Hopelijk blijf ik altijd gewoon een vrolijk mannetje

Persoonlijk hou ik echt van de mensheid. Bijna iedereen is anders en iedereen heeft zo zijn manier van leven. Bejaarden en kinderen hebben bij mij alleen soms net een voorsprongetje. Beide super interessant en vaak zo hun eigen eigenwijze manier van leven. Ik word daar zelf extra vrolijk kan. Al verbaas ik mij ook regelmatig bij de wat oudere kant. Ze kunnen zich zo druk mogelijk maken over de kleinste dingen, ruzie maken en super eigenwijs zijn. Hun wil is wet, want daar zijn ze zo oud voor geworden. Elke keer hoop ik dan weer dat ik zo’n vrolijk mannetje blijf. Die zie je gelukkig ook nog vaak rondlopen in bejaardenhuizen.

Vanmorgen kwam ik bijvoorbeeld na mijn nachtdienst thuis. Ik moest maar zo’n 15 minuten fietsen, maar was al zeiknat geregend. Parkeerde mijn fiets netjes in de bedoelde standaards en liep richting mijn flat. Ineens voel ik getik op mijn schouder. Vanzelfsprekend draai ik mij om en ik kijk een oudere man aan. Voor dat ik iets kon zeggen, vlogen de woorden uit zijn mond. Meneer waarom parkeert u daar uw fiets. Dat is niet voor de juiste flat, daar staan ook standaarden, er zijn ook kelders en wij kunnen onze fietsen niet meer kwijt. Hij bleef maar dingen opsommen. Na een tijdje begon ik maar gewoon terug te praten. Had niet zo’n zin om nog langer in die regen te staan. Zo beleeft mogelijk vertelde ik hem dat de standaards al volstonden en ik het niet netjes vind om hem midden op een stoep te parkeren. Bovendien is de fietsenwinkel dicht, dus die zit ik nu niet in de weg.

Hij keek mij een beetje verbaast aan dat ik hem een vrolijke en beleefd antwoord gaf. Toen vertelde hij mij dat de standaards eigenlijk inderdaad bedoelt zijn voor de fietsenwinkel en voor de bewoners van de flat. Dat de fietsen winkel nu dicht was had er niks mee te maken. Ik verbaasde mij er gewoon echt over dat hij zo moeilijk deed over dat ik mijn fiets vijf tegels eerder neerzette. De dag was voor hem waarschijnlijk nog maar net begonnen en hij vertelde mij zelfs dat hij zelf niet meer kon fietsen. Waarom doe je dan in godsnaam zo moeilijk. Ik besloot dat met hem mee praten gewoon de snelste route zou zijn dus dat deed ik dan maar gewoon. Beloofde mijn fiets even ergens anders neer te gaan zetten en hierdoor ging hij gelukkig richting zijn auto. Pakte mijn fiets en zette hem maar in onze berging waar je eigenlijk onmogelijk kan komen met een fiets.

Nog natter en nog vrolijker dan eerst liep ik dan eindelijk richting mijn bedje. Eigenlijk dacht ik alleen maar dat ik hoop dat ik wel gewoon een vrolijk mannetje blijf. Je moet het maar willen op je ouwe dag dat je mensen in de harde regen ga aanspreken over 5 tegels eerder parkeren. Er staat nergens gereserveerd of zo, het is van ons allemaal en eerlijk zullen we alles delen toch. Misschien had hij even zo’n moment nodig van ‘’zo die hebben we flink de les gelezen’’. Dan gun ik hem dat momentje toch en hopelijk werd die er ook weer vrolijk van. Aan een ouwe zeurpiet heeft niemand iets hé.

https://www.instagram.com/p/BmDcHnXlCln/

Nou kan ik mij voorstellen dat je op een bepaalde leeftijd veel dingen mee hebt gemaakt en het niet altijd meer even vrolijk in ziet. Dat zie ik ook soms bij mijn lieve omaatje en dat zie ik zelfs soms bij mij zelf. Ik hoop voor deze man maar gewoon dat die even niet zijn dag had en normaal altijd vrolijk rondloopt. Dat gun ik namelijk iedereen. Alleen sommige mensen zijn daar iets te beschadigd voor en lopen bijna nooit meer vrolijk rond. Dan blijf ik altijd maar bij mijn gedachten, want wat hoop ik dat ik gewoon lekker vrolijk oud mag worden. Met een mooie lach kom je veel verder!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram