kind

Gisteren moest ik samen met mijn vriendin wachten op onze trein. We waren samen gezellig uit eten geweest en als toetje een bioscoop film gepakt. Helaas konden we net de trein niet pakken. We besloten even thee te drinken bij de Starbucks. We gingen bij het raam zitten. Ik kijk dan altijd graag naar de grote menigte. Je merk gewoon dat iedereen anders is. Er veel mij al snel iets op. Namelijk een jongetje die vol gefocust met zijn moeder speelde.

Het jongetje rende steeds snel van zijn moeder weg en liet haar vervolgens schrikken. Natuurlijk schrok zijn moeder niet echt, maar speelde ze leuk mee. Ik geniet daar altijd zo erg van. Al is het nog zo druk. Kinderen kunnen dan zo gefocust ergens op zijn en niks meer door hebben. Ook nog werkelijk bijna alles geloven. Meestal nog zorgeloos door het leven gaan en overal van genieten. Dat is toch eigenlijk een van de mooiste periodes van je leven. Toen ik dat weer eens zag. Moest ik er echt eens een blogpost aan weide. Ik vind het zo iets moois.portrait-317041_640

Als kind kan je nog uren op het gras liggen en naar de wolken staren. Niet alleen omdat je de tijd er voor heb, maar ook omdat ze de fantasie er nog voor hebben. Als kind zag je in letterlijk elke wolk wel iets. Oo dat is een tijger en dat is een dikke meneer die een banaan eet. Ja, ik kon echt alles verzinnen. Zou ik nu nog steeds uren lang op het gras kunnen liggen? Nee, ik denk het niet. Wanneer je ouder word raak je dat kostbare bezit meestal kwijt. Je begint het door te krijgen hoe alles in elkaar zit. Natuurlijk schrikken je ouders niet echt als je je handen voor je hoofd houd en je in eens boe zegt.

Ondanks ik het zelf nu door heb kan ik er zo van genieten. Het liedje ‘’de glimlach van een kind’’ snap ik dan volkomen. Ik merk dan altijd dat ik heel blij word. Zelf zou ik nu nog niet aan kinderen moeten denken, maar op ze zeker later te mogen krijgen. Natuurlijk is het leuk om te zien dat een kindje dit met zijn ouders doet, maar hoe magische moet het wel niet voelen als jij zogenaamd moet schrikken. Ik ga zeker leuk mee spelen. Eventjes je schaamte en normale gedrag op zij zetten en lekker gek mee spelen. Ik ren er wel achterna hoor.

Over dit soort onderwerpen kan ik ook uren blijven schrijven. Bij sommige blogposten heb je wel eens dat je een beetje moeite heb, maar dit schrijf ik altijd in één stuk door. Met een grote glimlach begon ik met type en stop ik nu ook weer met type. De gedachten aan die tijd maak mij altijd weer blij. Hopelijk blijf ik dit altijd zo leuk vinden. Als ik ooit deprisief zou raken zet mij dan aub bij kindjes neer die gek doen met hun ouders. Binnen een uur zie je een glimlach op mijn gezicht.

Kijk je er zo zelf ook naar of heb je echt niks met kinderen. Misschien is het bij jou al het geval dat je met je kind moet mee spelen of komt het er binnenkort aan. Hopelijk ervaren je het zelfde als mij. Ik kan er gewoon niet meer van weg kijken. Het is gewoon te lief en te mooi en dat gevoel gun ik echt iedereen. Ondanks alles veranderd op de wereld. Één kind houd altijd zijn fantasie en dat zouden we moeten koesteren

 

Geniet nog lekker van je wekend en hopelijk verloop jou dag ook al zo leuk 🙂

Fabian van der Gijze

Facebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin

2 gedachten over “De wereld uit een kinds ogen (heden)

  1. Ik doe dat nog wel eens. In het gras of op een bankje naar de lucht kijken. Ik word er rustig van en krijg er inspiratie van. de fantasie van de wolken zit er nog steeds in. Ik daag je uit, probeer het eens!

    1. Ik doe het af en toe nog wel eens. Alleen ik ka het niet meer net als vroeger uren lang vol houden. Als ik inspiratie los ben ga ik het zeker eens proberen op een gras veld. Bedankt voor de tip en voor het lezen 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.