze hadden gehoord van mijn tante wat er was gebeurd en besloten om langs te komen. Ze haalde mijn vader over om mee te gaan op visite naar mijn tante en oom. Mijn vader die toen haast nooit huilde, basten gelijk los toen hij mijn oom zag. Na een goed gesprek hebben we nog ons favoriete vakantie spel gespeeld ‘’waterpolo’’. Na het waterpoloën gingen we weer terug naar ons hotel. Na lang zoeken vonden we die eindelijk terug, want dat bleek geen eitje te zijn.

De groep werd steeds kleiner en ook wij moesten weer naar huis. De terug vlucht ging vrij goed. Ondanks de onweer die je onder ons zag. We werden thuis gebracht en dat was ons eerste buitenlandse avontuur.

 

Ondanks dat mijn vader af en toe raar deed tijdens deze vakantie. Blijf dit een van de leukste vakanties waar ik soms nog aan terug denk. Ook dankzei deze vakantie is Turkije nu nog mijn lievelingsvakantie plek.

Hopelijk tot de volgende blog 🙂

Fabian van der Gijze