Mijn manieren van netwerken

Sinds ik begon met film werk ben ik enorm veel aan het netwerken. Hiervoor deed ik het soms ook wel eens, maar niet in die extreme vormen. Nou heb ik bepaalde truckjes van andere geleerd en sommige dingen daar kom je vanzelf een keertje achter. Het leek mij wel eens leuk om over te schrijven. Bijna iedereen moet wel eens een keertje netwerken en het is een groot onderdeel geworden bij mijn werk leven. Bij deze dus een paar tips van mij.

De aansteker

Ik zou van mijn eerste tip niet eens meer weten wie het mij ooit heeft aangeraden. Het is alleen wel een tip die ik heel vaak gebruikt. In het mediawereldje weet je één ding in ieder geval zeker. Er zijn enorm veel mensen die roken. Op de meeste sets/producties zijn er meer rokers te vinden dan niet rokers. Persoonlijk ben ik geen roker, maar heb altijd een aansteker op zak. Tijdens het draaien heb je geen tijd om te kletsen. Tijdens een korte rookpauze wel. Mensen vergeten hun peuken bijna nooit, maar hun aansteker zijn ze altijd kwijt. Wanneer ze rond gaan vragen voor een vuurtje moet je gewoon zorgen dat jij op het juiste moment een aansteker kan uitlenen. Je hebt in ieder geval twee aanspreek momenten en met een beetje geluk 5 minuten om te netwerken.

Meelopen

Door dat ik veel workshops en werkplekken mee maak leer ik veel mensen kennen. Vooral tijdens workshop dagen zijn er belangrijke mensen bij. Met een beetje geluk geven de belangrijke mensen zelf de workshop. Hierdoor kunnen ze jou al een beetje leren kennen. Op deze dagen loop ik vaak met één vraag rond. Ik vraag namelijk meestal of het mogelijk is om een dagje mee te lopen en/of er misschien binnenkort tijd is voor een klein gesprekje. Sommige mensen zullen dit zien als een onbeschofte vraag, maar de mensen waaraan je het vraag vaak gelukkig juist niet. Je toont interesse en moed. Daar hebben de meeste mensen juist bewondering voor. Misschien hou je er geen baan of iets anders aan over, maar je ontwikkel je zelf weer en je leert altijd nieuwe mensen kennen. In mijn ogen is meelopen dus altijd een mooie investering.  Op een leuke manier netwerken.

Sociale media’s

Op dit puntje haat ik mij zelf soms echt. Ik heb er namelijk een haat liefde verhouding mee. Zo’n twee jaar geleden deed ik eigenlijk helemaal niks met mijn sociale media. Ja, ik had wat contact met vrienden, maar voor de rest hielt ik er expres afstand van. Iedereen zit altijd maar op dat ding. Alleen daar heb je het al. Bijna iedereen zit maar op dat ding, dus dit is gewoon één van de best contact middelen. Hier werd ik toen tijdens opnames op gewezen. Je moet mensen kunnen laten tonen wat je doet en wat je beleefd. Hoe meer dit is op jouw werkvlak, hoe sneller ze aan jou zullen denken met een klus. Je wordt simpel gezegd gewoon niet zo snel vergeten. Vraag aan interessante mensen dus gewoon altijd wat voor media’s ze gebruiken. Met een beetje geluk volgen ze je vanzelf weer terug. Je netwerk wordt dan weer wat duidelijker en de vrienden van jouw vrienden kunnen jouw ook weer vinden. Het netwerken gebeurd dan ineens vanzelf.

Juiste plaats, Juiste tijd

Dit puntje heeft te maken met inschatten en een beetje geluk. Je moet er soms gewoon voor zorgen dat je op de perfecte plek bent en dan ook nog eens de juiste tijd. Je kan het heel makkelijk zien. Wanneer je op de bank blijf zitten, gaat niemand je vinden. Zorg je dat je bij de juiste workshops bent of bijvoorbeeld op de juiste netwerkborrels, dan heb je grote kans dat je met de juiste mensen kan netwerken. Op deze manier ben ik bijvoorbeeld nu ingeschreven bij de grootste castingbureau, werk ik bij Talpa en mag ik meelopen bij hele vette bedrijven.

https://www.instagram.com/p/BnlHj3mC3kP/

the elevatorpitch

Bij dit puntje kan ik heel eerlijk zeggen dat ik het zelf nooit in deze vorm heb moeten doen. Wel heb ik het heel vaak moeten doen tijdens workshops. Misschien heb je er zelf ook wel eens van gehoord. Wanneer je in een lift stapt weet je dat je eventjes niet meer weg kan. Je moet er meestal zo’n 60 seconde in staan. Deze pitch houd in dat je je zelf zou kunnen verkopen in deze korte tijdsperiode. Je moet van je zelf weten wat je waard ben en misschien wat je waard kan worden. Je moet iedereen kunnen overtuigen dat jij het waard ben. Het kan zomaar ineens zijn dat je met de baas van jouw droombaan in een lift staat. Dan wil je hem of haar toch overtuigen van jouw kunnen.

Wees toegankelijk

Kijk jij kan dan wel willen netwerken, maar dat wil een ander ook heel graag. Zorg er gewoon altijd voor dat je vriendelijk ben en toegankelijk. Andere mensen willen namelijk ook netwerken en die zien jou als een mooie toevoeging. Misschien zie je dat andersom niet, maar wie weet wat ze nog allemaal gaan bereiken. Natuurlijk hoef je niet fake tegen mensen te doen, maar sta gewoon een beetje open voor andere mensen. Wat is nou het ergste wat je kan overkomen. Misschien gaat die gene inderdaad nooit in je netwerk passen, maar dat weet je nooit van te voren. Het valt nooit in te schatten, dus probeer het gewoon niet. Uiteindelijk houden mensen sowieso meer van toegankelijke mensen.

 

Dit zijn in ieder geval de netwerk maniertjes die ik heb geleerd en vaak ook gebruik. Nou zijn er natuurlijk veel meer manieren van netwerken, dus mocht je nog tips hebben, ik sta er in ieder geval voor over. Zelf heb ik ook nog wel wat maniertjes, maar die spaar ik weer even op voor een andere blog post. Hopelijk heb je in ieder geval weer iets bijgeleerd. Dan wens ik je veel plezier met netwerken, want het blijft vaak gewoon leuk

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dromen over mooie baan doelen

Zoals je misschien wel al heb gelezen, ben ik nu in bezit van een vaste baan. Talpa wilde gelukkig dat ik bleef en zodoende kon ik toch nog blijven bij Utopia 2. Ik ben nu een fulltime logger. Dit houdt in dat ik mee kijk met de livestreams en alles mee typt wat de inwoners zeggen. Opzoek naar belangrijke dingen die we later weer kunnen gebruiken voor de uitzending. Ik ben echt ontzettend blij met deze mooie kans. Op deze manier ben ik toch al mooi in het mediawereldje gerold. Alleen dit is natuurlijk niet mijn einddoelstelling. Het wordt dus weer even tijd om door te dromen, want waar wil ik belanden als het voor de camera helaas nooit lukt.

Formats bedenken

Normaal ben ik niet zo strever om zo hoog mogelijk te klimmen. Alleen op dit gebied heb ik dat wel veel meer. Hoe hoger we kunnen komen hoe beter. Daar bedoel ik alleen niet mee dat ik dan achter een bureau terecht wil komen. Nee, zeker niet. Ik wil dan juist echt aan de slag. Momenteel staan content creator/Programma Ontwikkeling echt hoog op mijn lijstje. Je maakt dan een programma echt vanaf de bodem. De ene dag kan je iemand van een trampolines zien vallen en een dag later werk een format uit wat draait om trampolines. Het lijk mij zo mooi om een format te verzinnen, helemaal uit te werken en daarna gewoon in het echt te zien. Dan heb je niet alleen het gevoel dat je iets hebt bereikt, maar dan kan je het ook echt zien. Je baan is dan gewoon mooie dingen verzinnen. Ja, dat is één van mijn grootste dromen.

Regie

Momenteel ben ik vaak bij de regie te vinden. Als ik recht naar voren kijk zie ik mega veel schermpjes waar de camerabeelden op te zien zijn. Daar kan ik zelf waarschijnlijk nog helemaal niks mee doen. Ik oefen heel soms even stiekem met schakelen qua beelden, maar verder kom ik er eigenlijk niet aan. Dat ik dit kan zien vind ik echt machtig mooi. Als ik zou willen, zou ik er zo uren in kunnen verdwalen. Gewoon kijken en niks doen. Ik geniet er oprecht heel erg van. Het lijk mij echt mooi als ik daar ooit meer verstand in kan krijgen. Je bepaalt dat ten slotte wat voor beelden er uitgaat. Je bent dan eigenlijk de ogen van het programma. Een belangrijke baan waar je weer echt iets neer zet. Dat lijk mij zeker geen straf om te doen.

Filmregisseur

Tijdens mijn filmklussen ben ik echt verliefd geworden op de baan filmregisseur. Ze stressen zich vaak dood, moeten soms de longen uit hun lijf schreeuwen, maar wat een top baan is dat zeg. Je moet alles gewoon perfect laten lopen zoals de bedenker het heeft bedacht. Natuurlijk heb je ook zo je eigen inbreng erin. Deze belangrijke, moeilijke en vette baan lijk mij ook zo tof om te mogen doen. Hier zou ik zeker mijn best voor doen.

Locatiespotter/Casting director

Ja, ik weet dat dit twee heel verschillende banen zijn, maar ik heb ze expres even aan elkaar geplakt. Het zoek en puzzel gedeelte vind ik dus echt heel mooi. Je zoekt altijd maar naar de juiste puzzelstukjes. Als je het echt perfect doe dan valt de puzzel net goed in elkaar. Je breekt het of je maakt het. Het kan nog zo perfect worden gefilmd, maar als de locatie en/of de mensen niet goed in het plaatje past, vind niemand het nog leuk om naar te kijken. Je voelt dan gewoon dat er iets niet klopt. Ik zal deze baan wel aandurven als uitdaging.

Nou zijn er echt nog veel meer banen wat ik interessant vind qua dit gebied. Ik ben dus nog lekker zoekend. Wil ik al werkend door groeien of ga ik er nog een vak voor leren. Het liefste zou ik voor het eerste kiezen. Je zelf bewijzen en omhoog gaan vind ik zelf persoonlijk mooier dan weer naar school te gaan. Heb daarnaast ook niet zo veel met scholen, tenzij het een toneel/acteur opleiding is. Die vind ik dan wel weer heel interessant. We gaan het mee maken. Momenteel heb ik in ieder geval nu een baan tot eind mei als Logger. Kan natuurlijk altijd zo zijn dat we eerder moeten stoppen, maar daar ga ik maar even niet vanuit.

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan mag je ineens een fulltime contract onderteken

Ik durf wel te beweren dat ik momenteel in één van mijn gelukkigste momenten leef. Kan mij haast geen momenten voor mij halen wanneer ik ook zo gelukkig ben geweest. Geniet echt van elk klein dingetje. Dat heeft voornamelijk gewoon te maken met mijn werk en de locatie waar dat zich bevindt. Sinds ik bij Utopia 2 begon te werken kreeg ik een glimlach op mijn kop die niet meer weg te slaan is. 3 september zou helaas alleen mijn laatste stage dag zijn geweest, maar gelukkig was ik niet de enige gelukkige. Ze waren ook blij met mij en ze boden mij een contract aan. Een contract die ik natuurlijk niet kon weigeren.

Misschien had je al gelezen hoe ik hier ineens terecht ben gekomen. Dat was namelijk een apart gevalletje. Ik nam afscheid van mijn stage/werk, vanwege dat ik mij daar echt niet meer prettig voelde. Een week later werd ik gebeld door Talpa, de week erop ging ik zonder opleiding stagelopen bij Utopia, nog een week later woonde ik ineens in Hilversum en zo was ik binnen een paar weken ineens helemaal gesetteld.  Iets wat ik totaal niet aan had zien komen, maar met open armen aan ging. Ik wist toen der tijd nog geen eens of ik mijn diploma wel behaald had. Zonder na denken ben ik deze mooie kans gewoon aangegaan. Ik moest hoe dan ook even weg uit de situatie waarin ik mij al die tijd al bevond, daarnaast had ik voor de tv-wereld gekozen voor een tussenjaar. Dit zorgde er in één keer voor dat het gene nutteloze tussenjaar zou worden.

Vanwege dat ik hier nu opkamers moest en de zomervergoeding weer naar de normale stagevergoeding veranderde, zou ik helaas alweer vroeg moeten stoppen. Ik was nog steeds heel blij, maar telde met traantjes in mijn hart al de dagen af tot 3 september. De datum waar ik afscheid zou moeten nemen. Gelukkig hebben een paar mensen heel lief hun uiterste best gedaan voor mij.

Ik was gezellig even met mijn moeder en mijn zus bij mijn omaatje op bezoek. We begonnen net aan een ijsje toen mijn telefoon afging. Mijn telefoon gaf Hilversum aan, dus dan ren ik altijd al snel weg om op te kunnen nemen. Dit soort telefoontjes betekenen meestal leuke opdrachten. Het bleek iemand van Talpa zijn. Het was ze gewoon gelukt. Hun positieve berichten over mij, bezorgde mij een schitterend aanbod. Ik kon zomaar ineens tot eind mei de nieuwe vaste logger worden van Utopia 2. Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Ja, ja natuurlijk, maar verder sloeg ik gewoon dicht. Ik kon het gewoon niet geloven. Binnen twee a drie gekke/mooie maanden had ik zomaar ineens een vaste baan te pakken. Misschien nog niet helemaal mijn droom functie, maar wel in het juiste wereldje. Daarnaast geniet ik wel enorm veel van mijn werk en mijn lieve collega’s. Helaas zouden er wel heel veel weg gaan, maar ik blijkbaar niet meer. Ik mag gewoon blijven.

Sinds het goede nieuws ben ik gewoon nog meer gaan genieten. Een contract blijft een papiertje, maar voor mij betekend dit contract zoveel meer dan iemand ooit zou weten. Mijn moeder vroeg laats zelfs of ik weer een nieuwe liefde had. Ze vond mij zo gelukkig en stralen. Op menselijk vlak heb ik helaas nog geen nieuwe liefde gevonden, maar ik ben zeker wel verliefd geworden op mijn werk. Ik blijf oprecht soms 2 a 3 uur langer om hier te kunnen zijn. Het is echt veel te overdreven, maar ik kan mijn blije gevoel bijna gewoon niet beschrijven. Als ik dat vol kan houden tot het einde van mijn contract, ben ik echt de blijste man die je maar voor kan stellen.

https://www.instagram.com/p/BnlHj3mC3kP/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Ik voel aan alles dat dit een prachtig jaar ga worden. Een jaar waarin ik enorm gelukkig ga zijn, zoveel mogelijk wil leren en zover mogelijk wil proberen door te groeien. Ik kijk op naar de mooie kansen die er zijn. Misschien gaat het nooit meer echt voor de camera zijn, maar ik geniet maximaal. Dat genot zocht ik en daar ben ik al zo lang voor aan het strijden. Je moet niet altijd kiezen voor de makkelijkste route en/of voor de baan kiezen wat andere voor je hebben bepaald. Je moet kiezen waar je hart ligt en waar je echt gelukkig van wordt. Alleen dan geniet je maximaal en ga je met plezier naar je werk. Zonder dit gevoel had ik deze uren nooit vol gehouden. Dan was ik allang weer terug gevlucht.

 

Ik heb verdomme gewoon een fulltime contract

Fabian van der Gijze

Mijn allereerste nachtdienst ooit

Persoonlijk ben ik echt een liefhebber van de nacht. Als kind wilde ik altijd mijn moeder en zus beschermen, dus bleef ik nachten lang wakker om voor hun te kunnen waken. Op die manier kreeg ik ineens een slaapritme te pakken van 4 uur per nacht. Slapen was gewoon niet mijn dingen. Vond het tijd verspillen en werd nooit leuk wakker. Tegenwoordig hoef ik gelukkig niet meer te waken, maar het slapen is eigenlijk nooit meer goed gekomen. Ik werkte dan gewoon altijd even door. Mijn nieuwe baan bij Utopia vind ik momenteel nog leuker, want ik krijg soms ook een nachtdienst. De ideale situatie voor mij.

Vandaag begin ik met mijn reeks nachtdiensten. Ik kan er gelijk goed tegenaan, want ik heb er 5 achter elkaar. Na die 5 dagen heb ik wat rust en dan ga ik er weer voor 5 dagen in. Als ik de nacht loggers soms zie na een paar dagen zijn ze al aardig in gekakt. Kreeg hier en daar ook vaak te horen succes met de nacht. Alleen ik denk nu nog dat het mij heel erg gaat bevallen. Ik leef bijna heel mijn leven al in de nacht. Nu heb je alleen overdag wel genoeg tijd om bij te slapen. Vroeger had ik die tijd alleen in de weekenden. Al werd ik toen ook regelmatig wakker gemaakt door ander.

Ik ben deze nachtdienst echt super vrolijk en positief in gegaan. Kon gisteren en vandaag nog even snel bij mijn moedertje en oma zijn, dus daar voel ik mij in ieder geval weer gerust over. Ben gisteren expres laat gaan slapen, zodat ik deze nacht zo min mogelijk tijd verschil zou gaan voelen. Voel mij dus echt top. Ben alleen enorm benieuwd hoe ik mij na de eerste week ga voelen en na de tweede week. Zal ik dan nog steeds achter deze woorden staan. Is het nacht leven dan echt veel beter voor mij of ga ik na een tijdje ook omvallen.

Eigenlijk zie ik dat echt gewoon totaal niet gebeuren. Ik zit op de plek waar ik momenteel zo vaak mogelijk wil zijn, eindelijk kan ik gewoon leven in de nacht en momenteel kan ik ook gewoon bloggen op het werk, omdat iedereen al slaapt. In mijn hoofd zie ik echt alleen maar pluspunten, daarnaast zijn gelukkig sommige vrienden ook gewoon nog wakker om dit tijdstip, dus kan ik ook gezellig nog even kletsen. Top nachten al zeg ik het zelf.

Komen al die gemiste slaap uren toch nog eens een keer van pas. Heb stiekem gewoon altijd hier voor getraind. Nee, even zonder dollen, vroeger was het natuurlijk gewoon ongezond. Het kan nooit goed zijn als je als kind uren naar buiten zit te staren, omdat je bang bent dat je vader je moeder of zus iets komt aandoen. Daarnaast wat had ik ertegen willen doen als er echt iets aan de hand was geweest. Die paar judoworpen hadden echt niet zo veel uit gemaakt hoor. Ach, hoop ook altijd maar gewoon dat mijn moeder en zus het in ieder geval waardeerden.

Nu is de situatie in ieder geval verbeterd. Hou de nu wacht over de inwoners, met een warme choco, voetjes op een stoel en mijn laptop om te bloggen. Wat zou ik nog meer moeten wensen. Dit mag van mij misschien wel veel langer duren dan die twee weken. Beter kan ik het mij op dit moment in ieder geval niet voorstellen

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Brutalen hebben de halve wereld

Weet niet of ik het over mij zelf kan zeggen, maar ik ben best netjes opgevoed. Wanneer ik iemand voor kan laten of kan helpen doe ik dat. Als je mij goed zo kennen zou je dat wel weten. Toch heb ik ook een hele zakelijke kant. Die is de laatste tijd weer goed te zien. Dan blijkt ook maar weer dat brutalen de halve wereld hebben. Daar ga ik dan maar lekker in mee.

Tegenwoordig woon ik in het mooie Hilversum. Één van de beste plekken om te wonen qua media. Het is gewoon een feit dat dit wereldje een harde is. Je moet je zelf gewoon omhoog knokken en daarnaast veel geluk hebben. Ken je de juiste mensen, dan heb je het al aardig goed voor elkaar.  Ik kan wel zeggen dat ik de laatste tijd goed aan de weg timmer. Na wat tv/acteer klussen werd ik vanzelf wat brutaler. Na een tijdje leer je de mensen hierin vanzelf wel kennen. Als je een wil heb dan is er zeker een weg. Ik verplichte mij zelf op hier bij de brutalen te horen.

Zo ben ik hier natuurlijk ook terecht geraakt. Ik schreef mij zelf in voor de mediastagedagen. Ik had helemaal geen stage nodig en volgde al zeker geen studie wat te maken had met de media. Stiekem vond ik het wel een mooie manier om te netwerken. Die mensen kom je natuurlijk niet elke dag tegen. Het was een goedgevulde dag, waar je ook een uurtje over de stagemarkt mocht lopen. Als je niks te verliezen heb kan je heel makkelijk bij de brutalen mensen voegen. Zo ben ik elke tafel langs gelopen met de vraag of ik er ook terecht kon zonder studie. Voor ik het wist kwam ik bij een hele aardige tafel van Talpa terecht. Schreef mijn naam op, liet mijn C.V. verbeteren en een week later kon ik aan de slag bij Utopia 2. Het programma waar ik nu gelukkig waarschijnlijk tot eind mei mag werken. Geloof mij dat nieuws heb ik met een hele brede glimlach te horen gekregen.

Dat is alleen niet het enige waar ik de afgelopen tijd heb geregeld. Sinds ik hier woon ben ik een in flow geraakt. Ik ben enorm gelukkig hier. Zo wil ik er nu ook gewoon alles uithalen, hoe brutaal ik ook moet zijn. Zo kon ik laats dankzij een workshop contact leggen met de format creators van Endemol. Achteraf ben ik als enige nog even naar de docenten gelopen. Zo kreeg ik een e-mailadres en mag ik er waarschijnlijk eens een paar dagen mee lopen. Op zo’n geweldige plek kom je normaal gesproken niet zo snel.

Afgelopen zondag ging het ook weer heel lekker. Ik was geboekt om naar het programma Rondo te gaan. Persoonlijk ben ik niet zo’n enorme supporter, maar voetbal gelul vind ik altijd wel leuk om aan te horen. Daarnaast is het gewoon snel verdient. Daar moet ik ook gewoon eerlijk in blijven. Jack van Gelder is in ieder geval de presentator van het programma. Toen we nog niet live waren, vroeg hij aan het publiek of wij wat vragen voor hem hadden. Ineens schoot er een vraag in mijn hoofd. Zou ik ook gewoon aan hem vragen of ik eens een dagje met hem mee mag lopen. Het leek mij alleen niet zo slim om het te vragen als iedereen mee zou luisteren. Zo wachten ik het uurtje of en rende ik naar Jack toe. Weer gelde de zin brutalen hebben de wereld, want hij vond het goed. Ik mag er een mailtje naar toe sturen en dan mag ik zondag eens een keer mee lopen met hem.

Het zijn nu nog maar kleine voorbeeldjes, maar het is eigenlijk wel een feit geworden. Brutalen hebben de wereld. Je ziet het zo vaak weer terug. Kijk alleen maar naar ondernemers. Soms val je even naar beneden, maar als je het goed doet stijg je vanzelf omhoog.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan heb je ineens een kamer in Hilversum

Twee weken geleden had ik nooit verwacht dat ik deze blog post zou kunnen typen. Ik woon nu ineens op mij zelf in een kamer in Hilversum. Dat de mediawereld snel gaat wist ik wel, maar zo snel had ik nou ook weer niet verwacht. Ineens kreeg ik de mogelijkheid om achter de schermen te werken. Het reizen was alleen echt niet te doen. Om deze kans te kunnen pakken moest ik dus een kamer zoeken. Het liefst hadden ze mij al binnen twee weken hier op kamers. Ja, alles voor je dromen hé. Zo doende zit ik hier nu ineens te typen op mijn eigen kamer.

Vanaf 1 Juli zou ik al een kamer kunnen hebben. Deze kans kon ik dus niet laten lopen. Alleen door heel die bus staking ging het ineens wat lastiger. Vanaf vorige week dinsdag kon ik ineens niet meer in Hilversum komen. Zondag zou mijn moeder en een vriend gelukkig wel mee kunnen. Spullen overbrengen en gelijk even een bed kopen. Godzijdank kon er geregeld worden dat iemand uit de buurt van mijn kamer mijn sleutels kon brengen. Dit probleem was dus ook weer de wereld uit. Vanaf vandaag kon ik dus alles overbrengen en voor het eerst op mij zelf gaan wonen.

Gelukkig door het verleden zijn we heel zelfstadig geworden. Op mij zelf gaan keek ik juist altijd enorm naar uit. Vroeger zei ik dan ook altijd dat ik vanaf mijn achttiende op mij zelf zou gaan. Heb ik achteraf toch maar niet gedaan. Het was simpel gezegd nog niet nodig. Mijn school/stage was toch altijd vlakbij huis. Met je gratis studenten ov is dat makkelijk te doen. Achteraf ben ik dan ook wel blij dat ik die keuze niet toch heb gemaakt. Mijn moeder en ik zijn juist nog sterker naar elkaar gegroeid en het was voor ons beide denk ik wel fijn om een maatje thuis te hebben. Gezellig babbelen en gewoon een beetje zitten te kutten. Ja, ik denk dat we elkaar enorm hebben geholpen.

https://www.instagram.com/p/BkuY13on6Lh/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Nou konden we er alleen echt niet meer omheen. Ik was sowieso al een beetje rond aan het kijken. Mijn relatie was helaas over gegaan en was gewoon enorm zoekend. Misschien wilde ik gewoon even een totaal andere omgeving. Zo doende zat ik zelfs te kijken of Marokko misschien niks voor mij was. Ik had de ideale werkplek gevonden en een huisje moest vast wel goed komen. De andere omgeving werd alleen een stageplek in Hilversum/Laren. Dit betekende dus nog geen eigenhuis, maar een kamer. Een kamer van 10 m2. Dit leek mij altijd al leuk om met een grote vriendengroep te doen, maar die komen hier zeker niet wonen. Het werd dus een plekje met allemaal studenten. Tja, waar kom je dan weer in terecht hé?

Mijn kamer werd gelukkig erg schoon en netjes opgeleverd. De vorige bewoner heeft hier echt netjes gewoond. De rest van het huis moet ik maar aan gaan zien. Nou vind ik dingen niet zo snel vies, maar ik ben van mij zelf toch best schoon. Gewoon netjes alles achter je reet opruimen en de boel een beetje fris houden. Dit valt van de keuken en de wc hier volgens mij niet altijd te zeggen. Het is gelukkig niet super smerig, maar schoon is het zeker niet. Nou gingen de meeste kamers weer leeg, dus de samenstelling wordt ook weer heel anders. Volgens mij ben ik de eerste nieuwe en de rest komt waarschijnlijk over maandje en met uitzondering al deze week. We gaan het dus eens mee maken. Anders ben ik maar heel blij dat ik vooral bij Utopia te vinden ben. Scheelt ook weer in de kook kosten.

De komende zes maanden ben ik dus in ieder geval op mijn plekje te vinden. Nu al een kamer in Hilversum, wie had dat verwacht.

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

De leukste en de zwaarste werkweek ooit

Afgelopen week blogde ik voor het eerst sinds een lange tijd weer even niet. Ik redde het simpel gezegd gewoon niet. Het was mijn eerste werkweek voor Talpa. Zoals je misschien al ergens mee heb gekregen werk ik nu achter de schermen bij Utopia 2. Een kans die ik gelukkig kreeg van Talpa en die heb ik met beide handen aangepakt. Het werd direct mijn leukste en mijn zwaarste werkweek ooit. Gelukkig komt daar snel wat verandering in.

Laat ik eerst maar even heel duidelijk zeggen dat dit geen kijk wat ben ik zielig blog is. Ik geniet juist echt van elke seconde en waardeer deze kans enorm. Zonder opleiding of andere ervaring qua achter de schermen werken, gaven zij mij deze kans. Mijn lach en passie voor dit vak was voor hun genoeg. Genoeg om mij deze kans te geven. Mede daardoor ben ik er ook gelijk zo hard ingeknalt. Je wilt je toch direct bewijzen. Zo begon ik gelijk aan rijlessen en zocht ik een kamer in Hilversum. Alles om deze kans maar met beide handen te kunne pakken.

Het beginnen met zoeken betekend helaas alleen niet dat je er ook gelijk in. Dat had ik ook zeker niet verwacht. Al had ik ook niet al verwacht dat ik er vanaf 1 juli er al in zou kunnen. Dat is gelukkig wel de werkelijkheid. Momenteel werk ik namelijk minimaal 8 uur per dag en duurt mijn reis minimaal 6 uur. Deze jonge met een te veel te grote passie viel dat toch iets zwaarder dan verwacht. Na een paar dagen was ik echt kapot.

Echt alles was nieuw voor mij. Ik begon deze werkweek met loggen. Nou ik had er nog geen eens ooit van gehoord. Nooit geweten dat er bij sommige programma’s mensen 24/7 mee schrijven en dat allemaal weer verwerken. Kort door de bocht gezegd is dat namelijk wat ik doe. Ik kijk live naar Utopia 2 en moet zo veel mogelijk mee schrijven met wat ze daar allemaal zeggen. Dit vatten we later dan samen met alle hoogtepunten en dat sturen we naar de belangrijke mensen. Nou was ik zelf niet echt een Utopia fan, maar betaald tv kijken is toch ergens een droombaan. Nee, zonder dollen het is echt leuk om te doen. Je moet alleen wel echt heel scherp blijven, zo snel mogelijk typen en het geluid goed aan en uit zetten. Je moet er natuurlijk wel voor zorgen dat de mensen de juiste stemmen horen bij het beeld.

Eerst ging ik nog volledig mee met de normale werkshift van het personeel. Gelukkig denkt de planner goed met mij mee. Dit was namelijk soms echt niet te doen. Ik kon eigenlijk qua werkshift alleen de middagdienst draaien. Dit betekende alleen dat ik rond 10 a 11 uur pas thuis kwam. De dag erna gaat die wekker toch weer vroeg af, dus je moet gelijk je bed in duiken. Gelukkig werk ik nu vanaf 9 tot meestal 16:00 uur. Dit betekend 5:30 de wekker, maar wel nog een beetje vroeg thuis. Daar ben ik vooral blij mee. Je kan nog even tot rust komen en na praten over de dag. Dat is voor mij echt perfect.

Het is voor nu nog even afzien qua tijden. Gelukkig heb ik mijn kamer kunnen vast leggen en kan ik er rond 1 juli in. Dat is toch een mooi vooruitzicht. Scheelt toch mooi weer zo’n 6 uur reizen per dag. De rust komt dan van zelf wel weer over je heen. Daar kijk ik nu toch wel even naar uit. Al moet ik eerlijk zeggen dat dit werk mij er wel echt door heen sleep. Krijg er zoveel energie van en geniet elke seconde. Beste kans die ik tot nu toe kreeg!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan zit je ineens op het hoofdkantoor van Talpa

Twee weken terug was ik te vinden bij beeld en geluid. Hier vonden de dag van de mediastages plaats. Nou volg ik zelf helaas geen studie op dat gebied. Voor mij was het dus echt een kennismaking met de mogelijke bedrijven waar ik hopelijk ooit terecht kan komen. Hier ontmoette ik onder andere Talpa. We wisselde wat gegevens uit. Woensdag kreeg ik gelukkig een belletje met de vraag of ik de dag erna langs wilde komen. Natuurlijk wil ik dat wel. Zo zat ik ineens op het hoofdkantoor van Talpa

Samen met vijf meiden was ik uitgenodigd voor de screentest. We zouden eerst een presentatie krijgen over Talpa en de mogelijkheden. Hierna zouden wij aan de tand gevoeld worden. Wie waren wij eigenlijk en wat wilde wij hier gaan doen. Ik had een klein voordeeltje. Ik had Lieke (iemand van Talpa) zelf al eerder ontmoet op de dag van de mediastages. Hier had ik toen al een super leuk gesprek met haar gehad. Toen ik op de stage markt mocht rondlopen, controleerde zij mensen hun C.V.. Ik kwam toen toevallig bij haar terecht. Zodoende hadden wij elkaar al wat beter leren kennen. Ze wist mijn verhaal dus al een beetje. Ik was natuurlijk niet opzoek naar een stage voor een studie, maar gewoon voor in mijn tussenjaar. Een bijbaantje waar ik super veel kon leren en enorm veel plezier zou beleven.

Nou heb ik mijn liefde voor BNNVARA nooit geheim gehouden. De academie is al een lange tijd een droom plek voor mij. Echter moet ik nu toch wel iets bekennen. Sinds ik bij Talpa naar binnen stapte, werd ik stiekem nog eens verliefd. Het was enorm warm in de wachtkamer, maar dat kon mij echt niks schelen. Ik keek mijn ogen echt gelijk uit. Tot mijn verbazing liep Peter R ook nog ineens langs. Die was ik zelf nog nooit eerder ergens tegengekomen. Die is vaak niet aanwezig op de opname plekken waar ik komt. Nou geef ik niet echt meer om bekende mensen, maar het is toch grappig als je hem ineens voorbij ziet lopen.

Lieke kwam ons na een tijdje eindelijk halen. Met een brede glimlach schudde ik weer haar hand. Was leuk om haar weer eens te ontmoeten en zeker op deze locatie. Man, mijn dag kon echt al niet meer stuk. Gingen we ook nog eens naar de vergaderzaal. Even de zaal waar John de Mol zelf ook zijn vergaderingen hielt. Wie weet wat voor een programma’s daar wel niet allemaal waren ontstaan en wat voor een successen. Al moet ik eerlijk zeggen, als dit in een krot had plaats gevonden, was ik even blij geweest. Ik hou gewoon zo erg van dit mooie vak.

De presentatie was echt top. Ik werd steeds enthousiaster. Voor het eerst zag ik ook wat beelden van de mogelijke stageplekken. Voor ik het wist werd ik verliefd. Voor de tweede keer werd ik weer verliefd op een media/productie bedrijf. Het voelde stiekem ergens ook een beetje als vreemd gaan. Voor het eerst keek ik echt heel geïnteresseerd naar een bedrijf buiten BNNVARA. Het is zelfs zo erg dat ik eigenlijk per direct aan mijn rijbewijs wil beginnen en in de buurt een kamer zoeken. Ik moet en zal er alles aan doen om deze kans te pakken. Natuurlijk ga ik nog vol voor de BNNVARA auditie, alleen dit is zo’n mooie plan B. Ik wil er gewoon alles van en over leren. Talpa is echt mijn nieuwe liefde geworden. Een liefde waar ik nog alles over wil leren. Ik weet er nog veel te weinig over.

 

We gaan het beleven.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

We beginnen nog eens te lijken op een burgerlijke lul

Sinds 5 februari loop ik eindelijk weer stage. Een van de weinige dingen waar ik echt naar uitkijk op schoolgebied. Dit jaar leek het alleen echt een ramp te worden. Ik had mijn droom stage gevonden en was er aangenomen. Helaas kregen we de erkenning niet voor elkaar. Zodoende stond ik een week voor de stage periode nog zonder stage. Dit had ik ook wel een beetje aan mij zelf te danken. Ik baalde zo erg dat het mij even gestolen kon worden. Echter zit ik misschien voor nu wel op de perfecte plek.

Altijd zie ik oproepjes voorbij komen op sociale media. Mensen vragen van alles en heel vaak komt het dan allemaal op zijn pootjes terecht. Gelukkig heb ik ook in de loop van de tijd wat volgers verzameld. Wie niet waagt, wie niet wint. Zo gooide ik een hulpkreet online. Dit hielp tot mijn verbazing enorm goed. Van nul stage plekken ging ik ineens naar 4 a 5 plekken waar ik zo kon gaan beginnen. Wel een week later dan de start, maar dat redde ik makkelijk qua stage uren. Zo die stress was ook weer opzij gezet. Toch loop ik nu bij geen één van die stageplaatsen.

2 Februari werd ik namelijk wakker gebeld. Hey, kan je misschien over 1.5 uur in Barendrecht zijn voor een gesprek. Één van mijn lievelings kennissen had even mijn C.V. door gestuurd naar de financiële afdeling. Ze heeft ons vroeger al super vaak geholpen en gesteund, maar nu heeft ze mij misschien wel één van de betere dingen gegeven. Er heerst nu namelijk zo veel rust over mijn lichaam. Ik ben die dag gelukkig direct naar Barendrecht vertrokken. Na een gesprekje liep ik weer terug naar de bus en mocht ik weer naar huis. Ze zouden mij nog gaan bellen. Dat duurde korter dan verwacht. Ik zat nog maar net in de bus en ik werd al direct terug gebeld. Als ik het ook leuk vond mocht ik 3 dagen later al direct beginnen. Wat ben ik blij dat ik gewoon direct ja heb gezegd. Ik had uit het niks ineens weer een plek en blijkbaar ook nog eens een top vergoeding.

Momenteel vertrek ik dus 4 dagen per week rond 7:30 richting mijn werk. Weer elke dag in mijn oude schoolbus en elke dag even een loopje richting mijn werk. Daar hou ik mijn pasje tegen de deuren, vul ik mijn water en loop ik naar mijn eigen plekje. Vanaf de eerste week werd dit gelijk een succes verhaal. Dat voelde ik, maar gelukkig hun ook. Ik mocht gelijk al weer op gesprek komen. Ik kreeg meer (moeilijke) klussen en werd wat losser gelaten. Sinds week twee heb ik gewoon mijn eigenklussen en mijn eigen sleutel. Dat had ik eigenlijk nog nooit meegemaakt.

Daarnaast had ik nog iets nooit eerder meegemaakt. Op werk en schoolgebied kan ik echt heel stil en rustig zijn. Dit heeft meerdere oorzaken, maar daar hebben we het nu even niet over. Thuis ben ik daarin tegen echt een hele andere persoon. Ik ben een stuiterbal, heb altijd mijn mondje bij, probeer grappig te zijn en ben met alles en iedereen bezig. Sorry daar voor mam xx. Op een of andere manier was ik dit vanaf dag 1 al op mijn nieuwe werkplek. Ik maak grapjes die je eigenlijk beter niet kan maken, lunchen doe ik echt met de tofste mensen en ik knal de hele dag door. Ik deel gewoon mijn hele dag in, zoals ik het zelf ongeveer wil. Zing en dans lekker op mijn plekje met de radio mee en ik werk bijna geheel zelfstandig. Ik lig gewoon echt lekker in de groep en op mijn afdeling. Ik zou het niet zo snel zeggen van mij zelf, maar iedereen geniet volgens mij wel een beetje van mijn vrolijkheid en gewaagde/scherpe opmerkingen. Soms schrik ik zelf door hoe snel ik iets zeg. Gelukkig kunnen ze er tot nu toe altijd nog zelf ook van lachen en beginnen ze het lekker terug te doen.

https://twitter.com/fabiangijze/status/970695043773272064

Na 3 a 4 weken werken besloot ik iets te doen, wat je normaal nooit al na zo’n korte periode doe. Ik begon te lopen naar één van mijn bazinnen. Ze keek mij aan en ik zei het gewoon. ‘’volgend jaar kies ik voor een tussenjaar. Nou heb ik het hier echt heel erg naar mijn zin. Ik vroeg mij dus af of het mogelijk was om hier te komen werken onder een contract van jullie’’ Ze reageerde gelukkig al vrolijk terug, maar dit moest ze natuurlijk even intern overleggen met wat mensen. Twee dagen later kwam iemand al met het goede nieuws. We willen graag op je verzoek in gaan. Ik heb uit het niks dus volgend jaar gewoon een baan bij een serieus internationaal transport bedrijf. Nou heb ik nog niet getekend of over loon zaken gesproken, maar de mondelinge overeenkomst is er gewoon al. Wie had dat ooit verwacht. Fabian werkend in een kantoor/villa.

Waarschijnlijk heeft het met van alles en iedereen te maken, maar ik voel mij echt top. Het is echt lang geleden dat ik mij zo goed voelde. Ik kan mij zelf zijn en ook gewoon lekker mijn eigen kleding aan. De eerste dag kwam ik zakelijk gekleed, maar toen ik iemand in een Feyenoordtrui zag lopen kwam ik er al achter dat dit niet hoefde. Blijkbaar hou ik stiekem toch een beetje van vastigheid. Even een jaartje geld verdienen en rustig worden. Ja ik kijk er echt naar uit. Helaas neemt één van mijn favoriete collega wel voor 7 maanden afscheid. Al zou ik dat in haar geval ook doen. Een wereld reis moet je gewoon maken als het kan. Gelukkig duurt die reis nog wel even 7 maand. Het team blijf dus voorlopig nog wel heel.

Het leven kan dus vaak genoeg heel gek lopen. Dit is echter wel wat ik nu nodig heb. Gelukkig heb ik hier zelf dan ook voor kunnen kiezen. Gewoon even de burgerlijke lul uithangen. Het normale leventje. De tv wereld doe ik er nu even naast en later hopelijk van zelf op de voorgrond. Wel ga ik proberen voor nog wat vastigheid te zorgen. Ik blog nu al bijna 3 jaar zonder echt een plan. Ja, om de dag was mijn schema. Echter lukt dit de laatste maanden ook niet meer echt. Ik kies er nu gewoon voor om elke doordeweekse dag iets online te gooien. Misschien gaat het toch 4 dagen worden, maar we gaan het proberen. Ik ga maar gewoon eens met een schema beginnen. Wie weet heb ik dat vastigheid wel meer nodig dan ik dag 😉

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan had ik ook wel seksuoloog willen zijn

Wat hopelijk later mijn baan gaat zijn is zeker geen geheim meer. Over het presenteren en acteren kom je hier namelijk genoeg tegen. Toch zijn er nog een hoop andere baantjes die mij ook heel leuk lijken en een paar dingen wat ik vroeger altijd wilde worden. Nou leek het mij wel eens leuk om die baantjes ook eens te bespreken. Wie weet wordt juist één van die banen later echt mijn baan. Één ding is in ieder geval zeker. Ik ga strijden voor een baan die ik zelf ook echt leuk vind.

De titel verklapte natuurlijk al één van deze banen. Het kan zijn dat je dit al wist van mij, maar ik zou het heel leuk vinden om seksuoloog te worden. Het liefst zou ik ook gelijk het stukje alcohol en drugs er bij pakken. Zou alleen niet weten of die pakket echt bestaat. Als het stukje seks er in ieder geval maar in zit. Niet dat ik daar zo verslaafd aan ben, maar gewoon omdat ik het echt heel interessant vind. Nou durven mensen dat vaak niet zo snel te zeggen, maar ik zou niet weten waarom je dat niet hard op zou kunnen zeggen. Het is denk ik het enigste onderwerp wat mij altijd al heeft geïnteresseerd. Het is gewoon een onderwerp waar ik alles van wilde weten en ja dat is naar mijn mening ook aardig gelukt. Spuiten en slikken is in 2005 begonnen en twee jaar later zat ik denk ik al voor de buis. Tot de dag van vandaag heb ik nooit meer een aflevering gemist. Momenteel hebben ze ook een quiz app en daar sta ik heel trots bovenaan. Vraag het maar na, maar daar ben ik echt blij en trots op. Ja, seksuoloog zou ik ook wel heel graag willen worden.

Toen ik eindelijk klaar was met mijn basisschool had ik één droom baan. Hoe dan ook zal ik muziek leraar worden. Ik was echt elke seconde wel bezig met muziek. In die tijd schreef ik dan ook af en toe liedjes. Die heb ik nog steeds op een speciale plek liggen. Heel misschien gooi ik er een keertje een paar online. Ze waren alleen niet echt heel goed. Net als deze jongen op een muziek instrument. De passie was er zeker, maar de ervaring en het geld ontbrak gewoon. De lessen waren gewoon veel te duur voor ons. Nou had ik op school wel muziek lessen. Alleen mijn docent besloot toen in eens te verhuizen naar Ethiopië. Nee, ik was wel realistische genoeg om te zien dat dit hem gewoon niet ging worden. Nou zou ik het nog steeds iet meer willen. Persoonlijk zou ik dan liever muzikant van een band worden of  economie leraar, maar niet meer echt in combinatie.

Er zijn echter wel verschrikkelijk veel andere banen in de muziek wereld wat mij wel wat lijkt. Radio dj of producer lijk mij ook echt fantastische. Mijn liefde voor muziek is echt heel groot. Ik ben er elke dag sowieso mee bezig. Het liefst ken ik een nummer al voor een ander het heeft gehoord. Tijdens het luisteren tel ik ook altijd mee. In wat voor maat is het gemaakt en wanneer veranderd de muziek. Eigenlijk is er ook geen muziekgenre wat ik echt niet leuk vind. Ik probeer van elk genre  tijd wel iets mee te pikken. Tegenwoordig heb ik iets meer om uit te geven, dus kan ik ook eindelijk sommige instrumenten/gear kopen. Gelukkig heb ik al aardig wat dingen kunnen aanschaffen. Zo heb ik laatst nog een Launchpad gekocht. Hier mee kan je zelf muziek maken/opnemen, dus ik ben heel stilletjes al dingen aan het maken. Persoonlijk vind ik het gewoon leuk om met zulke dingen bezig te zijn. Met muziek kan je ook heel veel bereiken wat je niet eens een klein beetje kan evenaren met woorden

https://www.instagram.com/p/BR3VhSshK7N/?taken-by=fabiangijze

Niet veel mensen weten dit, maar mijn vader heeft betaald voetbal gespeeld. Hij heeft sommige mannen van nu zelfs nog gecoacht. Hij heeft ook wel eens een contract aangeboden gekregen bij grote profclubs. Echter ging dit niet door, vanwege de pleeggezin waar hij terecht in kwam. Die stonden er niet achter en wilde liever dat hij ging leren. Zo doende moest hij afhaken en het bij het kleine geld houden. Hierdoor kwam wel de hoop bij hem en andere dat ik het wel ging proberen. Alleen ik ben juist dan zo iemand die het niet ging proberen. Nee, ik had iets anders moois voorbij zien komen. Judo was en is mijn sport. Gelukkig was ik er ook nog eens goed in. Regelmatig deed ik mee aan wedstrijdjes en won ik prijzen. Als je mijn naam nu google krijg je allemaal blog gerelateerde links. Vroeger was dit wel anders. Dan kreeg je judo artikelen. Hier was ik echt heel trots op. Echter deed ik dit niet echt om groot te worden. Ik vond het gewoon heel leuk om te doen en het werd mijn grootste hobby. Toen die lol er door mijn docent weg werd gehaald ben ik er helaas wel direct mee gestopt. Ik word altijd heel erg gestrest en ongelukkig van dingen waar ik niet achter sta en blij van word. Toen ik dit daar begon te merken moest ik er gewoon vanaf. Achteraf vind ik dat wel eens zonde, maar een sporters leven had ik daar in tegen niet graag willen hebben.

Acteren en presenteren heb ik als droom baan gezet. Alleen er zijn zeker nog een hoop andere banen wat mij leuk lijkt in dat rare wereldje. De rol van de bedenker en/of uitvoerder lijk mij ook echt heel leuk om te doen. Ik kijk dan ook regelmatig naar lezingen van dit soort mensen en kijk er met bewondering naar op de sets. Je stres en zweet je wel de kleren, maar dat zou ik er meer dan 100% voor over hebben. Het lijkt mij echt fantastische om je fantasie en passie zo naar buiten te brengen. Nou zijn deze mensen vaak ook een beetje apart, dus daar pas ik mooi tussen. Als dat mijn baan blijkt te worden. Zou je mij zeker niet horen klagen. Al zou ik wel een beetje jaloers zijn op de spelers.

Mocht er nou echt geen baan voor mij bij zijn. Dan is er nog één grote droom die ik sowieso ooit eens wil laten uit komen. Ik heb altijd al de passie gehad om iets voor mij zelf te beginnen. Op blog gebied heb ik die passie niet zo heel erg, maar op andere vlakken zie ik wel kansen liggen. Het is wel echt een baan waar je 24/7 mee bezig ben en vaak niet gemakkelijk, maar het lijk mij zo tof. Ik probeer er dan ook zo veel mogelijk informatie over te krijgen en kleine dingetjes achter de schermen zogenaamd op te zetten. Tijdens het project zomerondernemer was dit een boodschappen service, maar tegenwoordig is dit natuurlijk acteren/figureren. Hier heb ik nog zeker geen businessplan en boekhouden voor nodig, maar ik heb ze daarin tegen wel. Zo lijkt het stiekem een beetje alsof ik mijn eigen bedrijfje heb. Je moet iets hé.

Over de laatste baan ben ik zelf ook nog niet uit. Ik heb namelijk echt een zwak voor kindjes en een klein beetje voor bejaarden mensen. In deze twee categorieën valt zo veel te leren  en te zien. Ik heb dit altijd al zo gevonden. Ik zou ook echt uren van die mensen kunnen genieten. Zo ben ik bijvoorbeeld echt verliefd op het kindje van Andre Hazes. Wat je op instagram voorbij ziet komen is echt te lief. Wat voor baan ik er in zou willen zou ik echt niet weten, maar wel iets waarin ik hun kan bewonderen. Vaak zie je hier echt ‘’niets is onmogelijk of te gek’’ goed terug.  Dat lijkt mij echt heel mooi om mee te werken

Nou heb ik nog veel meer banen wat mij ontzettend leuk lijk, maar dit zijn wel de gene die ik echt het leukst vind. Heb jij al je droom baan te pakken of droom je nog van een speciale baan. Ben daar wel eens benieuwd naar.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin