Omgaan met mensen met een verhaal

Vanaf het begin vertel ik hier mijn verhaal. Ik besloot een tijd geleden dat ik meer mensen wilde helpen en inspireren met mijn verhalen. Ik zat niet meer met mijn verhalen en merkte dat ik mensen er mee kon helpen. Het was tijd om geen geheim meer te maken van mijn verhaal. Vanaf dat moment was er niet meer echt een weg terug. Ik had mijn eigen stukje internet en socials opgebouwd. Hierdoor leerde ik gelukkig ook enorm veel mensen kennen. Mensen met een verhaal en ik hou ervan.

Het stukje gevoel wat ik nodig heb

Ik ben zeker niet bang om over mijn gevoelens te praten. Sterker nog ik hou er juist van. Niet dat ik het kwijt moet ofzo. Alleen je krijgt er veel mooiere gesprekken van. Zoals lang geleden geschreven ga ik vooral met vrouwen om. Dit komt mede door de werelden waar in ik mij begeef, maar ook zeker omdat ik het zelf opzoek. Het is denk ik wel een feit dat vrouwen eerder en vaker hun gevoelens uiten dan mannen. Dat stukje heb ik nodig in een vriendschap. Hierdoor ontstaat een band waarin je alles kan bespreken met elkaar. Dat is in ieder geval mijn ervaring. Je kan je verhaal gewoon lekker delen en je krijgt er vaak een mooi verhaal voor terug. Ja, soms word je door andere gek aan gekeken als je bijna alleen met het andere geslacht omgaat, maar daar moet je dan weer lekker schijt aan hebben.

De online ontmoetingen

Op het begin viel het nog wel mee. Alleen als je ergens veel tijd in steekt zal het altijd groter worden. Dit gebeurde dus ook met mijn online wereldje. Mijn blog groeide verder en mijn volgers groeide gezellig mee. Toen ik dit hele verhaal begon had ik zeker nooit verwacht dat ik bijvoorbeeld op Instagram bijna 5000 volgers zou aantikken. Dat zijn gewoon bizarre getallen in mijn ogen en ook zeker niet terecht. Ten minste ik zie mensen die het in ieder geval meer verdienen qua content, maar dat is voor iedereen anders uiteraard. Alleen tijdens die groei ontstond er wel iets moois. Mensen kwamen ineens ook met hun verhaal naar mij toe. Dit zorgde gek genoeg soms voor betere banden dan die ik had met mijn offline vrienden. Je wist bijna al alles van elkaar, terwijl je elkaar niet eens ooit echt ontmoet had. Voor een ander misschien niet te bevatten, maar ik vind het een heel goed verhaal.

Het is toch ergens een eer als een wildvreemde je zomaar een verhaal durft te vertellen wat hij/zij bijvoorbeeld al jaren verborgen houdt. Kijk ik moet er wel bij vertellen dan niet alle verhalen en personen even makkelijk zijn. Ik heb hier niet voorgeleerd ofzo. Dat ik iedere verhaal zou willen helpen is een feit, alleen het tweede feit is wel dat ik dat zeker niet kan. In het verleden ben ik inderdaad ook wel eens te diep in een verhaal gesprongen, maar daar leer je dan ook wel weer van. Ik heb in ieder geval wel een paar belangrijke dingen geleerd door mijn eigen verhaal. Je kan soms net even beter aanvoelen wat een persoon nou eigenlijk wil. Voor sommige is het gewoon een hele opluchting als er überhaupt eindelijk iemand naar hun verhaal luistert. Zelf heb ik alleen wel de regel dat ik altijd eerlijk zal antwoorden. Je kan niet altijd alleen maar meepraten en medelijden tonen. Als ik er niet mee eens ben is het ook belangrijk om te melden. Ze komen ten slotte toch naar mij toe voor mijn verhaal en mening. Dan wil ik die ook eerlijk geven. Dat geef ik dan ook zeker altijd van tevoren aan.

Persoonlijk hoop ik in ieder geval nog vele jaren de verhalen van andere mensen te mogen horen. Na een tijdje raak je er gewoon aan gewent ofzo. Dat klink misschien heel gek, maar dat is wel de waarheid. Het is iets moois, soms heel verdrietig, maar voor mij vooral een eer. Wie weet kan ik er ooit hopelijk iets mee doen. Iets waardoor je nog meer mensen bereikt en andere mensen kan bijstaan met hun verhaal. Voor nu kijk ik terug naar heel veel mooie verhalen en ook zeker mooie vriendschappen. Vriendschappen die ik niet meer weg wil denken. Vriendschappen die ik later van wijze van spreken in mijn verjaardagskring wil terugvinden als ik een oude lul word.

Herken je ook het geval dat je soms een vreemde veel meer vertelt dan de mensen die echt om je heen staan en heb jij ooit wel eens een goede vriendschap opgebouwd doormiddel van het wijde web?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Eigenlijk ga ik bijna alleen nog maar met meiden om

Vroeger wilde ik altijd zo veel mogelijk vriendschappen. Gelukkig kon ik in die tijd ook veel vriendschappen opbouwen. Je kon wel goed zien dat ik vooral met jongens om ging. De meiden zag ik in die tijd toch meer als relatie materiaal. Oké dat is misschien wel heel kort door de boogt gezegd, maar zo werkten het wel een beetje. Nou is dat juist compleet anders. In mijn vriendenkring zijn nog maar weinig mannelijke vriendschappen te vinden.

De eerste redden is hier wel een grote oorzaak voor. Op de plekken waar je mij het meeste kan vinden zijn vooral vrouwen te vinden. Geen idee hoe dat komt, maar zo is het nou eenmaal. Laten we als voorbeeld even mijn werkplek nemen. Bij mijn functies ben ik momenteel de enige vaste mannelijke collega. Er lopen zeker mannen op kantoor rond, maar die spreek je dan toch automatische veel minder. Nou scheelt het natuurlijk ook wel dat de meiden bij mij op kantoor erg aardig zijn. Sowieso zijn er eigenlijk altijd veel meer meiden dan jongens op mijn media plekken te vinden. Bij het acteren was dat ook meestal het geval.

Het opgroeien met twee vrouwen is denk ik ook een grote oorzaak hierin. Al zeg ik wel altijd dat ik qua gevoel meer een vrouw ben dan mijn moeder. Geloof me je wordt vanzelf wel wat vrouwelijker als je alleen opgroeit met een moeder en een zus. Hier ben ik trouwens wel enorm blij mee. Het is altijd handig als je al veel weet van het huishouden. Dat kan helaas niet veel mannen zeggen. Door het opgroeien in deze samenstelling ben ik enorm gaan houden van de gevoelige en de gekke kanten van vrouwen. Ik kan altijd enorm lachen om de meeste meiden. Waar kan je allemaal in godsnaam druk om maken. Ik vind dat persoonlijk heerlijk om te zien, vooral in de tijd dat het bij ons enorm slecht ging. Het is gewoon fijn om te zien dat je ook zorgen kan maken om een nagel die breekt. Om zulke dingen ga ik mij waarschijnlijk nooit meer zorgen maken. Die grens hebben we allang gepasseerd.

Wel is er iets heel opvallend aan de meiden waar ik het meeste mee optrek. De meeste hebben allemaal wel wat mannelijke trekjes. Het zijn vaak niet de meiden die uren voor de spiegelstaan. Daar ga ik juist nooit lekker mee. Die humor heb ik vaak ook gewoon niet. Mijn zus was vroeger ook echt zo’n meisje meisje. In die tijd gingen we dan ook echt niet lekker samen. We botsten enorm qua persoonlijkheden. Dat meisje is in middels wel weg gegaan en sindsdien gaan wij ook weer lekker samen. Dat zie ik persoonlijk toch het liever dan wat we eerst deden.

Ik vind het ook echt heerlijk om naar twee vriendinnen te kijken en te luisteren. Ik ga oprecht altijd stuk om de verhalen die ze met elkaar bespreken. Heel vaak sta ik er ook echt van te kijken wat ze er uitflappen. De mannen denken vaak dat hun erg zijn qua relatie/seks verhalen, maar die meiden zijn vaak veel erger dan al die mannen bij elkaar. Die openheid vind ik alleen maar leuk. De meeste mannen zijn toch gesloten. Daar kan ik mij gewoon niet meer in vinden. Ik ben juist enorm open en van binnen ook behoorlijk gevoelig. Dat wil ik in mijn vriendschappen ook gewoon kwijt kunnen. Een knuffel is hier een mooi voorbeeld van. In het tv/acteer wereldje wordt echt enorm veel knuffels uitgedeeld. Eerst vond ik dit zelf echt heel vaag, maar achteraf vind ik het wel mooi om te zien. Een knuffel zegt toch veel meer dan een simpele doei.

Wel blijft het mij verbazen hoe simpel sommige mensen doen denken. Als je namelijk met veel vrouwen om ga val je automatische ook op mannen of je wil ze gewoon allemaal doen. Sorry, dat is in beide gevallen niet aan de orde. Het laat alleen maar zien hoe stom je zelf bezig ben en waarschijnlijk niet normaal met meiden kan praten. Het scheelt wel enorm veel dat ik deze dagen schijt heb aan meningen. Kan ik toch lekker om blijven gaan met wie ik dat het liefste doe.

Met wie ga jij eigenlijk het meeste om?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ik heb mijn vriendschappen expres verstoten

Mijn basisschool vond het nodig om mij een jaartje langer te kleuteren. Ik kon nog niet echt praten en was nog net iets te blij om door te gaan. Een extra jaar kleuterklas en logopedie kon geen kwaad. Uit het niks was ik ineens de oudste. Dat betekende blijkbaar dan ook dat ik veel aandacht zou krijgen. Op het begin vond ik dat helemaal kut, maar later vond ik al die vriendschappen fijn. Je word toch meer geliefd en je kan de groep een beetje bij elkaar houden. Gelukkig kon ik het met bijna iedereen wel vinden. Ik wist toen alleen nog niet wat mijn plan een paar jaar later zou gaan worden. Toen wilde ik namelijk ineens helemaal geen contacten meer hebben.

Tot groep 8 bleef ik wel één van de leiders. Een woord wat ik toen echt haten. Op de speelplaats heb je toch geen leiders nodig, daarnaast wilde ik ook gewoon niet dat mensen zo aan mij hingen. Had thuis al genoeg druk. Achteraf gezien moet ik wel gewoon toegeven dat ik een bepaalde bepalende rol in de klas had. In groep 8 veranderde alleen heel veel onderling. De verstandhoudingen begonnen te veranderen. Hier was ik niet zo fan meer van en begon mij al wat los te maken van de rest. Ging niet meer mee met de groep en deed al helemaal geen dingen waar ik totaal geen zin had. In plaats van altijd met vrienden zijn, wilde ik lekker binnen chillen in mijn eigen kamer. De internet en game mogelijkheden werden interessanter en ik begon mij zelf interessanter te vinden.

Wie was ik nou eigenlijk en wat had ik eigenlijk allemaal mee gemaakt. Ik had in die tijd net afscheid van mijn vader genomen en wist eigenlijk echt niet wat ik met die kans moest doen. Uit het niks had ik voor veel minder zorgen gezorgd. Ja, de enige zorg waar ik mij toen druk om maakte was mijn konijntje. Die stond nog heel zielig bij mijn vader te wezen. Mijn leerraar van toen wilde hem zelfs nog voor mij stelen, maar ik koos ervoor om toch iets bij mijn vader achter te laten. Had die tenminste nog iets in zijn leven.

We kregen onze musical en gala en daarna gingen we het grote avontuur tegemoet. Bij ons koos eigenlijk altijd iedereen voor de RSG, maar daar wilde ik niks van weten. Ik ging voor de andere weg. Zo ging ik met 4 andere naar het Dalton. In één klap was ik meer dan de helft kwijt. Voor mij dus de perfecte gelegenheid om opnieuw te beginnen. Het denken en alleen zijn bracht mij veel kilo’s en heel veel gedachtes. Ik kwam er maar niet achter wie ik nou echt was. Ja, wat wil je ook op zo’n leeftijd. Ik trok eigenlijk echt maar met zo’n 4 mensen op en de rest kon mij gestolen worden.  Heel die klas boeide mij eigenlijk niet. Aan het eind van dat jaar kwam er nog een betere gelegenheid. Ik moest van Havo – VWO naar de mavo. Ik kreeg de talen gewoon niet onder controle. Op mavo mocht ik die dankzij mijn dyslexie laten vervallen.

Weer verloor ik in 1 klap heel veel mensen. Weer een jaar die ik bijna blanco begon en weer een jaar waar ik mij zelf niet echt had gevonden. Het jaar erna werd pas echt mijn jaar. Na 2 a 3 jaar stilte en een ontdekkingsreis wist ik eindelijk wie ik een beetje was en wat ik wilde. Kreeg echt schijt aan de meningen over mij en begon mijn eigen leven te bepalen. Had een paar hele lieve vrienden gekregen en begon in het geheim af te vallen.  Na 3 a 4 maanden kreeg ik mijn start sein te horen. De grootste bitch uit mijn klas schreeuwde het vragend naar mij. Hey, Fabian was jij niet eerst heel dik? Voor een ander misschien een hele belediging, maar voor mij één van de mooiste momenten.

Alleen ik zelf had de strijd tegen de kilo’s mee gemaakt. Van zo’n 80 a 90 kilo was ik naar 51 kilo gevlogen. Letterlijk alleen door zo min mogelijk te eten. Ik mocht alleen ontbijten, middageten, wat gezonden avondvoer en water drinken. Het was mij gelukt en vanaf dat moment ging het super goed met mij. Helaas kwam ik door mijn vakkenpakket wel weer in een nieuwe klas terecht. Mijn beste vriend en vriendin zag ik ineens alleen nog maar in de pauze en nog maar in 1 les. Het contact hielden we gelukkig wel tot stand.

Alleen toen kwam er toch weer een keuzemoment. Ik koos voor een financiële mbo-opleiding en was letterlijk de enige van mijn school die naar die school ging. Dat moment koos ik om echt te gebruiken. Ik snee de meeste vriendschapsbanden door om door te kunnen als de nieuwe ik. Je zag in mij bijna niks meer terug van vroeger. Ik kon die Fabian niet echt meer waarmaken. Die vriendschappen zag ik echt als een leugen. Dat beeld van hun kon ik niet meer waarmaken. Iedereen had een ander beeld van mij en niemand kon mij eigenlijk echt.

Op dit moment ben ik eigenlijk nog steeds blij met die keuze. Ik heb nu heel veel diverse vriendschappen opgebouwd. Helaas zie ik de meeste alleen niet zo vaak. Door dit alles ben ik wat slechter in vriendschappen onderhouden geworden. Ik denk wel zeker aan ze, maar even en appje sturen vind ik oprecht soms te lastig. Daarnaast helpt het ook niet echt dat heel veel vrienden overal en nergens wonen. Heb de meeste vriendschappen toch te danken aan het filmwerk, mijn blog en reisjes. Zonder auto is het dan niet echt voor de deur. Hoop oprecht wel dat ik sommige vriendschappen in de toekomst nog sterker kunnen worden. Hecht er persoonlijk wel stiekem veel waarde aan.

Doordat ik nooit echt in dezelfde klas bleef, heb ik helaas nooit meer een echte sterke schoolvriendschap kunnen opbouwen. Alleen achteraf gezien is dit misschien wel veel beter voor mij geweest. Mag denk ik niet klagen om waar ik terecht ben gekomen.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

De beste knuffel die er is

Vroeger was ik een tijd lang geen fan van een knuffel. Tegenwoordig ben ik er zeker meer van gaan houden. Dat krijg je in het theater/film wereldje er al snel gratis bij. Je geeft dan best vaak een knuffel weg. In het buitenland zie je het ook veel vaker terug komen. Geen simpele hand, maar gewoon even een knuffel. Sommige blijven je alleen net iets beter bij. De knuffel die jij of een ander gewoon even nodig. Gelukkig kan ik die soms ook even geven.

Ik zat thuis mijn nieuwe blog post te promoten. Een paar uurtjes later zou ik moeten vertrekken. Een verjaardagsfeestje waar ik stiekem toch eens een keer heen wilde gaan. In mijn oog hoek zag ik mijn telefoon oplichten. Iets waar ik echt niet tegen kan. Daarom verstop ik dat ding super vaak als ik begin met bloggen of even rustig wil leven. Als je het ziet moet je het ook gewoon even bekijken. Gelukkig had ik mijn telefoon niet weg gestopt. Het was inderdaad een belangrijk berichtje. Het berichtje was namelijk afkomstig van een dierbare persoon.

Ze zat er gewoon eventjes door heen. Terecht ook. Ik ken zulke moment als geen ander begrijpen. Alleen normaal gesproken was ik er dat moment bij geweest. Dat was dit keer helaas niet het geval. Wel wist ik dat ik daar even later zou verschijnen. Een beetje als verassingselement. Alleen ik kon aan alles lezen dat het echt nodig was. Gelukkig is ze een hele krachtige persoon en bleef ze gewoon op haar locatie. Ik beloofde haar alleen één ding. Ze zou een hele dikke knuffel krijgen van mij. Die had ze zeker verdiend. Daarnaast had ze die denk ik ook gewoon even nodig. De mooiste knuffel die er eigenlijk gewoon bestaat. Een brood nodige knuffel.

Zo vertrok ik gezellig naar mijn locatie. Beetje zenuwachtig voor alles en iedereen, maar ik liep nog. Om een hoekje wachten ik het juiste moment af. Je kan natuurlijk niet overal zomaar naar binnen lopen. Vooral niet als maar twee mensen je verwachten. Oké, daar was het moment. Niet denken, maar doen. Ik liep naar binnen en hoorde ergens al mijn naam en daar achteraan verassing. Toen ging ik gewoon lekker zitten en toe kijken. Normaal had ik daar ook tussen gestaan. Stress weg, want ik was blij dat ik er niet tussen stond. Dit was zeker niks voor mij geweest. Gelukkig kon ik iets anders wel doen. Een liefdevolle knuffel geven, want ze kwam er gelukkig aan gelopen hoor.

Ergens voelde ik mij wel schuldig. Die knuffel had ik al veel eerder die dag moeten/kunnen geven. Goed het is maar gewoon hopen dat de liefde een beetje over kwam. Ik vond het in ieder geval echt even een moment om niet zo snel te vergeten. Volgens mij gaf ik later nog een knuffel, maar de eerste blijf mij toch het beste bij. Die was gewoon het mooiste. Niet omdat die zo goed was. Het was meer een aai over de rug en we moesten weer door. Alleen de gedachten er achter vind ik super mooi. Ik hou van zulke momenten en daar wil ik altijd van blijven genieten.

Nou was die knuffel wel voor har bedoeld, dus ik hoop maar dat ze het ook zo een beetje voelde. Alleen wij mensen praten daar dan laten niet echt meer over. Ik typ er gelukkig alleen wel over en zij leest het waarschijnlijk ook. Dan kan ik van alles zeggen, maar dat zal veel te veel zijn. Ik kan alleen maar blijven zeggen dat je die knuffel altijd kan komen halen. Een ander kan zo veel doen, maar ik verdwijn niet zo heel snel. Zeker niet voor goede vriendschappen. Ik zie maar een paar vrienden als familie en daar hoor je zeker bij. Daarnaast durf ik het zeker wel te zeggen. Je hoort bij mijn beste vrienden/vriendinnen groep 🙂

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Drie persoonlijke brieven om mijn hart te luchten (heden)

L aatst kon ik weer eens niet slapen. Als ik echt niet kan slapen wil ik mezelf altijd nuttig maken. Meestal ga ik dan even lekker nadenken. Eindstand: Fabian helemaal wakker denkend over drie dingen die hem enorm dwarszitten. Oké, ik moet niet overdrijven. Twee dingen die me dwarszitten en één ding waar ik  vrolijk van kan worden, maar niet als ik kan slapen. Eigenlijk gaat het allemaal bijna over hetzelfde, maar wel over drie heel verschillende mensen. Toch vind ik dat ik er niet alleen mee moet zitten. Nee, ik moet er iets mee gaan doen. Zodra het weer licht wordt, ga ik lekker ouderwets brieven schrijven.

Twee brieven heb ik ook echt al geschreven. De ander moet ik nog even over na denken van hoe en wat. Met die brief wil ik ook echt knallen. Niks mag verkeerd in die brief staan. Dit word ook de enige brief die ik persoonlijk ga geven. Dit duurt denk ik nog wel even, dus ik heb de tijd. Ja, ik snap natuurlijk dat dit een beetje raar over komt. Laat ik het proberen een beetje uit te leggen. Één brief wist ik eigenlijk al dat het een afscheidsbrief zou gaan worden. De ander word misschien ook een afscheidsbrief, maar hopelijk een doorstarts brief. De laatste word een spannende. Dat word een nieuw begin brief.

Waarom ik zeker weet dat de eerste brief een afscheidsbrief is? Ik had heb direct zonder na te denken verstuurd. Nadat ik mijn reactie had gekregen besloot ik voor mij zelf te kiezen. Ik heb niks met dat onzekere gedoe. Weet je niet of wat je moet? Nou doeeeii. Waarschijnlijk kunnen veel mensen wel al invullen over wie en wat dit gaat. Helaas had ik niet eerder voor mij zelf gekozen, maar het voelt in ieder geval goed dat ik dit nu wel heb gedaan. Misschien tot ooit, maar voor nu bye.

De tweede brief heb ik er gelijk achteraan getypt, maar nog niet verstuurd. Dit simpel weg om geen moeilijke situatie te creëren bij die gene thuis. Deze persoon zouden jullie trouwens ook kunnen raden. Alleen wat jullie niet weten is dat er nog een hoop verhalen achter zit. Het is een beetje een schommelende vriendschap. Daar wil ik nu iets aan veranderen. Hopelijk word het een rechte lijn en anders stopt die vriendschap denk ik ook. Dit hoop ik trouwens echt niet. In mijn ogen zou dit echt heel zonde zijn. Er zit alleen wel een gevaarlijke kant aan deze brief. Ik ben hier in echt 100% eerlijk. Af en toe zorgde ik namelijk zelf voor een afstand tussen ons. Dit besloot ik toch maar eens uit te leggen. Waarschijnlijk word dit echt een verassing. Hopelijk krijg ik maandag direct een reactie wanneer ik hem verstuurd per mail.

De laatste vind ik zelf een hele leuke, maar zo’n spannende brief om hem te schrijven. Deze valt ook echt niet te raden. Deze brief zou kunnen lijden tot een vriendschap, relatie of echt helemaal niks. Zelf zou ik het echt niet weten. Heel stiekem hoop ik op een beetje geluk. Moet jij eens raden waar ik dan op hoop. Misschien had ik van mijn vorige relatie moeten leren dat een WhatsAppje niet werk, maar ik denk dat een brief in dit geval de beste keuze is. Al zeg ik het zelf, maar ik ben best goed in gevoelige verhalen typen. Dat kan jij beter beoordelen, maar tot nu toe hoor ik er niks slecht over. Ik moet tegenwoordig gewoon snel duidelijkheid. Dit kan ik wel weer voor mij houden, maar dat heeft nog nooit goed uit gepakt. Hopelijk kan ik hier over een paar weken iets meer over zeggen. Dit weet ik alleen oprecht niet.

Vriendschappen/relaties zijn voor mij echt heel zeldzaam. Als het echt een goede vriendschap/relatie is ga ik er vol voor. Als ik merk dat dit niet werkt dan zit ik er echt mee. Ja, ik heb tegenwoordig veel vriendschappen opgebouwd, maar deze vind ik net iets belangrijker. Als ik dan merk dat er geen schot in zit ga ik er echt wakker van liggen. Al vind ik het bij die laatste brief niet zo heel erg. Je zou mij echt eens moeten zien. Op liefdes gebied ben ik echt een tiener meisje die zich zelf helemaal gek maak. Vind het gewoon iets moois. Meestal probeer ik eerst uit te zoeken of het wederzijds is, maar dat is in dit geval heel lastig. Ach, ik zie het wel. Het slechtste wat kan gebeuren is dat er nog niet eens een vriendschap word opgebouwd. Dit zou ik zelf jammer vinden, maar goed alles is mooi mee genomen. Nou weet ik al dat mijn familie die dit gaat lezen gaat proberen te raden, dus veel succes. Ik pak lekker mijn zwijgrecht.

Word hopelijk vervolgd en anders alvast sorry voor de onduidelijkheid haha. Hopelijk durf jij ook direct zulke dingen aan te pakken. Weet uit eigen ervaring hoe dit je kan op vreten. Ben echt heel blij dat ik tegenwoordig en direct durf aan te pakken. Scheelt weer een paar slapeloze nachten. Dat doe ik wel voor je 😉

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Mijn beste vriendin werd 18 (heden

Gisteren was het dan eindelijk weer zo ver. Ik ging dan eindelijk weer eens na een jaar Jamy zien. Laten we zeggen kleine meisjes worden groot. Ze werd namelijk net als mij 18 jaartjes jong. We zouden eigenlijk vrijdag af spreken, maar dat ging niet door. Ze nodigde mij toen uit voor haar verjaardag. Wij weten echt heel veel van elkaar, maar toch waren we nog nooit bij elkaar thuis geweest. Dit werd dan toch de eerste keer.

Vrijdag was voor mij een lange dag. Vrijdag heb ik ook niet mijn bed in de avonds gezien. Nee, die zag ik pas om 6:30 zaterdag. Snel had ik mijn wekker gezet, zodat ik overdag nog veel kon doen en in de avond op de fiets naar Jamy kon vertrekken. De dag vloog voor bij en voor ik het wist zat ik op de fiets. Stiekem was ik wel een beetje zenuwachtig. Normaal ben ik de laatste tijd nooit zo goed in zulke sociale gelegenheden. Het liefst ken ik niemand of juist iedereen. Natuurlijk moest ik even testen hoe hard ik nog kon fietsen. Na al het trainen voor Road to is mijn conditie echt weer gegroeid. Dat heb ik inderdaad gemerkt. Rond acht uur begon het. Ik was natuurlijk al om half acht te vroeg op bestemming. Toen besloot ik eerst nog even aan een waterkant te zitten. Even tot rust komen van de reis en genoeg moet verzamelen om straks aan te bellen.

Ondertussen was het alweer vijf voor acht geworden. Het werd maar eens tijd om te gaan. Via Google Maps had ik al bekeken waar ze woonden, dus ik wist het al ongeveer. Per toeval kwam ik in eens voor haar deur uit. Ik belde aan en ja hoor. Jamy deed op. Ik zat in één keer goed. Één andere vriend van haar was erg blij, want die was ook bang dat hij het niet kon vinden. Doordat we buiten stonden wist hij gelijk waar we moesten zijn. Snel gaf ik mijn cadeautjes. Was erg benieuwd wat ze er van zou vinden. Ik had namelijk een kaart geschreven en daarbij een film bon om samen eens naar toe te gaan. Ook gaf ik haar een Nutella pot van 825 gram. Jamy was laats nog al teleurgesteld naar huis gegaan van het Nutella festival. Ik moest die pot gewoon voor haar kopen.

Boze Jamy op facebook

Gelukkig kon ze mijn handschrift nog lezen en kon ze het grapje echt waarderen. Ze gaat nu twee weken op vakantie, maar als ze terug kom heeft ze voldoende Nutella. Als goede gastvrouw kreeg ik gelijk een watertje van haar. Eindelijk ontmoeten ik de ouders van Jamy. Dit vond ik zelf wel eens leuk en ook heel mooi. Jamy en ik hebben echt veel besproken vroeger en ook zeker over haar ouders. Nou kon ik de mensen toch eens in het echt ontmoeten. Tot mijn verbazing was ik vrij snel op mij gemak. Natuurlijk kon ik niet overal mee praten, maar als het kon deed ik het ook. Zo leer je toch weer eens nieuwe mensen kennen.

Één vriendin van  Jamy had een eigenbedrijf begonnen. De zaken vrouw zorgde gelijk dat haar vriendin van mijn blog wist. Wie weet konden we wat voor elkaar betekenen. Zelf heb ik het in het openbaar niet zo vaak over mijn blog en ik zeg al helemaal nooit dat ik groot ben/goed. Jamy zei dit wel tegen haar. Hier stond ik echt verbaast van. Natuurlijk wist ik wel dat ze mijn blog af en toe las, maar zulke lieve woorden over mijn blog hoor je niet vaak. Natuurlijk ben ik nog niks in dit bloggers wereldje, maar het was leuk en lief om te horen. Wie weet komt er inderdaad ooit wel eens een samenwerking. Je weet het nooit.

Toen ik mijn tweede glas water nam en een paar mensen aan het bier gingen. Kon ik de vraag al zien aankomen. Wil je misschien ook een biertje. De laatste tijd kan ik die vraag heel simpel af slaan. Sorry, ik drink niet. Op de vervolg vraag die altijd volgt kan ik ook altijd heel snel antwoord geven. Mijn vader was een alcoholist en ik heb toen besloten nooit te drinken. Het fijne er van was dat iedereen het direct begreep en geen één moment er meer over begon. Normaal moet ik het een paar keer weigeren, dus mijn complimenten.

Haar moeder kwam naar de IMG-20160724-WA0004jongeren tafel gelopen. Buiten hadden ze een canvast neergelegd en verf. Hier op mocht je teken of iets schrijven waar je Jamy aan herinnerde. Echt een super leuk en een mooi idee. Dit deden ze blijkbaar altijd bij speciale leeftijden. Uit eindelijk is het ook echt een mooi doek geworden. Dit ga ik zeker onthouden, want ik vind het echt iets moois hebben. Zelf schreef ik Coller run op en groetjes Fab.  Natuurlijk weer helemaal fout opgeschreven, maar zo ben ik wel extra herkenbaar.

Het grappige vond ik dat ik als enigste niet dronk. Andere gaan dan toch iets makkelijker praten. Zodoende hoor je nog eens wat verhalen. Hun voordeel is dat ik niks door lul en ik haal er weer super veel plezier aan. Later op de avond staken ze een klein nep haardvuurtje aan. Ik kreeg een stokje en marshmallows. Tegen zoete dingen hoor je mij geen nee zegen, dus daar ging ik dan. Zelf had ik het nooit gedaan, maar door brandje steken van vroeger wist ik wel een beetje hoe het werkte. Van mijn voorgangers was hij namelijk in brand gegaan. Je moet zoiets nooit stil houden. Zolang je blijf draaien en er zuurstof rond laat gaan. Kan het nooit snel in de fik vliegen. Toen hij dan eindelijk klaar was kon ik gaan proeven. Natuurlijk vond ik het super lekker.

Uiteindelijk ging haar familie rond 0:00 weg. Toen iedereen afscheid aan het nemen was. Zag ik haar vader in zijn eentje opruimen. Dit kan ik nooit over mijn hart verkrijgen en moest hem gewoon helpen. Hij was super moe en kon dit nooit snel in zijn eentje weg krijgen. Natuurlijk weigerde hij mij hulp, maar daar heb ik mooi geen oor naar. Als ik kan helpen dan doe ik dat. Toen ik iets naar binnen ging brengen hoorde ik hem iets heel moois en liefs zegen tegen zijn vrouw. Hij kon het echt waarderen, want hij zei dat ik super lief bezig was en hem hielp. Heel af en toe word ik echt door iets geraakt. Toen ik dit hoorde mag je van mij weten dat ik stiekem wel een traan van binnen kon laten vallen. Achteraf heb ik hem nog even apart genomen en een klein gesprekje met hem gehad. Ik moest hem gewoon even eens persoonlijk spreken.

Het was ondertussen al rond 1 uur en met een fiets tocht van 30 a 45 minuten moest ik ook maar eens vertrekken. Ten slotte moest ik nog een blog post schrijven. Jamy stond gelijk al te stuiteren met de vraag of het over haar verjaardag zou gaan. Zelf had ik er ook al over na gedacht, maar ik had geen foto’s gemaakt en ik blog zulke dingen niet zomaar. Toen ze mij een soort van goedkeuring gaf had ik gelijk mijn onderwerp. Zelf ben ik nooit zo goed in op foto’s staan, maar Jamy regelde gelijk een paar leuke foto’s. Als laatst gingen we ook samen op de foto, dus er bestaan nu twee foto’s van ons samen 🙂

jamy en ik

Gelukkig kan ik nog snel fietsen, dus ik was alweer binnen 20 minuten van Barendrecht naar huis gefietst. Gelijk even een douche gepakt en Jamy bedankt voor de leuke verjaardag. Ik heb het oprecht heel leuk gehad en het was echt weer gezellig/leuk om haar weer eens te zien. Moeten we zeker vaker doen.

Ten slotte wil ik nog even iets tegen Jamy en haar gezin zegen. Waarschijnlijk gaan de meeste niet snappen waar het over gaat, maar hun wel. Ik moet echt gewoon even zeggen dat jullie gezin echt heel mooi en lief is. Je ziet hoeveel jullie voor elkaar betekenen en hoe sterk jullie zijn. Via verhalen heb ik jullie goed mogen leren kennen en nu dan eindelijk eens in het echt. Jamy heeft echt nooit gelogen, want wat heef ze een lieve moeder, vader en natuurlijk een hele lieve broer. Hopelijk komen de mooie jaren er snel aan. Natuurlijk weet ik niet hoe jullie je voelen, maar geloof me ik kan mij heel goed in jullie verplaatsen. Het heeft mij in ieder geval echt diep van binnen geraakt. Tegen Jamy heb ik het al vaak zat gezet, maar jullie hebben echt een plekje in mijn hart 🙂

Open af en toe iets meer je ogen in dit leventje 😉

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Eric Bakker (vriend/vriendinnen boek #4)

Vandaag weer een vriend die mijn online vriendenboek in wilde vullen. Eric heb ik in de pauzes van het derde jaar van Mavo leren kennen. Het klikte heel snel tussen ons. We hebben de zelfde humor en wij konden verschrikkelijk lachen met elkaar. Toch heb ik hem aan het einde van de derde in Oostenrijk echt pas goed leren kennen en zijn we ook goed bevriend geraakt. Wij zaten samen in het groepje en liepen altijd voorop ver voor de andere. We zijn zelfs samen met de team leider naar beneden gerend van een hele Hooge berg. Ik kon en kan nog steeds vreselijk lachen om hem. Vooral om zijn photoshop’s. Daarom was ik ook heel blij dat hij deze header wilde maken voor mij.  We zien elkaar nog wel en nogmaals bedankt voor het invullen.

 

Hoe heet je? 

Eric Bakker

Hoe oud ben je?      

17 jaar

Welke stad/dorp woon je? 

Mijnsheerland

 

Hoe heb je mij leren kennen?       

Middelbare school (dalton lyceum Barendrecht)

 

Hoe zijn wij bevriend geraakt?     

Veel met elkaar omgaan op school en fietsen naar huis

Wat is het mooiste, leukste, grappigste moment met mij?      

In Oostenrijk met de activiteiten , omdat wij overal het beste in waren. En veel met elkaar optrekken.

Hoe zou je mij beschrijven?

Als een bescheiden jongen die dingen erg dramatisch kan vertellen, en veel zijn best doet op school en thuis. Altijd zelf doen wat hij zelf wilt.

Wat zou je nooit vergeten aan mij?

De fiets gesprekken hoe jij dingen zag en vertelde.

Wanneer was de laatste keer dat je mij sprak?  

De laatste keer dat ik je sprak sinds dat ik dit heb geschreven was op 30 november op Zuidplein.

Wanneer was de laatste keer dat je mij zag?     

30 november op een maandag op Zuidplein

Wat is negatief en wat is positief aan mij?

Negatieve dingen zijn dat je roddelt over mensen die kleinen dingen fout doen. Zelf had ik dit ook door en oordeel eigenlijk nooit meer over iemand.

Positieve dingen zijn dat hij makkelijk met mensen praat. Zijn eigen mening heeft over veel dingen en hij het interessant vind om het nieuws bij te houden over alles wat er gebeurt.

Hoe denk ik over jou?

Ik denk dat je 100% inzet op dingen die je wilt bereiken zoals voor je moeder zorgen, het werk dat je deed om je studie te kunnen betalen.

 

Bedankt voor het lezen. Benieuwd naar de voorgangers? Je kan die blog posten hier lezen. Hopelijk tot ziens

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram,google+en Bloglovin

Jamy (vriend/vriendinnen boek #3)

Vandaag beantwoord één van mijn beste vriendinnen de vragen. Net als Stan heb ik haar ontmoet in de derde klas. Het jaar waar ik mij zelf een beetje had ontdekt. Ik ben altijd ontzettend blij geweest met Jamy als vriendin. Jamy heb ik dat jaar ontzettend goed mogen leren kennen. Ik heb haar ooit eens beloofd wat er ook is ik ben altijd bereikbaar van 8 uur  tot 4 uur s ’avonds en ik ben blij dat ik dat heb gezegd, want hoe vaak hebben wij s ‘avonds of in de nacht wel niet geappt. Als ik voor ons samen mag praten hebben wij eigenlijk samen iets aan elkaar gehad. Jij hielp mij en ik hielp jou en zo ging het eigenlijk altijd goed. Zoals ik net al zei heb ik Jamy goed leren kennen. Ze zei als antwoord op een vraag dat ik een heftig verhaal met mij mee droeg. Zoals je weet draag je die zelf ook met je mee. Gelukkig heb je mij vertrouwd en mocht ik hem horen. Veel mensen hoorde ik altijd zeggen dat ze trots op Jamy waren en ik heb dat eigenlijk nooit echt gezegd. Ze wist het wel dacht ik, maar toch wil ik het vandaag tegen jou zeggen. Wat ben ik trots op jou geweest en nu nog steeds en op onze vriendschap. De mensen die jou goed kennen weten wel waarom. Helaas hebben we het laatste jaar weinig contact gehad, maar we spreken vast ooit nog een keertje af. Hou je taai en mijn belofte staan voor altijd vast. Je kan mij altijd berichten als er iets is.  Spreek je snel weer. Groetjes Fab

 

Hoe heet je?
Jamy  

Hoe oud ben je?
17 jaar

Welke stad/dorp woon je?
Barendrecht

Hoe heb je mij leren kennen?
Ik heb jou leren kennen toen wij bij elkaar in de klas kwamen in mavo 3. Ik moest het jaar overdoen, waar ik ontzettend de pest in had, en jij deed het voor de eerste keer.

Hoe zijn wij bevriend geraakt?
Uhm, eerlijk gezegd, heb ik geen idee. Ik geloof dat dat gewoon vanzelf kwam. Ik weet wel van mezelf dat ik het hele jaar voor m’n cijfers heb moeten knokken en dat ik die steun altijd bij jou kon zoeken. En ik zocht jou meestal als eerste op in de klas, samen met Stan.

Wat is het mooiste, leukste, grappigste moment met mij?
Het mooiste moment, ik denk dat dat de dag was van de examenuitslagen. Dat ik die middag de aula inliep en jij tegen mij zei: “Zie je nou wel jeem!”.  En de leukste momenten, ik denk dat dat telkens vooral bij aardrijkskunde was, dat we altijd Tim zaten te zieken en dat we gewoon de grootste lol hadden. Was voor ons een soort van speelkwartiertje.  En natuurlijk niet te vergeten de Colorrain, wat was dat leuk zeg!

Hoe zou je mij beschrijven?
Ik beschrijf jou als een krachtig persoon. Trouw, dat vooral. En niet te vergeten zorgzaam. Niet alleen voor jezelf, maar merendeels voor de mensen om je heen.

Wat zou je nooit vergeten aan mij?
Dat je een jongen bent, wat een heel heftig verhaal met zich meedraagt.

Wanneer was de laatste keer dat je mij sprak?
Zondag nog via WhatsApp!

Wanneer was de laatste keer dat je mij zag?
Ik denk dat dat voor de zomervakantie was.. lang geleden dus!

 

Wat is negatief en wat is positief aan mij?
Het positieve aan jou is dat je altijd hulpvaardig en zorgzaam bent voor anderen, het negatieve ervan is dat je soms te veel hooi op je vork neemt. Maar echt iets negatiefs aan jou? Nee hoor.

Hoe denk ik over jou?
Ik denk vooral eigenwijs, ijverig, volhoudend maar ook prikkelbaar.

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram,google+ en Bloglovin

Stan Winkelman (vriend/vriendinnen boek #2)

De derde klas was voor mij één van de leukste en mooiste momenten van mij leven. Hier zetten ik de eerste stappen om mij zelf te vinden. Ik had het zwaar met mij zelf en was erg stil geworden. In dit jaar leerde ik Stan kennen. Een vriend naar mijn hart. Iemand die zich zelf is en af en toe zonder na te denken iets doet of zegt. Dankzij hem kon ik weer lachen en dat heeft mij veel goed gedaan. Hij weet dit niet echt, maar dankzij die lach buien ben ik mij zelf weer tegen gekomen en weer wat normaler geworden. Dit heeft mij toen zo veel goed gedaan en ben dat jaar dan ook 20 kilo afgevallen(nog niet te zien op de foto haha). Hij is echt een van mijn beste vrienden en zou de momenten nooit hebben willen missen. Bedankt. Ps sorry voor de foto, maar kon het niet laten. Plus ik had geen foto van ons samen en ik had zoveel moeite gedaan om je school foto te krijgen, maar nu de vragen. Veel lees plezier. Hij kreeg mij in ieder geval bijna bij elke vraag aan het lachen, maar neem niet alles te serieus. Doen wij namelijk ook niet 🙂

Hoe heet je?

Stan Winkelman

Hoe oud ben je?

16 jaar

Welke stad/dorp woon je?

Strijen

Hoe heb je mij leren kennen?

School het eerste moment was magisch met je grote blauwe ogen die mij aan staarde in de klas en er was geen plek meer. Toen redde je mij van Ferdjodie de jongen die niks deed en toen opeen aller beste vriendjes.

Hoe zijn wij bevriend geraakt?

Ik ging naast je zitten en maakte vast een awkward opmerking en toen raakte we aan de praat met awkward opmerkingen door elkaar heen

Wat is het mooiste, leukste, grappigste moment met mij?

Heb je even, ik herinner niet precies waar het over ging maar jij maakte een opmerking en ik maakte een awkward opmerking Jermo deed er iets boven op waar Guido op stuk ging en Eric een Dick grap er van maakte en ik stuk ging waar Timmie nog meer op deed waar door we allemaal stuk gingen

Hoe zou je mij beschrijven?

Ehm, fabulous, grappig, slim, spontaan, dapper, eerlijk, helder, en je bent Fabian fabian is een woord apart

Wat zou je nooit vergeten aan mij?

Je onverwachte opmerkingen.

Wanneer was de laatste keer dat je mij sprak?

Lang geleden in de bus

Wanneer was de laatste keer dat je mij zag?

In de bus

Wat is negatief en wat is positief aan mij?

Je bestaat alleen maar uit positiviteit, maar van binnen ben je ook anders en dat uitende je niet naar iedereen. Dat zou je eigenlijk wel moeten doen

Hoe denk ik over jou?

Meest rare persoon die ik ooit heb ontmoet maar super lief kuch ego kuch

Lees hier de andere delen

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram, google+ en Bloglovin

May de Graaff (vriend/vriendinnen boek)

Dit is een nieuwe blog rubriek. In deze blog posten beantwoorden mijn nieuwe en oude vrienden vragen. Komt een beetje neer op het oude vriendenboekje. Dit heb ik gedaan, omdat vrienden altijd belangrijk voor mij waren. Zonder vriendschappen zou ik het leven maar saai vinden. Ik zit wel nog meer vragen te bedenken, dus heb je suggesties laat het voor achter in de reacties. De eerste die de vragen beantwoorden is mijn vriendin. Veel lees plezier.

 

Hoe heet je?

May de Graaff

 

Hoe oud ben je?

16 jaar

 

Welke stad/dorp woon je?

Ridderkerk

 

Hoe heb je mij leren kennen?

Op schoolkamp in Oostenrijk.

 

Hoe zijn wij bevriend geraakt?

In Oostenrijk en in de bus van Oostenrijk naar huis.

 

Wat is het mooiste, leukste, grappigste moment met mij?

In de bus van Oostenrijk naar huis. Dat we elkaar toen beter leerde kennen en drie dagen later een relatie kregen.

 

Hoe zou je mij beschrijven?

Als een jongen met een sterke mening en die iedereen wil helpen.

 

Wat zou je nooit vergeten aan mij?

Je verhaal, en hoe lief je altijd voor mij bent.

 

Wanneer was de laatste keer dat je mij sprak?

Vandaag

 

Wanneer was de laatste keer dat je mij zag?

Vandaag

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin