Eindelijk ontmoette ik Tim Hofman

Waarschijnlijk heeft iedereen wel een voorbeeld. Persoonlijk ben ik nooit zo voorbeelden. Ben ergens altijd een beetje bang dat je er dan te veel gaat naar gedragen. Ik wil juist altijd zo veel mogelijk mij zelf zijn. Iedereen heeft gewoon zijn eigending. Echter zijn er wel een paar mensen waar ik enorm veel bewondering voor heb. Tim Hofman staat op dat lijst bij mij enorm hoog. Niet door zijn roem, maar echt door zijn persoonlijkheid. Hij is echt enorm boeiend.

Persoonlijk ben ik fan van interviews. Ik kijk er in mijn vrije tijd altijd heel graag naar. Nou kon ik Tim al een beetje van tv, maar op spreek gebied kan je ook heel veel van hem vinden. Zodoende ben ik hem steeds interessanter gaan vinden. Hij doet en zegt waar die voor staat. Naar mijn mening niet echt een nep laag je eromheen. Alleen dat kon ik natuurlijk nooit echt zeker weten. Ik had hem nog nooit in het echt mogen ontmoeten. Ten miste tot deze zaterdag, want afgelopen zaterdag kon ik eindelijk naar een workshop van hem.

Goed gepakt vertrok ik zaterdag richting Rotterdam. Na deze zware eerste week was dat best zwaar. Alleen het mooie vooruit zicht gaf mij wel weer voldoende energie. Zou weer zo’n reis zijn van 2 uur, maar 6 uur had ik waarschijnlijk nog gedaan. De reis verliep gelukkig goed. Amsterdam is niet meer echt nieuw. Het ging echter in Amsterdam wel mis. Pas in de bus zag ik dat ik eigenlijk veel beter het pondje had kunnen nemen. Dat was ten eerste gratis en ten tweede veel sneller. Helaas reed de bus alleen al weg. Toen kwam ik achter een ander foutje. Ik zat blijkbaar ook nog eens in de verkeerde bus. Ze hadden dezelfde eindbestemming, alleen niet hetzelfde nummer. Ik zat in 32 en dat had 34 moeten zijn. Gelukkig kwam ik er nog op tijd achter en zag ik dat het wel te belopen was. Ik was er toch weer een half uurtje te vroeg. Goed voor de beenspiertjes.

Na zo’n 20 minuten lopen kwam ik aan op mijn bestemming. Ik voelde direct al dat er iets helemaal mis was gegaan. Ik stond namelijk weer op dezelfde plek waar ik een tijdje geleden auditie kwam doen. Ik stond gewoon weer voor het hoofdkantoor van A million faces. Het bedrijf wat volgens mij zijn management regelt en dus ook zijn facturen. Laat ik nou net het adres van de factuur hebben gevolgd. Een telefoontje naar Brain Boost was al genoeg om mijn angst te bevestigen. Ik stond op het ‘’eiland’’ terwijl ik net buiten de drukke stad moest zijn. Ik heb de longen uit mijn lijf gerend om zo snel mogelijk bij de veerboot aan te komen. Hier had ik even wifi en zag ik dat ik met de tram maar 25 minuten te laat zou aan komen. Ik rende weer door Amsterdam heen en kwam gelukkig op tijd bij mijn tram. Kapot door mijn verkoudheid en het gebrek aan slaap, maar ik kwam bij het juiste pand aan

Voorzichtig liep in naar boven en kwam ik aan bij een hele aardige dame. Ze keek mij eerst even wat gek aan en daarna bracht ze mij vlucht naar de workshop. Daar stond ik dan ineens oog in oog met Tim Hofman. Hij stelde mij gelijk gerust. Ze waren net klaar met het voorstelrondje. Hij wilde alleen wel nog even wie ik was en wat ik allemaal deed. Lekker buitenadem deed ik mijn verhaaltje en maakte hij nog een klein grapje. De workshop kon dan eindelijk ook voor mij beginnen.

De workshop van Tim Hofman ging gelukkig over presenteren. Naar mijn mening één van de mooiste dingen. Ik vind het gewoon mooi om te zien en te doen. Naar mijn mening kan je zo’n workshop het beste volgen bij Tim Hofman. Één van de beste presentatoren, naar mijn mening dan hé. Nou lette ik heel goed op de workshop maar ook op Tim zelf. Hij was precies hoe ik het mij voorstelde. Daarnaast vond ik zijn tattoos ook echt te gek. Daar ben ik normaal nooit zo van, maar die van hem vind ik echt tof. Allemaal losse plaatjes die volgens mij bijna allemaal wel een betekenis hebben.

https://www.instagram.com/p/BkZqqAsHgy-/?taken-by=fabiangijze

Na wat theorie moesten we voor de camera presenteren. Zo konden we het met zijn alle later terugkijken en beoordelen. Zo kreeg ik de tip om te oefenen in de afwisseling van mijn stemtoon. Ik praat namelijk best monotoon. Na de tips was de dag helaas alweer voorbij. Gelukkig kon ik nog heel even langer blijven en na praten. Die kansen vind ik altijd wel fijn. Kan je de gene toch weer iets beter leren kennen. Al was het nu best wel gek dat ik best veel al van Tim wist. Zo kon ik zelf soms al dingen invullen en gericht vragen. Al dus al is mijn gevoel gelukkig na deze dag niet veranderd. Tim Hofman is gewoon een topper, goed in zijn vak en te grappig op foto’s. Gelukkig wilde namelijk nog wel even op de foto. Kon ik die mooi weer gebruiken voor deze blog 🙂

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Eindelijk kon ik weer naar SET Academy gaan

Bijna een maand geleden plaatste ik de blog genaamd: Het spijt me, maar ik stop er mee. Hierin vertelde ik dat ik gestopt was met de Luxor musical Academy. Set Academy is hier één van de grote oorzaken van. Ik was bijna elke zaterdag te vinden in het Luxor. Een grote opoffering, maar op het begin zeker de moeite waard. Echter begon ik wel te balen. De tweede editie van Set Academy moest ik hierdoor missen en de derde zou ik door ons optreden weer moeten missen. Ik wilde er juist veel te graag wel één. Dit is juist een plek waar ik super veel vakkennis mee opbouw en een netwerk. Gelukkig kon ik er nu toch wel bij zijn. Gelukkig kreeg ik weer geen spijt

Normaal sta ik op zaterdag zeker niet al 6 uur naast mijn bed. Om kwart voor tien in Amsterdam klaar te staan, moet die vroege tijd dus wel. In dit geval is dat zeker geen probleem. Een hele dag creatief bezig zijn en super veel leren. Sorry, maar daar teken ik altijd voor. Wel weer even balen als al jouw treinen zijn gecanceld. Gelukkig kwam ik nog wel net op tijd aan in het Park Hotel. Dit is namelijk de locatie van Set Academy. Echt een mooi hotel en lekker ruim. Dit keer bestond Set Academy uit de volgende workshops: camera acteren (Sanne Langelaar), theater acteren (Guido Spek & Melody Klaver), auditeren (Raynor Arkenbout)en interviewskills  & presenteren (Kimberley Klaver). Lekker breed en alle vier top.

Ik herkende niemand van de eerste editie, dus die waren waarschijnlijk niet meer aanwezig. Eerlijk gezegd vind ik dat vaak juist fijner, want dan kan je weer nieuwe leuke mensen ontmoeten. Je moet toch blijven netwerken hé. Wel sprak een jongen mij van te voren aan. Die stond vroeger blijkbaar altijd achter de bar bij nieuwe tijden. Hij herkende mij van een klus daar. Had ik in ieder geval even iemand om mee te praten. We mochten de zaal weer in en daar werden we weer begroet. Ik zat in de blauwe groep en dat betekende als eerst Theater acteren.

Nou werd ik van te voren al gewaarschuwd voor het ei momentje van de vorige keer. Blijkbaar moesten ze toen een ei na doen. Ja, hoor, na een tijdje lag ik een eitje na te doen, een sigaret en een dier. Het is net zo gek als het klink. Wel enorm fijn om je zorgen even te vergeten. Natuurlijk kan je geen ei spelen. Alleen je kan er wel vol voor gaan en uit je comfortzone stappen. Voor mij is dit enorm leerzaam. Theater is niet echt mijn comfortzone. Dat heb ik bij Het Luxor zeker wel gemerkt. Hierdoor leer je wel dat je er gewoon voor moet gaan. Je weet niet hoe het is om een eitje te zijn, dus er is eigenlijk geen goed of slecht. Verder deden we nog een paar kleine toneelstukjes en waren de 90 min alweer voorbij gevlogen. Guido Spek ken ik ondertussen wel al een beetje. Hij blijf echt gewoon een toffe gast. Lekker zich zelf en een stuiterbal. Melody Klaver kon ik daarin tegen nog helemaal niet. Ben blij dat ik haar nu wel heb leren kennen. Echt een leuke meid. Relaxt en goed in haar vak.

https://www.instagram.com/p/Ba3vwnGhLqP/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Hierna gingen we door naar Kimberley Klaver. Zij gaf gelukkig de workshop presenteren/interviewskills. Kimberley ben ik echt een topper gaan vinden. Haar kon ik eerst alleen nog maar van films. Na de eerste SET academie ben ik haar meer gaan volgen. Ze werkt echt heel hard. Echt een mentaliteit waar ik van hou. Daarnaast kan je gewoon echt veel van haar leren. Met veel plezier heb ik naar haar geluisterd. Zoveel mogelijk informatie uit haar plukken. Daarnaast moesten we bij haar ook zelf presenteren. Het vakgebied waar ik zelf het liefste heen wil. We moesten ons voorstellen, onze doel vertellen en een mooi einde er aan vast maken. Gelukkig had ik deze foto nog op mijn ipad staan. Ik ging staan en deed mijn ding. Real en zo persoonlijk mogelijk. Als ik het een beetje goed aanvoelde, vonden de mensen het een mooie presentatie en geloofde ze het wel.

Hierna gingen we snel even lunchen. Even onze buik weer vol gooien voor de volgende workshop. Dat was de workshop van Raynor. Nou had ik toevallig donderdag al een auditie gehad. Eigenlijk kwam deze workshop dus net iets te laat. Ach, laten we maar gewoon hopen dat er nog veel castings aan gaan komen. Deze les was in ieder geval wel enorm leerzaam. Helaas had ik wel te weinig tijd gehad om mijn tekst goed te leren. Hierdoor kon ik er nog niet helemaal voor gaan. Het ging dus gewoon goed. Niet perfect, gewoon goed.

https://www.instagram.com/p/Ba6mbZrBx2p/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Mijn groep mocht de dag afsluiten met Sanne Langelaar. Eerlijk gezegd kon ik haar helemaal nog niet. Ze heeft ooit de rol van Sjors over genomen in GTST, maar dat kon ik mij even niet meer herinneren. Wat een topper is Sanne zeg. Haar les was echt heel leuk, maar naar haar kijken was ook echt genieten. Nee, dit bedoel ik niet op die manier. Persoonlijk kijk ik heel graag naar mensen. Vooral als ze praten over hun vak of ermee bezig zijn. Sanne is hier echt een mooi voorbeeld van. Ze ging op de grond zitten en genoot gewoon van ons. Ze babbelde lekker en keek vol passie. Elke keer weer. Dat vind ik gewoon mooi om te zien.

Zo was de dag alweer voorbij gevlogen. Wanneer de volgende editie bekend wordt gemaakt ga ik mij zeker weer inschrijven. Nou weet ik niet of de derde keer weer even leerzaam wordt, maar aan de tweede keer had ik gelukkig weer heel veel. We gaan het mee maken.

Fabian van der  Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Eindelijk weer een workshop van John Buijsman

Zaterdag en zondag was het gelukkig weer zo ver. Ik mocht weer een workshop volgen van John Buijsman. Een lange tijd geleden had ik deze eer ook al eens gehad. Zijn persoonlijkheid sprak mij toen zo erg aan, dat ik deze kans niet mis mocht lopen. Zijn persoonlijkheid kwam gelukkig nu nog meer naar voren. Zeker bij de tekst die ik had gekozen.  

 Online krijg ik best veel workshops en film klussen mee. Alleen alles is onmogelijk. Gelukkig heb ik via het Luxor theater een super aardige man leren kennen. Die is vaak betrokken bij dit soort dingen en zodoende krijg ik deze uitnodigingen. Kost bijna niks en het zijn echt hele leuke dagen. Dit keer ging het zelfs om twee dagen. Eerste dag monoloog workshop en de tweede dag zijn voorstelling. Nou ben ik echt slecht met monologen. Meestal vind ik de teksten niks en ik krijg het niet in mijn hoofd. Bij een filmscript heb ik hier gelukkig nooit zo’n last van. Deze workshop zou dus super tof worden en was ook nog eens super leerzaam.  

 De bui begon ik alleen al een beetje te zien. Ik had twee dagen verschrikkelijke hoofdpijn gehad en kon dus niet leren. De dagen begonnen dus steeds meer af te tellen. Zo had ik ineens nog maar 2 avonden en een ochtend. Deze tekst greep mij alleen zo enorm aan. De tranen stonden na een paar keer echt in mijn ogen. Zo’n mooie tekst kreeg ik maar weinig te lezen. Het was zo diep en de titel verdriet was zeker op zijn plek. De tekst bleef mij aangrijpen. Zodoende wist ik de tekst na een paar keer al uit mijn hoofd. Het ging steeds meer van zelf. Ik zag het mij al helemaal spelend vertellen. Had mij deze tekst even gegeven tijdens de audities. Toen konden ze alleen maar teksten geven die nergens op sloegen. Lekker Romeins moest het natuurlijk zijn.  

 Ik was er zaterdag weer lekker vroeg. 30 a 45 minuten te vroeg. Gelukkig zag ik John Buijsman en mijn kennis (Theo) al zitten. Was best awkward op te doen, maar ik ging er dus gewoon bij zitten. Gelukkig wist John mij nog vaag te herinneren en Theo kon mij natuurlijk gewoon al. Zit je dan met je goed gedrag toch ineens naast John Buijsman. Nou ben ik bekende mensen nu wel gewend, maar dit vond ik stiekem toch ergen heel tof.  

Tijdens de workshop kwam hij ook vlakbij mij zitten. Dit betekende achteraf alleen dat ik als eerste mijn monoloog mocht voorlezen. Tijdens het voorlezen hoorde ik ineens gesnik. Het was John zelf. Ondanks hij deze tekst al super vaak had gelezen, voorgedragen en had gehoord. Werd hij elke keer werk ontroerd. Ik vond dit zo mooi om te zien. Zo’n grote liefde voor tekst had ik nooit eerder gezien. Ik was dus ook zeker niet de enige die deze tekst zo verschrikkelijk mooi vond. Iedereen werd er gewoon stil van en meerdere hadden deze tekst daarom ook uitgekozen. Elke keer weer kwamen zijn tranen weer op. Bij de eerste lees ronde en bij de tweede ronde nog steeds. Bij de andere teksten zag je hem ook steeds weer genieten. Een man naar mijn hart.  

Hierna mochten we hem presenteren. Één voor één mochten we even onze monoloog spelen en gewoon genieten van het spel van de ander. Dat we een uur uitliepen boeide hem niet zo. Hij genoot gewoon net zo erg van ons, als wij van hem. Ik kon in ieder geval niet meer wachten tot we hem de dag erna zouden zien spelen.  

Zondag kregen we eerst een soort voorprogramma. Volgens mij van een psycholoog. In ieder geval iets in zo’n straatje. Persoonlijk vind ik dit altijd erg interessant. Vroeger heb ik ook bij een kinderpsychiater gelopen en daar genoot ik echt van. Was gewoon mijn ding. Bij deze voor programma ging het over wraak gevoelens, waarom hebben we het en waarom zijn er zoveel verschillende soorten wraak. Echt heel interessant.  

Gelukkig was het wel eindelijk tijd geworden voor de voorstelling. Een uur lang John Buijsman als Arie Speksnijder met zijn gitarist Dusty Ciggaar. Het uurtje vloog echt voorbij. Het was een voorstelling die alle emoties bevatte. Ik heb echt van elke seconde genoten. Eerlijk gezegd ga ik echt gewoon te weinig naar dit soort voorstellingen. Ik geniet er oprecht heel erg van. Daarnaast ontmoet je er ook nog hele leuke mensen door. Oké, die had ik al bij de workshop leren kennen, maar ik heb ze daar ontmoet. Met hun ging ik ook nog even gezellig iets eten in een pasta restaurant. Een restaurant waar ik nog nooit van had gehoord. Het lag ook een beetje achteraf in het centrum van Rotterdam. Echt een aanrader. Mocht je dus ooit iets willen eten in Rotterdam, moet je even langs Pasta Kantine gaan. Al zou ik ook zeker dan de voorstelling van John Buijsman gelijk mee pikken. Al kan dat volgens mij helaas nog maar tot 6 april.  

 

Het was in ieder geval weer een dag om nooit te vergeten!  

 

Fabian van der Gijze  

 

 

Dans workshop van Lorenzo Elsetak (heden)

Vrijdag 4 september was de afsluiting van kennismaking week voor mijn nieuwe opleiding. Ik ging naar school met het idee dat ik zou leren mij zelf te verdedigen. Hier had ik mij de dag ervoor ingeschreven met een paar mensen uit mijn klas.  Toen we binnen kwamen zag ik gelijk dat niemand zich had ingeschreven voor breakdance en rappen. Ik zei dit nog lacherig tegen de mensen waar ik mee om ga.

Voor dat we zouden  starten met de workshop spraken een paar leraren ons toe. Ook de man van de workshop breakdance. Hij stelde zich voor als Lorenzo Elsetak van de dansgroep Groovekings. Toen hij dit zei wist ik gelijk wie hij was. Dit komt omdat ik altijd naar de Dinoshow keek en de dans groep die altijd het eerste stuk kwam heten Groovekings. Later zei hij dit ook in zijn praatje. Hij legde uit dan breakdance niet echt breakdance was maar een dansworkshop met verschillende dansstijlen.

Toen hij klaar was met praten hoorde je gelijk overal. Oo wat is hij knap zullen we ons daar in schrijven. Ook de mensen waar ik mee naar zelfverdediging zou gaan. De mensen waar ik mee omga en in een andere groep zaten wisten het gelijk zeker. Ik schrijf mij in voor de dansworkshop. De mensen die twijfelde hadden geen kans om veder te twijfelen, maar werden er gewoon in geschreven. Zelf wilde ik dit eerst niet, maar ik dacht later waarom ook niet. Ik kan mij toch al zelf verdedigen door judo. Mijn naam werd er dus ook bij geschreven.

Ik kan totaal niet dansen, dus ik ging maar achterin staan met twee andere uit mijn klas. Lorenzo had mij eerst niet gezien. Tot dat er twee andere jongens zich er bijvoegde. Toen zei hij gelukkig eindelijk ook nog twee jongens. Toen besloten de twee meisjes naast mij te zeggen. Hij is er ook nog. Iedereen keek gelijk mijn kant op. Volgens mij werd ik gelijk rood, maar we begonnen gelukkig. Ondanks ik niet echt kan dansen deed ik maar gewoon mij best. Vond het achteraf super grappig en leuk om weer eens een dansworkshop te krijgen. Achteraf ging iedereen met hem op de foto, dus ik dacht laat ik het ook maar doen. Ondanks ik altijd super lomp op foto’s sta. Ik word altijd super verlegen op foto’s, maar ik heb het toch maar gedaIMG-20150904-WA0000an.

 

Toen iedereen klaar was met zijn of haar workshops aten allIMG-20150904-WA0002e klassen gezamenlijk in de kantine. Het moest een soort van picknick voor stellen. Iedereen had iets mee genomen. Was dus bij elkaar een super leuke dag. Ik weet het zeker ik ben klaar voor mijn nieuwe opleiding. Laat de sommen maar komen.

 

Fabian van der Gijze