Dan zal ik geestesziek laten verdwijnen

Van kleins af aan hou ik al van vragen stellen en krijgen. Zo kreeg ik vandaag een bijzondere vraag waar mijn antwoord mij zelf even niet los kan laten. De vraag was als volgt ‘’Als er 1 ding in de wereld is wat je mocht veranderen, wat zou dat dan zijn?’’. Ik weet eigenlijk niet waarom, maar ineens had ik een antwoord op die vraag. Ik zei namelijk dat ik dan mind sickness zou laten verdwijnen (geestesziek). Nou weet ik dat de wereld in vuur en vlam staat door Corona. Alleen in deze blog wil ik toch eens mijn visie en antwoord toelichten. Dit is waarom ik geestesziek uitkoos om te lasten verdwijnen.

Het onzichtbare gevecht

Wie je ook bent, hoe je ook denkt en wat er ook gebeurd is, ik denk persoonlijk dat iedereen wel te maken krijgt met geestesziek. Misschien in je eigen hoofd en anders wel in die van een ander.  Een ziekte (ja dat is het zeker) die je lichaam insluipt en zich vastketen aan jou. Een ziekte die niet altijd te zien is en dat maakt het naar mijn mening enorm gevaarlijk. Voor je het je afvraagt, ja ik heb ook met geestesziek te maken en te maken gehad. Een moeilijk gevecht wat je met een gevecht alleen niet door komt. Het is iets wat niet te beschrijven valt. In mijn geval heb ik gelukkig zelf nooit geestesziek in de heftige vorm gehad dat ik er niet meer wilde zijn, maar ja ik ken ondertussen wel veel mensen die dat wel hebben gehad. Bij sommige zag ik het aankomen en bij andere had ik het nooit verwacht. Dat laatste beangstig mij soms wel.

Geestesziek bij mij zelf

Begin maart vluchtte ik naar Engeland om even tot rust te komen. Ik voelde mij weer even niet mij zelf. De druk, de stress en de gedachtes stapelde zich weer op. Geestesziek was het dit keer niet, ten minste niet in erge vorm. Ik was alleen echt niet mij zelf en kon ook niet echt vertellen hoe het voelde. Alleen dat het aanwezig was dat wist ik zeker. De drukke blije joch was niet meer. Nee, ik was ineens serieus en trok mij terug zodra het kon. Één ding heb ik gelukkig alleen wel door het verleden en gesprekken met lieve mensen geleerd. Hou het gevoel nooit voor je zelf. Zo begon ik het gevoel aan te kaarten en zichtbaar te maken. Je kan namelijk naar mijn mening alleen dingen aanvallen wat je kan zien. Anders gaat het niet. Gelukkig was het compleet terug trekken, gesprekken en mooie gebeurtenissen voor mij genoeg om het weer kwijt te raken. Hey lach, dag kans op een ergere vorm van geestesziek.

Groter dan we misschien wel denken

Voor geestesziek zijn er inderdaad medicijnen alleen ik denk dat dit vooral meer remmend en verdovend werkt dan dat het echt verdwijn. Voor mij zijn eerlijke gesprekken en mooie momenten een betere hulpmiddel tegen geestesziek. Alleen dat verschilt natuurlijk wel per persoon. Alleen waarom zou ik geestesziek dan kiezen om te laten verdwijnen. Nou eigenlijk heel simpel. Ik denk dat geestesziek een ziekte is die dagelijks mensen, gezinnen en families het leven kosten en pijn doen. Als geen ander heb ik het zo ervaren in mijn eigen gezin en de verliezen zien gebeuren. Ik ken de feiten niet, maar zie geestesziek zeker als één van de grootste ziektes waar nog geen echte medicijn tegen is. Misschien juist ook wel door dat het nog niet zo serieus wordt gezien en ook niet om aandacht schreeuwt. Want wie gaat er schreeuwen voor iets wat onzichtbaar is en de meeste mensen ook onzichtbaar willen houden? De psychologen en goeie gesprekspartners zijn de helden op dit gebied.

Ik heb persoonlijk door de jaren heen veel mensen leren kennen met geestesziek als ziekte. Stuk voor stuk een ander verhaal en een andere aanleiding. Iets wat ik zeer serieus neem en vroeger ook altijd iets aan wilde doen. Nu vraag ik mij enorm af hoe jij naar geestesziek kijkt. Is de ziekte nog wel zo onzichtbaar, is het al zichtbaar genoeg om met zijn alle aan te vallen of is het misschien wel iets wat nooit helemaal gaat verdwijnen? Zeg jij het maar.

Fabian van der Gijze

YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Hoe gaat het nu met mij

Laatst schreef ik in een blog post dat het even niet zo goed met mij ging. Nu krijg ik daardoor regelmatig de vraag: Hoe gaat het met je. Sowieso wanneer mensen oprecht vragen hoe gaat het, vind ik het al mooi. Nu helemaal. Zeker van collega’s. Je bent ten slotte vaak toch alleen maar collega’s en ik zit lekker afgesloten van de rest in mijn hok. Ondertussen ben ik voor wat rust nu op de vlucht in een vliegtuig. Dit keer weer Engeland richting Londen, maar goed hoe gaat het nu met mij?

De eerste paar dagen

Eerlijk gezegd bleef het gevoel enorm lang aanhouden. Gelukkig is mijn zicht niet nog een keertje ineens verdwenen. Anders was ik waarschijnlijk wel iets paniekeriger geworden. Wel voelde ik mij heel licht, onzeker en angstig van binnen. Een gevoel wat ik niet vaak meer ervaar. Het gekke er aan was ook dat ik het met geen woord kon omschrijven. Ik stond op met het gevoel en ging er weer snel mee naar bed. Wanneer iemand aan mij vroeg hoe gaat het met je, dan kon ik alleen maar antwoorden dat ik mij heel vreemd voelde. Ik dacht eerst dat het mogelijk weer een weekje was waarin ik wat somberder was. Dat heb ik wel vaker, maar dit was anders. De stress en de druk hadden wel een enorme invloed. Dat voelde ik aan alles.

Gekke hartkloppingen

Toen het eindelijk weekend was dacht ik dat het na veel slaap weg zou trekken. Dit bleek alleen net iets anders te lopen. Ik begon namelijk bijna zelf aan mij zelf te vragen hoe gaat het met je. Ik had even mijn boodschappen gehaald en liep mijn kamertrap op. Mijn hart begon ineens enorm te keer te gaan. Het leek wel alsof die er uit was. Ik besloot op de bank te gaan liggen, mijn hartslag te meten en daarna ademoefeningen te doen die ik bij zangles had gehad en bij mijn psycholoog. Zodoende werd ik weer wat rustiger. Het voelde net alsof er iemand achter mij aan had gerend, terwijl er helemaal niks aan de had was. Het was ook niet dat ik moeite had met de trap, want ik ben momenteel fitter dan ooit. De hele dag bleef dit aanhouden. Het gekke er aan was het feit dat ik het alleen voelde wanneer ik juist tot rust kwam. Toen ik een lange wandeling maakte, had ik namelijk geen last van die hartkloppingen.

Hoe gaat het nu met mij?

Dat ik op tijd even mijn luchtbubbel in vlucht voel ik aan alles. Alleen ik ben wel blij met het feit dat ik mijn glimlach weer terug heb gevonden. Ik heb weer wat kleur gekregen en ga weer gesprekken aan. Dat heeft te maken dat ik deze tijd mooie gesprekken heb gevoerd, de stress wat afnam en dat ik enorm veel rust heb gepakt. Het vreemde gevoel is er ergens achterin nog wel te vinden, maar te ver om nog echt goed te voelen. Op de vraag Hoe gaat het met je, zal ik nu dus even antwoorden met het gaat. Nu lekker genieten van een nieuw avontuur en dan zien we de rest wel weer. We kunnen te slotte altijd nog achteraf aan een dokter vragen Hoe gaat het nu met mij?

Ooit wel eens zo’n vreemde aanval gehad?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Heb ik epilepsie? (verleden)

In groep 1/2 gebeurde er iets op een dag met mij. Ik weet nog goed dat ik in een kring zat met mijn klas en zat te praten met een vriend. Ineens verstijfde mijn lichaam en ik kon niks meer doen. Iemand heeft dit toen tegen mijn lerares  gezegd. Zij tilde mij op en nam mij mee naar de gymzaal van de kleuters.

Hier kon ik nog steeds niks zegen en kreeg ik maar kleinen stukjes mee van wat er gebeurde. Dit heeft heel lang geduurd. Ik kreeg een pakje drinken in mijn handjes gedrukt. Vanaf dit moment kwam ik steeds meer bij het heden.

Ik werd weer in mijn klas gezet, want de andere lerares mocht niet zo lang alleen staan op de groep. Toen ik weer bij kwam kneep ik iets te hard in mijn pakje Fristi  waardoor ik op mijn blouse knoeide. Ik baalde hier van en zei het tegen iemand uit mijn klas. Ik was weer terug op aarde.

Toen ik thuis kwam vroeg mijn moeder gelijk of dit echt was of gespeeld. Ik kon echt niks meer doen en herinneren zei ik tegen mijn moeder. Ze had van een moeder van school gehoord dat het echt leek op een epilepsieaanval. Zij werkte bij het ziekenhuis, dus ze wist waar ze het over had.

Ik kreeg een afspraak bij het ziekenhuis. Hier kreeg ik te horen dat ik binnen kort terug moest komen en ze mijn hoofd gingen scannen op vreemde  activiteiten. Ik moest de dag er voor 24 uur opblijven zodat ze het goed konden zien.

bron: giantbomb

Precies op de dag van mijn ziekenhuisbezoek was er een feestje op school. Met clowns en andere leuke dingen. Ik was erg boos, want ik wilde hier heen en ik mocht niet slapen.

Mijn vader bleef met mij wakker. We hebben de hele nacht
videobanden bekeken van Bassie & Adriaan en Flipper & Lopaka.

bron: vumc

De nacht was eindelijk voor bij en eindelijk  mocht ik naar het ziekenhuis met mijn moeder. Snel nog mijn Ernst en Bobbie videoband gepakt, want ik mocht tv kijken. Ik kreeg plakkertjes op mijn hoofd. Hierna kreeg ik een soort kappers föhn over mijn hoofd. Hier in waren veel felle flitsen te zien.

Toen de cap van mijn hoofd werd gehaald beweerden mijn moeder en de dokter dat ik had geslapen. Ik werd hier zo boos van, want ik had niet geslapen naar mijn idee. Achteraf moest het haast wel, want de dokter maakt daar geen grappen over (denk ik).

Ik wilde mijn videoband terug, want het was mijn lievelingsvideoband van Ernst en Bobbie. Hij kwam er niet meer uit en de tv was kapot gegaan. Toen werd ik pas echt verdrietig. De dokter gaf mijn moeder een mail adres. Ik mocht namelijk een nieuwe kopen op zijn kosten. Het bedrag moesten we naar zijn mail sturen.

Ze hebben toen niks gevonden in mijn hoofd wat fout was. Een paar keer moest ik terug komen om weer te kijken, maar er is gelukkig nooit iets verkeerdst aan getroffen. Ook heb ik nooit meer zo’n aanval gekregen.

 

Fabian van der Gijze