sunset

Ik wilde er niet meer zijn (Zelfdoding)

Sommige dingen wennen nooit. Daar is de titel er voor mij zeker eentje van. Mijn vader was de eerste persoon waarvan ik het ooit hoorde. Nadien heb ik die zin veel vaker gehoord. Misschien zelfs stiekem ook ooit tegen mij zelf gezegd. Ik zeg altijd wel van niet, maar de dingen die ik deed/zei laten eigenlijk een heel ander verhaal zien. Alleen elke keer wanneer iemand anders eerlijk tegen mij zegt ”ik wilde er niet meer zijn”, herinner ik mij weer dat ik blij ben dat ik het stiekem achterin dacht en niet hardop.

Ooit heb ik er voor gekozen dat ik andere mensen wilde helpen. Ik stel mij zo open mogelijk op en probeer op die manier mensen te helpen. Het werkte en het werkte niet. Ik bouwde enorm mooie vriendschappen op, kreeg binnen één dag met sommige mensen een enorme klik en ik hoorde verhalen. Verhalen van mensen met een echte verhaal. Een verhaal wat mij keer op keer boeide en interesseerden. Alleen sommige verhalen hadden een overeen komende zin, namelijk ik wilde er niet meer zijn. Iedereen had een compleet ander verhaal, maar die zin kwam altijd het zelfde aan. Dood is dood, daar kunnen we in deze wereld niet omheen. Ja, oké je kan geloven en hopen op meer na de dood. Alleen als deze personen het echt zouden hebben gedaan, bleven wij toch met niks en verdriet achter.

Persoonlijk ben ik blij met het feit dat ik nog niemand persoonlijk goed kent waarbij het wel is gelukt. Godzijdank mag dit ook voor altijd zo blijven. Ik ben persoonlijk doods bang voor de dood. Niet voor mijn eigen dood, maar wel voor die van een ander. Bij elke traan, elke snik en elke keer als ik weer mijn ogen open deed was ik opgelucht als ik iemand weer zag en/of hoorde. Het is een gevecht wat je met andere moet aangaan, maar het is ook een gevecht wat je alleen in je eentje kan overwinnen. Mensen noemen zich vaak zwak of laf dat ze het niet echt durven te doen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik blij ben met die eigenschap. Het is een geschenk voor jou en voor de mensen die enorm veel om je geven. Zoals ik al zei dood is dood, alleen voor de mensen die achter blijven zit er nog een heel lang verhaal aan de dood vast.

En nee ik zal de laatste zijn die je hoort zeggen dat je aan andere moet denken. Fuck de hele wereld en focus inderdaad altijd op je eigen mening. Alleen als ik die zin hoor dan doe ik er in ieder geval alles aan om ooit eens een andere afloop mee te maken. Net als hoe ik in zo’n gesprek ben, zal ik nu ook eerlijk antwoord geven. Wat ik er aan kan doen is niet zo veel. Ik kan geen wonderen verrichten en ik heb er al helemaal niet voor geleerd. Ik kan alleen maar eerlijk zeggen hoeveel ik om je geef en wat het met mij persoonlijk doe. Met je mee praten kan ik niet, ik kan alleen maar in dat geval een eerlijk antwoord geven of zwijgen tot mijn eigen dood.

Zelf doding is een lastig onderwerp. Een onderwerp waar over gesproken moet worden, over kan gesproken worden en waarover gesproken mag worden. Enorm veel mensen hebben ooit wel eens gedacht was ik er maar niet meer of hoe zou het zijn als ik er niet meer ben geweest. Iedereen heeft wel eens een traan moeten laten vallen voor de dood. Alleen zolang we er samen over kunnen praten bespaard het in ieder geval één traan extra. Namelijk mijn traan die anders over mijn wang zou hebben gerold. De traan die bespaard bleef, omdat je mij de zin kon vertellen en niet hebt kunnen laten zien. De zin ik wilde er niet meer zijn. Ik wil het horen, maar never nooit zien!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan had ik hier waarschijnlijk niet meer gezeten (zelfmoord)

Al heel lang wilde ik een blog post over zelfmoord schrijven. Helaas kon dit door privé omstandigheden eventjes niet. Vandaag is dan toch eindelijk de dag dat ik er over kan schrijven. Zelfmoord is een onderwerp wat mij zelf, maar ook veel bekende aanspreekt. Momenteel gaat het met mij echt super goed. Ik doe wat ik het liefst wil doen. Alleen dit is zeker niet altijd het geval geweest. Als echt alles tegen gaat zitten kunnen de twijfels wel eens ontstaan.

Tegenwoordig zullen de meeste mensen mij als een positieve en vrolijke jongen zien. Eigenlijk ben ik ook echt nooit meer boos of saggerijnig. Op een bepaald moment keek ik mij zelf echt eens goed aan. Van binnen kookte ik en iedereen werd mij te veel.  Nou ben ik echt een denker. In die periode was ik dan ook vooral bezig met denken. De gedachtes vlogen echt alle kanten op. Het werd al snel een twee strijd. Ik stond tegenover mij zelf en bekeek mij zelf eens heel goed. Andere mensen waren mijn leven aan het verpesten, maar daarin tegen was ik zelf ook lekker op dreef. Iedereen die ik lief had liet ik los en sprak met niemand. De tijd van een lange stilte was echt aangebroken.

Één ding wist ik zeker. Mocht ik op een punt van zelfmoord komen, dan zou het ook echt gebeuren. Als ik iets doe, dan doe ik het ook gelijk goed. Mededoor die feit ben ik waarschijnlijk nooit echt zo ver gekomen. De gedachtes brachten mij juist iets moois. Ik nam mij één ding voor. Vanaf nu ga ik mijn eigen leven leiden en heel veel dingen doen waar ik gelukkig van wordt. Verder wilde ik er ook meer voor andere zijn. Hoe kon ik zo arrogant denken dat mijn leven zo kut was. Iedereen heeft zo zijn dingen. Zolang je elke dag minimaal één geluksmomentje kan mee pikken. Sinds die dag doe ik dat dan ook. Misschien zeg ik het al veel te vroeg, maar volgens mij lukt het aardig goed. Natuurlijk verloop mijn leven nog steeds niet vlekkeloos. Alleen er is wel een groot verschil met vroeger. Tegenwoordig bepaal ik zelf mijn weg. Niet bijvoorbeeld één van mijn ouders of een vriendinnetje die alles wilt veranderen. Nee, niemand komt aan mij.

Naast mijn eigen gedachtes ben ik veel vaker met dit onderwerp in aanraking gekomen. Veel dierbare kwamen ook op zo’n punt. Gelukkig kon ik mij heel goed in sommige verplaatsen. Misschien hadden ze wel heel wat anders mee gemaakt, maar dit gevoel is toch altijd wel het zelfde. Je kan je niet machtelozer voelen dan op zo’n moment. Tijdens de gesprekken werd mijn gevoel alleen maar sterker en gelukkig die van de ander ook. Er was misschien toch nog wel iets om door te blijven gaan. Al was het misschien alleen maar om nog een droom uit te laten komen. Gelukkig heb ik dan ook nog nooit een gelukte  zelfmoord meegemaakt. Ik zou de beslissing snappen, maar of ik het zou accepteren weet ik niet. Hopelijk hoef ik daar dan ook nooit achter te komen. Heb toch liever dat iedereen zijn leven kan af maken zo als die zelf zou willen.

Dit verhaal steek ik zeker nooit onder de grond. Soms krijg ik wel eens een schrik reactie van iemand die mijn verhaal hoort/lees. Vaak krijg ik dan de vraag hoe ik dit allemaal heb kunnen redden of ze besluiten te zeggen dat ze dit zelf nooit aan zouden kunnen. Hoe kan je toch zo positief blijven. Mijn antwoord is dan eigenlijk heel simpel. Anders had ik hier waarschijnlijk niet meer gezeten. Dan had je mij nog maar op één plekje kunnen opzoeken. Er had dan een veel te vroege steen extra op het kerkhof gestaan. Ja dat klink heel heftig, maar het is wel echt de waarheid. Je ziet helaas het resultaat vaak genoeg voorbij komen.

Nou is er niet echt een tip die ik je kan geven als je zelf ook momenteel met dit gevoel rond loop. Voor mij hielp het alleen zijn en dag en nacht denken. Dit moet je zelf wel fijn vinden en kunnen. Andere moesten zich juist omringen met andere mensen. Probeer alleen nog voor je zelf naar zo’n oplossing te zoeken. Er is altijd wel iemand waar je mee kan praten. Misschien niet in je omgeving, maar online of per telefoon is er altijd wel iemand te vinden. Hopelijk vind je in ieder geval de juiste oplossing. Sterkte

Fabian van der Gijze

Zou jij dit doen om zelfmoord te voorkomen? (heden)

Sinds een paar jaar spendeer ik heel veel tijd op YouTube. Zowel om muziek te luisteren en om filmpjes te bekijken. Als ik een filmpje vind met een mooie betekenis bekijk ik hem vrij wel altijd. Laatst kwam ik per ongelijk bij een filmpje terecht genaamd Prankster Almost Dies. Zoals jullie misschien wel weten zijn prankers mensen die grappen uit halen en dit filmen. De titel sprak mij nog niet echt heel erg aan. Allen toen ik de beschrijving las en het plaatje zag werd ik nieuwsgierig. Het filmpje bleek een hele mooie betekenis te hebben en ik besloot er vandaag een blogpost over te schrijven. Veel plezier met lezen.

De video waar ik terecht kwam is gemaakt door de pranker AlanSinclair. Tijdens een opnamen van zo’n prank video zag Alan ineens iets geks. Hij zag namelijk een man met een geweer lopen. De man was niet van plan andere mensen neer te schieten. Hij was namelijk van plan om zelfmoord te plegen Terwijl de man het geweer al in zijn mond heeft geplaats loopt Alan op hem af. Hij begind te praten tegen de man en die draait zich gelijk in een ruk om. Door de schrik dat Alan ineens achter hem staat houd hij hem onder schot, want niemand zou hem vandaag nog in de weg staan van zijn dood. Hoe dit veder afloop kan je zien in de video die ik ook in deze blogpost heb geplaatst. Het is zeker een aanrader om hem even te bekijken. Het kost je maar 10 minuten en naar mijn mening zijn het de 10 minuten echt 100%  waard.

Tijdens het bekijken van de video vloog mijn mond open van verbazing en voelde ik mee met de twee heren. Hoe erg zijn de problemen van de man wel niet als hij op het punt van zelfmoord is gekomen. In de video beschrijft hij zijn problemen en dat Alan weg moet gaan. Hij wilde niet nog een Familie pijn doen. Ik zag hier door een man met een groot hard, maar helaas veel verdriet was op gelopen.

Tijdens de video ging ik na denken over twee dingen die er afspeelde. De eerste vraag die ik mij zelf stelde was: zou ik het zelfde hebben gedaan als Alan. Hoe vaak zeg ik wel niet dat ik graag mensen help, maar tot hoe ver zou ik gaan. Uit deze vraag ben ik niet uit gekomen. Ik zou het niet met zekerheid durven te zegen. Het ligt denk ik aan het moment hoe ik zou handelen. Wel lijk het mij heel mooi als je iemands leven weer hoop kan geven en zijn leven misschien wel kan redden.

Hoe klote zou je wel niet moeten voelen om in de positie te komen van de man. Was de tweede vraag die ik mij zelf stelde. Ik heb ook al best veel mee gemaakt, maar ik zag het als iets waardoor ik sterker werd. Gelukkig heb ik nooit ene moment gedacht aan zelf moord. Ik zou het denk ik ook niet kunnen. Daar hou ik te veel voor van mensen en de leuke dingen van het leven, maar wat nou als ik dat helemaal niet had. Zou de keuze dan makkelijker zijn. Over die vraag bleef ik niet te lang na denken. De rillingen gingen er door over mijn lijf. Ik ben veel te blij met mijn leven en ben er nog lang niet klaar mee.

Als je de video nu nog niet heb bekeken daag ik je uit om dat nu te doen. Probeer dan ook eens mijn eerste vraag te beantwoorden voor je zelf. Zou jij je leven op het spel zetten voor iemand die zelfmoord wilt plegen of zou jij het niet kunnen.

https://www.youtube.com/watch?v=Dg3zNIEMIAo

Bedankt voor het lezen van mijn blogpost. Benieuwd naar mijn andere blog’s. Druk dan hier om naar de homepage te gaan en anders hopelijk tot ziens.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen opFacebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin