spoedeisende hulp

Hey Spoedeisende hulp, daar ben ik weer (heden)

Maandag 6 mei was het weer zo’n dag. Het was weer eens zo’n gezin dagje. Vorige keer kon je al lezen dat ik de hele dag voor mijn zus bij de spoedeisende hulp had gezeten. Dit keer moest ik niet naar de spoedeisende hulp voor haar, maar voor mijn moeder. Voor vandaag, dus weer een nieuwe blog post over een spoedeisende hulp bezoek.

Mijn mobiel ging af. De wekker was nog niet af gegaan, dus dat zal het wel zijn. Ik werd wat wakkerder en schrok in eens mijn bed uit. Dat was niet de ringtoon die ik heb als wekker. Nee, dit was mijn beltoon. Ik zag op mijn scherm ma staan. Toen ik op nam hoorde ik iets in haar stem wat niet normaal was. Ze vroeg mij om naar beneden te komen. Gelijk schoot er in mijn hoofd dat er iets met Jermaine (mijn zus) aan de hand was. Zij lig nu weer in het zieken huis en het gaat nog steeds heel slecht met haar. Snel trok ik iets aan en ik rende naar mijn moeder toe. Daar lag ze dan. Ze was echt super wit, lag te schreeuwen van de pijn, half over te geven en de tranen rolde over haar ogen.

Ze was al één keertje weg gevallen terwijl ik sliep en had helse pijnen. In mijn hoofd denk ik altijd in stappen. Hoe ze er bij lag moest ze sowieso naar het ziekenhuis toe. Ik besloot als eerst haar vriend te bellen. Helaas was hij op zijn werk en kon daar onmogelijk weg. Ten slotte heb ik één vriendin van haar gebeld. Godzijdank kon ze komen. Hierna probeerde ik de dokter te bellen. De hele tijd hoorde ik een bandje afgaan dat er niemand zat. Dit gaat mij echt niet gebeuren bedacht ik mij. Er stond op de site een spoed nummer. Die besloot ik te bellen. Netjes stelde ik mij en legde ik rustig uit wat er aan de hand was. Op de achterkant hoorde ik mijn moeder steeds meer pijn hebben.

Ze zou het door geven en de dokter zou zo snel mogelijk komen. Het jammere aan een dorp is dat dit dan als nog een tijdje duurt. Gelukkig was de vriendin van mijn moeder aan gekomen. Na drie telefoontjes was de dokter er eindelijk een half uur later bij ons. Ze kreeg een spuit tegen de pijn en de ambulance werd gebeld. Ja, het was goed mis. Toen de ambulance voor onze deur stond kwamen er twee hele aardige mensen naar ons toe. Ze vroegen een paar dingen aan mijn moeder en vervolgens werd ze op de brancard gelegd. Samen met haar vriendin reed ik achter de ambulance aan. Voor de zekerheid had ik een tas in gepakt met allerlei slaapspullen en spullen om de tijd te doden bij de spoedeisende hulp.

Ambulance

Dit keer was het dan wel een andere ziekenhuis, maar volgens mij lijken al die kamers op elkaar. Toen we naar haar kamer mochten lag ze op het wel bekende bed. De pijn was iets gezakt door de spuit, maar het deed nog flink zeer.  Je kon haar pijn lezen in haar ogen. Mijn moeder heeft al zo veel qua medische dingen. Hier door is ze echt heel hard geworden en kan ze eigenlijk alles aan. Dit keer ging het zelfs boven haar pijn grens en dat had ik nog nooit mee gemaakt. Via haar telefoon en die van mij liet ik iedereen weten wat er aan de hand was en zegde ik al mijn moeders afspraken af. Sommige mensen vroegen hoe het met mij ging. Op zulke momenten gaat het mij eigenlijk heel goed. Ik kan heel rustig blijven en alles goed op een rij zetten. Je schiet daar veel meer mee op dan een potje schreeuwen en huilen.spoedeisendehulp bed

Ze namen bloed van mijn moeder af en gingen haar urine controleren. Toen dit was gedaan werd ze mee genomen naar de echo. Ze moest kiezen tussen een brancard, rolstoel of lopend  om bij de echo te komen. Mijn moeder heeft door haar tumor een tijdje in een rolstoel moeten door brengen  en ze haat dat ding nu. Gelukkig was ze dit keer niet zo eigenwijs en koos ze voor de rolstoel. Hier was gelukkig niks geks op te zien.

Langzaam begonnbethesda-naval-medical-center-80380__180en de uren te vervliegen en zaten we er al weer 6 uur lang. Ik was toch maar even gaan leren voor mijn examen. Precies toen kwam de specialist met de resultaten. Ze had waarschijnlijk een nierstenen aanval of een infectie in haar urine buis. Ze kreeg medicatie en pijnstillers voor geschreven en woensdag moet ze terug voor een CT-scan.   Hopelijk komt dit allemaal goed.

Deze dag heb ik vroeger al heel vaak in mijn hoofd afgespeeld. Wegens de situatie met mijn vader en mijn moeders medische achtergrond moest ik hier al een beetje getraind in zijn. Gelukkig heb ik alles goed kunnen laten verlopen en kon ik er vandaag voor mijn moeder zijn. Natuurlijk hebben wij wel eens ruzie, maar dit soort momenten ben je er voor elkaar en dan zie je hoe sterk onze band is. Daar ben ik ontzettend trots op. Ondanks alles redden we het wel mooi met zijn alle. Soms met hulp van andere, maar heel vaak door samen te werken.

In ieder geval wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes, natuurlijk mijn moeders vriendin voor de goede hulp en iedereen die er nu voor haar zal zijn. Dit waardeer ik altijd enorm en het raakt mij altijd enorm om te zien hoe aardig jullie voor haar zijn. De dag dat jullie lezen heb ik mijn eerste examen, dus hopelijk is dit een beetje goed gegaan. Om dat voor elkaar te krijgen moet ik nu toch echt gaan leren. Nogmaals bedankt

Hoe slecht de situatie soms ook kan zijn. Laat dan juist zien hoeveel jij in je mars heb, want dat is een hoop.

Fabian van Gijze

Mij kan je verder volgen  op: Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin en natuurlijk volg ik je terug.

In het horror ziekenhuis van Frankrijk (verleden)

Dit verhaal is het vervolg van wat hier werd beschreven. Veel lees plezier.

We reden heel snel weg met de ambulance. Ik had geen moment de kans gekregen om de Duitse man en vrouw te bedanken voor hun goede hulp. Ze waren toen en nu nog steeds onbekende voor mij en zal nooit te weten komen wie ze waren. Had ze graag ooit nog willen bedanken.

In de ambulance kregen we te horen waar we heen gingen. We belde mijn moeder om haar op de hoogte te stellen. Zij was onder tussen bezig om ons te kunnen halen en belangrijke gegevens aan het verzamelen.

We kwamen aan bij het ziekenhuis in Frankrijk. Mijn vader was onder tussen bij gekomen en werd mee genomen naar een kamer. De dokter die mijn vader zou behandelen kwam naar ons toe. Hij onderzocht mijn vader. Hij tikte bij deze onderzoek met een hamer op zijn knie. Hij kreeg door deze klap gelijk trillingen over zijn lijf en een schok over zijn lichaam.

Mijn zus en ik moesten mee naar het kantoor van de arts. De beste man kon geen Engels, dus hadden we een probleem. Wat deed hij dus hij starten rustig google translate op om met ons te praten. We moesten hem uitleggen wat er was gebeurd en of mijn vader medicatie in had genomen. Daarna typte hij weer terug met daar informatie in wat we konden door geven aan mijn moeder en wat hij dacht wat er was gebeurd met mijn vader. Hij dacht aan een stressaanval, omdat mijn vader veel stress had op het moment van het ongeluk en er waren veel overeenkomsten.

Mijn zus moest naar het toilet. Hier zeten onze ongeluk weer voort. Mijn zus liet namelijk door de stress en angst die ze had mijn vaders telefoon vallen in de wasbak terwijl de kraan aan stond. Wij het mobieltje gelijk droog maken en ja gelukkig deed hij het weer.

We kregen te horen van mijn moeder dat zei en een vriend van mijn vader en moeder ons kwamen ophalen. Vanwege mijn moeders slechte knieën kon ze namelijk niet zelf zo’n lang stuk rijden met de auto. Dit zal wel pas in de avonds zijn, want hun rit zal nog wel even duren tot ze bij ons waren.

Mijn zus en ik moesten dus de tijd gaan doden. We gingen op onderzoek uit waar we precies waren. We liepen naar boven waar we 2 groten deuren rechts van ons open zagen staan. We hoorden daar een piep vandaan horen komen. Zo’n piep die je altijd op tv hoor als iemand overleed. We keken naar rechts en zagen daar iemand te komen overleiden. Ze probeerde de persoon in kwestie zijn hart weer op gang te laten komen door middel van een heftige schok. Het lukte niet en er werd vervolgens een deken/doek over zijn hoofd gelegd. We hadden zo juist iemand dood zien gaan. Dit hadden we nooit mogen zien, maar we hadden al gemerkt dat dit ziekenhuis anders was dan andere. Was een heel oud gebouw. De artsen spraken alleen hun eigen taal en er hingen overal posters op van mensen die verdwenen waren uit het ziekenhuis die ze zochten. We waren moe en wilde weg.

We hebben heel lang in een winkel/cafétje gezeten zonder spullen/geld. Die lagen namelijk nog allemaal in de auto. Eindelijk na super lang wachten  kwam mijn moeder en Daniel aan bij het ziekenhuis. We gingen met zijn  alle naar mijn vader. Die werd die avond nog onder zocht en zou dan de dag erna worden verplaatst naar Nederland. Wij kregen de keuze om te blijven of te vertrekken naar Nederland. Ik wilde blijven, want ik vertrouwde het ziekenhuis niet en dacht misschien komt mijn vader morgen helemaal niet in Nederland. We gingen toch later die dag naar huis.

Mijn vader die nog steeds verliefd was op mijn moeder wilde nog in ieder geval een kus geven aan mijn moeder. Na die kus en afscheid te hebben genomen van mij en mijn  zus vertrokken wij naar huis.

Mijn vader kwam inderdaad niet de dag erna naar huis. Hij heeft heel lang daar in het ziekenhuis gelegen. Hierna werd hij eindelijk vervoerd naar huis en moest hij in quarantaine in een Nederlands ziekenhuis liggen. Dit is blijkbaar een standerd procesduren als je lang in een ziekenhuis heb gelegen in het buiten land We kregen de kans om geïnterviewd te worden door hart van Nederland, maar dat hebben we laten gaan, want mijn vader was daar te zwak voor. Wel heb ik later vernomen dat het groot nieuws was op de radio in Frankrijk en Duitsland. Onze spullen van de auto werden na super lang  wachten terug gebracht naar ons. Alleen was al onze kleding gaan weg roten, omdat het heel lang in een opslag had gestaan. De leen auto had helemaal geen schade opgelopen ondanks mijn zus en ik hem hadden moeten parkeren langs de snel weg. Gelukkig kreeg ik mijn knuffels wel terug en hadden die geen schadden op gelopen en staan ze nog steeds hier bij mij thuis.

 

Met mijn vader hebben we hier achteraf nooit meer over gepraat. We hebben ook eigenlijk nooit een bedankje gehoord ondanks wij die dag zijn leven hebben gered. Dit is een van de dingen die ik hem nog steeds kwalijk neem, want persoonlijk zal ik iemand bedanken en er over praten. Dit was mijn heftige vakantie in Frankrijk. Voor mij gaat er nooit meer een vakantie naar dat land. Is te veel gebeurd om er heen te willen.

Fabian van der Gijze

Heb ik epilepsie? (verleden)

In groep 1/2 gebeurde er iets op een dag met mij. Ik weet nog goed dat ik in een kring zat met mijn klas en zat te praten met een vriend. Ineens verstijfde mijn lichaam en ik kon niks meer doen. Iemand heeft dit toen tegen mijn lerares  gezegd. Zij tilde mij op en nam mij mee naar de gymzaal van de kleuters.

Hier kon ik nog steeds niks zegen en kreeg ik maar kleinen stukjes mee van wat er gebeurde. Dit heeft heel lang geduurd. Ik kreeg een pakje drinken in mijn handjes gedrukt. Vanaf dit moment kwam ik steeds meer bij het heden.

Ik werd weer in mijn klas gezet, want de andere lerares mocht niet zo lang alleen staan op de groep. Toen ik weer bij kwam kneep ik iets te hard in mijn pakje Fristi  waardoor ik op mijn blouse knoeide. Ik baalde hier van en zei het tegen iemand uit mijn klas. Ik was weer terug op aarde.

Toen ik thuis kwam vroeg mijn moeder gelijk of dit echt was of gespeeld. Ik kon echt niks meer doen en herinneren zei ik tegen mijn moeder. Ze had van een moeder van school gehoord dat het echt leek op een epilepsieaanval. Zij werkte bij het ziekenhuis, dus ze wist waar ze het over had.

Ik kreeg een afspraak bij het ziekenhuis. Hier kreeg ik te horen dat ik binnen kort terug moest komen en ze mijn hoofd gingen scannen op vreemde  activiteiten. Ik moest de dag er voor 24 uur opblijven zodat ze het goed konden zien.

bron: giantbomb

Precies op de dag van mijn ziekenhuisbezoek was er een feestje op school. Met clowns en andere leuke dingen. Ik was erg boos, want ik wilde hier heen en ik mocht niet slapen.

Mijn vader bleef met mij wakker. We hebben de hele nacht
videobanden bekeken van Bassie & Adriaan en Flipper & Lopaka.

bron: vumc

De nacht was eindelijk voor bij en eindelijk  mocht ik naar het ziekenhuis met mijn moeder. Snel nog mijn Ernst en Bobbie videoband gepakt, want ik mocht tv kijken. Ik kreeg plakkertjes op mijn hoofd. Hierna kreeg ik een soort kappers föhn over mijn hoofd. Hier in waren veel felle flitsen te zien.

Toen de cap van mijn hoofd werd gehaald beweerden mijn moeder en de dokter dat ik had geslapen. Ik werd hier zo boos van, want ik had niet geslapen naar mijn idee. Achteraf moest het haast wel, want de dokter maakt daar geen grappen over (denk ik).

Ik wilde mijn videoband terug, want het was mijn lievelingsvideoband van Ernst en Bobbie. Hij kwam er niet meer uit en de tv was kapot gegaan. Toen werd ik pas echt verdrietig. De dokter gaf mijn moeder een mail adres. Ik mocht namelijk een nieuwe kopen op zijn kosten. Het bedrag moesten we naar zijn mail sturen.

Ze hebben toen niks gevonden in mijn hoofd wat fout was. Een paar keer moest ik terug komen om weer te kijken, maar er is gelukkig nooit iets verkeerdst aan getroffen. Ook heb ik nooit meer zo’n aanval gekregen.

 

Fabian van der Gijze