Vrienden maken in Oslo

Een nieuwe dag met nieuwe kansen, zeggen ze wel eens. Voor mij begon dag 2 alleen enorm vroeg. Ik was na dag 1 al zo vroeg inslaap gevallen, dat ik 4 uur alweer wakker werd. Helaas was ik de dag ervoor te lui geweest om nog naar de supermarkt te gaan. Er was dus nog helemaal niks in huis. Ik besloot mijn blog maar verder uit te typen. Ik moest toch nog wachten tot het 9 uur zou zijn. Nou zou ik in dag 2 nieuwe vrienden gaan maken, dus dan moet je natuurlijk niet uitgehongerd zijn. Dag twee was dus begonnen.

Toen mijn dag 1 blog eindelijk online stond, kon ik mijn tas pakken en beginnen met lopen. Tot mijn grote verbazing lag er overal ineens sneeuw. Je weet wel dat witte spul wat uit de lucht komt vallen en zo koud is. Dit zou mijn tochtje naar de supermarkt toch ineens nog leuker maken. Ik hou echt van de sneeuw. Het was zo’n 15 minuten lopen, dus ik kon er in ieder geval even van genieten. Met Google Maps in mijn handen en een brede glimlach op mijn kop liep ik richting de supermarkt. Daar kocht ik snel wat broodjes, pasta, bananen en wat chips voor in de avond. Ik rekende af en liep weer terug naar buiten. Bijna aan het verdwalen, maar gelukkig wist ik de weg nog wel terug te vinden naar mijn warme huisje.

Hier besloot ik maar gelijk wat te gaan eten. Ik was tenslotte toch alweer zo’n 6 uur wakker en had nog niks gegeten. Normaal gesproken is iets eten juist het eerste wat ik doe. Na het eten keek ik wat filmpjes en promoten ik mijn nieuwe blog post. Ik wilde weer graag naar Oslo gaan, maar niet te vroeg. Ik zou er namelijk uiteten gaan. Te vroeg daar gaan rondlopen is dus niet heel verstandig. Uiteindelijk ben ik dan toch maar eens vertrokken naar Oslo. Ik wilde weer met de metro gaan. Hier kwam ik er alleen achter dat ik blijkbaar zwart had gereden. Blijkbaar wordt je kaartje pas geldig bij het inchecken. Fout je moet kunnen. Ik was in ieder geval weer onderweg. Op naar die mooie stad en blijkbaar naar wat nieuwe vrienden.

Het voordeel van bezig zijn met een blog en Sociale Media is toch wel dat je content moet maken. Hierdoor blijf je maar opzoek gaan naar contant. Kijk die winkel zien er inderdaad wel leuk uit, maar je hebt er niet zo veel aan. Winkelen kan je in Nederland ook. Zijn tenslotte toch bijna allemaal winkels die wij ook hebben. Ik ging dus gewoon weer straat je in en straat je uit. Opzoek naar mooie plekjes en mooie verhalen.

Zo kwam ik na een tijdje rond waggelen bij het opera en ballet gebouw aan. Ik zag wat mensen naar beneden lopen van het dak. Nou dan heb je mijn aandacht getrokken hoor. Ik besloot er dus heel snel op af te stappen. Blijkbaar kon je hier gewoon het dak op lopen. Er waren alleen een paar puntjes. Het had geregend, dus het sneeuw was waterig geworden, het water was weer half bevroren, er was een waarschuwingsbord en tot slot was de trap een steile helling. Alleen bij het zien van het waarschuwingsbord was ik al overgehaald joh. Ik moest hier omhooggaan. Al was de trap inderdaad behoorlijk glad. Half glijdend liep ik dus omhoog naar het mooie uitzicht.

 

Die ene dag dat ik hier was had ik nog niet echt vrienden kunnen maken. Op dit gebouw ging het gelukkig wat beter. Uit het niks kwam er bijvoorbeeld een meeuw aangevlogen en kwam naast mij zitten. Uiteraard moest ik even een fotoshoot met hem doen. Gelukkig keek hij mijn gewoon lief aan en bleef hij zitten. Na wat foto’s besloot ik toch maar weer eens naar beneden te gaan. Bij de trap kwam ik een klein vrouwtje tegen. Ze kroop nog net niet over de grond. Ze zag er in ieder geval gelukkig uit dat ze veilig boven was gekomen. Ze had het niet zo glad verwacht. Tot mijn verbazing keerde ze direct weer om en ging ze achter mij aan.

Boven kreeg ze namelijk ineens het besef momentje dat ze ook weer ooit naar beneden moest. Zo’n gladde trap is dan niet echt fijn. Ze vertelde mij dus dat ze daarom direct achter mij aan ging lopen. Wanneer ze zou uitglijden, dan was ze in ieder geval niet alleen. Ja persoonlijk vind ik dit soort dingen dan weer altijd enorm grappig. Dit kan ook echt alleen weer gebeuren wanneer ik alleen aan het reizen ben. Tijdens het naar beneden lopen, besloot ik maar gelijk mijn Engels te gaan oefenen. Zo begon ik haar een beetje te interviewen. Ze kwam blijkbaar helemaal uit Australië en was hier wat aan het rond toeren. Ze baalde er een beetje van dat het zaterdag pas echt mooi weer zou gaan worden en dat zij dan net weer terug gaat vliegen. Op de andere plekken had ze qua weer wat meer geluk gehad. Toen we half glijdend beneden waren gekomen besloot ik te vragen of ze misschien met mij op de foto wilde gaan. Gelukkig zei ze ja en vroeg ze of ze zelf ook een foto van ons mocht maken. Voor de grap zei ze nog dat ik hier maar moest vertellen dat ik een oud klein vrouwtje naar beneden had geholpen. Snel gaf ik nog mijn visitekaartje en daarna gingen we weer uit elkaar. Ik had gewoon weer nieuwe vrienden gemaakt 😉

Nou ben ik tijdens het lopen weer op hele mooie plekken terecht gekomen, maar ik wil er eentje in het bijzonder uit pikken. Ik liep namelijk door een open tunnel. Aan de zijkanten hingen er allemaal kledingstukken op. Het was echt enorm indrukwekkend. Ze noemen het SALT en beginnen de tekst met ‘’ We are still the same’’. Hier heb ik oprecht lang stil gestaan in de regen. Het kwam zo mooi binnen en het zag er zo vet uit. Voor dit soort mooie plekjes, maak ik deze reizen nou.

Na wat rondlopen werd het vanzelf tijd om wat te eten. Op het internet kwam ik Holy Cow tegen. Het zag er goed uit en het was niet al te duur. Nou ik heb het geweten hoor. Tering wat was dat veel eten voor mij alleen. Toch vond ik het ergens weer veel te zonde om het te laten staan, dus ik bleef maar door eten. Na een tijdje strompelde ik van zelf een keertje naar buiten. Had echt veel te veel gegeten. Gelukkig waren de curries wel echt enorm lekker.

Besloot nog even snel een nacht foto te maken en ging daarna weer naar huis. Op naar dag drie. Hopelijk weer zo’n leuke en maken we weer wat vrienden er bij.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

oma

Blijft de familie wel nog bij elkaar

Bij sommige blog onderwerpen denk je wel eens, moet ik dit nou wel of niet schrijven. In de meeste gevallen schrijf ik die blog post dan juist wel. Dit keer was het weer het geval. Voor mij is familie altijd een heel belangrijk ding geweest. Ik had eigenlijk alleen die van mijn moeders kant, dus die waren bij alles waard. Ze steunde ons in leuke tijden, maar ook zeker in de minder leuke tijden. Alleen na mate we ouder worden, veranderd er steeds meer. We groeien echt enorm uit elkaar.

Mijn lieve omaatje is alweer richting de 90 aan het gaan. Ze is hier en daar wat zwakjes aan het worden, dus je kan wel spreken van een mensje van de dag. Je weet dat het er ooit aan zit te komen. Hiervoor probeer ik en vele andere gelukkig vaak bij haar langs te komen. Zo is haar idee ontstaan om weer eens gezellig met een paar familieleden te gaan eten. Mijn tante maakte daar een groepsapp voor aan. Van die dingen waar je normaal nooit in wil terecht komen, maar bij familie zal dat wel anders zijn. Ik was gezellig aan het werk, dus ik wist niet eens dat ik erin was gegooid. Toen ik later terug zat te lezen schaamde ik mij dood voor mijn eigen familie. Binnen 10 berichtjes was er al een hele discussie gaande. Iets wat enorm gezellig moet worden begint al met een enorme smet. Kan ik één van de jongste zijn in de familie, maar je bent gek als je niet ziet dat dit niet klopt.

Mijn leventje is behoorlijk raar gelopen, maar helaas is dat bij de meeste in mijn familie wel het verhaal. Iedereen heeft wel een paar verhalen die hij/zij met zich mee draagt. Persoonlijk zou ik juist verwachten dat dit voor een mooie hechte band zou zorgen. Helaas blijkt dat niet het geval te zijn. Er ontstaan hier een daar scheurtjes en we groeien uit elkaar. Te triest voorwoorden eigenlijk. Het begon mij gewoon steeds meer op te vallen. Één van mijn neven heb ik bijvoorbeeld echt al meer dan een jaar niet gesproken en dat voelt voor mij dus eigenlijk niet oké.

https://www.instagram.com/p/BXsccRUhbyY/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Net gaf ik al aan dat mijn oma een mensje van de dag is geworden. Ik ben echt bang voor het moment dat zij op een dag weg zal vallen. Niet vanwege haar, want ik weet dat ze er wel achter zal staan. Alleen wat gebeurt er dan met de familie. Sommige zie ik echt alleen nog maar bij mijn oma. Als dat weg valt, heb ik het idee dat hun in de stilte verdwijnen. De familie is dan gewoon te veel uit elkaar gevallen en iedereen gaat zijn eigen leventje tegemoet. Misschien moet je dit soort dingen niet altijd hard op uitspreken, maar ik weet eigenlijk wel zeker dat dit gaat gebeuren. Volgens mij voelen we het allemaal zo en wie ben ik dan op erover te zwijgen. Praat liever dan dat ik alleen maar zwijg, want dat doen we al te veel naar elkaar.

Dan mis ik wel eens de tijden van mijn jeugd. In ons gezin ging het zeker niet oké, maar ik genoot wel echt van die familie dagen. Soms kijk ik stiekem even naar mijn oude verjaardag foto’s. Iedereen leefde nog gewoon en we kwamen nog gezellig bij elkaar. Mijn vader mocht er dan soms wel niet bij zijn door een ruzie, maar mijn familie was er ten miste altijd. Een familie waar ik toen kon opbouwen, In de moeilijke tijd en hopelijk daarna nog steeds. Al voelt dat nu soms even anders.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Hoe deal je met de andere kant van een vriend?

Ken je dat gevoel dat je weet dat iedereen een mening over een bepaalde persoon heeft. Persoonlijk boeien meningen mij nooit zo. Laat iedereen maar lekker denken. Alleen wanneer die zelf ook goed kan zien dat de mening ergens wel kloppen, dan wordt het ineens wel interessant om er een beetje naar te luisteren. Alleen wat doet het met je, wanneer je ineens de rede ziet en ook andere kanten krijgt te zien. Dan voelt het ineens heel raar. We hebben allemaal wel verschillende kanten, alleen meestal krijg je er maar 1 per persoon te zien. Die tweede is veel mooier, maar wat moet je er nou weer mee.

Welke kant is nou de echte of zijn ze beide een muur voor de echte kant. Wie kan het je zeggen? Eigenlijk helemaal niemand. Je moet tenslotte zelf je mening vormen. Jij ziet de persoon, zoals jij het zie. Met een beetje geluk laten ze je de mooiste dingen van hun zien en met veel pech loop je tegen de muur aan. Mijn doel is eigenlijk wel altijd het eerste te bereiken. De puurheid is gewoon mooi. Alleen die andere kant kan ik soms niet uitschakelen. Dat is echt de kant die ik normaal niet zou accepteren en ver weg van loop. Het is gewoon mijn ding niet en dat heb je soms wel eens. Alleen wanneer de andere kant dan juist weer super mooi blijkt te zijn zit je ineens in een twee strijd.

Je kan je zelf dan alleen maar verder in het diepen gooien. Je wil er toch achter komen wat waar is en waar het andere dan vandaan komt. Dat heb ik tenminste. Je blijft toch maar hopen dat het kwartje de goede kant op val. Voor je het weet heb je dan een mooie band te pakken. Dan blijft het alleen wel het geval of je die andere kant kan vergeten en of die wel zichtbaar blijft voor andere. Persoonlijk ben ik van mening dat je bijna altijd respect voor een ander moet hebben. Wanneer je iets voor een ander kan betekenen doe je dat gewoon. Kleine moeite, maar een groot gebaar. De persoon kan dan bijvoorbeeld tegen jou wel heel leuk een aardig doen, maar kan je het gedrag richting andere dan wel goed keuren. Ik vind dat gewoon heel lastig.

Het zijn gewoon normen en waarden die enorm tegen elkaar botsen. Dan ben ik altijd weer zo’n lul die daaraan blijf denken. Elke nacht neem ik toch weer even de dag door en denk ik aan de mensen die ik interessant vind. Dan blijf je van zelf weer hangen op het punt ja wat moet ik er mee. Voor je het weet lig je er rond 2 a 3 uur nog steeds over te dromen. Nou ben ik ook gewoon een te grote denker, maar dat maakt mij vaak wel enorm relaxt. Het lost toch weer dingen op en je vormt goede meningen. Alleen op het gebied van vriendschappen, liefde en/of oneerlijkheid, ben ik gewoon echt kansloos. Dat zijn die dingen waar je zelf niet zo snel achter kan komen.

Ik word maar gewoon lekker die persoon die van een afstandje toe blijft kijken. Net de details eruit filteren die voor jou belangrijk zijn. Alleen dan wordt de mening echt en kan je er alles van vinden. Iedereen verdient tenslotte toch een goede kans hé. Je kan alleen maar open op iets goeds en moois. Daar wil ik wel wat tijd voor vrij maken. Uiteindelijk is alles ook maar een spelletje.

Hoe deal jij hier mee?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ik heb mijn vriendschappen expres verstoten

Mijn basisschool vond het nodig om mij een jaartje langer te kleuteren. Ik kon nog niet echt praten en was nog net iets te blij om door te gaan. Een extra jaar kleuterklas en logopedie kon geen kwaad. Uit het niks was ik ineens de oudste. Dat betekende blijkbaar dan ook dat ik veel aandacht zou krijgen. Op het begin vond ik dat helemaal kut, maar later vond ik al die vriendschappen fijn. Je word toch meer geliefd en je kan de groep een beetje bij elkaar houden. Gelukkig kon ik het met bijna iedereen wel vinden. Ik wist toen alleen nog niet wat mijn plan een paar jaar later zou gaan worden. Toen wilde ik namelijk ineens helemaal geen contacten meer hebben.

Tot groep 8 bleef ik wel één van de leiders. Een woord wat ik toen echt haten. Op de speelplaats heb je toch geen leiders nodig, daarnaast wilde ik ook gewoon niet dat mensen zo aan mij hingen. Had thuis al genoeg druk. Achteraf gezien moet ik wel gewoon toegeven dat ik een bepaalde bepalende rol in de klas had. In groep 8 veranderde alleen heel veel onderling. De verstandhoudingen begonnen te veranderen. Hier was ik niet zo fan meer van en begon mij al wat los te maken van de rest. Ging niet meer mee met de groep en deed al helemaal geen dingen waar ik totaal geen zin had. In plaats van altijd met vrienden zijn, wilde ik lekker binnen chillen in mijn eigen kamer. De internet en game mogelijkheden werden interessanter en ik begon mij zelf interessanter te vinden.

Wie was ik nou eigenlijk en wat had ik eigenlijk allemaal mee gemaakt. Ik had in die tijd net afscheid van mijn vader genomen en wist eigenlijk echt niet wat ik met die kans moest doen. Uit het niks had ik voor veel minder zorgen gezorgd. Ja, de enige zorg waar ik mij toen druk om maakte was mijn konijntje. Die stond nog heel zielig bij mijn vader te wezen. Mijn leerraar van toen wilde hem zelfs nog voor mij stelen, maar ik koos ervoor om toch iets bij mijn vader achter te laten. Had die tenminste nog iets in zijn leven.

We kregen onze musical en gala en daarna gingen we het grote avontuur tegemoet. Bij ons koos eigenlijk altijd iedereen voor de RSG, maar daar wilde ik niks van weten. Ik ging voor de andere weg. Zo ging ik met 4 andere naar het Dalton. In één klap was ik meer dan de helft kwijt. Voor mij dus de perfecte gelegenheid om opnieuw te beginnen. Het denken en alleen zijn bracht mij veel kilo’s en heel veel gedachtes. Ik kwam er maar niet achter wie ik nou echt was. Ja, wat wil je ook op zo’n leeftijd. Ik trok eigenlijk echt maar met zo’n 4 mensen op en de rest kon mij gestolen worden.  Heel die klas boeide mij eigenlijk niet. Aan het eind van dat jaar kwam er nog een betere gelegenheid. Ik moest van Havo – VWO naar de mavo. Ik kreeg de talen gewoon niet onder controle. Op mavo mocht ik die dankzij mijn dyslexie laten vervallen.

Weer verloor ik in 1 klap heel veel mensen. Weer een jaar die ik bijna blanco begon en weer een jaar waar ik mij zelf niet echt had gevonden. Het jaar erna werd pas echt mijn jaar. Na 2 a 3 jaar stilte en een ontdekkingsreis wist ik eindelijk wie ik een beetje was en wat ik wilde. Kreeg echt schijt aan de meningen over mij en begon mijn eigen leven te bepalen. Had een paar hele lieve vrienden gekregen en begon in het geheim af te vallen.  Na 3 a 4 maanden kreeg ik mijn start sein te horen. De grootste bitch uit mijn klas schreeuwde het vragend naar mij. Hey, Fabian was jij niet eerst heel dik? Voor een ander misschien een hele belediging, maar voor mij één van de mooiste momenten.

Alleen ik zelf had de strijd tegen de kilo’s mee gemaakt. Van zo’n 80 a 90 kilo was ik naar 51 kilo gevlogen. Letterlijk alleen door zo min mogelijk te eten. Ik mocht alleen ontbijten, middageten, wat gezonden avondvoer en water drinken. Het was mij gelukt en vanaf dat moment ging het super goed met mij. Helaas kwam ik door mijn vakkenpakket wel weer in een nieuwe klas terecht. Mijn beste vriend en vriendin zag ik ineens alleen nog maar in de pauze en nog maar in 1 les. Het contact hielden we gelukkig wel tot stand.

Alleen toen kwam er toch weer een keuzemoment. Ik koos voor een financiële mbo-opleiding en was letterlijk de enige van mijn school die naar die school ging. Dat moment koos ik om echt te gebruiken. Ik snee de meeste vriendschapsbanden door om door te kunnen als de nieuwe ik. Je zag in mij bijna niks meer terug van vroeger. Ik kon die Fabian niet echt meer waarmaken. Die vriendschappen zag ik echt als een leugen. Dat beeld van hun kon ik niet meer waarmaken. Iedereen had een ander beeld van mij en niemand kon mij eigenlijk echt.

Op dit moment ben ik eigenlijk nog steeds blij met die keuze. Ik heb nu heel veel diverse vriendschappen opgebouwd. Helaas zie ik de meeste alleen niet zo vaak. Door dit alles ben ik wat slechter in vriendschappen onderhouden geworden. Ik denk wel zeker aan ze, maar even en appje sturen vind ik oprecht soms te lastig. Daarnaast helpt het ook niet echt dat heel veel vrienden overal en nergens wonen. Heb de meeste vriendschappen toch te danken aan het filmwerk, mijn blog en reisjes. Zonder auto is het dan niet echt voor de deur. Hoop oprecht wel dat ik sommige vriendschappen in de toekomst nog sterker kunnen worden. Hecht er persoonlijk wel stiekem veel waarde aan.

Doordat ik nooit echt in dezelfde klas bleef, heb ik helaas nooit meer een echte sterke schoolvriendschap kunnen opbouwen. Alleen achteraf gezien is dit misschien wel veel beter voor mij geweest. Mag denk ik niet klagen om waar ik terecht ben gekomen.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram